Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Η Ψιλικατζού στο θέατρο VAULT!


Αρκετά χρόνια πριν, είχα λάβει ένα μήνυμα από τον Δημήτρη Καρατζιά που μου ζητούσε να ανεβάσει το πρώτο μου βιβλίο στο θέατρό του. Ούτε εκείνον ήξερα ούτε το VAULT για να είμαι ειλικρινής. Αισθάνθηκα τρομερά χαρούμενη αλλά και τελείως τρομαγμένη, βλέπεις δεν μου 'χε ξανατύχει να δω κείμενό μου στη σκηνή. Δυστυχώς, εκείνη την πρώτη φορά αλλά και μερικές ακόμη, το ανέβασμα του θεατρικού τσάκιζε για διάφορους λόγους. Ο Δημήτρης όμως επέμενε να το προσπαθεί. Ήταν σαφές από την πρώτη μας συνομιλία πως αυτό το κείμενο ήθελε να το ανεβάσει πάσει θυσία.



Για μεγάλο διάστημα απλά σταμάτησε να επικοινωνεί μαζί μου και θεώρησα πως δεν θα γινόταν ποτέ όταν ξαφνικά λίγες βδομάδες πριν, επανήλθε με ένα  μήνυμα: "σου 'χω μια έκπληξη μέσα στο 24ωρο....".

Η παρακάτω ανάρτηση ήταν η απάντησή του. Η παράσταση επρόκειτο να ανέβει στο θέατρο VAULT σε μόλις λίγες μέρες. Πανικός και τρομάρα.


Θα είμαι ειλικρινής. Το κομμάτι του βιβλίου που αφορά την υπογονιμότητα, το έγραψα σε ελάχιστες μέρες, το παρέδωσα στον εκδότη και δεν το ξαναδιάβασα ποτέ. Δεν άντεχα. Πραγματευόταν κάτι που δεν μπορούσα ούτε εγώ η ίδια να διαχειριστώ, ακόμη και μέχρι σήμερα που έχω ήδη δύο παιδιά. Όσο λοιπόν "μαύρο" ήταν το βιβλίο, έτσι περίμενα να είναι και η παράσταση.

Περίμενα κάτι δύσκολο και δραματικό, περίμενα μουντάδα και βαριές ατμόσφαιρες. Περίμενα το δύσκολο κομμάτι του βιβλίου, όχι μόνο να υπερισχύσει αλλά να επισκιάσει τα πάντα. Ναι, η ιστορία της υπογονιμότητας είναι το επίκεντρο αλλά συμβαίνουν και τόσα άλλα στο ψιλικατζίδικο της Νίκαιας και ήταν για μένα, τόσο πολύ σημαντικά.



Καθώς δεν ήξερα τη δουλειά του Δημήτρη Καρατζιά ως σκηνοθέτη, περίμενα να δω μόνο τα "ευπώλητα" θέματα του βιβλίου, τα αυτονόητα και μάλιστα ένα τσικ πιο δραματικά. Οι επιλογές του όμως μέχρι τότε στο VAULT που είχα αρχίσει πολύ δειλά να παρακολουθώ, καθώς και η εξαιρετική αισθητική του, άρχισαν να με προϊδεάζουν για τη διαφορετική και μη αναμενόμενη οπτική του.

Η επιλογή μιας συγκλονιστικής ηθοποιού, της Λένας Ουζουνίδου με επιβεβαίωσε, ενώ η ευφυής προσθήκη μιας δεύτερης φωνής που θα αβάνταρε το κείμενο και μάλιστα όχι οποιασδήποτε ηθοποιού αλλά της αγαπημένης Άννας Ψαρρά, σχεδόν με έκανε να μην μπορώ να περιμένω μέχρι να δω το έργο.

Η μέρα έφτασε και μια μικρή περιήγηση στο χώρο και το υπέροχο installation "Ψιλικά - Τσιγάρα" του Μάριου Βουτσινά και της Αναστασίας Δάλμα, λίγο πριν ανέβω στην αίθουσα, με πάγωσε.



Έχοντας γνωρίσει μόλις λίγη ώρα πριν τον Δημήτρη Καρατζιά, τον Μάνο Αντωνιάδη και τις δύο ηθοποιούς από κοντά, άρχισα να τρέμω. Το δε απίστευτο σκηνικό του Μάριου Βουτσινά, δεν βοήθησε καθόλου να ηρεμήσω. Ήταν τόσο επιβλητικό και πληθωρικό στο μαύρο φόντο, ξύπνησε τόσο έντονα συναισθήματα που νόμιζα πως είχα θάψει για τα καλά, που δεν μπορούσα στιγμή να ξεγελαστώ και να το ξεχάσω για να πάρω μια ανάσα, σε έπαιρνε και σε έβαζε από μόνο του στο κλίμα, χωρίς ηθοποιούς, χωρίς καν μουσική.



Το πολύ δύσκολο με το κείμενό μου ήταν πως δεν ήμουν απλά η συγγραφέας. Δεν ήταν δηλαδή η ιστορία που επινόησα, τυπώθηκε και τώρα θα παιζόταν στη σκηνή. Ήταν η ίδια η ζωή μου που θα έβλεπα τώρα και το χειρότερο, δεν είχα κανέναν έλεγχο στο πώς θα ήθελα να με δω και τι απ΄όσα είχαν δημοσιευτεί, θα λεγόταν.

Η Λένα Ουζουνίδου, παρότι εντυπωσιακή καθώς ήταν ντυμένη με το παραμυθένιο φόρεμα της "αλλιώτικης" Χιονάτης του Καρατζιά, ήταν εξαιρετικά ανθρώπινη και ζεστή από την πρώτη στιγμή. Προσπάθησε πολλές φορές να με ηρεμήσει, έλεγε και ξανάλεγε δεν θα δεις τη ζωή σου εδώ, θα δεις μια άλλη ζωή, θα δεις την ιστορία σου μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, απλά ένα αλλιώτικο παραμύθι. Σιγά, δεν θα είμαι εσύ, θα είμαι μια άλλη. Μάταιος κόπος βέβαια καθώς έβλεπα πως και η ίδια είχε πολύ άγχος. Η παρουσία μου στην πρεμιέρα δεν πρέπει να ήταν κάτι εύκολο για κανέναν από τους συντελεστές, ήμουν όμως το αναγκαίο κακό. :)





Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική στην κριτική μου, μα ξέροντας καλά κάθε λέξη και ιστορία του βιβλίου, η διασκευή και η σκηνοθεσία του Καρατζιά ήταν μια πολύ μεγάλη έκπληξη. Η επιλογή των κειμένων, η πανέξυπνη διασύνδεσή τους, το εύρημα της "αδελφής" και τα σημεία που επέλεξε να επεμβαίνει, ο εκπληκτικός τρόπος που το έκανε η Άννα Ψαρά, η εναλλαγή χιούμορ και δράματος ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόσουν ή όταν έπρεπε να σε ξαφνιάσει ή ακόμη, όταν δεν σε είχε σοκάρει ικανοποιητικά, όλα, τουλάχιστον ευφυή.

Αυτό όμως που δεν περίμενα καθόλου και με δεδομένο πως επρόκειτο για θεατρικό έργο μόλις 70 λεπτών, ήταν η αναφορά και στα άλλα, τα πιο κοινωνικά θέματα που πραγματευόταν το βιβλίο. Η φτώχεια, ο ρατσισμός, η γειτονιά και η Νίκαια του τότε, δεν τα είχε κανείς για αξιοσημείωτα όταν είχε εκδοθεί το βιβλίο. Όλοι είχαν εστιάσει στο "ριάλιτι" της υπογονιμότητας και ελάχιστοι στην εξίσου πυκνή ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζυμώθηκε η ιστορία.

Η μαεστρία της διασκευής και της σκηνοθεσίας του Καρατζιά που ήταν το λιγότερο εκπληκτική, δεν θα έκανε τόση εντύπωση χωρίς μια πραγματικά μεγάλη ηθοποιό. Δεν θα ήταν τίποτε τόσο καλά δεμένο, δεν θα είχα καν την τύχη να προσέξω το έργο σε τέτοια λεπτομέρεια χωρίς την υπέροχη ερμηνεία της Λένας Ουζουνίδου.

  ..."Οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν απίστευτες: «σιγά, η γυναίκα μου έχασε πέντε παιδιά μέχρι να τα καταφέρει», «ο Θεός είναι μεγάλος», «μικρή είσαι ακόμη, δεν πειράζει». Πείραζε όμως. Πολύ. Ήθελα να τους βουτήξω και να τους φωνάξω δυνατά μέσα στην ηλίθια μούρη τους ότι με πείραζε πολύ. Ότι η μίζερη και άθλια ζωή μου ήταν άδεια από εκείνη τη μέρα. Αλλά κρατιόμουν. Περίμενα να κλείσω το μαγαζί μου, χωνόμουν στο κρεβάτι μου και έκλαιγα σιωπηρά. Παρακαλούσα τον Θεό να μη με ξαναρωτήσει κανείς γι΄ αυτό. Δε μ΄ άκουσε όμως. Ποτέ..."...Πρόβα Ψιλικατζού - Ελένη Ουζουνίδου - Φωτογραφία : Μιχάλης Παπαδόπουλος

Δεν είμαι ειδική, δεν περιμένεις σίγουρα από εμένα να σου πω για το παίξιμο μιας τόσο μεγάλης ηθοποιού, όμως ως συγγραφέας που είχα την τιμή τα λόγια μου να βγουν από το στόμα, τα μάτια και κάθε πόρο του σώματός της, καθώς και ως άνθρωπος που την έβλεπα να πασχίζει με κόπο να κρατήσει τα δάκρυά της βιώνοντας την ιστορία μου, να τραγουδήσει σωστά, να με κοιτά τόσο στοργικά όταν έκλαιγα με λυγμούς ενώ έπαιζε, οφείλω να πω λοιπόν, πως αν η δουλειά ενός ηθοποιού είναι να καταφέρει να σε αγγίξει, εκείνη έκανε πολλά περισσότερα. Εύκολα.

Μια ολόκληρη αίθουσα ακολουθούσαμε συγκλονισμένοι το γαϊτανάκι γέλιου και δράματος που πρόσταζε η "Ψιλικατζού" και αν κρίνω από εμένα, την οικογένειά μου και τους φίλους που το είδαμε μαζί σε εκείνη την αξέχαστη πρεμιέρα, όλοι παρακαλούσαμε αυτή η μαγεία που ασκούσε πάνω μας η Ουζουνίδου να μην τελειώσει.



Η δε Άννα Ψαρρά ήταν πραγματικά αποκάλυψη. Περίμενα απλά μια συμπληρωματική μεν, αξιοπρεπή δε, παρουσία στο έργο με τη λογική να ξεκουράσει από τον βαρύ πρώτο ρόλο, ίσως και να εξιστορήσει τα διαδικαστικά, να πει τα πιο "βαρετά' της ιστορίας της υπογονιμότητας. Όμως καθώς το έργο είχε πολλές περισσότερες πτυχές απ΄ότι περίμενα και εκείνη τόσα περισσότερα να δώσει, ο ρόλος της ήταν κύριος και καίριος για την πλοκή και τα συναισθήματα του θεατή.

Η άνεσή της να αλλάζει άρδην το κλίμα παρεμβαίνοντας με τόση τέχνη στους μονολόγους της Ψιλικατζούς, να εξιστορεί σαν τέλεια παραμυθού ή να μιμείται μαγικά τους αστείους και σοβαρούς κάθε περιπέτειάς μου, ήταν απόλαυση.

Ήταν η Άννα που έδινε τις απαραίτητες ανάσες στην Ελένη να αντέξει όλο αυτό, ήταν εκείνη που έδινε το ρυθμό και το σύνθημα για τις μεγάλες στιγμές της πλοκής, ήταν και οι δυο τους μαζί η Ψιλικατζού. Γιατί εκεί έγκειται η ευφυΐα της διασκευής του Καρατζιά. Η Ψιλικατζού δεν είναι η πρωταγωνίστρια, είναι η Ελένη και η Άννα μαζί και γι' αυτό το απίστευτα έξυπνο δέσιμο των δύο ρόλων, αξίζει να δει κάποιος αυτό το συγκλονιστικό αποτέλεσμα.



Όταν πρωτοέμαθα για το ανέβασμα της Ψιλικατζούς, ο Δημήτρης εξίσου αγχωμένος και καθώς δεν άντεχε να περιμένει, μου έστελνε ό,τι υλικό είχε. Είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί, κάθε άνθρωπος που είχε βάλει το χέρι του γι' αυτήν την παράσταση την είχε αγαπήσει και γι'αυτό μεγαλουργήσει. Ήταν εμφανές. Αυτό όμως που πραγματικά με σόκαρε ήταν το τραγούδι που την πλαισιώνει. Μου ζήτησε χίλια συγνώμη όταν το 'στειλε γιατί λέει ήταν πρόχειρο, ότι θα έκαναν καλύτερη ηχογράφηση, ότι... ότι...

Ήμουν στο γραφείο και μοιράστηκα το συγκλονιστικό κομμάτι "Άκου να δεις" του Μάνου Αντωνιάδη με λίγους συναδέλφους χωρίς να ξέρω τι με περιμένει. Κανείς μας δεν κατάφερε να το ακούσει ολόκληρο. Ακόμη και εκείνοι που δεν ήξεραν την ιστορία για την οποία γράφτηκε συγκινήθηκαν πολύ. Όλοι ρωτούσαν ποιός το έγραψε. Τώρα ξέρω. Ένας Λεμεshανός φυσικά. :)

Aμέσως μετά την παράσταση, άκουσα πολλούς να ρωτούν τον Μάνο Αντωνιάδη για να μάθουν ποιανού κομματιού διασκευή είναι αυτό το υπέροχο τραγούδι και όλοι τα 'χαναν μόλις μάθαιναν ότι είναι πρωτότυπο και μάλιστα πως το έγραψε εκείνος για την παράσταση. Μπορεί να είμαι άσχετη και άμουση μα να το θυμηθείς, αυτό το τραγούδι θα ταξιδέψει πολύ πιο μακριά από τη σκηνή της Ψιλικατζούς [όταν ανέβει online υπόσχομαι να βάλω και link].



Λίγες μέρες αφότου έμαθα για την παράσταση, είχαμε ένα πολύ άσχημο συμβάν στην οικογένειά μου. Ο Τάσος χρειάστηκε να νοσηλευτεί στην εντατική ενώ σώθηκε από θαύμα. Καταλαβαίνεις πως δεν είχα κανένα σκοπό να πάω στην πρεμιέρα, δεν είχα καν μυαλό και διάθεση για τίποτα, χώρια που τα πιτσιρίκια μας ήταν ακόμη σοκαρισμένα. Δυστυχώς, εκείνος δεν άκουγε κουβέντα. Με έβαλε να του υποσχεθώ πως ακόμη κι αν δεν έπαιρνε σύντομα το εξιτήριο, θα πήγαινα στη Αθήνα για την πρεμιέρα. Έστω για μία ημέρα. Ευτυχώς την ημέρα που θα ταξίδευα είχε βγει από το νοσοκομείο, ο κίνδυνος είχε περάσει και θα γινόταν καλά ενώ ακόμη πιο ευτυχώς, η μητέρα μου όπως πάντα ήταν εκεί. Όμως δεν είχα συνέλθει. Στο αεροπλάνο πάλευα πάλι με τις κρίσεις πανικού.

Όταν μπήκα στην αίθουσα λοιπόν, με το μαύρο φόντο και το σκηνικό να θυμίζει τόσα πολλά, έψαχνα να βρω παράθυρο, ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι οι αίθουσες θεάτρων έχουν μεγάλα παράθυρα και μπαλκόνια μη σου πω. Έπαιρνα βαθιές ανάσες αλλά φοβόμουν πολύ μην με πιάσει ο πανικός και ρεζιλευτώ. Το γεγονός ότι θα έβλεπα το έργο με τον μπαμπά και την αδελφή μου δεν βοηθούσε καθόλου.

Ευτυχώς χρειάστηκαν ελάχιστα λεπτά για να με συνεπάρει η μαγεία της παράστασης και ξέχασα τους πανικούς όμως βοήθησε πολύ και το γεγονός ότι καθόμουν ανάμεσα στον Δημήτρη και τον Μάνο. Γελάγαμε και κλαίγαμε μαζί, αγκαλιαστήκαμε τόσες πολλές φορές από τη στιγμή που τους πρωτοείδα και στο τέλος, πάνω στη σκηνή υποκλιθήκαμε κιόλας στο κοινό που έκλαιγε μαζί με εμάς. Είναι μαγικό πράγμα το θέατρο. Τυχεροί οι άνθρωποί του. Δεν είχα ιδέα. Ευχαριστώ για την τιμή.


Η φωτογραφία είναι από το Boem Radio. Από αριστερά, Ελένη Ουζουνίδου, Δημήτρης Καρατζιάς, Κωνσταντίνα Δελημήτρου, Ειρήνη Δελημήτρου, Άννα Ψαρρά.

Όλοι οι συντελεστές:
Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Δελημήτρου
Δραματουργική επεξεργασία – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδι παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά: Καρατζιάς Δημήτρης – Μάνος Αντωνιάδης – Μάριος Βουτσινάς
Κοστούμια – Installation “Ψιλικά -Τσιγάρα”*: Μάριος Βουτσινάς
Βοηθός: Αναστασία Δάλμα
Κατασκευή Κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας
Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Παραγωγή: VAULT
Παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Άννα Ψαρρά

Παρουσιάσεις:
Βασίλης Μπουζιώτης - Enikos: Η Ελένη Ουζουνίδου γίνεται... Ψιλικατζού!
ArtPlay: Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μιας «Ψιλικατζούς»
Το Παρόν: Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS: «Η Ψιλικατζού» της Κωνσταντίνας Δελημήτρου
και στις προτάσεις της Athens Voice!

Κριτικές:
Θα μου επιτρέψεις να παραθέσω πρώτες τις δύο μπλογκοκριτικές για την παράσταση, δύο εξαιρετικών φίλων από την παλιά μπλογκογειτονιά:
Ο Asteroid ή κατά κόσμον Γιάννης Καρνεσιώτης έγραψε: "Η ΨΙΛΙΚΑΤΖΟΥ" - που μας αφορά
Ο Paulo Fuego ή κατά κόσμον Παύλος Λάμπρου του Boem Radio έγραψε: Μια Ψιλικατζού στο θέατρο

κι άλλες κριτικές!
Ματθαίος Λεωνίδας - Το Κουτί της Πανδώρας: «Η ψιλικατζού»: Πιο ανθρώπινη κι αληθινή από ποτέ
Αλέξης Κανατάς - Η Γέφυρα: «Η Ψιλικατζού» του Vault  μέσα από την ματιά του Αλέξη Κανατά για τη ΓΕΦΥΡΑ (gefira.gr)

Και η μεγάλη έκπληξη από τον Σταμάτη Κραουνάκη:




Επίσης, μας την έπεσαν και οι παπαράτσι του gossip-tv! :D




Και μια μικρή ιδέα από την παράσταση:

Δες  ένα τρίλεπτο βιντεάκι από τις πρόβες που εξασφάλισε το Gkoultouroblog, εδώ!

Πληροφορίες:
Το έργο θα παίζεται από την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου έως την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου.
Ημέρες: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:30
Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS
Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός
Όλες οι πληροφορίες για το έργο, εδώ.
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889 και Viva.

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ex-έλληνες Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Εκδόσεις Διάπλαση


ex-έλληνες Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Εκδόσεις Διάπλαση
Με αφορμή τη σημερινή κυκλοφορία του νέου μου βιβλίου θα μου επιτρέψεις μερικές κουβέντες κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στις Εκδόσεις Διάπλαση, τον Κυριάκο Καραΐσκο και την Ελένη Γκίκα για την τιμή, καθώς και τον Αλέξανδρο Πανούση για την υπομονή και το μεράκι της επιμέλειας.

Αν θες τη γνώμη μου για το βιβλίο, οι προσωπικές αφηγήσεις είναι ταλαιπωρία για σένα, τους δικούς σου, για όλους όσους σε γνώρισαν και δεν άφησες να πάρουν μυρωδιά τι αισθανόσουν ή που πήραν αλλά δεν άφησες το περιθώριο να συζητήσετε. Ξέρω, θα μπορούσα ευκολότατα να σκαρφιστώ την ιστορία μιας οικογένειας που μεταναστεύει λόγω κρίσης και να βγει και μια χαρά, να έχει αρκετά στοιχεία αλήθειας -καθότι παθούσα- και όλοι μέλι γάλα. Όμως όχι μέσα μου. Μερικές ιστορίες άμα δεν είναι αληθινές και επώνυμες, δυστυχώς δεν σε ξεκουνάνε πια. Τα στοιχεία ριάλιτι βλέπεις, προφανώς βοηθούν καθώς για πολλούς θα είναι κάτι σαν σαρβάιβορ σε βιβλίο. Δεν είμαι κοινωνικός άνθρωπος, παθαίνω πανικούς με τα πολλά-πολλά, έχω ελάχιστους φίλους και μια μάλλον κλειστή οικογένεια. Τελευταίως μόνο, τα δύο πιτσιρίκια μου με έμαθαν να απολαμβάνω τις βόλτες στα πάρκα – οκ, και να αναπολώ την ησυχία μου :) – ενώ η μετανάστευση μού χάρισε λίγη παραπάνω ελευθερία. Αυτό το βιβλίο λοιπόν, όπως και η «Ψιλικατζού», ξέρω ότι πάλι θα με ξεβολέψει. Όμως σίγουρα θα με κάνει πολύ περήφανη, διότι η αίσθηση ικανοποίησης να γράφεις με το όνομά σου γεγονότα και συναισθήματα που είναι για πολλούς ταμπού, αποδεικνύεται και εξαιρετικά χρήσιμη, ειδικά τώρα, στην παράδοξα γυαλιστερή ζωή μας σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Τώρα που γράφονται μόνο ευτυχίες ενώ πίσω από τις γαμάτες εικόνες προφίλ κρύβεται σχεδόν πάντα η δυστυχία, η φτώχεια και η απελπισία. Ειδικά τώρα που μισό εκατομμύριο Έλληνες φύγαμε κλοτσηδόν από τη χώρα για να γίνουμε στα καλά καθούμενα για αρκετούς Έλληνες, προδότες και άλλα εξωφρενικά. Όσοι από εμάς λοιπόν, πήραμε τις οικογένειές μας και φύγαμε, θέλω να πω, δεν το κάναμε τόσο εύκολα όσο δείχνει και δεν είχαμε δικλείδες ασφαλείας για την αποτυχία που σχεδόν όλοι αντιμετωπίσαμε. Για πολλούς, συνεχίζει η ανηφόρα αλλά όσο παράξενο κι αν ακούγεται, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αυτή που αφήσαμε, δεν ήταν τόσο φριχτή όσο η αίσθηση της κλωτσιάς από την πατρίδα μας και ναι, δεχτείτε το, κάποιοι δεν θέλουμε να επιστρέψουμε. Τουλάχιστον όχι ακόμη, όσο μπορούμε πάλι να απολαμβάνουμε μικρά καθημερινά πράγματα που είχαμε σχεδόν ξεχάσει. Μόνο αυτά. :P

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε από σήμερα στο website των εκδόσεων Διάπλαση ή σε ένα από τα βιβλιοπωλεία αυτής της λίστας μόνο στο χαρτί ενώ σε λίγους μήνες και σε ηλεκτρονική έκδοση.
Η προδημοσίευση μερικών ενδεικτικών κειμένων από το αγαπημένο Fractal είναι εδώ. Καλή ανάγνωση ρεμάλια .
ex-έλληνες Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Εκδόσεις Διάπλαση

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Awe

Περιμένω τόσα αφύσικα και δεν θα ‘πρεπε. Με προγραμμάτισαν να έχω τον άνθρωπο τόσο υπερεκτιμημένο που κάθε μέρα τσακίζομαι από σύννεφα πανύψηλα αντί δηλαδή να στέκομαι πάνω από λάσπες και να τον καμαρώνω και να ενθουσιάζομαι και να ελπίζω και να περιμένω, πήγαν και μ’ έχωσαν τόσο πολύ ψηλά που δεν μπορώ να διακρίνω την αληθινή του διάσταση, δεν ξεχωρίζω καν την αληθινή του όψη. Ξέχασα το ζώο και στούμπωσα κι εγώ τον άνθρωπο με ιδιότητες μακρινές που δύσκολα χωρά η φύση του, τι λέω, η ίδια η Φύση, αυτή που τρώει και τρώγεται, αυτή η σαρωτική που επιτρέπει την εξέλιξη μόνο μετά από φυσικές επιλογές και άλλες φρίκες, που ορίζει τη ζωή ως καύσιμο και όχι αιώνια νίκη του πνεύματος επί της σαρκός και άλλα Φωτεινά. Στραβώθηκα με ποιήματα, τραγούδια, εικόνες ανύπαρκτες, ιδέες και άλλα υψηλά και δεν έμαθα τα χαμηλά, τα προσπέρασα, τα έχασα στις λάσπες και δεν μου ‘κοψε να ψάξω κιόλας.

Η ανάγκη να κατουρήσεις γύρω από πράγματα εξορίστηκε από τα λιγότερο δύσοσμα μα χειροποίητα ιδανικά. Ελπίδα, Ελευθερία, Αλληλεγγύη. Ειρωνεία. Ειδικά η Αγάπη. Πού πήγανε και τη σκεφτήκανε αυτή τη δύσκολη και υφάνανε τις ζωές μας γύρω της και μετά υφάνανε κι εμένα πάνω της, κάθε ίνα της είναι πια φλέβα μου και τώρα άντε ζήσε ζώο ανάμεσα σε ζώα κομμένα και ραμμένα αγάπη μα ζώα, που προσπαθούν τα έρμα και δεν τους βγαίνει, που πρέπει να ζουν και ν’ αναπνέουν αγάπη, που η αγάπη μέσα τους παλεύει με το ζώο κι αυτό έχει απέναντι τη φύση που το καταβροχθίζει γιατί Η Φύση Πάντα Νικάει.

Μοιράσαμε ρόλους, χαζεύουμε ιδανικά, ψωνίσαμε ιδέες και αντί να υποστούμε τη μία και μοναδική Μεγάλη Απογοήτευση και να προχωρήσουμε απλά ξεσκίζοντας ο ένας τις σάρκες του άλλου, εμείς θέλουμε μια ζωή τόσο ξένη που το μόνο φυσικό πια με δαύτην είναι να μας ταΐζει κάθε λίγο φρίκες. Όσο και να προσπαθώ, αντί να λιμάρω νύχια όσο κυρτώνουν, αυτό που θέλω, αυτό που θα ‘θελα πάντα είναι να τα μπήγω βαθιά στο χώμα και να σκάβω σαν ένας χοντρός τυφλοπόντικας χωμένος βαθιά σε ένα λαγούμι μόνο με το ταίρι και τα μικρά μου, μέσα μα μακριά απ΄τη φύση και να ‘ναι που λες, κολλημένοι όλοι πάνω μου χωρίς καμιά Ελπίδα, καμιά Ελευθερία, ποτέ την ανάγκη για Φως κι αντί γι’ Αγάπες, μονάχα την ανάγκη να κατουράμε γύρω από πράγματα. Μαζί.


Υπόκρουση:

   

[τρίμπιουτ στην εβδομάδα των soundracks και της κλασικής μουσικής, της μουσικής των κειμενογράφων όπως τη λέω, καθώς σου προσφέρει την απόλυτη απομόνωση για να γράψεις, με τη μόνη μαλακία πως τα μηχανικά ή νταουνιάρικα που γράφεις ταιριάζουν μόνο σε διαφημίσεις και μεγαλοβδομάδες καλή ώρα]

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι



ΜΙΑ ΦΟΡΑ εσείς θα πρέπει να είστε αυτή που θα παραλάβετε το μέλος, ως η μόνη συγγενής πρώτου βαθμού! Εσείς η ίδια από το ισόγειο, αίθουσα 3. Πρέπει να φροντίσετε άμεσα για την υγειονομική ταφή του μέχρι τις 4 το απόγευμα. Δυστυχώς χωρίς το πιστοποιητικό του νεκροταφείου δεν μπορούμε να σας δώσουμε το εξιτήριο για τη μητέρα σας.

Έψαχνε με αγωνία ένα τόσο δα τρέμουλο στο χείλι, μια ζάρα στο μέτωπο, κάτι τέλος πάντων που να πρόδιδε την πρωτότυπη μα κακόγουστη φάρσα και δεν. Η νοσοκόμα μιλούσε απόλυτα σοβαρά. Το ζάχαρο, η νοσηλεία, το πόδι της μητέρας της που έπρεπε κοπεί μέσα σε λίγες ώρες και τώρα της ζητούσαν να το πάρει και να τους το θάψει. Και δηλαδή πώς το κάνει κάποιος αυτό; Πας στο σφαγείο του νοσοκομείου, λες συγνώμη υπάρχει ένα πόδι για μένα, α, ναι αυτό είναι της μαμάς μου, αυτό να στο πρώτο τσιγκέλι, το γνώρισα από την ελιά στο μπούτι, στο ζυγίζουν, το βάζουν σε σακί, το ρίχνεις στον ώμο και πας μια και δυο να το θάψεις; Και πας… μια κουβέντα. Ούτε φράγκο στην τσέπη ούτε καν για λεωφορείο και το νεκροταφείο δυο ώρες δρόμος χωρίς έξτρα πόδι. Και μάλιστα το πόδι της μάνας της που ζωή να ‘χε, το ‘θρεφε σα Βούδας. Και το πιστοποιητικό; Πού το βάζεις το πιστοποιητικό; Γιατί θα μπορούσε να κάνει την καρδιά της πέτρα, να σκάψει έναν ωραιότατο λάκκο στον κήπο, να του ψάλει και μια ωραία ευχή και να του βάζει και κάνα γαρύφαλλο που και που. Όχι όμως, έπρεπε η ταφή να είναι λέει, υγειονομική. Που τί πάει να πει αυτό το πράγμα; Δηλαδή παίρνουνε τα πόδια, τα πάνε στο ειδικό τμήμα ποδιών του νεκροταφείου, τα πλένουνε με χλωρίνη, τους κάνουν πεντικιούρ και τα θάβουν σε εντελώς αποστειρωμένα χώματα μην τυχόν και δεν πάνε στον παράδεισο των ποδιών;

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

Γυναίκα θα πει

Poster by Cuban artist José Gómez Fresquet (1967)


Μπορεί να τα έχεις ξαναδεί, μπορεί να ακούς φεμινισμούς και ισότητες και να σου ‘ρχονται στο κεφάλι τίποτα τσόκαρα που τα έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους όλα αυτά, μπορεί απλά να έχεις φάει κέρατο και να είναι «όλες πουτάνες». Λίγο με νοιάζει. Αν εξετάσεις όμως τα δεδομένα και έχεις λίγα ψήγματα λογικής, ελπίζω κάτι θα αλλάξει. Αν όχι στο κεφάλι σου, ελπίζω στων παιδιών σου.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Κύπρος όπως… Αυστραλία


Να έχεις φάει την κρίση, να έχεις αναγκαστεί να φύγεις από την Ελλάδα, να σου κάθεται Κύπρος, να χαίρεσαι που τουλάχιστον θα είσαι εντελώς δίπλα στους δικούς σου και τώρα, πέντε χρόνια μετά, να έχεις καταφέρει να την επισκεφτείς μόνο μία φορά.

Πριν μεταναστεύσω στην Κύπρο, ένας από τους κύριους λόγους για να παρηγορώ συγγενείς και φίλους ήταν και η μικρή απόσταση. Δικό μας νησί μου λέγανε, μια ώρα δρόμος μου λέγανε, συνέχεια Αθήνα θα’ σαι μου λέγανε αλλά αυτό που δεν μου είπανε τότε είναι πόσο απομονωμένη είναι τελικά η Κύπρος ακόμη και για τους ίδιους τους ανθρώπους της.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

2016. Ο απολογισμός: Πανικαπάθεια.


[photo: #zabou - Refugees - Petrofani, Cyprus - 2016 ]

Πρέπει να ήταν μακράν η χειρότερη χρονιά μου αυτή, μαζί με την ανθρωπότητα, εννοώ. Παρατηρώ όμως ότι το 2016 ήταν για τους περισσότερους μια κατάσταση πανικού και αφασίας. Μαζί. Μια κατάσταση που σε εξουθενώνει και σε αποκτηνώνει τη ίδια στιγμή.

Οι πανικαπαθείς νιώθουμε μόνιμο πανικό μαζί με μόνιμη απάθεια απέναντι σε ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα υπέροχων και φρικιαστικών πραγμάτων. Πλέον, δεν υπάρχει τίποτα να ακούσεις ή να διαβάσεις τριγύρω που δεν μοιάζει ουάου ή κακό. Ολόσωστο ή παντελώς λάθος. Αλλά τίποτα από όλα αυτά δεν θα σε σοκάρει για πάνω από 5 λεπτά και τίποτε δε θα σε γαληνέψει για έστω 2. Άμυνα το λες ή εξέλιξη. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα και είσαι υποχρεωμένος να τηρήσεις τους νέους χρόνους με την απόλυτη προσοχή και συγκέντρωση. Χρυσόψαρου όμως.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Είναι ο Άνθρωπος, ηλίθιε.


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Άνθρωπος. Ο Άνθρωπος, ένα από τα πιο νοήμονα ζώα του ζωικού βασιλείου, περπάτησε στα δυο του πόδια και κυριάρχησε των άλλων ζώων και επί της γης.

Έχοντας επίγνωση της κωλοκατάστασης γενικότερα (θυμήσου, είμαστε μόνοι μας, στη μέση του πουθενά, για ελάχιστο χρόνο, πάνω σε έναν μικροσκοπικό βράχο, ο μισός μούσκεμα, μέσα σε ένα χάος τρομακτικού σκοταδιού με καυτερές κοτρόνες που χτυπιέται από παντού) αποφασίζει να τα κάνει όλα πουτάνα.

Καταστρέφει το βραχάκι του, βασανίζει, ξεφτιλίζει και ξεκοιλιάζει ότι ζώο κινείται, πετάει και κολυμπάει ενώ στον ελεύθερο χρόνο του, προσπαθεί να κυριαρχήσει στους άλλους του είδους του.

Κάποια ανθρωπάκια με λυμένα, ξεχασμένα ή αγνοημένα τα περισσότερα από τα αποπάνω, αποφασίζουν να ασχοληθούν με λιγότερο σαρκοβόρα πράγματα και έτσι, καταπιάνονται με την επανεφεύρεση του είδους τους. Τι σόι Κυρίαρχος είσαι αν δεν μοιάζεις με τέτοιον.

Ο Άνθρωπος, ζώο; Όχι! Τέχνες, υψηλές αξίες, ιδανικά, επιτεύγματα, ανδραγαθήματα, σοφίες και άλλες τραγελαφικές φανφάρες επιστρατεύονται για να χτίσουν μια εικόνα, αντάξια με αυτήν που θα ήθελε ο Άνθρωπος να έχει αν κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα ας πούμε, να τον κρίνει από τα παπούτσια του και μόνο. Και μάντεψε. Πέτυχε.

Για πολλά πολλά χρόνια, ο Άνθρωπος κοίταζε παπούτσια και έχτιζε εικόνα. Και το καλύτερο, οι περισσότεροι μάσησαν και ξέχασαν για λίγο τη ζωική τους προέλευση ή τη ζωώδη φρίκη που τους επέτρεπε να φιλοσοφούν. Παπουτσώθηκαν τα ύψιστα ιδανικά, ονόμασαν αναγκαιότητες τις φρίκες και πορεύτηκαν «ειρηνικά».

Κάποια στιγμή όμως, η Φύση σου δίνει τα παπούτσια στο χέρι.  Αξίες, σοφίες και σοφά ρητά ταπώνονται κατά ριπάς. Όχι, «δεν νικάει ο λύκος που τρέφουμε περισσότερο». Απλά, νικάει ο λύκος.

Κι ενώ η μισή ανθρωπότητα τρώει απανωτά άκυρα με τα Ανθρωποζώα που κατάφεραν να μας σαγηνεύσουν δίχως αύριο, για την άλλη μισή, είναι απλά άλλη μια μέρα στη Ζούγκλα.

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Δέκα χρόνια μπλόγκινγκ! :)

Για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν περίμενα ότι θα έγραφα για τα δέκα χρόνια του blog μου. Πέρασαν τόσο γρήγορα αλλά απ΄την άλλη με πιάνει ίλιγγος με όλα αυτά που συνέβησαν μετά από εκείνο το απόγευμα στο ψιλικατζίδικο που μου τη βάρεσε και την είδα blogger. :)

Εκεί που βρίσκεσαι πίσω από έναν ψηλό πάγκο κάθε μέρα για ατέλειωτες ώρες, χωρίς διακοπές, διαλείματα και ρεπό, μια τόση δα οθόνη και μια σύνδεση που επιτρέπεται να χρησιμοποιείς για λίγα μόλις λεπτά, μεταμορφώνουν τη ζωή σου, της δίνουν νόημα, διέξοδο, χαρά και κυρίως σε μαθαίνεις. Ναι, επικοινωνείς αλλά κυρίως εκφράζεσαι και πειραματίζεσαι, παίζεις και ψάχνεσαι. Και με όλα αυτά, διαβάζεις πολύ, σκέφτεσαι αλλιώς, ξεβαλτώνεις, ξαναθυμάσαι τα βασικά, τα γραπώνεις και περιέργως, ανακαλύπτεις πως μπορούν να σε πάνε όπου θες.

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Δραχμαγεδδών




  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 9.02.2015

Μέχρι χθες είχες τους μισούς να το τραβάνε μέχρι αηδίας σε μαγκιές, συνωμοσιολογίες, ανορθολογισμούς, νεράιδες και λοιπές παπάντζες και τους δε να σου κουνάνε το δάχτυλο, να φέρονται σαν σνομπ καθηγητές που φυλάνε την Ιερή Γνώση Της Επιβίωσης να σε τρομάζουν, να σε επιπλήτουν μα κυρίως να σε λυπούνται που δεν μπορείς να καταλάβεις δυο απλά πράγματα και κυρίως που θυμώνεις ενώ φταις. Μνη ή Αντιμνή. Απαραίτητα.

Χωροχρονικά


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 28.01.2015

Ανήκω σε εκείνους που δεν ψήφισαν τον Τσίπρα ή για να ακριβολογώ, αν μου επιτρεπόταν να ψηφίσω από όξω, δεν θα τον ψήφιζα. Επίσης, αρνούμαι να ασχοληθώ ξανά με όσους έχουν έστω μια θητεία στη ελληνική κυβέρνηση, ενώ θέλω να πιστεύω ότι είμαι αριστερή. Όχι τύπου ΚΚΕ όμως. Αλλά ούτε και ΣΥΡΙΖΑ.


Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Κατέβασε δωρεάν το δεύτερο βιβλίο μου Υπόκοσμοι!


Έφτασε πάλι η μεγάλη στιγμή που έχοντας τα πλήρη δικαιώματα και αυτού του βιβλίου, μπορώ πλέον να το διαθέσω δωρεάν. Το άργησα λιγάκι γιατί έπεσε γερό κόψιμο, σαράντα γουρουνοσελίδων αλλά και ένα καλό γυάλισμα στην κυπριακή διάλεκτο από τον απίστευτο Δημήτρη Αποστολόπουλο. Τον ευχαριστώ πολύ για την δημιουργική επιμέλεια!

Υπόκοσμοι Ταληράκια:
"Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο μου, που δεν ξέρω ακριβώς τί είδους βιβλίο είναι, εγώ το είδος αυτό το λέω Σατιρικής_ Φαντασίας_ Με_ Ένα_ Τσικ_ Από_ Μυθολογία_ Και_ Κοινωνικό_ Προβληματισμό που κυρίως αποδομεί ό,τι πετάει και κινείται."

Υπόκοσμοι Διφραγκάκια:
"Μέχρι σήμερα, ήξερα ότι για να γράψεις βιβλίο πρέπει να έχεις να πεις τουλάχιστον κάτι σοβαρό ή κάτι βαρύγδουπο. Κάτι πολύ σοφό και σπουδαγμένο. Ακόμα κι αν δείχνει λάιτ πρέπει να έχεις ένα σκοπό, να διδάξεις κάτι, να… να… να. Αλλιώς είσαι Λένα Μαντά. Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή. Μιλάμε για τρομάρα του κερατά.Ε, μετά τον Pratchett, απενοχοποιήθηκα. Ανάσανα κι έκατσα να γράψω. Δεν έβαλα τις «καλές» μου λέξεις, δεν είχα ιδιαίτερους σκοπούς πέρα από την καλοπέρασή μου, δεν πολυνοιαζόμουν για το πόσο καμένο θα χαρακτηρίσουν το βιβλίο μου (και άρα εμένα) και κυρίως, δεν θα είχα να απολογηθώ για τίποτε σε κανέναν. Τι λέτε κύριοι, φυσικά και ο Ήφαιστος εφήυρε τον υπολογιστή παλάμης. Εγώ τον έφτιαξα τον κόσμο μου, ό,τι θέλω θα κάνει."

Μπορείς να το κατεβάσεις λοιπόν σε pdf εδώ ενώ για την δωρεάν έκδοση για android, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Antonis Panoris και την Automon που για άλλη μια φορά έκαναν αφιλοκερδώς τα μαγικά τους και μπορείς να το βρεις εδώ.

Α! Σε περίπτωση που δεν το 'χεις πάρει πρέφα, το πρώτο μου βιβλίο Ψιλικατζού διατίθεται επίσης δωρεάν σε pdf που έφτιαξε ο φίλος μου Μπαμπάκης, ενώ με την αφιλοκερδή βοήθεια του Antonis Panoris της Automon, το 'χεις πλέον και σε δωρεάν έκδοση για android εδώ.  :)


#BreakGreece




  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 16.01.2015

Για να μπορέσει ο ψηφοφόρος να αποφασίσει καλύτερα, θα πρέπει να τον φέρω λίγο στα λημέρια μου τα ηλεκτρονικά γιατί μόνο έτσι θα καταλάβει τί θέλω να πω. Και πιο συγκεκριμένα στον διάσημο κώλο της Κιμ. Τον έγδυσε, τον τούρλωσε, έκατσε κι αυτή στο μπακγκράουντ και του ‘πε: Τσάκισε Το Ίντερνετ! Και εγένετο τσι πόπης. Θα μου πεις έτσι της ήρθε αυτηνής ένα πρωί να τσακίσει το ίντερνετ με τον απαφτό της και το έκανε κιόλας; Θα σου πω, όχι. Τα μέτρησε η κοπέλα, είδε ότι ψιλοπερνάει κι η μπογιά της, παραμόνεψε και “χτύπησε” όταν είδε ένα Κενό φτιαγμένο επακριβώς για κώλους, γιγάντιους, που χώραγε επακριβώς τον δικό της εδώ, τώρα.

Το πώς το είδε είναι άλλη κουβέντα και πληρώνομαι αρκετά καλά για να στην κάνω τσάμπα, όμως μείνε στην τεχνική. Βρίσκεις κενό, χώνεσαι, βαφτίζεσαι Λύση και σαρώνεις. Το παν δεν είναι να έχεις μια θέση εκεί έξω, δεν κάνεις τίποτα. Το παν είναι να στριμώξεις τον κώλο σου ανάμεσα στις ήδη έτοιμες θέσεις των άλλων, τις καλές βέβαια, σε ένα έστω τόσο δα κενάκι. Βαφτίσου Γενναίος Τσακιστής, τουρλώσου και έγινες!

Το πρόβλημα βέβαια είναι, όταν φτάνουμε στο σημείο οι καλές θέσεις να έχουν αντικατασταθεί αποκλειστικά από κενά. Όλες. Εδώ σε θέλω. Όποιος βρίσκει τρύπα χώνεται και γίνεται. Οι απαφτοί στριμώχνονται, τουρλώνονται και απλά, βουλώνουν τρύπες. Αντί για πραγματικές θέσεις έχεις μόνο πραγματικούς απαφτούς.

Και την αποφράδα εκείνη στιγμή που οι θέσεις, πέρα από το εντυπωσιακό στήσιμο και το μεγαλείο, καλούνται να προσφέρουν πραγματικές υπηρεσίες και να σε στηρίξουν με όλα αυτά που υποτίθεται ότι κουβαλάνε, το μόνο που μπορείς να περιμένεις είναι ένα καλό ρετούς και έναν ακόμη πιο εντυπωσιακό απαφτό. #ekloges2015

Η διαφορά με την Κιμ είναι ότι εκμεταλλεύτηκε μεν το κενό, βαφτίστηκε νικήτρια προτού να είναι, μα ήταν τίμια και το μόνο που υποσχέθηκε για τη θέση που βούλωσε ήταν αυτό που είδαμε όλοι: ο απαφτός της. Οι υπόλοιποι, το μόνο που δεν πρόκειται να σου υποσχεθούν ποτέ, είναι ο απαφτός τους. Το μόνο άξιο αν θες τη γνώμη μου, για τον ντορβά.

Ας σοβαρευτούμε όμως λιγουλάκι:




Βίβα Λα Ρεζολουθιόν






  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 02.01.2015

Λίγο μετά τις πρώτες ανάσες του χρόνου, ένα τσικ πριν τις εκλογές, νομάς σε νέα πόλη για αυτή τη χρονιά, ακόμη σε άλλη χώρα. Μένω για πρώτη μου φορά σε πολυκατοικία και μάλιστα χαρντκορίλα των δεκαοχτώ οικογενειών. Αν εξαιρέσεις τα δεκαεφτά πάρτυ της πρωτοχρονιάς, μια χαρά της πουτάνας γίνεται. Το μοναδικό μαγαζί της περιοχής είναι ψιλικατζίδικο και λέγεται “ποτάμι” που λόγω έλλειψης χειμώνα ελπίζω να μην ανακαλύψω σύντομα γιατί επιλέξανε αυτό το όνομα, ενώ το τοπίο τριγύρω είναι γεμάτο χωράφια, γκρεμούς, συγκλονιστικά σπίτια και γιγάντιες φραγκοσυκιές. Αυτό το τελευταίο, μη ρωτάτε δεν ξέρω από πού προέκυψε τέτοιο σουξέ τα φραγκόσυκα εδώ. Ή μάλλον παίζει να τα ‘χα συνδέσει εγώ με πέτρα και ελιές και άνυδρα μανιάτικα σοκάκια και μου φαίνεται πολύ εξωγήινο να τα βλέπω μέσα σε γρασίδια ή να στολίζουν βιλάρες.

Σε απόσταση αναπνοής, μια λίμνη με θεόχοντρες πάπιες και επιπλέουσες φραντζόλες και μερικά ακόμη αξιοπρεπέστατα πάρκα. Τα υπόλοιπα όμως όπως τα ήξερα, μόνο στο πιο πρωτευουσιανέ. Της πουτάνας από λεμονιές, το κατακεφαλήν αυτοκίνητο πρέπει να ‘χει φτάσει στο 4, παίζει να είμαι η μόνη που περπατάει στους δρόμους ενώ πάλι όλοι μου λένε καλημέρα γιατί νομίζουν ότι για να περπατάω είμαι της γειτονιάς και σίγουρα κάπου εκεί γύρω θα έχω αφήσει το αυτοκίνητο.

Όπως όλα δείχνουν με λίγα λόγια, πλησιάζει επιτέλους η στιγμή που θα μου επιτραπεί να απολαύσω ξανά λίγη πολυπόθητη ρουτινίτσα. Απ΄αυτήν που αγοράζεις φυτά γιατί ξέρεις ότι θα τα ποτίζεις, που σετάρεις το ξυπνητήρι σου ΔΕ-ΠΑ γιατί υπάρχει περίπτωση να σε πάρει έστω μια φορά ο ύπνος, απ΄αυτήν που θυμάσαι να βγάλεις τον κιμά να ξεπαγώσει, που ξέρεις το πρόγραμμά σου τόσο ώστε να σου επιτρέπεται να κλείσεις εισιτήρια για ό,τι θες, ακόμη και για μήνες μετά. Σχεδόν με βλέπω να αράζω τα πόδια στον καναπέ του νέου σπιτιού που σύντομα θα το νιώθω “μου” και να βουλιάζω στις ταινίες, στον υπολογιστή μου και στην κουβέντα για τα νέα χνώτα, τις νέες δουλειές, την κλασική γκαντεμιά των τελευταίων ημερών του χρόνου που έκανε πάρτυ στο νέο σπίτι, παίζοντας με το ψυγείο, το θερμοσίφωνο, τις θεόκοντες κουρτίνες και το κρεβατάκι των παιδιών.

Εκλογές λέει στην Ελλάδα και κρύο και ατυχήματα σε πλοία με νεκρούς λαθραίους και μη. Ελπίδα λέει μα και αιθαλομίχλες, φοβισμένες Ευρώπες, λιτότητα και εκτάκτως γεμάτα γιορτινά τραπέζια για εκατοντάδες άστεγους και φτωχούς. Τα νιώθω όλα τόσο πολύ δύσκολα που πασχίζω να τα κάνω ακόμη πιο μακρινά, θάβοντάς τα κάτω από τόνους λεμόνια, κακαριστά Χριστούγεννα, μια νέα ηλιόλουστη χρονιά, κι όχι απαραίτητα όλα καλά, τα φωτισμένα βουνά με τα φεγγάρια και τ’ αστέρια και οι φραγκοσυκιές με κάτι αγκάθια ΝΑ χώνονται κι αυτά επιβλητικά στο σωρό. Έφτασε όμως η χρονιά να κάνω ειρήνη με μένα κι επιτέλους να δεχτώ πως τη δύναμη να αλλάξω όσα δεν μπορώ, θα την χαλαλίσω στα δικά μου θέλω κι όχι σε όσα μου πούλησαν άξια για να αναλωθώ. Κι αν δεν μπορώ, θα αλλάζω τις πίστες και όχι εμένα. Μέχρι να βρω εκείνη που θα αξίζει. Αλλιώς, χωματερή.


Η πόλη άγαρμπα στολισμένη και η μικρή καταχαρούμενη, μας δείχνει συνέχεια το βουνό με την φωτισμένη τουρκική σημαία, νομίζοντας ότι το στολίσανε χριστουγεννιάτικα κι αυτό. Κάποτε, οι γιορτές ήταν γεμάτες φίλους, τα καλά μας ρούχα, φαί της προκοπής, τράφικ και σόγια. Τώρα είναι μόνο φαί της προκοπής, τράφικ, παπούς γιαγιά για λίγο και πιτζάμες, όμως μου αρκεί. Για δύο βασικούς λόγους που θα ήθελα τρία ίντερνετ για να στους χωρέσω ή λίγα μόνο δευτερόλεπτα αν είχα όρεξη να σου ανεβάσω τα κακαριστά τους mp3. Νομίζω πως φέτος κατέληξα: πολύ γέλιο, μεγάλες αγκαλιές, συνεχόμενος ύπνος, ρουτίνα. Κυρίως ρουτίνα. Η συνταγή μου για ένα γαμιστερό 2015.

Καλή Χρονιά Ρεμάλια.  :)

Φακ(τ)


  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 10.12.2014

Η μοναδική μου ελπίδα για την μετά κρίσεως εποχή ήταν να απαληφθεί η λέξη “πιστεύω” από τα στόματα και τα χέρια όλων γύρω μου. Πίστευα πως η αναγκαστική παρακμή και οι παρακμιακοί που φέραμε στον τόπο μας μαζί με τα φωνακλάδικα τενεκεδάκια που κολλήσανε πάνω μας θα έδινε ένα τσικ στη σκέψη, θα βοηθούσε να μετράμε δεδομένα και να μη βασιζόμαστε μόνο στην όποια πίστη. Και δεν αναφέρομαι στη θρησκευτική.

Αντίθετα τα συναισθήματα θα τα επικαλούμασταν πάλι μόνο για τα αληθινά ανθρώπινα αυτή τη φορά, αυτά που είναι προορισμένα να λειτουργούν και να αφυπνίζουν με το συναίσθημα. Αυτά τα λίγα. Νόμιζα. Θα λέγαμε “πιστεύω” και θα κοτσάραμε δίπλα θετικό αέρα, έμπνευση και όλα όσα πρέπουν σε ένα πιστεύω. Θα λέγαμε “ξέρω”, “θέλω”, “πρέπει”, “μπορώ”, “γνωρίζω” και αυτόματα δίπλα θα έμπαινε έστω ένα δεδομένο, ένα στοιχείο, ένα γεγονός, ένα νούμερο. Δεν έγινε όμως τίποτε τέτοιο. Αντίθετα, ισοπεδωμένοι εγκεφάλοι πλημμύρισαν συναίσθημα και αδυνατούν πλέον να σκεφτούν και να πορευτούν έστω με μικρές πιθανότητες να επιβιώσουν ανθρώπινα. Σχεδόν υπνωτίζονται από λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιούνται κατά ριπάς και επίσημα θα δεις στο γκουγκλ πλάνερ να προτείνονται για διαφήμιση και περισσότερα κλικ. Ντουγρού στους εγκεφάλους.

Παίζουμε πασούλες με επιχειρήματα και σουτάρει ο φόβος, το μίσος, ο θυμός, η λατρεία, η πίστη. Ο “ψόφος” για πρώτη φορά φιγουράρει ανάμεσα σε καρδούλες και “respect”. Μηδενική ανοχή, μηδενική ικανότητα ανάλυσης και υπό του μηδενός βιωσιμότητα σε οτιδήποτε υποστηρίζεται με θέρμη για το αύριο. Αν τα κάνεις φίλε πουτάνα, μπουρδέλο θα είμαστε και αύριο. Αν δεν τα κάνεις πουτάνα, πάλι μπουρδέλο θα μείνουμε. Και προφανώς δεν παίζει να κάνεις κάτι λιγότερο θεαματικό, χωρίς το “πουτάνα”.

Βλέπω το βάρος μερικών λέξεων να πάχυνε και να γιγάντωσε τόσο που έγιναν τόσο εντελώς σημαντικές, σχεδόν σύμβολα, σημαντικότερα όμως από τα συμβολιζόμενα. Οι “άνεργοι”, οι “απεργοί”, οι “συνταξιούχοι”, οι “δημόσιοι” και οι “συμβασιούχοι” είναι λέξεις που περιγράφουν μια κατάσταση κι απ’ τη μια κι απ΄την άλλη, κι όχι ματσάκι για να χρησιμοποιήσεις το διαρκείας μαζί με τους άλλους φίλους οπαδούς.

Κυρίως βλέπω μια γενικευμένη μπλογκοποίηση, δουλεύουμε δηλαδή μια χαρά τα εργαλεία για να βρούμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά σε οτιδήποτε, αρκεί να δώσουμε αβάντα σε εκείνους που από πριν μας έχουν κερδίσει και εκείνα που από πάντα πιστεύαμε σωστά και όχι αυτά που απαραίτητα είναι. Η μαγεία του να αφήσεις κάποιον να σε πείσει με τα επιχειρήματά του ή να προσπαθήσεις εσύ, χάθηκε φοβάμαι δια παντός. Καθώς και η μαγεία να αλλάζεις θέσεις εξελισσόμενος. Αλλά τί λέω, αυτό το τελευταίο είναι σχεδόν ντροπή. Και φτάσαμε τώρα στη στιγμή που όλοι είμαστε κατασταλαγμένοι, σίγουροι και ήσυχοι για το Διαχρονικό Δίκιο μας. Πολλοί ήδη προχώρησαν στο επόμενο λογικό βήμα και βαφτίστηκαν σταυροφόροι πανέτοιμοι για το ντου στους αλλόπιστους.

Ευτυχώς λίγο πριν το μεγάλο μπραφ εντοπίζω ένα φωτάκι στο τούνελ. Ένα κάτι να μας ενώνει. Είτε είσαι με τον Ρωμανό είτε με τον Σαμαρά, είτε με τη Διαβάτη ή το Ρουβά, είτε με τη Μαντά ή τον Τριβιζά, όλοι μα όλοι σιχαινόμαστε τα πρωτόγονα κολλημένα τομάρια της Ανατολής. Το μίσος μας είναι γιγάντιο ενάντια στους πρωτοεμφανιζόμενους φανατισμένους βάρβαρους που αποκεφαλίζουν, βασανίζουν, απειλούν, φοβίζουν κι όλα στο όνομα μιας τυφλής πίστης. Oh wait...

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Shots


  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 25.11.2014

Πρόσφατα λέει, βρέθηκε ιός που μολύνει εγκεφάλους και επηρρεάζει τη συμπεριφορά. Βασικά το είχα ξανακούσει για κάτι εξωτικά παράσιτα αλλά τώρα μετά τον Έμπολα, οι ιοί είναι πιο κουλ. Λένε λοιπόν οι επιστήμονες πως άπαξ και σου κατσικωθεί, δεν είσαι πια εσύ. Δηλαδή εσύ είσαι αλλά στο πιο ξεσαλωμένο, στο πιο φωνακλάδικο, γενικώς, στο πιο. Προφανώς σε βγάζει απ΄το κουκούλι. Θα μου πεις, κάτι είχαμε πάρει πρέφα αλλά όπως για όλα σ’ αυτή τη ζωή, πρέπει να περιμένεις πρώτα την επιστήμη να στα κάνει διφραγκάκια, να τα τεστάρει καλά, να στα βουτήξει σε όλα τα πολύχρωμα ζουμιά της, να τους ρίξει τη τζίφρα αυτός που θα τα τσεπώνει εσαεί και μετά να τα ασπαστείς.
 
Όλοι ξέραμε ας πούμε, ότι μπορούσε κάποιος να πάθει Λεφτά, να πανικοβληθεί με λίγη παραπάνω Προβολή, να σου υποτροπιάσει με Πολιτική, να την πατήσει από Γκόμενα, να λαλήσει από Αγαμία ή να τον χάσεις μια για πάντα από Κουλτούρα. Ιοί που ούτε δοκιμές, ούτε ζουμιά, ούτε καν μικροσκόπιο θέλουν, μπαμ κάνουν με το μάτι. Μεταδοτικότητα κάργα, ξενιστής ότι πετάει και κυρίως πηδάει, επώαση μηδέν και βασική επιπλοκή αιφνίδιο εξάνθημα εγκεφάλου. Και τα συμπτώματα πασιφανή. Δέρμα, βλενογόνοι, όργανα, φυσική κατάσταση, καρδιά, εμφάνιση, αυτοκίνητο, μαλλί. Είναι λοιπόν να μην πρέπει τώρα να προσέχεις;
 
Αφού λοιπόν η επιστήμη με άφησε χωρίς εμβόλια σκέφτηκα πως πρέπει κάπως να προφυλαχτώ. Κάτι που αποφεύγω τελευταίως αλλά που τώρα δεν, με οδηγεί στο αγαπημένο μου θέμα, τα στερεότυπα. Ω ναι, έφτασα λίγο πριν γεράσω για να τους αναγνωρίσω ένα τόσο δα χρήσιμο ρολάκι. Χρυσή με κάνανε κάποτε, μπάστα πουλάκι μου ωραία τα αγαπησιάρικα που λες αλλά κράτα μικρό καλάθι, τα στερεότυπα τα φτιάξαμε μόνοι μας. Για προστασία. Χώρια που εμείς οι ίδιοι βουλιάζουμε οικειοθελώς σε αυτά για να κόψουμε δρόμο, να  δηλώσουμε τί είμαστε και πού θέλουμε να ανήκουμε. Κάτσε και μέτρα τις φορές που αυτό που είδες ταυτιζόταν με το στερεότυπο και κάνε τη σούμα μετά να δεις αν τελικά ισχύουν και αν πρέπει να τα προσέχεις.
 
Κι έτσι είπα να εμβολιαστώ όσο μπορώ απ΄τους νέους ιούς που κυκλοφορούν και σου πηδάνε τη συμπεριφορά. Και είδα χθες τους γύρω μου με ένα τσικ πιο ιατρική ματιά. Και λέω για κάτσε ρε να με ρωτήσω μια. Ας πούμε, γιατί όλοι αισθάνθηκαν υποχρεωμένοι τις προάλλες να δηλώσουν υπέρ ή κατά της Κιμ_μπιγκ_μπατ; Γιατί ο Αλέξης μιλάει σαν Ανδρέας; Γιατί τα Ορκ δεν φορούν ποτέ γυαλιά; Γιατί όλοι ξυρίζουν ξαφνικά τα μεγάλα μούσια; Και γιατί πρέπει να ακούμε Καζαντζίδη εμείς εδώ στην ξενιτιά;
Τώρα ξέρεις. Εμβολιάσου και περαστικά.

The Cyprus Chronicles #5

  Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 07.11.2014


Το είδα να το κάνουν όλοι στο γραφείο και σαν καλό καλαμαράκι ρώτησα ένα πρωί τον μάστρο* μου αν θέλει καφέ. “Καλό!” μου απάντησε, θεώρησα ότι βλέπει πολύ Σεφερλή, αναρρωτήθηκα γιατί μου τη λέει, έφτιαξα μόνο δικό μου καφέ και έκατσα στο γραφείο. Όταν με ρώτησε “πού είναι ο καφές, στη Βραζιλία;” (sic) κατάλαβα πρώτον ότι μάλλον με έχει καταστρέψει ο Σεφερλής και δεύτερον, όπως συνήθως, ότι κάτι πάλι δεν έχω καταλάβει με τη διάλεκτο.
 
Πρόσφατα, έμαθα ότι η απάντηση “καλό” σημαίνει “βεβαίως” και πως το Σεφερλικό, άμα θέλεις να ειρωνευτείς είναι μάλλον “καλό, ε”. Με τέτοιου τύπου παρανοήσεις έχω μπλέξει άπειρες φορές, με πιο επώδυνη εκείνη που διορθώνοντας ένα κείμενο, ο μάστρος μου είπε πως έπρεπε “το φύγω” και εννοούσε μια παράγραφο και όχι εμένα την ίδια από γραφείο.
 
Γενικά άμα είσαι καλαμαρού στην κυριολεξία, πρέπει να εντρυφήσεις βαθιά στην κυπριακή γραμματική και κουλτούρα γιατί σίγουρα θα κάνεις πατάτα. Ενίοτε ανατιναχτή. Επίσης τώρα που βρήκα εύκολο σημειωματάριο, να το γράψω να το θυμάμαι, όταν μου λένε πως ο φάκελος είναι δαμαί, δεν είναι το ίδιο με τον φάκελο που είναι τζαμαί. Ούτε με αυτόν που είναι χαμαί. Κι όταν ακούω παχύ σύμφωνο και α, γράφεται ια, όπως ας πούμε το ΑγλαΝΤΖά πρέπει να το γράφω Αγλαντζιά. Α και την πρωτεύουσα. Η Λευκωσία στα Αγγλικά είναι Nicosia. Στις αρχές νόμιζα τιμητικά λόγω προέδρου και ήμουν στο παρατσάκ να ρωτήσω πώς θα την λένε σε περίπτωση που τον επόμενο τον λένε ας πούμε, Λιλίκα. Αλλά προτιμώ να το μάθω εν καιρώ και χωρίς την καζούρα αυτήν την φορά.
 
Ειδικά αφού συνήθισα το “κόρη” από κορίτσια στα μισά μου χρόνια. Βλέπεις, οι γυναίκες εδώ για τους τρίτους είναι όλες κοπέλες ακόμη και 80φεύγα Μαΐων, αλλά μεταξύ τους θα ακούσεις να φωνάζονται κόρη και μάναμου χωρίς διακρίσεις. Δεν έχει δηλαδή διαβαθμίσεις τύπου κορίτσι, κοπέλα ή έστω δεσποινίς, κυρία, κυρά, θείτσα, γριά. Τώρα που το σκέφτομαι, δε με χαλάει καθόλου.
 
Το ακόμα πιο δύσκολο βέβαια, είναι να καταπιάνεσαι με ντίτζιταλ και δη σόσιαλ. Να πρέπει δηλαδή να γράψεις κείμενα και να τα προσαρμόσεις σε διορθώσεις στα πολύ γρήγορα. Τις περισσότερες φορές κανείς δεν τα καταλαβαίνει. Κυρίως διότι η γλώσσα εδώ, εξελίχθηκε παράλληλα με τη δική μας και έτσι έχεις άλλες λέξεις για τα καθημερινά. Ας πούμε όταν δω σε τίτλους τη λέξη “συγκλονισμός” ξέρω ότι είναι κυπριακό μέσο. Ή κυβερνητικός αντί δημόσιος υπάλληλος. Ή αφυπηρετώ αντί συνταξιοδοτούμαι. Ή χαμ αντί για ζαμπόν. Ή το ποπ ραδιοφωνικό όλα μούχτι- όλα μούχτι. Τουτέστιν δωρεάν.
 
Αν βέβαια πρέπει να απαντάς σε σάη ή στο facebook σε σχόλια στη διάλεκτο, στα γκρίκλις και μάλιστα από τίποτα εφηβάκια που φλερτάρουν με την τοπική αργκό, το έκατσες τo βαρκούι. Να πάρε δυο πρόχειρες σπαζοκεφαλιές να σου φύγει το βλαντζί:
 
“Piaste kai to permiulon tou r germanou8kia mono an to gwrasete kai kino pianeteto....”
“kalan r eto ena ienw kai pirates tr r bro m...!!!!#
 
Α, και φίλε οδηγέ, προσοχή: “Επηαιννεν με την ταππιροκολου** του τζιαι επίαι το σιακατουριν τζιαι σαν επηαιννεν καπου εκουράτζισε το αρτζιομαντρι του τζιαι εφαντην χαμαι!”
:)
 
*δεν μου ‘χει αποσαφηνιστεί αν προέρχεται εκ του αγγλικού μάστερ, του αγγλικού μάνστερ ή του πειραιώτικου μάστορα, πάντως από τα συμφραζόμενα και (κυρίως) τα μη, σημαίνει “αφεντικό” με ένα τσικ παραπάνω εξουσίες πάνω σου.
**Ίσως η πιο γαμάτη κυπριακή λέξη μπάι φαρ.-

Αγαπητοί, η Κύπρος κάπου εδώ τελειώνει και για να στο κλείσω πιο γλυκά, οι πρώτες μου εντυπώσεις από τη Νησάρα είναι εδώ (1, 2, 3, 4, 5). Ξεστραβώθου!  :D

The End

 

The Cyprus Chronicles #4


 Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 23.10.2014
 
Αυτές τις μέρες στο νησί έχουμε πήξει στα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα και στις οικοπεδοφάγοι. Μπορεί το κτηματολόγιο να εδώ να δουλεύει από δεκαετίες, όμως εδώ τα οικόπεδα, χέρσα, αέρος και θαλάσσης είναι πολύ χοτ. Οι καταπατήσεις, οι δεσμεύσεις, οι ασκήσεις και ό,τι άλλο κουλό μπορεί να σου πάθει ένα οικόπεδο, εδώ το παθαίνει. Χώρια ο τουρισμός! Μπουμπουκάει παρόλο που τελειώνει η σεζόν. Τούρκοι, Ισραηλίτες, Ρώσσοι, Βρετανοί, χαμός! Γεμίσαμε κρουαζιερόπλοια ολούθενε. Και να πεις ότι ήρθαν για κάνα μπανάκι, μπα. Αυτουνούς τους αρέσει να βλέπουν. Αράζουν στο πλεούμενο λέει και παρακολουθούν. Και περιμένουν τις εξελίξεις

Γούστα είναι αυτά, παρακολουθάτε όσο θέτε μόνο μη ζητήσετε ντόνατς. Εν έσιει. Δαμαί εμείς τρώμε σούβλα, σεφταλί και πουρέκκι! Εξ’ ου και η νταρντάνα η πουρέκκα. Βασικά είναι το μπουρέκι, που όπως συμβαίνει με πολλές λέξεις στο νησί, έχουν μαλλώσει με τα δίψηφα σύμφωνα εκεί που τα ξέρεις και λατρεύουν τη θέση τους εκεί που δε φαντάζεσαι. Έχουμε ας πούμε τα πουρέκκια, έχουμε τo χάρπουκερ, το ττουλάππιν, το τσιημέττον, τις ταπέλλες ενώ σε μεγάλα κέφια το άππλοου και το τάουλλόου. Α! και την καινούργια ψησταριά στη γειτονιά που λέγεται ΤΤόφα.
 
Περνούσα χθες από τον φούρνο και άκουσα που έλεγαν για το Φάστινγκ. Μεγάλο γεγονός στο νησί. Το σημαντικότερο πράγμα κατά τη διάρκειά του δε, είναι που σταματάνε οι γάμοι. Μιλούσα με έναν φίλο και μου έλεγε πόσο δυσβάσταχτοι είναι οικονομικά για μια οικογένεια οι γάμοι και πόσα δάνεια έπαιρναν κάποτε για να ανταπεξέλθουν. Του απάντησα ότι γι’ αυτό έκανα πολιτικό γάμο. Μας πήρε και των δύο αρκετή ώρα να συννενοηθούμε. Δεν εννοούσε αυτό που εννοούσα εγώ. Εννοούσε να είσαι καλεσμένος σε γάμο. Η εξήγηση είναι απλή. Εδώ δεν έχει λίστα γάμου, τρεχάματα και ψάξιμο για δώρα. Εδώ, δίνεις μόνο λεφτά σε φακελάκι. Όσο πιο συγγενής, τόσο πιο πολλά.
 
Στην πλειοψηφία, το σπίτι και το αμάξι του νέου ζευγαριού βγαίνουν από τα φακελάκια του γάμου. Τέλειο ξεκίνημα θα έλεγα, παρεκτός κι αν έχεις μεγάλο σόι και κυρίως, καθόλου λεφτά. Γιατί, δανεικά είναι αυτά. Για φαντάσου λοιπόν, να έχεις τουλάχιστον τρεις γάμους γνωστών το μήνα και έναν συγγενή. Και εδώ δεν μιλάμε για 20 ευρώ και ξεμπέρδεψες. Χώρια που είσαι μόνιμα καλεσμένος σε ό,τι γάμο γίνεται σε εμβέλεια 10 βαθμών συγγένειας ή και καθόλου. Και στις βαφτίσεις, φακελάκι πάλι. Κι αν θες να έρθουν στα παιδιά σου, πας κι εσύ. Κι έτσι θέλοντας και μη, μπαίνεις σε έναν κυκεώνα υποχρεώσεων με σπίτι και αυτοκίνητο μεν και πολλά πολλά φακελάκια δε. Η δε βιομηχανία του γάμου και οι νύφες δαμαί, ανθούν. Ειδικά οι νύφες, η Πάφος με την Κακοπετριά, (κατά το η Άρτα και τα Γιάννενα -™Kaltsovrako).
 
Μια γειτόνισσα, μου έλεγε τρελαμμένη μια μέρα για τον γάμο της ξαδέλφης της που λόγω κρίσης, τα μισά φακελάκια τα βρήκαν άδεια! Ούτε χίλια ευρώ! Βασικά ανησυχούσε για τον δικό της γάμο και ήταν κοντά στο να υιοθετήσει τη νέα λύση που κοστίζει σε χρόνο και χρήμα αλλά τελικά αξίζει. Σεκιουριτάδες που ανοίγουν το φακελάκι σου επιτόπου και καταγράφουν όνομα και ποσό. Όμως, υπάρχουν και άλλα διαφυγόντα κέρδη ειδικά τώρα με την κρίση. Οι άρρωστοι, οι πολυάσχολοι, οι έχοντες άλλους γάμους και οι του εξωτερικού, φοιτητές και ομογενείς! Έτσι λοιπόν, καθώς βρίσκόμαστε στην εποχή των στάρταπζ, γενήθηκε το Φακελάκι.κομ! Στείλε το φακελάκι σου με ένα κλικ, όσους γάμους κι αν έχεις την εβδομάδα, όσο μακριά κι αν είσαι, όσο άγνωστος κι αν είναι ο γαμπρός. Σοβαρά υπάρχει, γκούγκλισέ το.
 
Λογικά, το επόμενο σταρτάπ θα είναι ο τίτζιτταλ γάμος. Δε σε ξέρω δε με ξέρεις, έλα να παντρευτούμε να βγάλουμε κάνα φράγκο. Σήμερα γάμος γίνεται, ο Άντρος και η Τούλα, στείλε το Φακελάκι σου και εμείς τα κάβερ ούλλα!

Μπότομ λάιν, φάστινγκ και προσευχή αρφέ!  :)

The Cyprus Chronicles #3

 Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 03.10.2014

Το καλοκαιράκι καλά κρατεί στη Νήσο, με όλο το timeline μου να έχει μπει για τα καλά στο φθινόπωρο, οι καλαμαράδες να μας τα ‘χουν κάνει τσουρέκια για τις βροχές και τις ψύχρες κι εμείς να κολλάμε σα μπομπονέλες από την υγρασία και τη ζέστη και να λέμε το νερό νεράκι, ενώ ήδη η πρωτεύουσα έχει ανά δύο μέρες διακοπές νερού λόγω βλάβης λένε, χοντρολειψυδρίας λέω.
 
Το διπλανό μας σπίτι νοικιάστηκε από ροζ νοτιοαφρικανούς με κυπριακές ρίζες που προφανώς βαρέθηκαν τους λοιμούς, τους ιούς και τους καταποντισμούς του Τρίτου Κόσμου και ήρθαν στα καθάρια ήρεμα εδάφη του Πρώτου να φάνε μια ωραιότατη χυλόπιττα από φρέσκο λουβί με τρεις κι εξήντα 10ωρο 7ήμερο και σκάρτο ένα τσιγάρο δρόμο τσι πυραύλοι και τα Ορκ.

Άφαντοι από την πρώτη μέρα οι ροζ αφρικανοί. Με την αυγή φεύγουνε με τη νύχτα έρχονται για να τους ταράξουν τα νεύρα εναλλάξ οι αυπνίες των πιτσιρικιών μου. Η σπιτονοικοκυρά βέβαια τους έβαλε και κρύψανε τον σκύλαρο στην πίσω αυλή γιατί λέει θα ενοχλούσε. Αχάπαρη. Από τα μπλουζάκια που απλώνουν, είδαμε ότι δουλεύουν σε μεγάλο τοπικό κατάστημα και γι’ αυτό τα τρελά ωράρια με το ένα ρεπό. Κανονικά, αντί για ενοίκια θα έπρεπε όλη η συνοικία να πληρώνουμε διανυχτερεύσεις μόνο.

Ρημάζουν τα σπίτια μας ντιπ άδεια όλη μέρα και τα βράδια γίνεται της εκδιδομένης γυναικός το καγκέλι με αποκορύφωση τα καζανάκια που δίνουν συναυλία κανονικά. Μετά αρχίζει η πάρλα. Αν ποτέ περάσεις απόγευμα μια βόλτα από τη γειτονιά, θα δεις πως δεν παίζει γλώσσα της υφηλίου να μην μιλιέται. Να μην
φωνάζεται για την ακρίβεια.
 
Θα μου πεις καλά, και δεν φοβάσαι άδειο τo σπίτι όλη μέρα μη σε κλέψουν; Θα σου πω ότι εδώ στην Κύπρο, στις περισσότερες δηλαδή περιοχές, δεν έχεις φόβο. Αν δεν έχεις λεφτά δατ ιζ. Το ποδήλατο της Αγγελικής το έχω πάνω από τρίμηνο φάτσα φόρα στην αυλή με τα καγκέλια ορθάνοιχτα. Στα πέντε βήματα, απλωμένα ρούχα, εργαλεία, μηχανήματα κι ένα κάρο μπλιμπλίκια που στην παλιά γειτονιά μου στην Αγία Βαρβάρα θα γίνονταν “ανάρπαχτα” στο λεπτό!
 
Η γειτονιά που λες, θα σου πει καλημέρα, καλησπέρα, τί κάνετε, ευχαριστώ. Θα μπεις στο φούρνο με τα μικρά, θα ακούσεις καλώς τα καλαμαράκια, θα απαντήσεις τουλάχιστον τρεις πρόχειρες ερωτήσεις και μια προσωπική κι αν οδηγάς για το σπίτι, θα διαβάσεις στα χείλια οδηγών και πεζών το καλαμαράς με το που θα δουν το αριστερό τιμόνι. Ενίοτε, και το πουστοκαλαμαράς.
 
Οι σχέσεις μας με όλους τους ντόπιους είναι εξαιρετικές θα έλεγα, ενώ μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω τί σημαίνει Ελλαδίτης για τους αριστερούς και τί για τους δεξιούς. Για μένα πάντως, όλοι οι Κύπριοι είναι δεξιοί.   :D

The Cyprus Chronicles #2

 Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 03.10.2014

Όλα βαίνουν ήρεμα στο νησί, που κυρίως σημαίνει Ηλιόλουστα, Άνυδρα και Χωρίς_Τούρκοι, ενώ οι Αφροδίτες όπου να’ναι θα αρχίσουν να σκάνε μία-μία απ΄τα όστρακα ένεκεν πουσουκού για να σπάσουν τα νεύρα σε όλες εμάς που έχουμε να δούμε μακρύ νύχι από την εποχή που περίμενες κόσμο στο σπίτι και μετά τις 7 τη νύχτα. Αλλά πέρα από τα ηλικιακά χάσματα, εμείς εδώ είμαστε για να μιτσάνουμε και το χάσμα κουλτουρών.
 
Εμένα ας πούμε, μου πήρε καμιά βδομάδα για να καταλάβω γιατί κάθε φορά όταν σχόλαγα έβρισκα τους υαλοκαθαριστήρες του αυτοκινήτου μου σηκωμένους. Στην αρχή τσέκαρα τα τζάμια μήπως κάνας καλός άνθρωπος σκέφτηκε να μου τα πλύνει αλλά πού. Κάθε μέρα το ίδιο σκηνικό, μέχρι που έφτασε η Παρασκευή και είδαν κι απόειδαν φαίνεται οι άνθρωποι και αναγκάστηκαν να μου κρεμάσουν ένα χαρτάκι στους τσάμπα αιωρούμενους υαλοκαθαριστήρες και που έγραφε σε άπταιστα Κυπριακά “please μην παρκάρεται ξανά δαμαί”. Νταξ’ κουμπάρε, το ‘πιακα το υπονοούμενο.
 
Αυτό που είναι σημαντικό να καταλάβει ο εξωτερικός παρατηρητής είναι πως για τον κάτοικο της Κύπρου, το αυτοκίνητο δεν απλά το πουλί μας στο πιο τούρμπο, στο πιο μεγάλο και στο πιο πολύτιμο αλλά και στο πιο πανταχού παρών και τους πάντες πληρών με την έννοια ότι ο μέσος Κύπριος μοιράζει κλώνους-πουλιά σε όλη την οικογένεια, το ίδιο τούρμπο, μεγάλα, εντυπωσιακά και πολύτιμα με το δικό του αλλά κυρίως με το ίδιο μάνιουαλ: εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ μόνοι πάνω στη γη.

Αυτό, εξηγεί θαυμάσια το γιατί δεν θα δεις πουθενά ανθρώπους να περπατάνε στους δρόμους, μα κυρίως γιατί έχεις αυτοκίνητα διαρκώς στο αντίθετο ρεύμα για να παρκάρουν ακριβώς έξω από την πόρτα του καταστήματος που θέλουν να ψωνίσουν και έτυχε να είναι στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Παρκάρω απέναντι, παρακάτω, στο δίπλα στενό, ή γενικώς αλλού απλά δεν_παίζει. Ένα από τα εναλλακτικά μου σχέδια για να κατακτήσω τον κόσμο είναι να γεμίσω την Κύπρο με drive-in. Από κομμωτήρια και αίθουσες γάμων μέχρι παιδότοπους και πλαζ.
 
Είναι πολλές πλέον οι φορές που σκεφτόμουν πως ζούσα σε μια γιγάντια βρωμερή φυσαλίδα, που μπορεί μεν να ήταν κακάσχημη και τεχνητή, ήταν όμως μια βολική φυσαλλίδα. Δεν το λες άσχημο να έχεις κάθε μέρα σκουπιδιάρη, καθόλου φύλλα να σκουπίζεις, αστυνομία και ασθενοφόρο όποτε ζητήσεις, βροχή πάνω από μια φορά τον χρόνο και πόσιμο νερό στη βρύση σου.
 
Μέχρι να φύγω, η φυσαλλίδα μου είχε ένα γκρίζο νέφος να κρύβει την πέτσα της, καθόλου πράσινο στην παλέτα της, αλλεργία στις καλημέρες, κυκλοφοριακό και μια μόνιμη βοή στα αυτιά. Και αυτά, ήταν τα μόνα που έβλεπα για χρόνια. Την έσκασα και το έσκασα όμως, για να καταφέρω δηλαδή τώρα τα διαπιστώσω όλα αυτά, διότι όταν είσαι μέσα, η ζωή σου φαίνεται εντελώς άνοστη και άσκοπη και απεριπετειώδης και άλλα στερητικά. Κάτι που οι τρίτοι ποτέ δεν βλέπουν. Λέγοντας πως θα γλιτώσω μια μέρα από τη “χαβούζα” με κοιτούσαν όπως ας πούμε, κοιτάω εγώ αυτούς που αφήνουν τα Χανιά. Που τους κοιτάς με γουρλωμένα μάτια, ανοίγεις το στόμα και μην ξέροντας τί να τους πρωτοπείς το ξανακλείνεις αλλά τα μάτια και τον εγκέφαλό σου δεν μπορείς να τα ξεγουρλώσεις με τίποτα. Α να γειά σου.
 
Η αλήθεια είναι πως όταν αποφασίσεις να σκάσεις την φυσαλίδα σου, μπορεί ο καθαρός αέρας να είναι καθαρός και μπόλικος αλλά δεν είναι ελεγχόμενος από πουθενά. Μπορεί ας πούμε, να σου είχε λείψει τόσα χρόνια το πράσινο αλλά και η πρασινίλα έχει τα όριά της. Τόσο πράσινο, φύλλα, φυτά και δέντρα που σου φράζουν την μπαλκονόπορτα αν δεν τα κλαδεύεις συστηματικά δεν μου ‘χε κόψει. Μάλλον έτσι είναι και με τα αυτοκίνητα εδώ. Όντας στη φύση ακόμη και τα αυτοκίνητα γίνονται τούμπανο και πολλά.  :D
 
Θα μπορούσα να γράφω μέρες για την Κύπρο αλλά ο σπιτονοικοκύρης μου δεν είναι τόσο υπομονετικός άνθρωπος. Συνεχίζεται όμως...
 
υ.γ.  μέχρι τότε σου ‘χω δωράκι το βιβλίο μου “Η Ψιλικατζού” να το διαβάσεις στην οθόνη ή να το κατεβάσεις στο κουνητό σου.  ;)