Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2005

ΤΑ ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΝΑ ΄ΝΑΙ ΜΙΣΚΟ

Όταν με έστελνε η γιαγιά μου στον μπακάλη για ava, έπρεπε να της φέρω μόνο ava. Αν έφερνα οτιδήποτε άλλο, ήξερα πως θα έπρεπε να το επιστρέψω και να ψάξω να βρω μόνο αυτό. Αργότερα, παρατηρούσα ότι και ο δικός μου κύκλος, όπως και οι συγγενείς, είχε άτομα με εμμονές ως προς τα προιόντα που θα χρησιμοποιούσαν. Από τα πιο ασήμαντα, τα πιο μικρά, μέχρι τα σημαντικότερα. Από το συρματάκι της κουζίνας, μέχρι την μάρκα του ψυγείου ή της τηλεόρασης.

Κάποιοι είχαν δίκιο και κάποιοι όχι. Όταν όμως τόλμαγα να αναφέρω ότι βρήκα κάτι καλύτερο, γινόταν πόλεμος. Λες και επρόκειτο για το σημαντικότερο αντικείμενο του κόσμου, λες και είχαν συμφωνία με την εταιρεία ότι θα καταναλώνουν αιωνίως τα προιόντα της. Το δύσκολο ήταν ότι αυτή η μυστική συμφωνία, περιλάμβανε και προμοτάρισμα. Αν τύχαινε και είχα επισκέψεις σπίτι απ΄την γιαγιά, έπρεπε να κρύβω ότι δεν περιλαμβανόταν στις εταιρείες που «προμοτάριζε».

Σύντομα, ο κύκλος εργασιών αυτών των ατόμων, εξαπλώθηκε και σε άλλα είδη. «Να βλέπεις μόνο αντ1», «να ψηφίζεις νέα δημοκρατία», «να βάζεις φύλλο κανάκη στο γαλακτομπούρεκο», «μην ξαναπάρεις έτοιμη μπεσαμέλ». Υποτακτική. Τουλάχιστον υποτακτική. Για αρχή όμως. Όσο περνούσε ο καιρός η υποτακτική, γινόταν ευγενική και γλυκούλα προστακτική. «Βάλε κούκλα μου αντ1, που έχει φοβερές σειρές, λέει καλύτερα ειδήσεις μπλα μπλα μπλα», «Πέτα βρε αυτό το παλιοαλάτι. Κοίτα τί σου έφερα; Κάλλας!». Για λίγο, νόμιζα ότι έπαιζα στο Τρούμαν σόου και έψαχνα να βρω τις κρυφές κάμερες. Τα έλεγαν τόσο γκλαμουράτα και γελαστά, που δεν μπορεί να μην είχαν κέρδος.

Έπρεπε να έχω το πάνω χέρι όμως. Έπρεπε να τελειώνω μια και καλή με όλα αυτά τα γελοία κολλήματα. Και μεταξύ μας, η έτοιμη μπεσαμέλ με λίγο φετούλα και αλατάκι, ξεγελάει και σεφ. Αυτό ήταν. Θα τους έκανα το τραπέζι. Αλλά με τον δικό μου τρόπο. Με έτοιμες πίτσες, αλάτι με χαμηλό νάτριο, μακαρόνια (ότι μάρκα καθόταν) και έτοιμα γλυκά. Και θα τα πασάριζα για δικά μου. Μέχρι και σαλάτα σεφ απ΄τα goodys πήγα και πήρα και τους είπα ότι παιδευόμουν για ώρες.

Το τραπέζι στολίστηκε με το καλό τραπεζομάντηλο της γιαγιάς απ΄την προίκα και με το πιο όμορφο σερβίτσιο. Είχα «φτιάξει» παστίτσιο, μπιχλιμπίδια, σπιτική πίτσα, ορεκτικά, σαλάτες και τα γλυκά περίμεναν στον φούρνο. Όλοι εκστασιασμένοι. Πρώτα απ΄όλα για την προκοπή μου και δεύτερον για τις ωραίες γεύσεις. Κατά την διάρκεια του τραπεζιού έπεφταν οι γλυκούλες ερωτήσεις. «Πήρες κρέας απ΄τον κυρ Μανώλη; Ναι, μα φαίνεται...», «Έφτιαξες το γαλακτομπούρεκο με φύλλο κανάκη;», «Η μπεσαμέλ σου είναι καταπληκτική! Χρησιμοποίησες την συνταγή μου, σίγουρα.» Εγώ, έγνεφα καταφατικά και περίμενα να τελειώσουν. Το γαλακτομπούρεκο, σερβιρίστηκε απ΄το ταψί, έτσι για να τους μπω στο μάτι. Οι γονείς μου καμάρωναν που επιτέλους η κόρη τους, δεν ήταν τόσο άχρηστη.

Ψόφαγα να την ρίξω την ρημάδα την κουρτίνα, αλλά κρατιόμουν για την κατάλληλη στιγμή. Και δεν άργησε. Οι κυρίες, ήρθαν στην κουζίνα να με βοηθήσουν με τα καφεδάκια. Και μείνανε να κοιτάνε. Είχα παρατάξει τα κουτιά απ΄τα γλυκά και τις συσκευασίες πάνω στο τραπέζι. Ξαφνικά, όλες παρουσίασαν αδιαθεσίες.

Το γλυκό, τους είχε έρθει βαρύ και η γιαγιά ένοιωθε μια περίεργη καούρα στο στομάχι. Το κρέας δεν πρέπει να ήταν πολύ καλό, γιατί δεν ήταν απ΄τον κυρ Μανώλη, όπως μου είπε. Η μάνα μου ήθελε να με δολοφονήσει και ο πατέρας μου κρυβόταν μη γελάσει, πίσω απ΄τα μουστάκια του. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Τουλάχιστον, γλίτωσα τα τραπεζώματα.

Στο ντουλάπι της γιαγιάς μου, πάντως, μέσα-μέσα, πάντα υπάρχει ένα κουτί μπεσαμέλ.

11 σχόλια:

  1. και νόμιζα πως θα έγραφες για ΤΟ γενγονός με τα μακαρόνια.

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και ΄γω νόμιζα πως δούλευες.Άντε βρε, βράδιασε. Θα με φάνε οι λύκοι! ;)

    Sorry, παιδιά. Δεν έχω isdn, να τα χώσω με την ησυχία μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οι άντρες είναι συνήθως πιό χαλαροί σ αυτά (ή ειναι ιδέα μου; ).....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θεατρίνα ε; Εγώ να δεις τι θέατρο έχω κάνει στη ζωή μου. Μέχρι που βαρέθηκα. Αλλά δυστυχώς οι γονείς όταν τους βγάζεις το αλατοπίπερο από τη ζωή τους μετά κάνουν σαν μωρά παιδιά. Σαν μικρά παιδιά και βρεγμένες γάτες. Μια φίλη μου λέει οτι πρέπει να είμαστε πολύ σκληροί μαζί τους, δε ξέρω, εγώ πάντως δε τα καταφέρνω. Ίσως να συνεχίσω ακόμα λίγο το θέατρο. Ελπίζω πάντως η αυλαία να κλείσει με χειροκρότημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ καλό!!! Καλά τους έκανες!!! χαχαχα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. τα σκυλιά του Παβλόφ κυκλοφορούν ανάμεσά μας. ενίοτε συμπεριφερόμαστε κι εμείς τοιουτοτρόπως, εκούσια ή ακούσια. βολεύει, ξέρεις, μια τέτοια κατάσταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μαριλινάκι, οι άντρες απλά περιορίζονται στο δικό τους πεδίο.Βλέπε πολιτική, ποδόσφαιρο, ανωτερότητα των Ελλήνων ;)

    black perl,έχεις δίκιο.Κάνουν σαν μωρά παιδιά που τους πήραν το παιχνίδι.

    Chrisa, καλημέρα ;)


    Πολύβιε, πώς βολεύει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ε, κάποιοι κάτι σκαμπάζουν και απο μαγειρική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Οκ, οκ, κυρίες και κύριοι δηλώνω δημοσίως ότι ο Καλτσόβρακος με έμαθε μαγειρική.
    Αλλά είναι πολύ γουρούνι στην κουζίνα και του απαγορεύω να μαγειρεύει πια! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Null, όποτε θες, σου μαγειρεύω ότι "σπιτικό" γκουρμέ γουστάρεις! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή