Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2005

ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Τα μεσημέρια στο μαγαζάκι μου, είναι απ΄τις ώρες που θα μου λείψουν πιο πολύ. Εκεί, γύρω στις τρεις τέσσερις, όταν η πελατεία κοιμάται, όταν έχω τελειώσει με προμηθευτές και παραγγελίες. Συνήθως έχω προλάβει να μασουλήσω καμμιά φρυγανιά ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις καμμιά μαλακιούλα. Τότε, βάζω ζεστό καφεδάκι, στρίβω με το πάσο μου ένα τσιγαράκι και αραδιάζω όλες τις εφημερίδες της ημέρας.

Είναι η ώρα του παιδιού. Βέβαια, πάντα κάποιος πελάτης θα έρθει να μου την σπάσει, αλλά συνεχίζω ακάθεκτη την νιρβάνα μου. Έχω πάντα κόλλημα με ποιά εφημερίδα θα ξεκινήσω, αφού ποτέ δεν με αφήνουν να τις τελειώσω όλες. Έτσι, όπως θα έχετε καταλάβει τον επί πολλοίς (και όχι εν τω βάθει) χαρακτήρα μου, πάνω πάνω στην στοίβα, βρίσκεται σχεδόν πάντα η εσπρέσο και η τράφικ. Έτσι, για να έχω κάτι αρκετά διασκεδαστικό για ξεκίνημα. Που σχεδόν πάντα, μένω στο ξεκίνημα, αλλά είναι και κάτι μέρες που τα καταφέρνω και τις ξεφυλλίζω όλες.

Ποτέ στην ζωή μου, πριν το μαγαζί δεν διάβαζα εφημερίδες. Εκτός βέβαια από τις Κυριακές (πριν τα dvd), που το ΄χαμε σαν ιεροτελεστία. Ξυπνούσε ο Τάσος, αγόραζε πέντε έξι εφημερίδες, φτιάχναμε καφεδάκι και μετά κάναμε τη μοιρασιά. Εκείνος τις εφημερίδες, εγώ τα ένθετα. Με μία προτίμηση στο symbol. Ήταν για αρκετό καιρό, το αγαπημένο μου.

Αυτά τα τελευταία δύο χρόνια όμως, έκανα απόσβεση. Ξεκίνησα καθαρά, λόγω βαρεμάρας (η πασέντζα ήταν αφόρητα βαρετή, ο ναρκαλιευτής μου κοκκίνιζε τα μάτια και δεν είχα και ίντερνετ) και στην πορεία έγινε ένα από τα πιο απολαυστικά πράγματα της μέρας μου. Το περίεργο με τις εφημερίδες είναι ότι μοιάζουν με τα σήριαλ. Κολλάς. Κολλάς στις αγαπημένες σου στήλες, στα αγαπημένα σου ένθετα, αλλά σου κάνουν και ένα σωρό άλλα πράγματα. Στην αρχή της γνωριμίας μου με τις εφημερίδες, διάβαζα ελαφρά θέματα. Υγεία, ομορφιά, ζώδια.

Παρατήρησα, ότι στην πορεία μου άρεσαν και οι γνώμες, οι αναλύσεις, τα θέματα για τον κόσμο. Ποτέ όμως η πολιτική. Ήταν κάτι σαν τζιζ για μένα. Δεν ήξερα πού ανήκω, το ένοιωθα σαν τα Μαθηματικά. Είχα χάσει τους κρίκους και άντε να φτιάξω αλυσίδα. Χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις ιστορίας, χωρίς ιδιαίτερη πολιτική θέση, ένοιωθα λίγο μαλάκας. Ωστόσο, είχα τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές μου. Αλλά πάντα σε πρόσωπα. Έχω αυτό το κακό με την πολιτική. Στηρίζομαι σε πρόσωπα. Δεν μπορώ να εμπιστευτώ πολιτικές, ιδεολογίες, θέσεις. Μπορώ όμως να κρίνω πρόσωπα. Έτσι, το είδα λιγάκι σαν κουτσομπολιό. Έκανα την Τατιάνα της πολιτικής. Και σιγά σιγά μάθαινα, καταλάβαινα.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω ακόμη κατασταλάξει. Άλλοι διαβάζουν μια ζωή, εγώ μόνο δύο χρόνια. Τουλάχιστον όμως για αυτά τα δύο χρόνια, διάβασα όλες τις απόψεις, όλες τις πολιτικές. Απ΄τις πρόσφατα αγαπημένες στήλες μου, αυτή του Πανούτσου στο Έθνος. Όχι, δεν γράφει μόνο αθλητικά. Και εγώ έτσι νόμιζα.

Μακραίνει το ποστ και πρέπει να προλάβω να δώσω το δίδαγμα. Είμαι εθισμένη στα μπλογκ και στις εφημερίδες. Καταπίνω μανιωδώς πληροφορίες και απορώ πού ζούσα τόσα χρόνια χωρίς αυτά. Σε δύο χρόνια, έχω μάθει ότι δεν είχα μάθει σε τριάντα και ήδη νοιώθω αρχάρια σε όλα.

Υπάρχουν μέρες, που νομίζω ότι διάβασα το πιο συνταρακτικό κείμενο της ζωής μου και θέλω να το μοιραστώ. Συνήθως αυτές τις μέρες, όταν το μοιράζομαι, με κοιτούν με οίκτο και με ταπώνουν : «καλά δεν το ΄ξερες;»

Όχι.

8 σχόλια:

  1. Ναι...Οι εφημερίδες και οι μαγεία τους. Τις λάτρευα κι από μικρότερη, αποτελούσα φαινόμενο στην οικογένεια, καθώς πάντα τις αγόραζα πέντε πέντε -ειδικά την Κυριακή- και πέρα από όλα αυτά, δεν τις πέταγα ποτέ...Το "κακό" χειροτέρεψε όταν άρχισα να εργάζομαι και σε εφημερίδα...Εκεί, όντως εμβάθυνα, είδα περισσότερα πράγματα για τις γραφές, τις στήλες, τους αρθρογράφους...Και να οι στοίβες πάνω στο γραφείο, και να οι σωροί επάνω στο πάτωμα...

    Κι όμως, πολιτική τοποθέτηση....καπούτ! Δεν ξέρω, ίσως να ασκούμε πολιτική με τις επιλογές μας και τα πιστεύω μας. Ίσως, κι αυτό το blogακι που έχουμε, να είναι το δικό μας βήμα σε μια Αγορά απέραντη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνήθως αυτές τις μέρες, όταν το μοιράζομαι, με κοιτούν με οίκτο και με ταπώνουν : «καλά δεν το ΄ξερες;»

    Όχι.

    Ναι, αλλά το'μαθες! Υπάρχουν και πολλοί που ζουν ευχάριστα στο «πουθενά και τίποτα» ή ακόμα χειρότερα είναι σίγουροι πως ξέρουνε τα πάντα.

    Προσωπικά, «κόλλημα» με στήλη εφημερίδας έχω μόνο με τον Ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας - κι ας μην συμφωνώ πάντα. Μάλλον μ'αρέσει γιατί τα χώνει χωρίς να κατινιάζει, σπάνιο πλέον πράγμα δυστυχώς στην ελληνική δημοσιογραφεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι εφημερίδες έχουν ήδη πεθάνει - και το ξέρουν πολύ καλά.

    Μια ένδειξη: Ο Στάθης (Σταυρόπουλος), ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Α. Καρκαγιάννης, οι Ιοί, ο Δελαστίκ, ο Παπακωνσταντίνου - και όλοι όσοι αξίζει να τους διαβάζεις ήταν ήδη αστέρια εδώ και είκοσι (τουλάχιστον...) χρόνια. Καινούριος (νέος) αξιόλογος στις εφημερίδες δεν υπάρχει κανείς! - κι αν υπάρχει κάποιος, θα είναι Η εξαίρεση.

    Εξακολουθούν να είναι το χειρότερο (και το πιο άτιμο) μέσο εξυπηρέτησης πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.

    Είναι αδίσταχτες - και πανάκριβες.

    Για μένα είναι πλέον εθισμός (από τα 13...), αλλά τον περιορίζω, όσο μπορώ (βοηθάει που τις ξεφυλλίζω στο διαδίκτυο)

    Χρειάζονται μισό δέντρο η καθεμιά, με τόσες σελίδες και ένθετα - είναι σίγουρο οτι όσα περισσότερα φύλλα πουλάνε, τόσο περισσότερο μπαίνουν μέσα.

    Συντηρούνται, όμως, γιατί δεν είναι παρά προαγωγοί συμφερόντων - τα παίρνουν αφανώς από τη διαπλοκή και την κρατική διαφήμηση - και εμφανώς από την εμπορική διαφήμηση (που είναι τα λιγότερα).

    Εκείνο που μένει στις φυλλάδες είναι ότι κάποιοι πράγματι αξιόλογοι (ηλικιωμένοι) άνθρωποι γράφουν ακόμα σ' αυτές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπράβο ρε Άρτεμις, γιατί νοιώθω τελείως ζώον που δεν έχω μία συγκεκριμένη πολιτική να στραφώ. Εντάξει, η δουλειά σου, στην εφημερίδα πρέπει να είναι η πιο νευρασθενική δουλειά που ξέρω, αλλά τουλάχιστον και κάποιος από «μέσα» με καταλαβαίνει.

    Ναι, kitasumba και μένα μ΄αρέσει πολύ ο Ναυτίλος. Σπαστικοί οι τύποι που είναι σίγουροι ότι ξέρουνε τα πάντα. Τους πετάω καμμιά ιστορία για ζώδια και πλανήτες και μένουν μαλάκες.

    Λολίτα , ευχαριστώ.

    Πάνο, αν χρειαζόταν να αγοράσω εφημερίδες, ίσως να το ΄κανα μόνο τις Κυριακές. Αλλά έλα στην θέση μου. Έχω όλες τις εφημερίδες στο μαγαζί και μπορώ πλέον να διαβάσω ότι γουστάρω. Έχεις δίκιο πάραυτα, αλλά έναν φόρο τιμής τον αξίζουν, που με έκαναν να ενδιαφερθώ για δυό πραγματάκια παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μονο και μονο απο το οτι ολες οι εφημεριδες εξυπηρετουν καποια συμφεροντα [αλλη του πασοκ, αλλη της νδ, αλλη του κκε, αλλη της αεκ, αλλη του παο και αλλη του γαυρου], με κανουν να ειμαι πολυ σκεπτικιστης απεναντι τους. Ελαχιστες ειναι οι καλες εφημεριδες [για μενα, το Θεμα, Ο Αγγελιοφορος -αληθεια, φερνεις Αγγελιοφορο;- και τα Sportime, Goal News :)].

    Το καλο βεβαια ειναι οτι που και που βρισκω αρκετα ενδιαφεροντα DVD. Για να μην μιλησω για το δραμα μου, που η μανα μου παιρνει τον "Κοσμο του Επενδυτη" με τις "18 ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ!!!" :ΡΡΡΡΡ Εχει γεμισει το σπιτι δισκακια... Αληθεια... Αν ζυγισουμε τον κοσμο του Επενδυτη, το βαρος του σε χρυσαφι θα ειναι οσο η τιμη του; :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Very cool design! Useful information. Go on! video editing schools

    ΑπάντησηΔιαγραφή