Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2005

ΕΝΑ ΗΧΗΡΟ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ

Ήταν βράδι, γύρω στις 9,30 και μετά το σχόλασμα συνήθως ήμουν στην κολλητή μου, παρέα με το βαλιτσάκι μου, της ριζικής αποτρίχωσης. Πήγαινα δυό φορές την εβδομάδα και είχα σκοπό να της καθαρίσω το πρόσωπο από τις τρίχες. Είχαμε δώσει ονόματα στην κάθεμιά, γιατί τις παλεύαμε πάνω από δύο χρόνια. Η πιο επίμονη τρίχα που δεν έλεγε να εξαφανιστεί ήταν ο Μήτσος. Η άσπρη τρίχα μέσα σ΄ένα λακάκι. Τουλάχιστον μιά φορά την εβδομάδα, έσκαγε μύτη ο Μήτσος και ήθελε τρία τέσσερα χτυπήματα με την βελόνα για να βγει. Η φίλη μου πόναγε πολύ και όπως πάντα, συζητούσαμε τα γκομενιακά μας, για να ξεχαστεί. Άλλωστε δουλεύαμε τόσο πολύ, που αυτές ήταν οι μόνες ώρες που μπορούσαμε να τα πούμε μόνες.

Η ώρα της αποτρίχωσης, ήταν ιερή. Κλεινόμασταν στο δωμάτιό της και κανείς δεν μας ενοχλούσε. Εκτός απ΄τη θεία. Η θεία, ήταν μια γριούλα γεροντοκόρη απ΄το νησί και όποτε ερχόταν επίσκεψη (μιά φορά τον χρόνο), ξεσκιζόταν στην πολυλογία. Η φίλη μου, προσπαθούσε να την αποφύγει αλλά αδύνατον. Μέχρι να ετοιμάσω το βαλιτσάκι, η θεία κάτι της ψιθύρισε και έφυγε. Πέφτει κάτω η φίλη μου απ΄τα γέλια. –Ρε συ, ξέρεις τί μου είπε; «καλή η φιλενάδα σου, αλλά ας φάει τίποτε, αυτό το αγόρι της τί στο διάολο πιάνει». Το μυαλό της θειάς είχε κολλήσει στο σεξ απ΄την χρόνια αγαμία.

Η συγκεκριμένη μέρα ήταν όλο απρόσμενες διακοπές. Έτυχε να περάσει όλη η οικογένεια απ΄το δωμάτιο του μαρτυρίου. Ήταν η ώρα που σχόλαγαν όλοι και άρχισε να δημιουργείται συνωστισμός. Δεν έχω ξανασυναντήσει πιο όμορφη και ευτυχισμένη οικογένεια. Ο μικρός αφού μας χαιρέτησε, πήγε στο δικό του δωμάτιο και έβαλε δυνατά λαικοκαψουροτράγουδα. Είχε πρωτοερωτευτεί το Λιτσάκι τότε και είναι ακόμη μαζί. Τους βγάλαμε και όνομα. Τα φασολάκια. Η μαμά της, ήρθε να μου πει κρυφά από την κόρη της, που πήγε τουαλέττα, συμβουλές για να μην με κερατώνουν οι άντρες. «Ξεζούμιζέ τον. Να μην έχει κουράγιο να προχωρήσει. Έτσι έκανα κι εγώ, και δεν γύρναγε να δει ούτε την Μπριζίτ Μπαρντό». Ο μεγάλος της αδελφός, μουτζούρης απ΄το συνεργείο, ήρθε να κανονίσουμε για έξοδο με το αίσθημά του.

Κάποια στιγμή, γυρίσαμε στην μαρτυρική αποτρίχωση. Ήταν σίγουρο ότι δεν θα είχαμε άλλες διακοπές. Έπρεπε να ξεμπερδεύουμε πριν έρθουν κι άλλοι. Ο μόνος που δεν με είχε πάρει χαμπάρι, ήταν ο πατέρας της. Κάπνιζα τότε davidoff και όποτε με πετύχαινε μου ΄κανε τράκα. Του άρεσαν τα τσιγάρα μου, αλλά δεν μπορούσε να τα ζητήσει στον περιπτερά. Μέχρι λεφτά μου ΄χε δώσει μια φορά για να του τ΄αγοράσω. Φοβερός άνθρωπος και πολύ ντροπαλός. Κοκκίνιζε ολόκληρος όποτε μου ζήταγε τράκα. Η φίλη μου τον κορόιδευε και προσπαθούσε να του μάθει να λέει Davidoff.

Κάποια στιγμή, η αποτρίχωση έφτανε στο τέλος, είχαμε αναλύσει τα πάντα και πλέον το πρόσωπό της ήταν κατακόκκινο από τις βελονιές ρεύματος, μιας ολόκληρης ώρας. Είχαμε σταματήσει να μιλάμε, άλλωστε ο πόνος δεν την άφηνε να σχολιάσει και δεν μπορούσα να της πω κάτι αστείο, γιατί η αποτρίχωση δεν άφηνε περιθώριο για μορφασμούς.

Την σιωπή, την έσπασαν τέσσερις απανωτές κλανιές. Η φίλη μου έλιωσε στο γέλιο. Αυτό ήταν το καλησπέρα του πατέρα της, κάθε βράδι στην οικογένεια. Μιά για τον καθένα. Αλλά δεν ήξερε ότι ήμουν κι εγώ εκεί. Η φίλη μου, ξαφνικά τον έκραξε : «Μπαμπά, πες καλησπέρα και στην Ντίνα, μόνο πρόσεχε μην την χέσεις ». Έκανα να τον ξαναδώ κάνα μήνα. Άφηνα κάθε φορά, κάνα δυο τσιγάρα στην κολλητή μου να του τα δώσει γιατί εκείνος κλεινόταν στην κρεβατοκάμαρα μέχρι να φύγω.

Τώρα είναι παππούς. Δεν με ξανάκλασε από τότε.

18 σχόλια:

  1. ROFLMAO!

    Φοβερός τύπος!!! ;-)

    (Πάω να φέρω χαρτί... από τα γέλια τινάχτηκε το καλαμάκι του καφέ και έκανα κώλο το μόνιτορ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τα ποστ σου που τελειώνουν απρόσμενα (ακόμα και δυσάρεστα να είναι)είναι τόοοοοοοοσο απολαυστικά.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να'σαι καλα!!! Μου εφτιαξες την μερα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κανόνι!

    (όχι βέβαια σαν του μπάρμπα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είσαι όργιο!
    Πάνο, "κανόνι" ήταν ο μπαμπάς της φίλης, με τέτοιες ομοβροντίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Thank you, thank you and thank you. :)

    Ημίαιμε, όργιο είσαι και φαίνεσαι! :)

    Καλά ρε συ μανιφέστο, τόσο βαρύ το πάπλωμα μεσημεριάτικα κάθε μέρα;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γιατρέ, αν το ROFLMAO, είναι βρισιά, στα μούτρα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. χχαχα α να σου πω μόνο όταν είμαι άρρωστος ξυπνάω πριν τις 11 ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εεεεε, Μanifsto πάει 4 η ώρα. Plug in again!

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ROFLMAO == Rolling On the Floor Laughing My Ass Out

    κοινώς ξεκ*λιάστηκα στα γέλια... :-P
    Μάλλον πρεπει να κόψω λίγο το geek speak - κακές συνήθειες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. χα χαχχααααα!

    Ναι φοβερός ο τύπος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ο πατέρας μου διηγιόταν (ήταν σπουδαίος αφηγητής) την ακόλουθη ιστορία, την οποία σας μεταφέρω, μια και τόφερε η κουβέντα:

    Ήμουν ο μεγαλύτερος από τ' αδέρφια μου, κι όταν έκαναν βλακείες τους έδινα καμιά. Αυτά τα άτιμα, όλη μέρα το ξεχνούσαν, κι όταν σουρούπωνε και ήταν ναρθούνε οι γέροι από το χωράφι, βάζανε όλα μαζί τα κλάματα:

    - Ο Αριστείδης μας βάρεσεεεε...

