Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2005

ΕΛΕΝΗ

Έρχεται κάθε μέρα, με μισόκλειστα μάτια, με λερωμένα ρούχα. Το δέρμα της, είναι όλο σκεπασμένο από τατουάζ και ζει σε ένα ερείπιο μαζί με άλλους τρεις άντρες και μία γυναίκα. Θα ΄ναι γύρω στα 25, αλλά αν την δεις βιαστικά, θα την κάνεις γύρω στα 40. Οι τρόποι της, σε σχέση με τους φίλους της, είναι πολύ καλύτεροι και πιο προσεγμένοι, ειδικά όταν είναι νηφάλια.

Η μέρα της ξεκινά γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι, με ένα μπουκάλι μπύρα. Τις περισσότερες φορές, μου ζητάει να της την ανοίξω και την πίνει μεμιάς μπροστά μου. Έμαθα ότι είναι από πολύ πλούσια οικογένεια και οι γονείς της, έχουν έρθει πολλές φορές για να την πάρουν σπίτι. Οι προσπάθειες όμως, καταλήγουν με ξύλο και βρισιές από τους ναρκωμανείς φίλους της.

Σήμερα, ήρθε σε χειρότερη κατάσταση. Δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη και πήγε στο ψυγείο παραπατώντας, για την μπύρα της. Ήταν μια δύσκολη μέρα σήμερα. Ψελίζοντας, μου ζήτησε να πάρει ένα τηλέφωνο. Άνοιξε ένα κομμάτι εφημερίδας και προσπάθησε τρέμοντας, για αρκετή ώρα, να βάλει το νόμισμα στο κερματοτηλέφωνο. Το μετάνιωσε και αποφάσισε να πιει πρώτα τη μπύρα της, για να πάρει δύναμη όπως μου είπε. Με σταθερότερο χέρι αμέσως μετά, τα κατάφερε. Άκουσα που έκλεισε ραντεβού για μια δουλειά. Έξι χρόνια προυπηρεσία τους είπε. Έπρεπε να πάει για συνέντευξη σε μία ώρα. Ξαφνικά, αφού έκλεισε το τηλέφωνο, άρχισε πάλι να τρέμει. Έφυγε παραπατώντας.

Την είδα ξανά μετά από κάνα δύωρο. Σκέτο ερείπιο. Κλαμμένη και απογοητευμένη. Μου ζήτησε μια μπύρα και μια σοκοφρέτα. Με παρακάλεσε να τα πληρώσει αργότερα. Ήξερα ότι δεν θα το θυμόταν, αλλά για κάποιο λόγο, δεν μπορούσα να της αρνηθώ. Έφαγε και ήπιε βιαστικά μπροστά μου, ρίχνοντας τη μισή μπύρα στο πάτωμα. Έπρεπε να τα φάει γρήγορα, να μην τα δουν οι φίλοι της, γιατί θα έπρεπε να τα μοιραστεί.

Οι υπόλοιποι πελάτες την κοιτούσαν άλλοι με μίσος, άλλοι με οίκτο. Ο πιο στοργικός, της γέμισε μια τσάντα με γάλατα και μπισκότα. Εκείνη, τον ευχαρίστησε και περίμενε να φύγει. Μου ζήτησε να της τα αλλάξω με μπύρες. Αρνήθηκα. Έπρεπε σ΄αυτό το ρημάδι το σώμα να κυλήσει και λίγο γάλα.

Άλλωστε δεν θα μπορούσε να μου κρατήσει κακία, μετά από λίγο, δεν θα θυμόταν τίποτε.

7 σχόλια:

  1. Τι τραβάτε κι εσείς οι μινιμαρκετάδες!;

    (*)Αν σε κλέψει ποτές, μην παρεξηγηθείς! Δυστυχώς μέσα στην απόγνωσή τους, συνήθως κόβουν το χέρι που τους τάϊσε! Είμαι παθός!
    Τέλος πάντων! Μέσα στο παιγνίδι είναι κι αυτά!

    Αν δεν βρώ το ΕΘΝΟΣ αύριο στο Χαλάνδρι, θα κατέβω να το πάρω από σένα! Έχει το πανσπάνιο, πρωτότυπο LADYKILLERS με Πήτερ Σέλλερς και τα ρέστα! Απορώ για την επιλογή τους! Πήραν καλό πακέτο με ωραίες Ταινίες φαίνεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν δεν το βρεις, πάρε τηλ. κατά τις δέκα να στο κρατήσω, γιατί μετά δεν θα υπάρχει ούτε πίπουλο!

    Κερνάω καφεδάκι όποτε γουστάρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επισκέπτης10/02/2005 02:23:00 π.μ.

    Κωνσταντίνα, συγνώμη για το άσχετο της ερώτησης, αλλά δεν πούλησες το ψιλικατζίδικο; Ίσως έχεις γράψει κάτι και μου'χει ξεφύγει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Παρά λίγο να κλάψω με την ιστορία της αλκοοπρεζόνας που έψαχνε για κορόϊδο να την πάρει στη δουλειά του και δε μπορεί να σύρει ούτε τα πόδια της από τα ξύδια.
    Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε λυπηθείτε τα παιδάκια που δουλεύουνε για το ψωμάκι τους και α΄μα η πρεζού θέλει να φάει να γυρίσει σπίτι της.

    Αλλά όλοι αυτοί βρίσκουνε κάτι χαζολυπησιάρες σαν εσένα και αντί να στρώσουνε χειροτερεύουνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Επισκέπτη, θα πάρει απλά λίγο παραπάνω χρόνο απ΄ότι περίμενα. Παλιογραφειοκρατείες!!!

    Pop corn, στα λόγια έχεις δίκιο. Στην πράξη όμως, είναι δύσκολο να το αντιμετωπίσεις χωρίς να βοηθήσεις. Κι εγώ καμμιά φορά έτσιέλεγα, μέχρι που το έζησα από κοντά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. δηλαδη δε σου περασε απο το μυαλο πως δεν ειναι να τη λυπασαι... μπορει και να της αρεσει. πολλοι ναρκομανεις ειναι ευτυχισμενοι ξερεις!! νιωθουν πως η ζωη τους εχει ενα νοημα!!! ετυχε να γνωρισω καποτε εναν πρωην ηρωινομανη και μου εξηγησε πως οταν ηταν πρεζακι υπηρχε απολυτη ταξη στη ζωη του. Αναγκαστηκε(!)να απο τοξινωθει γιατι αλλιως θα πεθαινε. ειναι μια χαρα. Φυλαξε τον οικτο σου για αλλες περιπτωσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμε, μπορεί να έχεις και δίκιο. Ειδικά αν σκεφτώ τις ζημιές που προκαλούν στα τριγύρω μαγαζιά (ζημιές, μικροκλοπές, τσαμπουκάδες). Απλά πολλές φορές με πιάνει η χαζομάρα μου, που δεν μπορώ πάντα να ελέγξω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή