Τρίτη, 21 Ιουνίου 2005

ΤΑ ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ

Τα κινεζάκια είναι κοντά, κίτρινα και εργατικά ανθρωπάκια με υπέροχο πολιτισμό και δύσκολη γλώσσα (και υπέροχη γραφή). Είναι πολλά πολλά εκατομμύρια και μέχρι χθες δεν ξέραμε πολλά για την πάρτη τους.

Ίσως οι μόνες αναφορές μας να είναι οι ταινίες καράτε και οι τσάινα τάουνς που κατέκλυσαν εδώ και πολλές πολλές ταινίες την Αμερική. Δεν είναι πάντα καλές οι αναφορές και περιορίζονται στην γνώση πολεμικών τεχνών, στην σύσταση συμμοριών και στις αποκρυφιστικές τους τελετουργίες.

Και να, που έφτασαν και στα μέρη μας. Ήταν το αποτέλεσμα των αντισταθμιστικών οφελών που είχε η χώρα μας – όπως προσπαθούν να μου εξηγήσουν και δεν καταλαβαίνω – μάλλον απλά τα χώσαμε και τ΄αρπάξαμε – δούναι και λαβείν - φίλοι. Τα καλωσορίσαμε και εκείνα έπιασαν δουλειά. Έφτιαξαν στην καρδιά της Αθήνας τσάινα τάουνς με τα φουσκωτά κόκκινα φαναράκια τους και μας γέμισαν μαγαζάκια. Και απλώθηκαν παντού.

Και όπως κάθε νέα μόδα κατακλύστηκαν από πελάτες. Όλες μου οι ψηλομύτες φίλες έριξαν την μύτη τους και φόρεσαν τα μάο μπλουζάκια στην εξωφρενική τιμή των δύο, τριών, πέντε ευρώ.

Και τα γουστάραμε πολύ τα κινεζάκια. Μας προσέφεραν αντικείμενα κάθε είδους με τιμές εξωπραγματικές για τα Ελληνικά δεδομένα σε καλύτερη από την αναμενόμενη ποιότητα.

Μία μαύρη και άραχνη μέρα όμως οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν. Και δη, οι Έλληνες έμποροι. Ήταν εξευτελιστικές οι τιμές τους και τα δικά μας μαγαζάκια χαμήλωσαν τις τιμές τους. Οι έμποροι λοιπόν, έσφιξαν τα δόντια με μίσος και άρχισαν να αγοράζουν χονδρική από τα κινεζάκια (βέβαια κάποιοι και παλιότερα αγόραζαν από τα κινεζάκια αλλά πούλαγαν όσο ήθελαν, όχι δύο, τρία, πέντε ευρώ βρε αδερφέ). Αλλά πάλι δεν τους άρεσε που τα κινεζάκια έβγαζαν περισσότερα χρήματα.

Οι Έλληνες έμποροι βρήκαν την λύση. Ξαφνικά γέμισαν τα κανάλια με αναφορές για την επικινδυνότητα των κινεζικών ινών. Εντελώς από το πουθενά ανακαλύφτηκε ότι οι ίνες των ρούχων τους, προκαλούν αλλεργίες.

Οι πλούσιες φίλες μου, με σιχτήριασαν και πέταξαν τα φτηνά μπλουζάκια μάο. Οι φτωχές φίλες μου, κρυφά συνεχίζουν να ψωνίζουν από τα κινεζάκια. Μάλλον η αλλεργία απαντάται σε πλούσιες επιδερμίδες. Εγώ, παραμένω χοντρόπετση.

Οι πλούσιες φίλες μου, πλέον έχουν κάνει στέκι την Αγία Βαρβάρα. Γιατί υπάρχουν και τα τσιγγανάκια. Αυτά τα μαυριδερά, κεφάτα, εργατικά ανθρωπάκια, που πήραν το πράσινο φώς και άνοιξαν καμμιά εκατοστή μαγαζάκια με ακριβά ρούχα που είναι πολύ φτηνά. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο παραμύθι...

4 σχόλια:

  1. Μιά χαρά ρούχα είναι τα κινέζικα, άσε τις κότες να λένε. Οσο για τους εμπόρους, αντί να ρίξουν τις τιμές, ρίχνουν λάσπη..σκατά στα μούτρα τους, δεν ΜΕ ΠΕΙΘΟΥΝ



    http://www.blogs.gr/dailymadness

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. poli goustaro to blog sou
    tha se diabazo
    na sai kala

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και που να δοκιμασεις και κινεζικες μπαλες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΤΑ ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ

    Είναι κάτι κινεζα-κάτι κινεζάκια
    σαν τα πορσελάνινα τεχνικά βαζάκια
    που προσμένουνε θαρρείς τ' άνοιγμα της βρύσης
    που προσμένουνε θαρρείς αχ! να τα γεμίσεις.

    Μην τ' αφήσεις να χαθούν Μούσα-μην τ' αφήσεις-
    μες σε τούτες τις γραμμές πρόλαβε να κλείσεις
    λίγο από το λάγγεμα που 'χουν στα ματάκια
    κάτι ζέκια...κάτι να...κάτι κινεζάκια...

    Γιώργης Χολιαστός

    ΑπάντησηΔιαγραφή