Σάββατο, 16 Ιουλίου 2005

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

Πείτε μου, σας παρακαλώ ότι δεν το είδα μόνο εγώ αυτό το ντοκυμαντέρ προχθές (γιατί χθες δεν μπορούσα να το ποστάρω) το βράδυ στην ΕΤ1. Είναι, χωρίς καθόλου υπερβολή, το συγκλονιστικότερο ντοκυμαντέρ που έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Είναι γυρισμένο στη Γάζα και έχει επίκεντρο παιδιά Παλαιστινίων, τις απόψεις τους και την ζωή τους μέσα στον πόλεμο. Παιδιά, που τα βλέπεις στην κάμερα και μετά από λίγο, μέσα στο χειρουργείο, πεθαίνουν και μετά από λίγο η φωτογραφία τους έχει γίνει αφίσα μάρτυρα, που διαλαλεί ο ντελάλης και το πτώμα τους βορρά προς περαιτέρω φανατισμό. Μαθαίνεις από παιδιά πώς φτιάχνεται το κουά, αυτοσχέδια χειροβομβίδα, ώστε να διαλυθεί σε όσα περισσότερα θραύσματα γίνεται, για να σκοτωθεί ο εχθρός. Παιδιά, που η μέρα τους μοιράζεται σε πολεμικές επιχειρήσεις, σχολείο, επιβίωση και το βράδι, κρύβονται σε χαλάσματα για να μην τους πετύχουν οι βομβαρδισμοί. Κάθε πρωί στην Γάζα, οι συνεντεύξεις μεταφέρονται σε άλλο σπίτι γιατί πάντα το προηγούμενο έχει βομβαρδιστεί.

Το επίκεντρο του ντοκυμαντέρ, είναι ο Αχμέτ, ένα παιδάκι που είναι μέλος σε μία ομάδα ανταρτών. Τον διάλεξαν γιατί είναι εχέμυθος, πιστός, και τον αγαπούν όπως είπαν,φορώντας κουκούλες, τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης. Ο Αχμέτ κατά τη διάρκεια του ντοκυμαντέρ, λέει πως θέλει να γίνει μάρτυρας, πόσο θρήσκος είναι, για τους φίλους του που πέθαναν. Όταν η δημοσιογράφος τον ρωτά τί θα νοιώσει αν τον πυροβολήσουν, ο Αχμέτ για πολλή ώρα δεν μπορεί να απαντήσει. Δεν το είχε σκεφτεί ποτέ. Μετά από τραύλισμα και προσπαθώντας να δώσει απάντηση λέει «μα...είμαι παιδί, γιατί να με πυροβολήσουν;»

Η συνέχεια αυτού του ντοκυμαντέρ, θα ήταν από την άλλη πλευρά, με παιδιά Ισραηλινών, αλλά ο δημοσιογράφος και κάμεραμαν σε μία προσπάθεια να φύγει από βομβαρδισμούς κρατώντας λευκή σημαία πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε. Παρά τις παρακλήσεις των υπολοίπων και η δική του φωτογραφία έγινε αφίσα μάρτυρα και την διαλαλούσε ο ντελάλης χαρούμενος.

Δεν μπορώ να περιγράψω τίποτε άλλο από τα τόσα φρικτά που είδα, παρά μόνο να σας παρακαλέσω, μάλλον να σας ικετέψω να το δείτε. Δεν ξέρω πού μπορεί να βρεθεί αλλά αν κάποιος γνωρίζει ας μου πει.

4 σχόλια:

  1. «μα...είμαι παιδί, γιατί να με πυροβολήσουν;»
    Ανατριχιαστικό!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήταν όλο εξίσου ανατριχιαστικό. Ήταν το μοναδικό θέαμα στην ζωή μου που με έκανε να κλαίω με λυγμούς. Φαντάσου να βλέπεις ένα παιδάκι στο χειρουργείο πυροβολημένο, να μιλάει στην κάμερα και μετά από λίγο να πεθαίνει.
    Σε βάζει κατευθείαν στην καρδιά του πολέμου, πέρα από τις απλές αναφορές σε γεγονότα και θανάτους και την πλευρά των στρατιωτών. Ακόμα συγκλονιστικότερη ήταν η περιγραφή ενός πεντάχρονου πιτσιρικιού ως προς την εικόνα του για τους Ισραηλινούς. Για κείνο ήταν ένα φρικιαστικό τέρας. Άντε να του αλλάξεις γνώμη. Άντε αυτό το παιδάκι να μπορέσει να ζήσει φυσιολογικά και να αποφύγει το φανατισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μου αρέσει που λέμε για μερικές ταινίες ότι έχουν πολύ φαντασία και σκληρότητα.
    Τελικά την φαντασία και την σκληρότητα της καθημερινότητας δεν την φαντάζεται κανένας….

    ΑπάντησηΔιαγραφή