Σάββατο, 21 Μαΐου 2005

ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΓΑ

Μετά από έναν μήνα εθελοντισμού, όταν υπήρχε στο λεξιλόγιό μας ο όρος «ελεύθερος χρόνος» καταφέραμε με τον άντρα μου να φιλοξενήσουμε για λίγες ώρες δύο πιτσιρίκια από το «Χαμόγελο του Παιδιού». Ο Νικολής ήταν παιδί των φαναριών. Ο Μανώλης ποτέ δεν μας ανοίχτηκε. Είναι όλα τους κακοποιημένα παιδιά. Που δεν έχουν δικαίωμα να ζήσουν σε καλύτερες οικογένειες γιατί έχουν ήδη. Το ζήτημα υιοθεσίας άπτεται μόνο στα ορφανά. Έτσι λοιπόν, θέλαμε να τους μείνει αξέχαστο το απόγευμα του Σαββάτου. Νοικιάσαμε βιντεοκασέτα με χάι τεκ σπαθόλουρα και κολλήσαμε στο φαγητό. Έπρεπε όλα να είναι τέλεια. Η κάθε τους απαίτηση, προσταγή μας. Ήθελαν πατάτες και αυγά. Ο Νικολής (που μετά την πρόταση γάμου ποτέ δεν μου έφερνε αντίρρηση μέχρι να πάρω διαζύγιο) επέμενε: ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΓΑ. Τον λόγο τον μάθαμε μερικές μέρες μετά. Ήταν ακατόρθωτο για την κοινωνική λειτουργό να τηγανίσει αυγά και πατάτες για 40 παιδιά. Από τότε το αγαπημένο μου φαγητό είναι ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΓΑ. Και ορκίζομαι ότι είναι το μόνο φαγητό που χορταίνει την καρδιά μου.

Μωράκια μου, για σας....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου