Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2005

ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Η ζωή μου, μέχρι τα δεκαεφτά εκτυλισσόταν κυρίως μέσα στο δωμάτιο που συγκατοικούσα μαζί με την μεγαλύτερη αδελφή μου και τον μικρότερο αδελφό μου. Είχαμε μοιράσει τις ντουλάπες έτσι, ώστε μετά βίας να χωρούν τα απαραίτητα και διαβάζαμε εναλλάξ στο μικρό γραφειάκι με την βιβλιοθήκη. Το δικό μου αγαπημένο μέρος για διάβασμα, ήταν πάνω στον θερμοσυσσωρευτή. Έβαζα ένα μαξιλάρι και καθόμουν μέχρι να καεί ο κώλος μου. Άλλωστε ποτέ δεν διάβαζα ιδιαίτερα πολύ, είχα αρκετά εύφλεκτο κώλο. Το ΄χα για μεγάλη αγγαρεία. Τα κρεβάτια μας ήταν λίγο περίεργα. Στο διώροφο κοιμόμουν εγώ κάτω, ο μικρός πάνω και σε ένα συρταρωτό κάτω απ΄το δικό μου η μεγάλη μου αδελφή. Το συρταρωτό ήταν το μεγαλύτερο μανίκι απ΄όλα. Έπρεπε η ταλαίπωρη να το ανοίγει κάθε βράδι και να το κλείνει κάθε πρωί, γιατί δεν υπήρχε χώρος ούτε για βήμα. Αλλά της έτυχε ο κλήρος γιατί ήταν η μεγαλύτερη.

Ωστόσο, τα μοιράζαμε όλα εξίσου. Μέχρι και τους τοίχους είχαμε μοιράσει. Ο δικός μου τοίχος, ήταν το κομμάτι ανάμεσα στο δικό μου κρεββάτι και του μικρού. Καμμιά φορά κρέμαγα ένα σεντόνι και το έκανα ιδιωτική σπηλιά. Εξέχουσα θέση, στις αφίσες μου, ο Ρομπ Λόου και αδιαμφισβήτητα ο Πάτρικ Σουέζ.

Στις εννιά κάθε βράδι έπρεπε να είμαστε απαραιτήτως ξαπλωμένοι όλοι. Δεν χώραγε δεύτερη κουβέντα.Δεν υπήρχε νυστάζω ή δεν νυστάζω. Το δυσκολότερο, ήταν να κάνουμε ζάφτι τον μικρό. Πολλές φορές έπρεπε συνεχώς να κλωτσάω το πάνω κρεβάτι, κάτι σαν νανούρισμα, μέχρι να κουραστεί και να κοιμηθεί. Αν ήθελε να του διαβάσω παραμύθι, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα. Συνήθως η αδελφή μου ήταν πολύ κουρασμένη απ΄το διάβασμα και ήθελε όλα τα φώτα κλειστά και απόλυτη ησυχία. Τότε ήταν που μας έπιανε η μεγάλη μαλακία. Γέλια, τριξίματα στους σουμιέδες και ότι άλλη μαλακία μπορείτε να φανταστείτε, την κάναμε. Λέγαμε ανέκδοτα, μέχρι να την κάνουμε λιγάκι να σκάσει το χείλι της. Προσπαθούσε να το κρύψει, αλλά μόνο τότε εμείς ευχαριστημένοι που πετύχαμε τέτοιο κατόρθωμα κοιμόμασταν.

Το χειρότερο όλων ήταν η πρωινή έγερση. Ή μάλλον το χειρότερο της αδελφής μου. Αν τύχαινε και ο μικρός ξύπναγε νωρίτερα, της έκανε το χειρότερο ξύπνημα που υπάρχει. Στεκόταν στο σιδερένιο κάγκελο του πάνω κρεβατιού και προσποιούμενος τον Ταρζάν με την χαρακτηριστική κραυγή, έπεφτε πάνω της, τόσο αριστοτεχνικά σαν αγκαλίτσα. Που καθόλου αγκαλίτσα δεν ήταν στην τελική.

Για την αδελφή μου, το να έχεις δέκα χρόνων διαφορά με τον μικρό σου αδελφό, ήταν πάντα μαρτύριο. Ήταν γροθιά στο στομάχι της σοβαροφάνειας που έπρεπε να έχει μία αριστούχος απόφοιτη Λυκείου. Για μένα είχε πολλή πλάκα να είμαι πάντα η μεσσαία. Εμείς, τα μεσσαία αδέλφια, είμαστε κάτι σαν παρατηρητές. Όλα συμβαίνουν στα πρώτα και στα τελευταία παιδιά. Εμείς είμαστε οι κωλοσούρτες. Άντε το πολύ οι διαμεσολαβητές. Ακόμα και στη σχέση των γονιών με τα υπόλοιπα αδέλφια. Γαμάτο είναι.

Είχα στάνταρ πολύ περισσότερες ελευθερίες απ΄την αδελφή μου και συμμετείχα στην ανατροφή του μικρού. Δεν χρειαζόταν να είμαι τέλεια μαθήτρια , γιατί έφταναν οι βαθμοί της αδελφής μου και για μένα και για άλλα δέκα παιδιά. Στο σχολείο, όταν άκουγαν οι καθηγητές το επίθετό μου, δεν χρειαζόταν ποτέ να με εξετάσουν. Είχα πάντα, ειδικά στην χημεία και τα αρχαία, ένα ολοστρόγγυλο είκοσι (εκτός από την φορά που με έπιασαν με σκονάκι), μόνο και μόνο για το επίθετό μου. Στις πανελλήνιες βέβαια, κατέρρευσαν όλα, αλλά δεν ήταν τόσο τεράστιο γεγονός γιατί είχε ξανασυμβεί.

Ως προς τον μικρό, ήμουν πάντα η μεγαλύτερη αδελφή, αλλά όχι τόσο μακριά του όσο η αδελφή μου. Είχα ίσες αποστάσεις και από τους δύο, πράγμα που μου έδινε το δικαίωμα να λέω γνώμη και να επεμβαίνω όπου και όπως γουστάρω.

Οι γονείς μου, ακόμη θεωρούν ότι ήμουν το πιο ξεκούραστο παιδί τους. Έτσι νοιώθω κι εγώ. Δεν με κούρασαν ιδιαίτερα, ήταν αρκετά ξεκούραστοι γονείς.

Τα αδέλφια μου, προφανώς έχουν διαφορετική γνώμη.

9 σχόλια:

  1. Στο κόμικ πάντως:League of the extraordinary Gentlemen υπήρχε, παρά τον τίτλο του, χώρος για γυναίκα! Θα σκεφτώ αν σε συμπεριλάβουμε στο κλειστό κλάμπ μας! Θα ρωτήσω τον ανηψιό μου τον Καλτσόβρακο! Μπου-χα-χα-χα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι καλή κοπέλα, θείε!
    Μου δίνει και τσάμπα σοκολάτες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ρε κωλόπαιδο, φέρε πίσω τις σοκολάτες!

    Κυρ-gentleman, θα πρέπει να αλλάξετε όμως τον τίτλο.

    Να τον κάνετε ας πούμε, League of the extraordinary Genteleman and of a very very very extraordinary woman :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κωνσταντίνα, σόρυ για το άσχετο σχόλιο στο όμορφο κείμενό σου αλλά....
    Δεν έχει ανοιχτά τα σχόλιά του για να του τα ψάλλω...
    Και δεν θέλω να καταχραστώ τον φιλόξενο χώρο του ψιλικατζίδικου...
    Μacmanus σταμάτα να κλείνεις και ν΄ανοίγεις και να ξανακλείνεις τα blog σου...
    ΖΑΛΙΣΤΗΚΑ...
    %-{

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Που το είδες το μπλογκ ρε συ Σοφία; Το μπλόγκ απέθανε!
    Ένα ψευτο-μόνιτορ έστησα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν "τρέχει" όμως τόσο γρήγορα όσο το monitor!
    Κολλημένο είναι.
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σοφάκι γράψε ότι γουστάρεις, δεν τρέχει μία.

    Ρε mac, έχει δίκιο η κοπέλα. Ψευτο – μόνιτορ με ημισέντονα στέκει; Δεν στέκει.

    Τέλος πάντων, γράφε εσύ και ας το ονομάσεις και γιαχού, χέστηκα!
    : ))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή