Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2005

ΦΕΓΓΑΡΑΔΑ

Σήμερα θα κάνω την ρομαντική. Και ο άντρας μου. Θα μας χαρακτήριζα περισσότερο πεζούς, αλλά σήμερα δεν θα αντισταθούμε στην φεγγαράδα. Δεν την έχουμε απολαύσει ποτέ άλλωστε, εκτός από την πρώτη φορά που βγήκαμε και το απαιτούσε η περίσταση.

Εκείνο το βράδι, ξαπλωμένοι κάτω από το φεγγαρόφως ,σε μία παραλία με κασετοφωνάκι να παίζει το τραγούδι μας- είναι ΜΑΣ δεν το αποκαλύπτω- και έτοιμοι για παθιασμένο φιλί, πέρασαν μία ντουζίνα αυτοκίνητα μετά από γάμο και κορνάριζαν δαιμονισμένα. Χωρίς αναστολές και μην προσέχοντας την ανατροφή μου, τα γαλλικά και το πιάνο – προπαντός το πιάνο- γύρισε εκείνος και φώναξε «καλά γαμήσια». Από τότε αποφασίσαμε ότι δεν έχει πλάκα να είσαι ρομαντικός.

Τί έλεγα; Α, ναι, θα πάμε να απολαύσουμε την φεγγαράδα. Δεν ξέρω πού θα πάμε, γιατί μετά από τόσα χρόνια γουστάρω μία έκπληξη, αλλά ξεκαθάρισα η ροματζάδα να περιέχει και μάσα. Γιατί ο δικός μου έρωτας τουλάχιστον, περνάει από το στομάχι. Αν δε η μάσα περιλαμβάνει και παντός είδους κοψίδια και ουχί ψαρικά θα είμαι ευτυχισμένη. Η πείνα δεν μ΄αφήνει να ρομαντικολογήσω και αγαπητοί αναγνώστες μάλλον θα σας αφήσω εδώ.

Και όταν πεινάω ρε γαμότο, μην γράφετε για κατσαρίδες.

4 σχόλια:

  1. Να υποθέσω οτι απολαύσατε τη φεγγαράδα κάπου στα Καλύβια, στη Βάρη, στη Χασιά? κάτι τέτοιο τέλος πάντων? :) αααχ είναι ωραία να απαγγέλεις στίχους απο τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα με μπουκωμένος με μισό αρνί.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ροματζάδα δεν με θέλει. Πήγαμε στην Πειραική στον διάσημο για θαλασσινά (καθ΄ότι έκπληξη).
    Το φεγγάρι ήταν απ΄την άλλη. Η μόνη πανσέληνος που είδα, ήταν η κοιλιά του ντελάλη, που άστραφτε μπροστά στο τραπέζι μας, όταν ξεφώνιζε για πελάτες.
    Δεν είμαι για ροματζάδες. Τέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. best regards, nice info »

    ΑπάντησηΔιαγραφή