ΤΑ ΜΑΖΕΨΑ ΚΑΙ ΕΦΥΓΑ

Μετακόμισα σε σπιταρόνα και κάνω πάρτι. Ντυθείτε επίσημα, φέρτε το μπουκάλι σας και χτυπήστε απαλά το κουδούνι.

TRIBUTE TO DSL

Τί γαμάτο που είναι να έχεις dsl. Έχω χαθεί μιλάμε. Εντάξει, κι απ΄τα μπλογκ έχω ψιλοχαθεί αλλά όπου να ΄ναι το σώζω. Τόσα χρόνια άχτι το είχα. Έχω δει άπειρες φωτογραφίες, έχω ανοίξει σε δευτερόλεπτα site που έκαναν ώρες και στο τέλος κόλλαγαν σε κάτι που το λένε «google analytics» (και όποιος τους ξέρει να τους πει ότι πηδιούνται) και έχω ανοίξει όοοοολα τα μπλογκ σε tab που τα κάνω refresh όποτε γουστάρω. Βέβαια, συνέχεια εμφανίζεται ένα γαμοπαραθυράκι κάτω δεξιά που λέει low virtual memory ή κάτι τέτοιο (και που το κλείνω γιατί με νευριάζει), οπότε σύζυγε επειδή με έχεις γράψει τελείως στ΄αρχίδια σου σήμερα, φρόντισέ το μέχρι το βράδι. Πίριοντ. Ναι, ξέρω meeting και χαζομάρες. Και ΄γω έχω πλέον dsl αλλά ούτε το φωνάζω δεξιά αριστερά ούτε θα σ΄αφήσω χωρίς φαγητό. Καθήκοντα είναι αυτά λέμε.

Καταλαβαίνετε ότι είναι απίστευτο για μένα που όλη μου τη ζωή είχα μια κακομοιρούλα 56άρα συνδεσούλα τώρα να τσεκάρω συνέχεια αν είμαι offline γιατί μου φαίνεται τελείως κουλό να φορτώνει τόσο γρήγορα μια σελίδα πίτα στις φωτογραφίες. Να μην πω ότι δεν περιμένω πια πέντε ώρες να τραγουδάει το μόντεμ για να καταφέρει να συνδεθεί και όποτε του καβλώσει να μου εμφανίζει error τάδε, modem failure και ένα σωρό σπαστικά. Είδα πρώτη φορά πώς πραγματικά είναι κάποια μπλογκ που βαριόμουν να περιμένω ν΄ανοίξουν και τα διάβαζα όπως όπως. Κατέβασα καμμιά τριανταριά τραγουδάκια (κύριοι μπάτσοι να σας υπενθυμίσω να μην πιστεύετε λέξη από τις μαλακίες που γράφουμε στα μπλογκς) και το επόμενο βήμα είναι να δω κάνα βιντεάκι και κάτι site που τα ΄χω γράψει σε ένα doc για να τα διαβάσω όταν θα είχα dsl.

Κάποιος με είχε πει εξαρτημένη από το ίντερνετ. Πίπες. Τώρα θα δει τί σημαίνει εξάρτηση. ;)

ΑΝ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΝΥΧΙ...

(...θα ήταν δάχτυλο/ και άλλα ουτοπικά)

«Διαφωνώ με αυτά που υποστηρίζεις αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να τα υποστηρίζεις». Βολταίρος

Μια από τις δυνατότερες φράσεις ελευθερίας και δημοκρατίας. Αρκεί να κάνεις την μετάφραση : «Τί χοντρομαλακίες είναι αυτές που λες ρε αρχίδι; Επειδή όμως εγώ είμαι ανώτερος και μεγαλόψυχος και δημοκράτης θα σε υπερασπιστώ βρωμερό σκουλήκι για να καταλάβουν όλοι πόσο πραγματικά εξυπνότερος είμαι που σου κάνω πλάτες για να υποστηρίζεις τέτοιες πίπες». Νο?

Τί νομίζατε, ότι ξαφνικά όλοι γίναμε δημοκράτες και δεχόμαστε έτσι απλά να υπάρχει η άλλη άποψη; Ότι σε όλους αρέσει αυτή η δήλωση ελευθερίας του λόγου και ότι θα πεθαίναμε για να υποστηρίξουμε ας πούμε, έναν νεοναζί; Αρχίδια. Παίρνουμε έναν Βολταίρο, τον κοτσάρουμε από δίπλα και αφήνουμε μαλάκα τον καημενούλη τον νεοναζί. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο μόνο στα ζόρια θα μπορούσαμε να το διαπιστώσουμε.

Ξέρετε πολλά δημοκρατικά κράτη δηλαδή, που δεν ξεκοίλιασαν τις αντίθετες απόψεις όταν αυτές έτειναν να γίνουν οι κυρίαρχες; Ξέρετε κάναν κακομοίρη ταλαίπωρο να το έχει πει ποτέ σε κάποιον ισχυρό; Στην πρώτη ευκαιρία θα του δαγκώσει τη μύτη και θα τον εκθρονίσει ασυζητητί. Μόνο κάτι σίγουροι για την δύναμή της άποψής τους τα λένε και αυτό μόνο σε ήσυχες περιόδους. Έτσι έχουμε μείνει με το ρητό και όποιος προλάβει το ρίχνει στην μούρη του αντιπάλου και φαίνεται δυό φορές μάγκας. Πρώτον είναι διαβασμένος (ζγουάου) και δεύτερον είναι ανώτερος (ζγουάου δις). Το ζουμί σαφώς δεν είναι το ρητό ούτε το παιχνίδι εντυπώσεων. Το ζουμί είναι πάντα το δια ταύτα.

Τεστάκι θέτε; Θα πεθαίνατε για το δικαίωμα των απόψεων ενός Ταλιμπάν; Ενός Μπους; Ενός Χίτλερ;

Update ρητού : «Διαφωνώ με όσα υποστηρίζεις και κάνω ότι σε ανέχομαι με πομπώδη ρητά, αλλά θα σε γράψω και πολύ στ΄αρχίδια μου όταν έρθει η ώρα να υπερασπιστείς μέχρι θανάτου αυτά που υποστηρίζεις».

ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΣΑΣ

Επειδή σε λίγες ώρες περιμένουμε εναγωνίως την γέννηση του αντίχριστου, όπως ακριβώς την περίμεναν και το 666μ.χ. (αλλά τους βγήκε ανεμογκάστρι) και επειδή ο εν χριστώ κόσμος που ζούμε είναι σε μεγάλο κίνδυνο, θα ήθελα να δηλώσω δημοσίως τον αγώνα μου ενάντια στο εν λόγω τέρας. Σκοπός μου είναι να διαφυλάξω τον κόσμο μας από ένα σωρό κακά. Όχι δηλαδή φανταστείτε αύριο το πρωί να έρθει στα καλά καθούμενα ένα τυπάκι και να ανατρέψει όλα αυτά που έχουμε κατακτήσει με κόπους αιώνων. Την δημοκρατία μας, την ειρήνη μας, την ισότητά μας, την χριστιανικότητά μας, την ελευθερία μας και ένα σωρό άλλα πράγματα που απολαμβάνουμε (και που αυτή τη στιγμή δεν έχω εύκαιρα άλλα λεξικά για να σας τα απαριθμήσω όλα).

Θα έρθει λέει αυτό το τρομερό τέρας και θα πάψει η ειρήνη και η αγάπη στον κόσμο. Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μισιούνται και στα εντελώς ξαφνικά θα σταματήσουν να είναι ευγενικοί, τίμιοι και ηθικοί. Βασικά, δεν θέλω να σας τρομάξω αλλά για προσπαθείστε να φανταστείτε πώς θα ήταν το όλο σκηνικό. Φανταστείτε παιδιά να σκοτώνουν άλλα παιδιά, αποδράσεις εγκληματιών από φυλακές, ολόκληρες χώρες να αφανίζονται από πείνα, πολέμους και ασθένειες. Φανταστείτε να υπήρχε ρατσισμός, άγρια εγκλήματα, θανατικές καταδίκες, βασανιστήρια, λευκά κελιά. Φανταστείτε να φτάναμε στο σημείο να μαζεύουμε διαδικτυακές υπογραφές για να σώσουμε αθώο κόσμο.

Γι΄αυτό σας λέω. Πρέπει με κάθε τρόπο να διαφυλάξουμε τις Αξίες και τα Ιδανικά μας. Ο αγγελικός μας κόσμος κινδυνεύει. Ρωτήστε και την εκκλησία μας. Έχουν τυπώσει οδηγίες για το παλούκωμα του τέρατος. Το Καλό αυτή τη φορά θα υπερισχύσει.

Άλλωστε, στον κόσμο του Κακού δεν θα άντεχε η καρδιά μας ούτε για μια στιγμή.

ΠΕΤΡΙΑ

Πριν από λίγο πήρα το τρίτο κουτί παυσίπονα και την δεύτερη αντιβίωση. Έφτιαξα το πρώτο φραπεδάκι της ημέρας και κάπνισα το πρώτο τσιγάρο. Κρυφά αυτά, γιατί απαγορεύονται λέει. Θα διάβασε το ποστ ο οδοντίατρος και είπε να με εκδικηθεί με τα δύο πιο αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο. Και πήγε και βρήκε και όνομα το σαίνι στην τρύπα που έχει δημιουργηθεί τόσες μέρες στο στόμα μου : ξηρό φατνίο. Αυτό, με τους όρους θα το ξεσκίσουμε στο μέλλον, αλλά προς το παρόν με έχει πηδήξει κανονικότατα. Και μεταξύ μας, μοιάζει και λίγο με φάτνη. Άμα του βάλεις γύρω γύρω ζωάκια και ένα άστρο από πάνω, μια χαρά σπηλιά είναι. Άμα φας και την αηδία τον λαπά που τρώω τόσες μέρες, του κάνεις και ντεκόρ με χιόνι για ροματζάδα. Του είπα δεν θα ξαναπώ κακές λέξεις για το σινάφι του, έκανε ότι δεν κατάλαβε, με φόρτωσε φάρμακα και μπόλικη αυπνία.

Ένιγουέι, είπα να μπω λίγο στα μπλογκς να περάσει η ώρα. Εννοείται, πρώτη στάση ο Μακ. Όχι, δηλαδή μπείτε και πείτε μου. Ρε φίλε, με συγκίνησες. Στο τσακ είμαι να βάλω φωτό τη δρακουλότρυπα και κάτι βιντεάκια από επεμβάσεις. Αυτό είναι μπλογκ. Λέμε τον πόνο μας και τον φωτογραφίζουμε κιόλας. Πάντως αν ρε θηρίο κατάφερες και της έπρηξες την χολή της Νατάσσας για έναν κωλοταχυδρόμο, είσαι μέγας ήρωας. Λοιπόν, άνοιξε τα γαμωσχόλια γιατί σήμερα ειδικά δεν την γλιτώνεις. Θα τ΄ακούσεις από ΄δω. Αν εσύ πρήζεις χολές, εγώ πρήζω αρχίδια. Στάνταρ αυτό. Καλτσό speaking.

p.s.1 Νατασούλα περαστικά γλυκό μου.

p.s.2 Πρηξοχόλη και πού ΄σαι, αν δεν ανοίξεις τα σχόλια, σου΄χω φωτογραφικό οδοιπορικό από επέμβαση αιμορροίδων του θείου μου. Εσύ αποφασίζεις. :P

Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΤΩΝ ΟΔΟΝΤΟΓΙΑΤΡΩΝ

(και των καρτούν)

Η μάχη έληξε ένδοξα. Επίσημα δεν έχω άλλες κουφάλες και ανεπίσημα οι οδοντίατροι είναι βάρβαροι και πρωτόγονοι (μάχη με έναν τέτοιο για μιάμιση ώρα, ουφ). Δηλαδή ρε παιδιά, εντάξει βγάζετε και γαμώ τα φράγκα έχετε εντυπωσιακότατα και επιβλητικότατα εργαλεία, αλλά αυτή τη γαμημένη την τανάλια δεν μπορούσατε να την εξελίξετε λιγάκι; Βάλτε εκεί ένα λέιζερ ένα κάτι με βζίου βζίου και πολύχρωμα φωτάκια να ξεχνιόμαστε. Θέλω να πω, δεν είναι δυνατόν να μου ΄χετε βάλει γεύση φράουλα στην ξυλοκαίνη για να κάνετε την δουλειά σας με τανάλιες!

Πάνω που είσαι στο σούπερ ντούπερ ιατρείο και έχεις όλη την τεχνολογία στα πόδια σου (δηλαδή, στα δόντια σου) πάει η γιατρουδάρα, ανοίγει την εργαλειοθήκη, βάζει το λεπτεπίλεπτο κάτασπρο χεράκι του μέσα και βγάζει τρεις τανάλιες! Λες δε μπορεί να θέλει ο μαλάκας να φάει καρύδια ΤΩΡΑ! Μπα... Λες δε μπορεί αυτά να είναι οδοντιατρικά εργαλεία. Αυτά υπάρχουν μόνο σε καρτούν! Και πολύ φυσικά σου πιάνει το δόντι και αρχίζει να το τραβάει! Πλάκα μου κάνει. Αμέσως μετά καβαλάει ο μάγκας την πολυθρόνα βάζει όλη του τη δύναμη και συνεχίζει να τραβάει το δόντι. Πού ζούμε καλέεεεεε;;;; Οκ, εκεί άρχισα να συνέρχομαι. Με την άκρη του ματιού μου και ενώ εκείνος είχε κατακοκκινίσει από το σφίξιμο, εγώ έψαχνα την κρυφή κάμερα. Γαμώτο, στ΄αλήθεια το ΄κανε.

Περίμενα από στιγμή σε στιγμή να σκάσει το Κογιότε και να μου ρίξει χειροβομβίδα. Όλα τα άλλα είχαν επιβεβαιωθεί. Ήμουν το Μπιπ – Μπιπ. Πιάνω το χέρι του γιατρού και τον σταματάω. Βγάζω σωληνάκια, παρασωληνάκια, μπλιμπλίκια, στρίβω το στόμα μου στα δεξιά (γιατί το αριστερό ήταν ψόφιο απ΄τις ενέσεις) και προσπαθώ να τον πείσω ότι οι τανάλιες ΔΕΝ είναι για δόντια αλλά για καρύδια και καρτούν. Υπονοώντας σαφώς ότι αν συνεχίσει θα του ξεριζώσω τα δικά του καρύδια. Αλλά βέβαια, είχε προνοήσει και γι΄αυτό. Γιατί νομίζετε ότι οι οδοντίατροι μας βάζουν ΠΡΩΤΑ τις ενέσεις; Νομίζετε ότι τους ενδιαφέρει αν πονάμε; Χέστηκαν. Να μην μιλάμε θέλουν. Όχι, δηλαδή προσπαθείστε εσείς να μιλήσετε με ψόφια γλώσσα. Τα μόνα που άρθρωσα ήταν κάτι μπλιααααα....μπλιεεεε.... Την πήρε πρέφα τη δουλειά το τζιμάνι και μου ΄χωσε κι άλλη ένεση ενώ προσπαθούσα να μαζέψω τα σάλια μου από το σαγόνι. Μου είπε μόνο «ηρέμησε γλυκιά μου, αύριο θα είσαι περδίκι».

Η συνομωσία δεν σταματάει εκεί κυρίες και κύριοι. Εκτός του ότι για άλλη μια φορά απεδείχτηκα εξωγήινος με τέσσερις ρίζες σε ένα δόντι που έπρεπε να έχει δύο, εκτός του ότι η επήρρεια των ενέσεων πέρασε μετά από τρεις ώρες που ήμουν πλέον μακριά για να κινδυνεύουν τα καρύδια του, εκτός του ότι αυτά που εμείς νομίζουμε για δόντια είναι στην ουσία δρακουλόδοντα βαλμένα ανάποδα (εξέλιξη του είδους), ψήθηκα και στον πυρετό. Και τώρα είμαι ένα φρικαρισμένο περδίκι.

Ανακεφαλαίωση : επίσημα δεν έχω άλλες κουφάλες και ανεπίσημα έχω μια μεγάλη δρακουλότρυπα στο στόμα. Επίσημα είμαι υγιής και ανεπίσημα ψήθηκα στον πυρετό μιάμιση μέρα. Επίσημα τα καρύδια του γιατρού είναι στην θέση τους. Ανεπίσημα, εγώ στην θέση του θα τα πρόσεχα πολύ.

Με αγάπη,

Το Μπιπ – Μπιπ

(που τελικά κερδίζει πάντα μόνο στα κωλοκαρτούν).

Η ΚΡΑΤΗΤΗΡΑ

Το πατρικό μου ήταν λιγάκι περίεργο. Μπροστά απ΄την φάτσα ένα τριώροφο και πίσω μικρά μικρά κολλητά καμαράκια. Το τριώροφο ήταν καινούργιο και τα καμαράκια γύρω γύρω στην πίσω αυλή, τα απομεινάρια της παλιάς γειτονιάς που τα πρόλαβα λίγο πριν ερειμώσουν και γίνουν αποθήκες. Απ΄έξω είχαν σοβά και μέσα χώμα. Τόσο κόκκινο χώμα που όταν έπεφτε ο σοβάς το κάναμε λάσπη και βαφόμασταν Ινδιάνοι. Πού και πού έβγαινε από μέσα κάνα ποντίκι και το κρύβαμε απ΄τη γιαγιά για να μην το κάψει με λάδι. Με ένα μάλιστα, είχα μοιραστεί το μισό σάντουιτς. Η γιαγιά τράβαγε τα μαλλιά της.

Έξω απ΄την αυλή ένα δρομάκι γεμάτο τσουκνίδες δεξιά και αριστερά και στην πόρτα μας μπομπόνες τριανταφυλλιάς μαζί με φούλι, μωβ καμπανούλες και «σκουλαρίκια». Δεν ξέρω πώς τα κατάφερνα και κάθε μέρα σκουντούφλαγα μέσα στις τσουκνίδες. Απίστευτο τσούξιμο. Ειδικά αν ήταν καλοκαίρι και φόραγες σορτσάκι. Μετά λοιπόν την τούμπα στις τσουκνίδες το καλύτερο ήταν να τρέξεις να βουτήξεις με την μούρη στο οικόπεδο με τις μολόχες. Δυό τρεις κωλοτούμπες και πάει το τσούξιμο. Η γιαγιά έλεγε ότι για κάθε τι στην αυλή μας υπήρχε το αντίδοτο. Όπως οι μολόχες για τις τσουκνίδες, όπως ο παππούς για τον κόκκορα ή οι γάτες μας για τα ποντίκια. Έκανα ότι συμφωνούσα και δεν της έλεγα ότι υπήρχε κι άλλο αντίδοτο στην αυλή. Εγώ για τις γάτες. Τα ποντίκια στην δική μας αυλή δεν είχαν αντίδοτο.

Όταν ζούσαμε στα καμαράκια όλη η γειτονιά μαζευόταν στην κοινή αυλή. Όλες οι πόρτες έβλεπαν σ΄αυτή την αυλή. Καμμιά φορά έβαζαν πολύχρωμες λάμπες, έφτιαχναν μεζέδες και ερχόταν ο θείος Στεφανής που ήταν μεγάλος τραγουδιστής στην ταβέρνα της πλατείας και μας τραγουδούσε τσάμπα. Μου τραγουδούσε κάθε φορά το αγαπημένο μου τραγούδι «τα μαύρα μάτια σου» και η γιαγιά δάκρυζε. Άλλες φορές όταν ήθελαν να διασκεδάσουν στην πλατεία χωρίς πιτσιρίκια, μας έλεγαν να πάμε στην θεία και να φέρουμε την κρατητήρα. Η κρατητήρα ήταν κάτι σαν κλήρος για μια από τις γυναίκες της αυλής. Πηγαίναμε εμείς τα πιτσιρίκια και λέγαμε : «θεία, μας είπαν να μας δώσεις την κρατητήρα». Πάντα μας απαντούσαν : «καλά, παίξτε λιγάκι και την ετοιμάζω». Ήταν το σύνθημα για να μας κρατήσει μέχρι να επιστρέψουν οι δικοί μας. Και εμείς τα χαζά ποτέ δεν ρωτήσαμε τί ήταν αυτή η ρημάδα η κρατητήρα.

Η αγαπημένη μου δουλειά στα καμαράκια ήταν να φτιάχνω τα κεραμίδια. Ανεβαίναμε με την αδελφή μου γιατί η γιαγιά ήταν κουτσή και δεν μπορούσε και κλείναμε τις τρύπες με καινούργια κεραμύδια. Καμμιά φορά έκανα ότι γλιστρούσα και πέταγα δυό τρία κεραμύδια κάτω για να παρατείνω την παραμονή μου στην στέγη. Δαγκωνόταν η γιαγιά αλλά ήμουν πολύ ψηλά για να με πιάσει. Μια άλλη φορά πήγα άκρη άκρη για να δω την φωλιά που είχαν φτιάξει οι μέλισσες. Είχαν κάνει τον τοίχο σουρωτήρι και ο παππούς, μου είχε πει πως όταν το γκρεμίσουμε θα έχει μέσα μια τεράστια κυρήθρα. Πήγα πολύ κοντά όταν άρχισε ο παππούς να φωνάζει να πηδήξω. Δεν ήταν μέλισσες, ήταν λέει σφίγγες και μπούμπουνες. Μάλλον επειδή μπουμπουνίζανε αντί να ζουζουνίζουν. Του είπα, δεν πειράζει κι αυτές ωραίες είναι. Και τότε ήρθε ένας μπούμπουνας και μου μπουμπούνισε το κούτελο. Ανάμεσα στα μάτια. Και τότε έπεσα από τα κεραμύδια πάνω στην γάτα. Τίποτε δεν έπαθα. Η γάτα ούτως ή άλλως με μισούσε.

Τα καμαράκια γκρεμίστηκαν αργότερα. Τώρα είναι πάρκινγκ. Έμεινε μόνο η μπομπόνα με τα τριαντάφυλλα. Από εκείνα τα μεγάλα τα κόκκινα που μυρίζουν. Οι γάτες είναι ακόμα εκεί. Τα ποντίκια κι εγώ φύγαμε για πάντα.

AIDS IS PICKY?

Για Πέμπτη μέρα και αφού δημοσιεύτηκε και στο Βήμα, συνεχίζω να διαβάζω αυτό το κείμενο. Και τρομάζω. Και στεναχωριέμαι. Τα σχόλιά σας εκεί.

Υ.Γ. : Αν δεν σας κάνει κόπο και συμφωνείτε, συνεχίστε να βοηθάτε τις υιοθεσίες μαζεύοντας κι άλλες υπογραφές. Ευχαριστώ θερμά την Κωνσταντίνα από το Σαν Ντιέγκο. Μόλις βρω τρόπο θα έχετε και την απάντηση του Υπουργού στην ερώτηση της Μ. Δαμανάκη στην βουλή.

ΨΟΛΑΡΩ

(ψολάρω = παίρνω αυτό που φαντάζεστε (εντάξει, λέμε τώρα) και το περιφέρω άσκοπα/ πηγή : λεξικό mastoyras)

Η μαλακία του να κάθεσαι σπίτι, είναι ότι αφού πια δεν έμεινε τίποτε άλλο να κάνεις, πρέπει κάποια στιγμή να ταξινομήσεις αυτά τα ρημάδια τα συρτάρια. Αυτά με τα τετράδια του σχολείου. Και κάνεις την μαλακία και τα ανοίγεις. Και βλέπεις τις σημειώσεις σου και αυτά που έμμεσα σου δρομολογούσαν την σκέψη προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Θα μπορούσα ακόμη και τώρα να τα υποστηρίζω, θα μπορούσα να μείνω στον άριστο βαθμό της έκθεσης στις Πανελλήνιες και πάνω σε αυτόν να στηρίξω τις μετέπειτα πεποιθήσεις μου. Η παιδεία με αντάμειψε ενίοτε με μεγάλο βαθμό. Κυρίως γιατί δεν σκεφτόμουν ή γιατί δεν έπρεπε να σκέφτομαι.

Παράδειγμα 1: Τρίτη Λυκείου/ Θέμα έκθεσης για το σπίτι: «Αληθεύει η γνώμη ότι οι συνεχίζοντες την παράδοση είναι λιγότερο δούλοι από τους αρνητές της γιατί στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο διάλογος και η επικοινωνία, ενώ στη δεύτερη η στείρα αντιπαράθεση και η σύγκρουση;»

Ανάλυση του θέματος από την καθηγήτρια :

Α άποψη : Συνέχεια της παράδοσης = διάλογος και επικοινωνία

Θετικά στοιχεία = κριτική επεξεργασία και ομαλή αφομοίωση ξένων επιδράσεων.

Αρνητικά στοιχεία = (καμμία σημείωση – δεν συζητήθηκε)

Β άποψη : (καμμία σημείωση – δεν συζητήθηκε)

Παράδειγμα 2 : Θέμα Έκθεσης για το σπίτι. «Ο θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη που αντέχει ακόμη μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να την φάνε». Γ. Σεφέρης. Α. Σχολιάστε τα λόγια του ποιητή που φανερώνουν τις αρετές και την αντοχή της ελλ. γλώσσας παρουσιάζοντας και τους λόγους που πείθουν ότι η ελλ. γλώσσα θα επιβιώσει και στο μέλλον. Β.Δικαιολογείστε την συμφωνία ή την διαφωνία σας με την άποψη ότι η γλώσσα είναι ο καθρέφτης του κάθε λαού.

Σημείωση από την καθηγήτρια : πολιτισμική άλωση = θίγεται και υπονομεύεται η γλώσσα (δεν χρειάζεται να αναλύσω τί ήθελε να διαβάσει η καθηγήτρια – ούτε τί βαθμό πήρα – right now μουτζώνομαι).

Αντιπαράδειγμα 3 : «Επίλυση γραμμικού συστήματος με την μέθοδο των διαδοχικών απαλοιφών : Αν πολλαπλασιάσουμε ή διαιρέσουμε και τα δύο μέλη μιας γραμμικής εξίσωσης με έναν αριθμό (όχι με μηδέν), η εξίσωση που προκύπτει είναι ισοδύναμη με την αρχική».

Τελικά οφείλω να παραδεχτώ ότι τα μαθήματα που σιχαινόμουν ήταν πολύ πιο τίμια από αυτά που αγαπούσα. Επίσης, ότι αν ανέλυα στην καθηγήτρια έκθεσης ένα μέρος της λογικής της επίλυσης γραμμικών συστημάτων (με μπόλικη ποιητική αδεία) θα καταλάβαινε πόσες μαλακίες υποστήριζε και πόσο μηδενικό ήταν το αποτέλεσμα της διδασκαλίας της*.

*αν δεν το πολυκαταλάβατε μην παρεξηγείτε, ψολάρω ασύστολα σήμερα και είναι αδύνατο να μην γράψεις μαλακία δεδομένης της κατάστασης / πάρτε παράδειγμα από τους αρχαίους πότε ακριβώς φιλοσοφούσαν και πόσο πιο διεστραμμένα πράγματα είπαν. ;)

ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ 4 YOU 2

Αποφάσισα να ακολουθήσω το παράδειγμα του δασκάλου και να σας αποδείξω ότι έχω βάλει για τα καλά τις επιστήμες στην ζωή μου. Ότι μπορούμε κάθε νόμο της φυσικής να τον εφαρμόσουμε στην ζωή μας και να ωφεληθούμε τα μάλα. Ο λόγος απλός : για να μην λέτε ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού μπλα μπλα. Έτσι λοιπόν άπλωσα την χείρα μου στην φυσική και δη την οτ κουτούρ φυσική (την κβαντό ρε άσχετοι) και την έχωσα στην ζωή μου. Έλα μου όμως που η ζωή μου είναι τα οικοκυρικά. Την στρίμωξα από ΄δω, την ζόρισα από ΄κει αλλά τα κατάφερα. Τα πεδία εφαρμογής είναι η μαγειρική, η καθαριότητα και η οικιακή οικονομία. Τα πειράματα έγιναν πρώτα σε συζύγους και μετά σε ανθρώπους. Φιλική για το περιβάλλον.

Κβαντοπαστίτσιο :

Υλικά : 1 Φραπεδάκι γλυκό χωρίς γάλα με δύο παγάκια, 1 περιοδικάκι, 1 καναπεδάρα και μια πρέζα σιέστα.

Χρόνος προετοιμασίας : Όοοοολη μέρα.

Συνταγή : Που λέτε φίλες και φίλοι, η βασική αρχή της κβαντομηχανικής λέει, ότι αν κάτι δεν το παρατηρήσεις δεν υπάρχει. Εκεί ακριβώς είναι το μυστικό της συνταγής. Μην μπερδευτεί ο σύζυγός σας. Το παστίτσιο σας υπάρχει και παραυπάρχει. Και έχετε και ολόκληρη γαμάουα επιστήμη από πίσω να τεκμηριώσει τους κόπους σας. Απλά δεν το ΄χει παρατηρήσει ακόμη, γι΄αυτό. Σερβίρεται με απαρατήρητη σαλάτα και απαρατήρητη μπυρίτσα.

Κβαντοκαθαριότητα : Τίποτε δεν είναι βρώμικο αν δεν παρατηρηθεί. Κάντε ότι δεν τα βλέπετε. Η θεωρία αυτή για ανεξήγητους λόγους δεν πιάνει σε πεθερές. Καταφύγετε στην μεταφυσική κατά περίπτωση. Ύπνωση και μπόλικη νεραιδόσκονη.

Οικιακή Κβαντοοικονομία : - Επαναλάβετε μετά από εμένα : «Αγάπη μου δεν παρατήρησα ότι μου άφησες χρήματα για το ενοίκιο. Άμα δεν τα παρατηρήσεις δεν υπάρχουν. Ξέχνα τα».

Δάσκαλε, be gentle. Έκανα ότι μπορούσα. ;)

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ

(...και ένα μπαλκόνι)

Γνώρισα προχθές ένα φιλαράκι. Οξύμωρο αυτό, αλλά στην εποχή μας είναι ευκολότατο να γίνεις πρώτα φίλος και μετά να γνωριστείς. Το φιλαράκι αυτό ασχολείται με την πολιτική. Μου ΄στελνε άρθρα πολιτικά, αναλύσεις, κάτι δύσκολα που έλεγε ο Τσόμσκι και ένοιωθα περίεργα που κάποιος που έχει να κάνει με πολιτική απευθυνόταν σε μένα για συζήτηση. Έτσι λοιπόν προχθές μου διηγήθηκε πολλές ιστορίες. Από την πλευρά των πολιτικών. Από αυτούς που τους βλέπεις στα κανάλια και λένε όλα αυτά τα κουστουμάτα που καθόλου δεν έχουν να κάνουν με την ζωή σου. Μου μετέφερε την απόγνωση των πολιτικών που ο κόσμος δεν συζητάει πλέον μαζί τους. Που τα πολιτικά γραφεία τους κατακλύζονται από άλλους κουστουμάτους αλλά ποτέ από αληθινούς ανθρώπους. Και πόσο απογοητευμένοι είναι από την όλη κατάσταση. Οι απλοί άνθρωποι δεν θέλουν να τους ρωτήσουν, να μάθουν, να ενδιαφερθούν. Ούτε για ρουσφέτια ενδιαφέρονται πια οι απλοί άνθρωποι.

Ο φυσικός της παρέας μας εκείνο το βράδι, θα το εξηγούσε απλά : δράση – αντίδραση. Εγώ, λίγο πιο μπακαλίστικα : η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά. Αλλά τουλάχιστον, χάρηκα που αναγνωρίζουν ότι οι κουστουμάτοι δεν είναι σαν κι εμάς. Όσο να πεις, είναι ένα μεγάλο βήμα να καταλαβαίνει ένας πολιτικός πόσο στον κόσμο του είναι. Είναι ίσως το πρώτο βήμα. Έτσι λοιπόν είπα να απολογηθώ γιατί δεν πάω σε αυτά τα γραφεία.

Οι πολιτικοί που γνώρισα και που ήρθαν στο μαγαζί μου ήταν μονάχα σε περιόδους εκλογών. Έλεγαν τα τυπικά, με γέμιζαν άχρηστα γυαλιστερά χαρτιά και έφευγαν στο δευτερόλεπτο. Κανέναν όμως δεν άφηνα μόνο με το χαρτί. Τους ζητούσα απλά και όμορφα να μου περιγράψουν τί έγραφαν στα χαρτιά τους και τί σημαίνουν αυτά για την ζωή μου. Κανείς δεν το ΄κανε. Όλοι μου έδιναν καρτούλα να τα πούμε από κοντά στο γραφείο τους αφού κλείσω ραντεβού. Όλοι θεωρούσαν ότι πρέπει να παίξουμε στην έδρα τους, λες και εκεί θα είχαν απαντήσεις. Λες και δεν ήξερα ότι τις απαντήσεις τους θα τις έβρισκα σε όλα τα κανάλια της τηλεόρασης και χωρίς ραντεβού.

Τα πολιτικά γραφεία κύριοι πολιτικοί είναι ΥΒΡΙΣ. Σας βάζουν αυτόματα σε έναν θρόνο γεμάτο αυλικούς και από τις μεγάλες γραφειάρες σας δεχόμενοι δώρα και κολακείες, μεγαλώνετε συνειδητά την απόσταση με αυτούς που καλείστε να υπηρετήσετε. Ναι, να υπηρετήσετε και όχι να σας υποβάλλουν τιμές.

Τα πολιτικά γραφεία σας θα έπρεπε να είναι πάγκοι στις λαικές, τραπέζια σε καφενεία (ναι, σε βρώμικα γειτονικά καφενεία), έξω στους δρόμους και τα μαγαζιά. Και χωρίς κάμερα. Ο λόγος σας δεν θα έπρεπε να τυπώνεται σε γυαλιστερές επαγγελματικές κάρτες και φειγ βολάν. Ο λόγος σας θα έπρεπε να είναι λόγος με αντίλογο. Του επιπέδου μας. Αμόρφωτος, ξερός και δικός μας. Θα έπρεπε όλοι σας να βρίσκεστε εδώ μέσα και να συζητάμε και όχι απλά να μιλάτε από μέσα που εξ΄ορισμού δεν προσφέρονται για αντίλογο.

Η ανεργία, οι άθλιες συνθήκες ζωής, τα δάνεια, οι συντάξεις, είναι για μας αληθινές λέξεις και όχι πιασάρικοι όροι για ψήφους και προεκλογικούς λόγους. Αλλά πρέπει σαφώς να τα ζήσεις για να μάθεις τί σημαίνουν.

Τουλάχιστον όταν νοικιάζετε πολιτικά γραφεία, φροντίστε να έχουν μπαλκόνια. Αν σταθείς για λίγο σε ένα μπαλκόνι, εκεί κάτω θα μας δεις. Στην ουρά της τράπεζας, στην στάση του λεωφορείου, στην πόρτα του μαγαζιού περιμένοντας τον πελάτη. Οι καρδιές μας χτυπούν τόσο δυνατά από απόγνωση, που θα είναι αδύνατο να μην σε ξεκουφάνουν. Αρκεί ένα τόσο δα μπαλκονάκι. Αρκεί να κρατηθείς γερά γιατί σίγουρα μετά θα νοιώσεις την ανάγκη να πέσεις στο κενό.

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

(και των πεσόντων και άλλων πολλών)

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσεις τα πράγματα. Η Ιωνία, ο Πόντος, τα Ίμια, ο Οτσαλάν και τώρα ο Ηλιάκης (sic). Έχεις συγκεκριμένα γεγονότα, με τις δυστυχίες τους, τα συμφέροντα, τους συμμάχους, τους εχθρούς, την πατρίδα,τα θύματα. Η ερώτηση που μου απευθύνουν σε τέτοιες φάσεις είναι πάντα συγκεκριμένη : «Μα δεν θυμάσαι; Γιατί επιλέγεις να ξεχνάς;» Δεν είναι καθόλου θέμα μνήμης σας πληροφορώ. Είναι πώς βλέπω τα γεγονότα αυτά.

Όταν όλοι ωρύονται ότι «το αίμα του Ηλιάκη δεν θα πάει χαμένο, δεν θα τ΄αφήσουμε», ακριβώς αυτό ωρύομαι κι εγώ. Απλά για το δικό μου κεφάλι υπάρχουν εκατομμύρια άλλα πράγματα να κάνω αντί να χύσω νέο αίμα για να ξεπλύνω το παλιό. Έχω κι εγώ προγόνους. Και είμαι υπερήφανη γι΄αυτούς.

Η μόνη διαφορά μας είναι, ότι οι δικοί μου πρόγονοι δεν αγωνίστηκαν για να δείξουν τον δρόμο του θανάτου και του μίσους στους μεταγενέστερους. Και μάλιστα στο όνομά τους.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα προτιμούσαν να ξεχαστούν αν καταλάβαιναν ότι χρησιμοποιώντας τα φρικτά που τους συνέβησαν, το μόνο που θέλουν οι νέες γενιές είναι να εκδικηθούν, να μισούν και να φανατιστούν.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα έφτυναν την εκκλησία που συμφωνεί σε οτιδήποτε φρικαλέο αρκεί να περιέχει τον όρο «αλλόθρησκοι».

Οι δικοί μου πρόγονοι έχασαν την ζωή τους για να ζω και να σκέφτομαι ελεύθερη.

Οι δικοί μου πρόγονοι ΔΕΝ είναι σαν τους δικούς σας.

Οι δικοί σας πρόγονοι θα σας κρατούν αιώνια δέσμιους σε ένα «ιερό» καθήκον, που απώτερο σκοπό έχει να αποδείξετε στους «εχθρούς» ποιός είναι πιο κακός και ποιός την έχει πιο μεγάλη. Το δικό μου καθήκον είναι να σας κρατήσω ζωντανούς για μπορείτε ελεύθερα να υποστηρίζετε την άποψή σας μπας και μάθετε από τους προγόνους μου ότι Η ΖΩΗ αξίζει πολύ παραπάνω από πατρίδες, θρησκείες, σημαίες και άλλα καταναλωτικά προιόντα.

ΛΕΥΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

Δέχτηκα μια ωραιότατη κριτική και κάνοντας μια ανασκόπηση σε αυτά που γράφω, είπα επιτέλους να αναπτύξω λιγάκι την θεωρία μου μπας και κάνω λάθος. Όλα αυτά, γιατί δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «ωραία, από σήμερα στις 9,00 ώρα Ελλάδος, σκοπός της ζωής μου είναι να τα χώνω στην εκκλησία και την μεταφυσική, να βρίζω τις εναλλακτικές θεραπείες ή την new age mania, να υποτιμώ τα καλλυντικά σκευάσματα και να μην δέχομαι ότι δεν μου αρέσει. Γιατί σας πληροφορώ πως πάρα πολύ θα ήθελα να μην ήταν αυτή η γη, για να πάρουμε τα πράγματα απ΄την αρχή. Πάρα πολύ θα ήθελα όλο αυτό να ήταν ένα μάτριξ και όχι ο αληθινός πλανήτης που ζω. Επίσης θα ψόφαγα αν υπήρχαν θεραπευτές που θα με θεράπευαν με ένα άγγιγμα (ή με 10 ml νεράκι if you wish), αν οι προγόνοι μου είχαν υπερόπλα ή αν οι βρυκόλακες ψόφαγαν μόνο με αγιασμό ;) . Θα ήταν γαμάτη η ζωή μου αν περιείχε εξωσωματικές εμπειρίες, τηλεμετακινήσεις, εκπαιδευμένα νερά, νεράιδες και εξωγήινους. Θα ήταν πάρα μα πάρα πολύ πιο ανώδυνα τα πράγματα, αν για όλα όσα μου συμβαίνουν έφταιγαν οι πλανήτες, οι Εβραίοι, οι Μασόνοι ή οι Σαύρες. Και το κυριότερο, θα πέταγα απ΄την χαρά μου, αν μια κρέμα εξαφάνιζε την κυτταρίτιδα, για να αποκαλύψω επιτέλους και τα σκοτεινά κίνητρα της δημιουργίας αυτού του μπλογκ. :)

Το να δέχομαι ή να απορρίπτω μια θεωρία δεν έχει καθόλου ΠΛΕΟΝ να κάνει με το τί θέλω. Και μεταξύ μας, σχεδόν όλα τα παραπάνω (εκτός από την κυτταρίτιδα) τα πίστευα, τα ήθελα και τα έψαχνα πολύ. Έχω διαβάσει χιλιόμετρα συνομωσιολογικής λογοτεχνίας, περίεργων εμπειριών, επαφές - συνεντεύξεις με εξωγήινους και επιτρέψτε μου, ήταν γαμιστερά. Ό,τι ακριβώς ονειρευόμουν για τον κόσμο το είχα βρει. Μέχρι που άκουσα την αντίθετη άποψη και τα πήρα. Μιλάμε έγινα Τούρκος. Και ποιός είσαι εσύ κύριε που θα μου πεις ότι ο πλανήτης ΜΟΥ δεν επηρρεάζει ΕΜΕΝΑ; Ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις ότι δεν ξεματιάστηκα; Ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις ότι ο Κριτίας του Πλάτωνα δεν μιλάει για εξωγήινους και υψηλή τεχνολογία αλλά είναι μόνο ένα φιλοσοφικό κείμενο; Θεωρούσα όλους τους γύρω μου ηλίθιους και έψαχνα επιχειρήματα να αντιπαραθέσω. Άντε βρες εσύ επιχειρήματα για να υποστηρίξεις την αστρολογία. Τεσπα, σκόνη με έκαναν αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι θύμωνα. Και μετά θύμωσα μ΄εμένα. Και μετά σταμάτησα να πορώνομαι για πράγματα παρά μόνο για την αλήθεια. Αποφάσισα να γίνω ένας λευκός πίνακας. Τελείως όμως. Που δεν θα έπρεπε να με ενδιαφέρει αν μου αρέσει το πόρισμα του κάθε γεγονότος παρά μόνο η σωστή του έρευνα. Αργότερα έμαθα ότι αυτό λέγεται σκεπτικισμός. Πιστεύω τα πάντα αρκεί να μου δοθεί τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία και δεν φοβάμαι ή δεν θυμώνω να πω «δεν ξέρω» για πράγματα που δεν έχουν αποδειχτεί. Αλλά δεν επιβάλλω πράγματα παρά διατυπώνω την άποψή μου if I may, στο μπλογκ μου. Για παράδειγμα, σε κάποιον που πιστεύει ότι η αρωματοθεραπεία κάνει θαύματα δεν θα είχα καμμία αντίρρηση να του χορηγηθεί επικουρικά με την συμβατική ιατρική, αρκεί να το πλήρωνε μόνος του. Απλά θα κράξω την αρωματοθεραπεία στο μπλογκ μου ;). Έχω όμως αντίρρηση όταν εξ΄αιτίας αυτής της πίστης και αναιρώντας επιστημονικά πειράματα χρόνων, ακυρώνουμε τελείως την συμβατική ιατρική γιατί όλα υποκεινούνται από φαρμακοβιομηχανίες που θέλουν να καταπνίξουν τις νέες ιατρικές. Δεν είναι όλα συνομωσιολογία και δεν είναι όλα απόλυτα.

Θέλω να πω με όλα αυτά ότι δεν έχω κάποιο κέρδος όταν αντιτίθεμαι σε κάποια πράγματα. Και μεταξύ μας, το 90% όλων αυτών ήθελε ιδιαίτερα μεγάλη ηλιθιότητα από μέρους μου για να αργήσω τόσο να τα δώ. Μια δυό σκεψούλες θα αρκούσαν αρκεί να γνώριζα (ή να ήθελα να μάθω) δυό πραγματάκια παραπάνω. Τέλος, αν κάποιος έρθει και μου πει «μίλησα με εξωγήινο» ούτε θα γελάσω, ούτε θα τον κοροιδέψω. Όμως για να το δεχτώ θα πρέπει να μου παρουσιάσει κάποιες στοιχειώδεις προδιαγραφές : Γκρι χρώμα, μεγάλα μάτια, μεγάλα χέρια και επικοινωνία αυστηρά με τηλεπάθεια. ;)

SAVOIR…

Αγοράζεις ένα απλό μπλιμπλίκι και έχεις ένα ολόκληρο βιβλίο να διαβάσεις για την χρήση του. Έχω ένα συρτάρι γεμάτο τέτοια, από όλες αυτές τις συσκευές που αγοράζω. Εντάξει, χρήσιμα είναι αλλά το ΄χουμε παραγαμήσει. Έχουμε πια εγχειρίδια για το κάθε τι στην ζωή μας και πρέπει να τ΄ακολουθούμε κατά γράμμα. «Πώς να μεγαλώσετε το παιδί σας», «πώς να αδυνατίσετε τρώγοντας», «πώς να πετύχει ο γάμος σας», «γιατί δεν πέτυχε ο γάμος σας», «πώς να πετύχει ο δεύτερος γάμος σας», «πόσο μαλακία είναι ο γάμος σας» και άλλα πιο κουλτουρέ πασπαλισμένα με φιλοσοφική χρυσόσκονη τύπου Κοέλιο. Χωρίς εγχειρίδιο δεν κάνουμε τίποτα. Και τώρα, βγήκαν και εγχειρίδια συμπεριφοράς. Τους δώσαμε και σικ ονοματάκι «savoir vivre» και δεν λείπουν από κανένα σπίτι, λέει.

Μόνο που όλο αυτό δεν είναι καθόλου «να ξέρεις να ζεις». Είναι «να ξέρεις να ζεις όπως θέλουμε εμείς». Είναι «είσαι μεγάλος μαλάκας έτσι όπως είσαι και πρέπει οπωσδήποτε να μοιάζουμε». Είναι «άλλαξε αμέσως γιατί επειδή όλοι οι άλλοι μαλάκες θα φέρονται όπως λέμε, σε λίγο θα είσαι σαν την μύγα μες στο γάλα». Και να πεις ότι προορίζονται για τίποτε ιθαγενείς σε καμμιά μαύρη ζούγκλα που θέλεις ντε και καλά να τους εκπολιτίσεις για να τους κλέψεις τα σώβρακα, άντε να το καταπιούμε. Μα είναι δυνατόν να αναφέρεσαι σε όλο τον κόσμο; Πόσο ζόμπι θεωρείς πως είμαστε και θα ακολουθήσουμε όλοι τους ίδιους ηλίθιους κανόνες; Πώς να τρώμε, πώς να μιλάμε, πώς είναι σωστό να φερόμαστε. Λες και είμαστε τίποτε ρομποτάκια που πρέπει κάποιος να μας προγραμματίσει απ΄την αρχή. Αν και από την απήχηση, προφανώς όλα τα παραπάνω ισχύουν.

Σε καλούν σε ένα ρημαδοτραπέζι και πρέπει να έχεις προβάρει τί λέξεις ακριβώς θα πεις στην οικοδέσποινα, τί δώρο θα της πας, ποιά πηρούνια θα χρησιμοποιήσεις, πώς θα φας την κάθε μπουκιά και πόσο θα γελάσεις. Και μετά αν περάσεις καλά μετά από όλο αυτό το μαρτύριο, έλα να με χέσεις. Καλύτερα κάτσε σπίτι σου να μάθεις όλο το Α στο λεξικό του Μπαμπινιώτη παρά όλους αυτούς τους κανόνες. Άσε που όλοι λένε τα ίδια. «Θα μου περάσεις το αλάτι;» Μιλάμε, όταν ξεστόμιζα τέτοιες μαλακίες στο μάθημα των αγγλικών, η καθηγήτρια με πετούσε όξω απ΄την τάξη με κλωτσιές. Και τώρα έγινε και τρέντι η μετάφραση από αγγλικά σε ελληνικά. Όοοοχι, δεν είναι σωστό να πεις «δώσε το αλάτι ρε μάστορα», όχι. Πρέπει να το πεις όπως ο αστοιχείωτος το μετάφρασε στο βιβλίο, από «pass me the salt» σε «πέρασέ μου το αλάτι». Για να δείξεις φυσικά ότι το διάβασες το ρημάδι.

Εγώ πάντως την επόμενη φορά που θα πάω σε τέτοιο τραπέζι με κολλημένους σε κανόνες εγγλέζουρες, θα τα πω τα πράγματα όπως θέλουν να τ΄ακούσουν. Στα ελληνικά, φυσικά. Θα ζητήσω το εθνικό γλυκό της Αγγλίας. Είναι λέει της μόδας στα savoir vivre. Το spotted dick ντε. Αλλά θα είμαι μέσα στα savoir. Μετάφραση στα ελληνικά δε θέτε; Θα το ζητήσω «σπιλωτό μπούτσο». Κι ας τολμήσει να μου μιλήσει κάνας μαλάκας απ΄αυτούς που περνάνε αλάτια. Στα διάλα!

ΜΑΖΙ

(No fucking way!!!)

Πάντα ονειρευόμουν το – πριγκηπόπουλο – πάνω - στ΄άλογο να είναι ίδιο με εμένα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι το είχα καταλάβει από άλλα ζευγάρια. Να του αρέσουν τα ίδια πράγματα, τα ίδια φαγητά, τα ίδια βιβλία, οι ίδιες μουσικές. Και όπως ήταν φυσικό, ολόκληρο το σύμπαν συνομώτησε και μου ΄φερε το ανάποδό μου. Μα ακριβώς όμως. Και χωρίς άλογο – κάνω πως το προσπερνάω ακριβώς αυτό. Η μουσική μου για κείνον είναι «αγριάδα» (χεχε epic metal rulez), η μουσική του για μένα είναι «αν το βίντεοκλιπ είναι flesh κάνουμε και τούμπες». Τα αναγνώσματά του είναι Ιστορίες, εικονογραφημένα, πόλεμοι και γενικώς σπαθόλουρα, τα δικά μου οτιδήποτε δεν περιέχει τα προηγούμενα (εκτός από βαβέλ και παραπέντε).

Ακόμα και στο φαγητό μου τη σπάει. Απ΄το κοτόπουλο εκείνος θα φάει μόνο στήθος και εγώ μόνο μπούτι. Σπάνια βλέπουμε ταινίες μαζί. Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες, εκτός από σπανιότατες εξαιρέσεις που φυσικά πρέπει να έχουν έστω κι έναν πήδουλο. Για να πάρουμε οικογενειακό παγωτό πρέπει να σιγουρευτούμε ότι δεν είναι μία γεύση. Εγώ θέλω την σοκολάτα μου μόνο και εκείνος την βανίλια του μόνο. Μάλιστα εκεί που ενώνονται, τα χωρίζουμε με το μαχαίρι γιατί είναι αδύνατον να δοκιμάσω βανίλια ή να δοκιμάσει σοκολάτα. Στο μόνο που ταιριάζουμε είναι το γάλα. Δεν μπαίνει στο σπίτι μας αυτό το σιχαμερό πράγμα. Κι αν μπει αναγκαστικά (γαμώ το φραπόγαλό σας γαμώ), το πιάνουμε κλείνοντας την μύτη και το πετάμε αμέσως μετά την χρήση. Πάλι καλά. Το σύμπαν θα ξεχάστηκε στο γάλα. Αν φυσικά ξεχάσω κι εγώ το γεγονός ότι έχω κολλημένους στο στήθος δύο γαλακτοφόρους αδένες και κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξερνάω με τον ίδιο μου τον εαυτό.

Το θέμα βέβαια, δεν είναι καθόλου οι διαφορές μας. Είναι το απίστευτο κουλό που βγαίνει μέσα από αυτές. Ο καθένας μας είναι τελείως άσχετος με τα ενδιαφέροντα του άλλου. Και τελικά δεν με νοιάζει μία. Ας πούμε, στις κυριακάτικες εφημερίδες εκείνος θα διαβάσει τα πολιτικά, τα αθλητικά και τα οικονομικά και εγώ τα πολιτιστικά και τα κουτσομπολίστικα. Το ρεζουμέ είναι λιγάκι περίεργο. Δεν γουστάρουμε να κάνουμε – πράγματα - μαζί.

Η καλύτερή μου είναι όταν πάει γήπεδο και η καλύτερή του όταν πήγαινα σε διάφορα μαθήματα (εντάξει, κοπτική ραπτική ήταν αλλά δεν το λέμε παραέξω) ή όταν πάω σε φίλες. Θέλω να πω, πως δεν είναι απαραίτητο να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και κοινές ασχολίες. Κάποτε αυτό με απασχολούσε πολύ. Εκτός δηλαδή απ΄τα ευνόητα ήθελα να κάνουμε κι άλλα πράγματα μαζί. Έβλεπα άλλα ζευγάρια που πήγαιναν παρέα σε μαθήματα χορού ή σε αθλήματα και ψιλοζήλευα. Και άρχισα τις εκπτώσεις. Μέχρι και γήπεδο πήγα. Καλό ήταν αρκεί να μην παρακολουθούσες ποδόσφαιρο. Εκείνος αρνήθηκε όμως να μάθει κοπτική – ραπτική. Το γουρούνι. Μπαστακωνόμουν στις αθλητικές συζητήσεις και ας μην καταλάβαινα γρι. Μουρμούραγα όταν κόλλαγε στον υπολογιστή και δεν κάναμε – κάτι – μαζί, άσχετα αν δεν ήξερα τί. Μετά μου πήρε δικό μου πισί και σταμάτησα να μουρμουράω. Μετά βαρέθηκα να ζητάω πράγματα που ουσιαστικά δεν ήθελα. Γιατί έτσι είχα χρόνο να κάνω αυτά που ήθελα.

Και τώρα συνειδητοποιώ πως με βολεύει που δεν ταιριάζουμε. Στο κάτω – κάτω δεν μου παίρνει τα βιβλία μου, δεν μου χαλάει τα cd μου, μπορώ να δω ταινίες που θα διαλέξω μόνη μου, δεν είμαι υποχρεωμένη να κάτσω να δω ποδόσφαιρο και δεν μου τρώει το παγωτό μου. Και πείτε σας παρακαλώ στις Σταχτοπούτες (και στις μεταΣταχτοπούτες – aka cosmogirls) ότι είναι ηλίθιες.

ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΡΑ

Είναι ρε γαμώτο κάτι κωλόφαρδοι που έχουν σούπερ δυνάμεις. Σου λένε βέβαια για παρηγοριά ότι μπορείς με εξάσκηση να τα καταφέρεις κι εσύ, αλλά τζίφος. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι πολυταξιδεμένοι. Όποτε γουστάρουν τηλεμεταφέρονται οπουδήποτε και ούτε εισιτήρια, ούτε ναυτίες (ούτε κινέζικα βραχιολάκια – ούτε δραμαμίνες κλαψ), ούτε ένα κάρο λεφτά. Και δεν φτάνει η απίστευτη κωλοφαρδία τους, αλλά μπορούν να πάνε κι όξω απ΄τη γη. Τα ΄χουν γυρίσει όλα. Σείριους, Ανδρομέδες, Άρηδες και ότι πιο εξωτικό μπορείτε να φανταστείτε. Πάνε, κάνουν την βολτούλα τους, τα ψιλολένε με κάτι νοημοσύνες που δεν έχει δείξει το χόλυγουντ (γαμάουα δηλαδή) και γυρνάνε να μας κάνουν φιγούρα.

Τους ρωτάς πώς τα κατάφεραν και αρχίζουν τις θεωρητικούρες για τον διαλογισμό. Ξάπλωσε στο κρεβάτι σου, άδειασε το κεφάλι σου, εστίασε στο πόμολο (... και αν δεν σε πάρει ο ύπνος να με χέσεις) και νοιώσε το σύμπαν να σε διαπερνά. Γενικά με τις οδηγίες ποτέ δεν αντιμετώπιζα πρόβλημα εκτός αν μιλάμε για μαγειρική. Αλλά αυτές τις οδηγίες δεν τις κατάλαβα. Άντε να ξαπλώσω στο κρεβάτι, το κεφάλι πώς το αδειάζεις; Σου λέει, να μην σκέφτεσαι τίποτε. Άντε να το προσπαθήσω. Το «δεν σκέφτομαι τίποτε τώρα» δεν σημαίνει ότι τώρα σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα; Και όταν προσπαθώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα πάλι δεν σκέφτομαι και μάλιστα πολύ; Τεσπα, ας μην κάνουμε και τους δύσκολους.

Σου λέει, εστίασε στο πόμολο. Ωραία κοιτάω το πόμολο, σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα που μάλλον σημαίνει ότι δεν σκέφτομαι τίποτα και περιμένω το σύμπαν να με διαπεράσει. Άφαντο. Λέω, δεν μπορεί όπου να ΄ναι έρχεται. Ψιλονοιώθω μια ανατριχίλα και τότε θυμάμαι ότι άφησα το παράθυρο ανοιχτό. Αμέσως ξε-εστιάζω από το πόμολο, γεμίζει το κεφάλι μου σκέψη, κρυώνω και λιγάκι και πάει το ταξιδάκι. Άντε φτου κι απ΄την αρχή μέχρι να ξανακολλήσω στο σημείο με το σύμπαν που όπου να ΄ναι θα περάσει. Μ’αυτά και μ΄αυτά το σύμπαν με έφτυσε, με πήρε ο ύπνος και πάει η μέρα. Και δεν πήγα και ταξίδι. Τελικά είναι μεγάλη μαλακία να κάνεις την νοικοκυρά.

[Στις έξι ραντεβού στον οδοντίατρο. Και με απείλησε ότι θα χρειαστεί να ξαναπάω. Τρία χρόνια ήταν αυτά. Ψάχνω από το πρωί να βρω ασκήσεις διαλογισμού. Να καταφέρω μια αστρική προβολή στον Σείριο μέχρι τις εφτά το απόγευμα. Ή μια ύπνωση. Κάτι τέλος πάντων που δεν θα σταματήσει να έχει επήρρεια την στιγμή στην πόρτα του ιατρείου που θα μυρίσω το γαρυφαλέλαιο. Η χειρότερή μου. Με το που το μυρίζω θέλω να βάλω τις φωνές.]

Πάω να προσπαθήσω πάλι. Αν αδειάσω ικανοποιητικά το κεφάλι μου, αύριο θα έχω ταξιδιωτικό ποστ με τρέντι εστιατόρια, φτηνά ξενοδοχεία και πού να διασκεδάσεις - τί να μην χάσεις (sic) από το αστρικό σου ταξίδι. Plus, συνέντευξη με οντότητα.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ & ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ

Από τα άγρια εγκλήματα του παρελθόντος αυτό τελικά που μας ενδιαφέρει είναι μονάχα ποιός ευθύνεται. Κάπου διάβασα ότι τα ΜΜΕ συντελούν στην διαστρέβλωση της κάθε είδησης προσπαθώντας να την αποδόσουν ως ένα απλοικότατο γεγονός. Η είδηση δίνεται πια, χωρίς καθόλου την κοινωνική, οικονομική και πολιτική προέκτασή της, προσπαθώντας να προσωποποιήσει τον ένοχο και να στρέψουμε το μένος μας προς αυτόν, αποζητώντας του ευθύνες. Και φτάνουμε στο σημείο να μισούμε τον Μπους . Πράγμα τελείως γελοίο (όσο γελοίος είναι και ο Μπους) για τα δεδομένα μιας υπερδύναμης και τους χιλιάδες παράγοντες που διαμορφώνουν την πολιτική της. Υπό το πρίσμα αυτό λοιπόν, κάπως έτσι μας δίνεται και η ιστορία. Μαθαίνουμε ηλιθιωδώς απλοικά για ένα γεγονός, με ένα αίτιο, έναν δυνάστη και έναν αθώο. Όπως ακριβώς το μικρό μας μυαλό θα τα ήθελε για να εμπεδώσει καλύτερα.

Το αποτέλεσμα είναι να ξαναγράφουμε ιστορία προσπαθώντας να την φτιάξουμε όπως την μάθαμε. Ένα γεγονός, ένα αίτιο, ένας δυνάστης και ένας αθώος. Όπου ποτέ ο αθώος δεν ψάχνει τα λάθη του, όπου ποτέ ο δυνάστης δεν είναι άνθρωπος και ποτέ τα αίτια δεν είναι πολλά. Εξ΄ορισμού λοιπόν, υποσυνείδητα για τον καθένα μας οι Τούρκοι είναι κακοί, οι Έλληνες καλοί, οι Γερμανοί τέρατα, κ.τ.λ. Αυτό είναι ίσως το λάθος μας.

Λιώνω κάθε φορά στα κλάμματα όταν βλέπω ντοκυμαντέρ με όλα αυτά τα βασανιστήρια που τράβηξαν οι Εβραίοι. Κανείς όμως ποτέ δεν έκατσε να μου εξηγήσει γιατί ο Χίτλερ τους επιτέθηκε τόσο άσχημα. Είναι ταμπού για όλους. Θεωρείται δεδομένο ότι ένα τέρας θα κάνει αίσχη. Η γνώμη μου για τους Ναζί δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά δεν είναι καθόλου κακό να μάθω τους μηχανισμούς εκείνους που βοήθησαν να γίνει αυτό το αίσχος. Το ίδιο και με τους Πόντιους. Δεχόμαστε μόνο να ακούσουμε τα παθήματά τους και τις φρίκες που διέπραξαν οι Τούρκοι. Δεν είναι καθόλου κακό όμως να εξετάζουμε και την άλλη πλευρά. Να αποδεχτούμε για μία γαμημένη φορά ότι πίσω από τον εχθρό – τέρας – δυνάστη, ενδεχομένως να κρύβονται πολιτικές, άνθρωποι, θρησκευτικές πεποιθήσεις, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, διαφορετικός πολιτισμός. Τα συναισθήματα θα πρέπει να κυριαρχούν μόνο για τα θύματα. Τα υπόλοιπα θέλουν γερό ψάξιμο και ανοιχτό μυαλό.

Όταν μιλάμε για την ιστορία ενός τόπου, όσο συναισθηματικά δεμένοι κι αν είμαστε με τον τόπο μας και τους προγόνους μας είναι λάθος να θεωρούμε ταμπού να αναφέρουμε τα λάθη τους και εγκλήματά τους. Είναι λάθος την ιστορία να την κάνουμε είδηση στα τηλεπαράθυρα ψάχνοντας στο πάνελ ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα για να γίνει τζέρτζελο. Είναι χοντρή μαλακία ακόμη κι αν είμαστε Πόντιοι ή Εβραίοι να μισούμε ολόκληρους λαούς ψάχνοντας ακόμη τους υπαίτιους γιατί αυτό που θα καταφέρουμε στα σίγουρα θα είναι η μετατροπή του μέλλοντός μας, σε μια είδηση από αυτές που αύριο θα έχουν ξεχαστεί ή από αυτές που θα ακούγονται ως breaking news. Και τότε η μόνη μας δράση θα είναι να ψάχνουμε έναν Μπους να γαμωσταυρίσουμε για να νοιώσουμε καλύτερα χωρίς πραγματικά να αντιληφθούμε ότι είμαστε το ίδιο ή και περισσότερο συνένοχοι με εκείνον, έχοντας μια τόσο επικίνδυνη και ηλίθια συλλογιστική.

Τα αίτια μιας γενοκτονίας ή ενός ολοκαυτώματος δεν είναι απαραίτητα «η αντίθετη άποψη». Πιθανόν να είναι μονάχα το σύνολο των μηχανισμών που οδήγησε σε αυτές, ακόμη κι αν αγαπημένα μας πρόσωπα υπήρξαν θύματα. Η Ιστορία και τα εγκλήματα του παρελθόντος δεν έχουν αισθήματα. Το μέλλον μας έχει. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία από την «δικαίωση των θυμάτων». Τα θύματα οποιουδήποτε ιστορικού γεγονότος δεν θα δικαιωθούν ποτέ. Βασανίστηκαν και έχασαν την ζωή τους. Η μόνη «δικαίωση» που μπορούμε να τους δώσουμε είναι να αποδείξουμε ότι καταλάβαμε γιατί χάθηκαν. Να καταλάβουμε επιτέλους την Ιστορία και να μην την αδικούμε με συνθήματα γηπέδου γιατί ο αγώνας αυτός δεν έχει διαιτητή. Ούτε σφύριγμα λήξης. Ούτε πρωταθλητές. Μόνο κουρασμένους παίχτες και αφηνιασμένους οπαδούς.

Πηγές : Μια άλλη άποψη για την γενοκτονία των Ποντίων.

ΚΩΔΙΚΑΣ DA ΤΕΧΝΗ

(apokalypsis)

Αυτό το μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί επιτέλους με την Τέχνη. Αρκετά με τις επιστήμες και τα πεζά. Οι καλλιτεχνικές μου φλέβες έχουν πεταχτεί όξω και ζητάνε με μια φωνή μια γερή ανάλυση της Τέχνης. Και δη της Υψηλής. Γιατί θα πρέπει να το παραδεχτείτε ατάλαντα γουρούνια ότι επιτέλους κάποιος θα πρέπει να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Τα κράταγα, τα κράταγα αλλά μπάφιασα.

Η Τέχνη που λέτε, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που ξέρετε και νομίζετε. Αρκεί φυσικά να ξέρεις από πού ξεκίνησαν όλα. Picture this : Όταν στα παλιά παλιά χρόνια η γη ήταν γεμάτη δεινοσαύρους, λουλούδια (που δεν θα έβαζες στο βάζο) και άλλα εκθέματα του jurasic park (part II), ο άνθρωπος ήταν ένα σκατό και μισό. Χωμένος στη σπηλίτσα του, κακόμοιρο παράσιτο και ενίοτε μεζεδάκι για ούζο. Κωλοβάραγε που λέτε όλη μέρα και μη έχοντας άλλο να κάνει, είπε να επιμεληθεί της διακόσμησης στην σπηλιά. Σεξ δεν έκανε. Βασικό γνώρισμα της Υψηλής Τέχνης από τα προιστορικά χρόνια. Ούτε καν η μαλακία. Στους κύκλους μου, οι ιστορικοί τον ονομάζουν homo agamian.

Ο homo agamian λοιπόν, ξεκίνησε το πρώτο ρεύμα Τέχνης. Ενώ ας πούμε οι ανθρωπολόγοι θα περίμεναν με τέτοιες συνθήκες ζωής να δουν σπηλιές ζωγραφισμένες με χιλιάδες βυζάρες, μουνάρες και παρτούζες – ύμνος στην ζωή με άλλα λόγια - αντίκρυσαν ξενέρωτους παραμορφωμένους δεινοσαύρους, δέντρα και λουλούδια (απ΄αυτά που δεν τα βάζεις με τίποτε στο βάζο). Συμπέρασμα; Εξ΄απανέκαθεν ο άνθρωπος ήτο μαλάκας. Επιστημονικότατο αυτό αλλά δεν είναι ακριβώς τώρα η στιγμή να παραθέσω τα πτυχία μου.

Τα χρόνια πέρασαν και ο άνθρωπος βγήκε απ΄την σπηλιά του. Από homo agamian, έγινε homo arxaious ellinius, έγινε homo christianous, homo tourkofagous, homo oxious metaxas (pente asteron), homo polytexnious, homo neoellinious και κατέληξε από εκεί που ξεκίνησε – όπως οι επιστήμες σύσσωμες με ενημέρωσαν πριν λίγο - σε homo agamian. Κλείστηκε πάλι στην σπηλίτσα του να μην τον φάνε τα άγρια θηρία. Καταλαβαίνετε φυσικά, ότι η καθ΄όλα επιστημονικότη αναδρομή είναι απαραίτητη σε μία σοβαρή ανάλυση Τέχνης. Και εννοείται ότι εδώ μέσα, την επιστήμη θα την τρώτε στην μάπα θέλετε δεν θέλετε. Να ξηγούμαστε δηλαδή.

Το ζουμί είναι όμως το εξής : Σε όλα τα στάδια υπέβοσκε το agamian. Οι απανταχού φιλόσοφοι έγραψαν «περί φύσις». «Περί σεξ», κανείς. Κάθε ζωγράφος που σεβόταν τον εαυτό του ζωγράφιζε έστω κι ένα δεντράκι ή λουλούδια – ντε και καλά – σε βάζα. Το πουλί του, κανείς. Όσοι ήτο πιο πηδήκουλες και είπαν να κάνουν μια προσπάθεια να το αναδείξουν, το μόνο που κατάφερναν ήταν τόνοι κυτταρίτιδας, πεσμένα βυζιά και φάτσες –γαμώτο – δεν – έχουν – εφευρεθεί – τα - laxatol (Τζοκόντα Παυλίδης).

Ο απλός κόσμος σύντομα τους πήρε χαμπάρι και τότε συνέβη η μεγαλύτερη απάτη όλων των αιώνων. Το γεγονός που μπέρδεψε επιστήμονες, ιστορικούς και ανθρωπολόγους. Η αγαμία πήρε δύσκολες ονομασίες για να μην την καταλαβαίνει ούτε ο πιο ψαγμένος (funnel, οφείλεις να παραδεχτείς ότι οι Ιλλουμινάτοι είναι σκέτες πίττες μπροστά στην τυρόπιττα). Φωβισμός, Ντανταισμός, Μπαουχάους, Νεοπλαστικισμός κ.α. Απίστευτα ονόματα δηλαδή, που έμμεσα σε κάνουν να τρέμεις να ασχοληθείς. Σε κάνουν να Φωβηθείς, σε κάνουν Νταντά και άμα πεις κακιά κουβέντα θα στείλουν τον Μπαουχάους να σε φάει. ΜΠΟΥ! Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Νεοπλαστικισμός είναι έργα που φτιάχτηκαν από δέρμα Νεοελλήνων που ψιλιάστηκαν την απατεωνιά, σε καμβά από πλαστικό.

Οι πιό άνετοι ονομάστηκαν Σουρεαλιστές. Είναι η πιο τίμια φάρα. Δεν γαμάνε και δεν ντρέπονται να το δείξουν.

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΝΑΥΑΓΟΣ

Το σενάριο με το νησί και τον ναυαγό ήταν πάντα η χειρότερή μου. Δεν έδινα με τίποτα απάντηση στα τρία πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου. Με τίποτα όμως. Εντάξει, άμα με πίεζαν έπαιρνα το κουλτουρέ ύφος και έλεγα τα βιβλία μου – την μουσική μου – και τον σύντροφό μου (sic). Όλοι συμφωνούσαν κατευχαριστημένοι. Μόνο εγώ με μούτζωνα για την πίπα που είπα.

Μιλάμε, φαντάσου να είσαι μοναδικός ναυαγός σε ένα νησί και να είσαι τόσο πολύ μαλάκας ώστε να πάρεις τέτοιες αηδίες μαζί σου. Και να θέλεις να ταλαιπωρήσεις και τον σύντροφό σου. Αλλά προφανώς είναι από τις ερωτήσεις που πρέπει να κάνεις και λίγο επίδειξη, να δείξεις ότι διαβάζεις ή ότι ακούς μουσική ή ότι αγαπάς. Ναι ρε βλάκα, άντε και τα κάνεις όλα αυτά αλλά επέτρεψέ μου : άμα σου κάτσει μια κουφάλα και αρχίσει πονόδοντος πόσο μπορεί να σε βοηθήσει ο σύντροφός σου; Το πολύ πολύ να σου δέσει ένα βιβλίο στο λαιμό και να σε στείλει άπατο για να μην του ζαλίζεις το κεφάλι (τ΄αρχίδια ήθελα να πω, αλλά κρατήθηκα).

Άσε που εμείς οι γυναίκες είμαστε διπλά υποκρίτριες. Πού πας χρυσή μου χωρίς ξυραφάκι, χωρίς αποτριχωτική, χωρίς αντιηλιακή, χωρίς ταμπόν, χωρίς κονσίλερ; Μεταξύ κατεργαρέων κορίτσια, ειλικρίνεια. Τουλάχιστον πάρτε τα υπόλοιπα και αφήστε τον σύντροφο εκεί που είναι. Να του μείνει η καλή ανάμνηση. Όχι η άλλη με την μαύρη ρίζα στο γόνατο και την τρίχα στην μασχάλη πλεξούδα.

Ρε γαμώτο, γιατί όλες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι καθωσπρέπει; Γιατί για μία μόνο φορά να μην πούμε τα πράγματα όπως έχουν; Εγώ πάντως αν βουλιάξει το ρημαδοκάραβο και μπορώ να διαλέξω τρία πράγματα θα είναι ως εξής : Μια βαλίτσα να χώσω όλα τα καλλυντικά, άπειρα παυσίπονα και ένα φουσκωτό. Αλλιώς δεν ναυαγώ. Πάει και τελειώσε.

CRACKERS

Τί θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Η πιο σιχαμένη ερώτηση που έχω ακούσει ποτέ. Σε ένα πιτσιρίκι θα προκαλέσει αφορμή για μίμηση προτύπων, ηλίθιων στερεοτύπων και ποιηματάκια του τύπου «η μαμά θέλει να γίνω γιατρός και ο μπαμπάς δικηγόρος». Σε έναν έφηβο θα προκαλέσει τρελλό άγχος και σε έναν ενήλικο στάνταρ αυτοκτονία. Πρέπει όλοι κάτι να γίνουμε, κάτι που να είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό ή να αποτελείται από δυό τρεις ψαρωτικές λέξεις για να την βγάζουμε καθαρή. Πρέπει να έχουμε στόχους, τίτλους και σκοπούς. Το να ψάχνεσαι είναι απαράδεκτο ή τουλάχιστον δεν το λες.

Όταν με ρωτούν τί δουλειά κάνω, λέω τίποτα. Μετά, λιγάκι απογοητευμένοι και για να προχωρήσει η συζήτηση, με ρωτούν τί σπούδασα. Τους απαντώ «κολοκυθοκορφάδες» - η αγαπημένη λέξη του μπαμπά μου –και τους ξενερώνω. Τελείως αμήχανοι αμέσως μετά, με ρωτούν αν πήγα σχολείο. Τους απαντώ ότι πήγα αλλά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Όλα αυτά αν δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη για κουβέντα. Είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να σταματήσει κάποιος να ασχολείται μαζί σου. Γιατί είναι πολύ περίεργα τα πράγματα πλέον. Είμαστε οι δουλειές μας. Είμαστε οι καριέρες μας. Λες και όταν δεν δουλεύεις δεν υπάρχει τίποτε άλλο να συζητήσεις. Λες και αν δεν έχεις μια συγκεκριμένη καριέρα δεν είσαι άνθρωπος, δεν έχεις ιδέες, δεν έχεις πράγματα να πεις.

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε μια τέτοια παρέα. Ως τώρα δεν χρειαζόταν να μου κάνουν πολλές ερωτήσεις. Μόλις άκουγαν «ψιλικατζού» άλλοι γέλαγαν νομίζοντας ότι κάνω πλάκα και άλλοι αντιδρούσαν λες και με ρώτησαν μια ερώτηση που δεν έπρεπε να κάνουν. Κάποιος βλάκας μια φορά, μου είχε ζητήσει και συγνώμη που ρώτησε. Το σίγουρο σε αυτές τις καταστάσεις, ήταν ότι δεν θα μου ξαναέδινε κανείς τον λόγο. Ανακούφιση. Άρχιζε τότε λοιπόν η συζήτηση – cracker. Έτσι την λέω. Είναι ένα είδος άτυπου διαγωνισμού που όλοι πετάνε αγγλικές λέξεις ή ακρωνύμια σε σχέση με την ιδιότητά τους και οι υπόλοιποι είτε προσπαθούν να βρουν το crack είτε κάνουν πως κατάλαβαν και ψάχνουν για δυσκολότερες. Μόνο που απαγορεύεται να γελάσεις και αν δεν τα καταφέρεις πρέπει να τους πεις ότι θυμήθηκες ένα σόκιν ανέκδοτο. Αποκλείεται να σε βάλουν να τους το πεις, οπότε και πάλι σε αφήνουν στην ησυχία σου.

Οι ώρες περνούσαν πολύ δύσκολα – περισσότερο για τους crackers – μέχρι που ήρθε η στιγμή που όλοι εξάντλησαν τα περί επαγγελματικών. Έστριψα ένα τσιγάρο και περίμενα όλο αγωνία να χωθώ σε μια αληθινή συζήτηση. Και έπεσε το πρώτο μεγάλο θέμα. Well, βασικά ήταν και το τελευταίο. «Πρέπει να φύγω, αύριο έχω brain storm στις 7», «ναι κι εγώ. Έχω flight στις δέκα». Οκ, είπαν όλοι. Θα κατάλαβαν πόσο σπουδαίο ήταν αυτό. Οκ είπα κι εγώ «έχω να βάλω τους γίγαντες στο νερό». Κάποιοι με χτύπησαν συμπονετικά στον ώμο, κάποιοι μου πρότειναν το χέρι για χειραψία. Έτσι χαιρετάνε οι crackers μετά από μια μεγαλειώδη αναμέτρηση επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Οι παρέες αυτές δεν είναι σταθερές. Δεν έχει νόημα να ξαναβγείς με κάποιον που ξέρει πια τί κάνεις και πόσο σπουδαίος είσαι. Εκτός αν είναι καλύτερος από σένα και θέλεις να δώσεις άλλο ένα ματς. Και εννοείται δεν θα τους ξαναδώ. Από την στιγμή που δεν σου αρέσει το cracking δεν υπάρχεις γι΄αυτούς. Η επόμενη έξοδός τους θα είναι με άλλους ομοίους τους. Έμαθα ότι έχουν έναν πολύ δύσκολο στόχο να επιτύχουν. Πρέπει στο πολύ σύντομο διάστημα της επίγειας ζωής τους να προλάβουν να πουν σε όσο περισσότερους γίνεται όσες περισσότερες δύσκολες λέξεις μπορέσουν. Μετά πάνε στάνταρ στον Παράδεισο.

p.s. (αυτό σημαίνει περιστερόγραφο αν δεν είσαι cracker) : Δεν φτάνει που γιορτάζει η μισή Ελλάδα και πρέπει να τρέχω σαν μαλάκας μέρα που ΄ναι, βάλανε οι μαλάκες και την eurovision. Να πήζεις και να έχεις και την υστέρω να τσιρίζει παρέα με το σόι. Λυπηθήτε με.

p.s.2 (περιστερόγραφο νάμπερ του): Γιαγιούλα πολύχρονη. Είσαι τρέλλα!!!!