Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2005

DE JA VU

Πρέπει να παραδεχτείτε ότι αυτό το φαινόμενο συμβαίνει στα γειτονικά μαγαζιά περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Εικόνες και πρόσωπα που τα βλέπουμε ξανά και ξανά, λέξεις συγκεκριμένες που θα ειπωθούν καθημερινά, φάτσες που σίγουρα τις έχουμε ξαναδεί. Σπάνια κάτι καινούργιο, κάτι πρωτότυπο, κάτι διαφορετικό. Καλά που υπάρχουν και τα πιτσιρίκια, που η ηλικία τους, δεν τους επιτρέπει να βαρεθούν και μας συμπαρασύρουν σε νέες σκέψεις, νέες λέξεις και καμμιά φορά και λίγα αληθινά χαμόγελα.

[Νοιώθω σαν σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, σαν ένας τοίχος, που πάνω του χτυπάνε τα μπαλλάκια, κάνουν γκελ και φεύγουν. Δεν περιμένεις τίποτε άλλο από ένα μπαλλάκι, ένα ηλεκτρονικό παιχνιδάκι. Θα έρθει, θα χτυπήσει, θα φύγει. Ο ήχος είναι συγκεκριμένος, ο χτύπος με την ίδια ένταση, το χρώμα το ίδιο].

Έχει όμως κι αυτό την χάρη του. Ο τρελλός της γειτονιάς, θα έρθει κάθε μέρα, θα με ρωτήσει την συγκεκριμένη ερώτηση «πού είναι ο άντρας σου;», θα πάρει την συγκεκριμένη απάντηση «στη δουλειά» και θα φύγει. Αν καμμιά φορά έχω κέφια, τον αποσυντονίζω τελείως. Του πετάω ένα «τον χώρισα» και όντας έτοιμος να φύγει, γυρνάει πίσω απορημένος και δεν φεύγει αν δεν πάρει την σωστή απάντηση. Έχει προγραμματίσει τον εγκέφαλό του, για συγκεκριμένες απαντήσεις. Απορώ γιατί τον λένε τρελλό, είναι ο πιο τακτικός εγκέφαλος της γειτονιάς.

Θα περάσει απ΄έξω η γριούλα με το Αλζχάιμερ και θα μου κάνει την ίδια καθημερινή ερώτηση, που αλλάζει μόνο σε συνταρακτικά γεγονότα. Το τελευταίο συνταρακτικό γεγονός, στο οποίο έχει σταθεί η μνήμη της, ήταν που έκλεισα τον Αύγουστο για μια βδομάδα. Έπρεπε να βρει καινούργιο μαγαζί για να ψωνίσει και αυτό πρέπει να την ταλαιπώρησε αρκετά. Θα περάσει λοιπόν, θα με δει και με ανακούφιση θα με ρωτήσει «Ανοίξατε; Μπράβο, καλό χειμώνα». Θα της πω καλό χειμώνα, θα πάρει γάλα και φρυγανιές και αφού με πληρώσει, θα σταθεί κάνα δεκάλεπτο να θυμηθεί αν με πλήρωσε. Πολλές φορές ξαναβγάζει το πορτοφόλι να με πληρώσει. Θα της πω «με πληρώσατε» και θα φύγει. Θα την προλάβω στην πόρτα, δίνοντάς της τα ψώνια που ξέχασε και θα ξαναμπεί μέσα να ξαναπληρώσει. Μπορεί μετά από λίγο να ξανάρθει να ψωνίσει τα ίδια πράγματα, αλλά θα της θυμίσω ότι τα αγόρασε και χαμογελαστή, θα μου πει «καλό χειμώνα» και θα φύγει.

Θα έρθει ο Άρης, θα διαλέξει το ζελεδάκι μπανάνα ή καρδιά, ενώ σχεδόν πάντα, θα μπερδευτεί και αντί να μου δώσει τα λεφτά, θα μου δώσει το ζελεδάκι. Αν έχω τα κέφια μου, θα το κάνω μια χαψιά και θα μείνει να με κοιτάει (το ΄χω ψιλοκόψει στα πολύ νιάνιαρα, γιατί βάζουν τα κλάμματα, νομίζοντας ότι δεν θα τους δώσω άλλο). Αν όχι, θα του το δώσω πίσω και θα του πάρω το νόμισμα των πέντε λεπτών.

Θα έρθει ο κυρ Σωκράτης, και σφυρίζοντας από μακριά, θα με προειδοποιήσει να του ετοιμάσω την εφημερίδα του. Σφυρίζοντας άλλο σκοπό, θα φύγει. Θα έρθει ο κυρ Μήτσος, αν καπνίζω θα το κρύψω (γιατί θα αλλάξει το πάτερν, σε κήρυγμα), θα μου βαρέσει τα ψιλά, λες και παίζει τάβλι, θα βουτήξει τα τσιγάρα και θα φύγει. Θα έρθει η γυναίκα του μετά από λίγο, θα βρίσει τον τσιγγούνη άντρα της που ποτέ δεν της παίρνει τσιγάρα, θα ανοίξει το πορτοφόλι και βρίζοντας θα ψάχνει κάνα δεκάλεπτο ψιλά μέχρι να συμπληρώσει τα 1,95 του άσσου και θα φύγει τσαντισμένη για το μαγαζί τους.

Θα έρθει η Έρη, θα μου ξεφωνίσει απ΄τον δρόμο «κακιασμένη τσιγάρα», θα βαστήξει την μέση της βογγώντας, γιατί πονάει απ΄το ράψιμο, θα μου γελάσει και θα φύγει. Θα έρθει ο άντρας της, θα μου πει «φως», θα του δώσω την εφημερίδα, θα αστειευτεί λέγοντας αμέσως μετά «νερό, τηλέφωνο», θα γελάσω ψεύτικα και θα φύγει ευχαριστημένος.

Θα μπορούσα να σας γράψω και τα εκατόν πενήντα περίπου, dejavu της μέρας μου, αλλά δεν θα σας κουράσω άλλο. Εκμεταλλεύομαι τα dejavu μου, ώστε να βρω ευκαιρία να ψαχουλέψω καλά το μυαλό μου. Αντιδρώ μηχανικά σε αυτά, σαν να παίζω ηλεκτρονικό παιχνίδι και παράλληλα σκέφτομαι, ταξιδεύω, γράφω.

Ίσως τα dejavu μας, να μας βολεύουν λιγάκι, ώστε να βάλουμε σε τάξη τις σκέψεις μας, να θυμηθούμε, να χαρούμε. Ίσως όλοι όσοι με βαλτώνουν κάθε μέρα, να μην είναι τόσο γκρίζοι μέσα τους. Ίσως και πίσω απ΄τα dejavu των άλλων, να κρύβονται όμορφα πράγματα, όμορφες σκέψεις, όμορφα ταξίδια...

20 σχόλια:

  1. Το πιο κλασσικό σου de javu είναι όταν παίρνεις τηλέφωνο και με ρωτάς: "θα αργήσεις ;"
    Θα τα ξαναλέμε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι ένα δικό μου dejavu: Καλημέρα! (όπου βρεθώ κι όπου σταθώ)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για την τελευταία σου φράση, μην αμφιβάλλεις καθόλου: ει και παρά τοις μυσί χάρις (ακόμα και τα ποντίκια έχουν την αξία τους) έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι - που ήταν πολύ πιο φιλοσοφημένοι από εμάς.

    ΥΓ. Τι θα γίνει με σένα; Χθές βράδυ τέτοια ώρα περίπου σου έστειλα σχόλιο - και περιποιημένο!- και σήμερα βρίσκεσαι ήδη δύο post μπροστά! Να μην αβασκαθείς, ούτε ο Ντοστογιέφσκυ δεν ήταν τόσο παραγωγικός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλημέρα Κωνσταντίνα κ καλά ταξίδια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το ξέρεις ότι έχει φοβερή δουλειά;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άρτεμάκι, το καλύτερο dejavu είναι αυτό. Καλημέρα κι από μένα : )

    Πάνο, έτσι πρέπει να΄ναι για την τελευταία μου φράση, αν και για το φιλοσοφημένο των αρχαίων, θα μου επιτρέψεις να μην τους έχω τόσο ψηλά. Έχουν πει κάτι πατάτες που αν δεν προέρχονταν από «αρχαίους», θα γελάγαμε όλοι μαζί, αλλά είναι στη μέση το αθάνατο ελληνικό πνεύμα, που αν κάνεις πως το αμφισβητείς, στην καλύτερη τρως κατάρες. Ως προς την παραγωγικότητά μου, όπως λέει και το φιλαράκι ο macmanus, δεν είναι παραγωγικότητα, ασεφτειές είναι . : )

    Ελενάκι, καλημέρα και σε σένα. : )

    Χρύσα, αλλάζουμε ; )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. μπορεί να έχεις ασεφτειές στο ταμέίο, αλλά έχεις τρομερές πιένες στο γράψιμο ... όπως έλεγαν και οι αρχαίοι "ουδέν κακό ..." κλπ κλπ
    καλημέρα και σου στέλνω mail

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Διαβάζοντας την costantina διαπιστώνω πως "ει και παρά τοις ψιλικαντζίδοις χάρις" όπως έλεγε ένας αρχαίος ημίαιμος εκπρόσωπος της τοπικής πανίδας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σε κάθε εποχή /πολιτισμό η αναλογία αστεριών /ηλιθίων είναι πάντοτε συντριπτικά υπέρ των ηλιθίων. Ο κανόνας αυτός ισχύει απολύτως και για τους αρχαίους ημών προγόνους, συνεπώς η αναφορά σε αυτούς (εννοείται οτι) είναι πάντοτε εκλεκτική και επιλεκτική.

    Αν ορίσουμε έτσι το πεδίο αναφοράς, τότε μπορούμε να απολαύσουμε δεόντως τις ανεπανάληπτες κατακτήσεις (και) της ελληνικής φιλοσοφίας.

    Αλλά, μήπως σου έκανε κάπως το σχόλιο για την παραγωγικότητα; Δύο και τέταρτο - και ακόμα τίποτα! Άντε - ανέβαζε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συμφωνώ ότι το "άτομο" έχει ταλέντο στο γράψιμο.
    Μακάρι κι ο ψιλικατζής μου να ήταν ποιητής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αζόρ, thanx!

    Πάνο, ακόμη και από τις επιλεκτικές αναφορές των εκλεκτών αρχαίων, οι γκουρμούτσες δεν εκλείπουν, αλλά θα το ξεκατινιάσω καμμιά μέρα σε ποστ.
    Δεν ξέρω αν θα γράψω σήμερα, ψιλοβαριέμαι να σου πω την αλήθεια. Είναι από τις μέρες που με πιάνει η χαζομάρα και θέλω μόνο να σχολιάζω-πειράζω τους μπλόγκερς. Θα δούμε [αν και τώρα που το σκέφτομαι, σου χρωστάω ένα ποστ – εκβιασμό (σατανικό γέλιο)] ;)

    Βρε er Greco, εσύ κάτι θες, δεν μπορεί τέτοια συμπάθεια. Πάντως κι εσύ γράφεις καλά. Πρέπει να φταίει το νερό εκεί στο Italy : )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ρε παιδιά, συγνώμη που δεν σας έχω αρκετούς στα λινκς μου, κάποια στιγμή που θα έχω όρεξη, θα το κάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τόσος κόσμος γράφει θετικά πράγματα για σένα. Γιατί να θέλω
    εγώ κάτι ειδικά; Δεν θέλω τίποτα, είμαι υπεράνω... γκούχου-γκούχου (άτιμη κοτο-γρίπη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σου στέλνω διαδυκτιακή ιον αμυγδάλου και σου εύχομαι περαστικά λοιπόν. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ευχαριστώ, ελπίζω να μη λιώσει περνώντας μέσα από σύρματα... αλλά
    ας είναι καλύτερα ζεστή καθότι
    σούρνεται γρίπη.
    Ειπα σήμερα στον ιταλό ψιλικατζή
    μου, να μου έχει έτοιμο αύριο
    ενα λιμπρέτο για όπερα τουλάχιστον!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. "Απορώ γιατί τον λένε τρελλό, είναι ο πιο τακτικός εγκέφαλος της γειτονιάς."

    Ίσως ακριβώς γι' αυτό! Πολλές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις εμφανίζουν (σε ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα) μία περιοδικότητα. Σε αντίθεση -και κόντρα στην κοινή διαίσθηση- με τη ύπαρξη του ζωογόνου χάους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μια "Μακεδονία", μια λάκτα φουντούκι και ... ρέστα από πενηντάρικο... έχετε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή