Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2005

ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ,

Νοιώθω λίγάκι περίεργα αυτές τις μέρες. Νοιώθω λιγάκι τρομαγμένη σαν να έχεις παραβιαστεί. Σαν να μου ΄χουν πάρει το κλειδί και να το ΄χουν κάνει χίλιες κόπιες. Φαντάσου ημερολόγιό μου, αυτά που σου ΄γραφα τόσο καιρό να τα έβλεπαν χίλια ζευγάρια μάτια. Θα πήγαινα να αυτοκτονήσω. Και φαντάσου ημερολόγιό μου, να έμπαινε μέσα ο καθένας και να μουτζούρωνε, να έσβηνε, να ξανάγραφε, να σχολίαζε.

Αλλά πάνω απ΄όλα φαντάσου τί θα σκέφτονταν για μένα. Δεν θα ΄χα κάτι να κρύψω, ένα μυστικό κόσμο να κρυφτώ, να κλάψω ή να γελάσω πονηρά. Και φαντάσου ημερολόγιό μου, πώς θα έβγαινα έξω μετά. Θα με έφτυναν όλοι. Αλλά κανείς τους δεν με είχε αφήσει να του εξηγήσω. Έλεγαν τα δικά τους και γω προλάβαινα να κουνάω το κεφάλι. Μόλις πήγαινα να μιλήσω έφευγαν, ή άκουγαν αυτά που ήθελαν. Λίγο χρόνο παραπάνω χρειαζόμουν, λίγα λεπτά μονάχα. Όσα ακριβώς αφιερώνω σε σένα.

Ημερολόγιό μου, πρέπει να τους τα πω γρήγορα. Πρέπει γρήγορα να μάθουν με ποιά έχουν να κάνουν, για να μην έχουμε εκπλήξεις. Γιατί έχεις αρχίσει και μεγαλώνεις και δεν μπορώ άλλο να σε κουβαλάω στην πλάτη. Ο Οβελίξ με το μενίρ έχω καταντήσει, αλλά κανείς δεν με βούτηξε πριν στον μαγικό ζωμό.

Και για αυτούς που δεν ήξεραν ότι τους αγαπάω τόσο πολύ; Πώς θα τους το πω ημερολόγιό μου; Άλλο να το γράφεις και άλλο να το λες. Και είναι απότομο χάρτινε φίλε μου, να λες σε έναν άνθρωπο ότι τον αγαπάς. Έτσι, στα ξεκάρφωτα. Μόνο μέσα από τα γραφτά μου, μέρα με την μέρα θα μπορούσε να καταλάβει. Τώρα θα τον τρομάξω.

Το αποφάσισα. Πρέπει ημερολόγιό μου, να σε κάνω κόπιες και να σε πετάξω κάτω απ΄τις πόρτες τους. Θα καταλάβουν, δεν μπορεί. Δεν προλαβαίνω να τους εξηγήσω από κοντά, είναι τόσοι πολλοί και έχω τόσα πολλά να τους πω. Δεν τολμάω όμως να γράψω τ΄όνομά μου. Θα γράψω «ψιλικατζού», οπότε αν κάποιος δεν καταλάβει, θα κάνω πάλι την χαζή και πού να πάει το μυαλό του...

Όμως ημερολόγιό μου, το ξέρω ότι πρέπει να σε έχω κρυφό, θα με συγχωρέσεις; Εμείς οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα. Ζούμε μια ζωή, έχουμε άλλη στο μυαλό μας, άλλη θέλουμε να ζήσουμε και μόνο τα ημερολόγια το ξέρουν.

Φαντάσου αν όλοι οι άνθρωποι κόπιαραν τα ημερολόγιά τους και τα πέταγαν σαν χαρτοπόλεμο στην πόλη. Αλλά τις αληθινές σελίδες μόνο. Αυτές που είμαστε εμείς γυμνοί και γράφουμε κάτω την καρδιά μας.

Θα ήταν όλη η πόλη ροζ και σιέλ σαν και σένα, αρωματισμένη και γεμάτη αγάπες που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ.

Θα ήταν μεγάλη ελευθερία αυτό.

9 σχόλια:

  1. :)
    (ελπιζω να το 'κανα καλά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βρε κεφάλα μου, την μυτούλα ξέχασες.

    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αν το χαμογελο είναι ποοολύ πλατύ δε χρειάζεται μυτούλα.....

    το δικό μου ημερολόγιο έχει ξελαφρωτικό χαρακτήρα, κρύβει όλεσ μου τις στεναχώριες, καλύτερα να μην το κάνω κομφετί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. :D <-- ακόμη πιο μεγάλο χαμόγελο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. δεν μπορώ να μπω στο κοινόβιο
    άλλαξες το password? :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Manifesto, θα το ρυθμίσει ο Χάρης, του έστειλα mail το πρωί. Κάτι θα κάνει για να μην σβήνει ο καθένας ότι θέλει. Ένα είδος administrator αν κατάλαβα καλά. Περιμένω να μου ανακοινώσει τις αλλαγές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. νομίζω πως αυτό είναι καλό ... επίσης νομίζω πως πρέπει να ανοίξουν τα comments σε όλους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ok, τα σχόλια είναι ανοιχτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. That's a great story. Waiting for more. »

    ΑπάντησηΔιαγραφή