    Αποτέλεσμα ήταν να τις τρώω εγώ από το γέρο- αν δεν προλάβαινα να λακίσω.

    Ένα δειλινό, έβλεπα από μακριά τους γέρους νάρχονται, με τα ζώα. Τα μικρά τσιρίζανε όλα μαζί, οι μύξες τους τρέχανε, λέω τώρα θα έχω κακά ξεμπερδέματα. Την κοπανάω λοιπόν και πάω στου παππού μου.

    Μόλις με βλέπει αυτός - βρέ καλώς τον έγγονα! Γριά, ψήσε αυγό για το παιδί!

    Έφαγα το αυγό, καλά περάσαμε, ήρθε η ώρα να κοιμηθούμε. Κρύο τότε, δεν έκανε αστεία, η γιαγιά έστρωσε μια χοντρή αντρομίδα, του αργαλειού, χοντρή δυό δάχτυλα. Χώθηκα ανάμεσα στον παππού και τη γιαγιά, κουκουλώθηκα καλά και αμέσως αποκοιμήθηκα.

    -Ντράν! ακούω μέσα στον ύπνο μου μια δυνατή. Φλόμωσα κιόλας, βγάζω το κεφάλι έξω, να ανασάνω. Ο παππούς βάζει το χέρι του πίσω από το κεφάλι μου και με σπρώχνει, με ξαναχώνει ολόκληρο κάτω από την αντρομίδα.

    - Μέσα, διάολε, θα κρυώσεις...

    Σε λίγο πάλι ντραν-ντραν! Μούρθε να λιποθυμήσω, βγάζω πάλι έξω το κεφάλι, αλλά ο παππούς με ξανασπρώχνει κάτω από τα ρούχα.

    - Μέσα, διάολε, θα κρυώσεις!

    Ξανά και ξανά, μάτι δεν έκλεισα όλη τη νύχτα. Έριχνε και η γιαγιά καμιά κούφια - αυτή έζεχνε περισσότερο!

    Τρόμαξε να ξημερώσει... Πού να ξαναπάω για ύπνο στον παππού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η σωστή έκφραση για την κατάσταση μου, Πάνο μετά το κείμενο σου είναι:
    ΕΧΩ ΧΕΣΕΙ ΣΤΟ ΓΕΛΙΟ !!!!!
    Τρομερό και ταιριάζει!


    Έχω βγάλει λοιπόν κάποια συμπεράσματα:

    "Καλύτερα μια ώρα ελεύθερη κλανιά, παρά σαράντα χρόνια ξύλο και βούρδουλα"

    Τώρα που το πετρέλαιο πήρε τα ύψη, καιρός να το ρίξουμε στο κλάσιμο, μπας και ζεσταθούμε.

    Κάτι βάζουν σήμερα στα αυγά.
    Δεν εξηγήται αλλιώς.
    Όπως μας λέει ο Πάνος τότες κάνανε "Ντραν". Ήταν ποιό ποιητικές οι ρημάδες.
    Σήμερα έχουν γίνει πιο μπάσες,επιθετικές και αγχώδης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλτσόβρακε, μην δίνεις ...φιλοσοφικές διαστάσεις στους ήχους των κανονιών. Για την ακρίβεια, ο αρχικός αφηγητής έλεγε "Ντρούουουτς" "ντράααανγκ" "μπράααατς" κλπ παρόμοια- ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής.

    Για τα αυγά, βεβαίως έχεις δίκιο. Άλλο αυγό κάνει η χωριάτισσα αλανιάρα κόττα - κι άλλο η δύστυχη συνωστισμένη, που την ταϊζουν αποκλειστικά σκατά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. κορυφαίο ποστ! Διαβάζοντας το μου ήρθε κάτι που έλεγε ο δικός μου παππούς: "Ο πρωτομυριστής είναι και ο πρωτοκλάστης":-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πάνο,ένα έχω να σου πω : ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΛΕΡΑ!!!

    Ευχαριστώ παιδιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή