Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2005

LIFE

Αυτές τις μέρες η κούραση είναι εφιαλτική. Ο Τασούλης δουλεύει ασταμάτητα, τα τρία τελευταία Σαββατοκύριακα. Χθες αποφασίσαμε κατά τις δώδεκα τη νύχτα να βάλουμε μπουγάδα και να ψάξουμε μπας και βρούμε κάτι καθαρό να φορέσουμε το πρωί. Με την γαμημένη βροχή, πάει και η μπουγάδα, άντε σήμερα να περιμένουμε νυσταγμένοι να πλύνει το πλυντήριο για να απλώσουμε. Και ποιός σιδερώνει μετά...

Στην κουζίνα μου, γίνεται μάχη από άπλυτα μπoλάκια και ταψιά των συμπεθέρων, ευγενικές χορηγίες, που πρέπει αύριο το πρωί να επιστραφούν καθαρά, για να ξαναγεμίσουν, επίσης ευγενικά. Διαδικασία που θα πάρει καμμιά ώρα γιατί το πλυντήριο πιάτων δεν τα χωράει. Τους τονίζω κάθε φορά ότι είναι πιο εύκολο να παραγγέλνεις σουβλάκια και αρχίζουν τα γνωστά περί βιταμινών και μετάλλων. Ρόμποκομπ μας κάνανε με τα σπανάκια και τις φακές, αλλά κουράγιο πουθενά.

Έχουμε νοικιάσει εδώ και πέντε μέρες κάποια dvd, που σίγουρα θα ολοκληρώσουμε σε καμμιά βδομάδα. Τον άρχοντα των δαχτυλιδιών, τον είδαμε σε τέσσερα μίνι επεισόδια. Ουσιαστικά τα dvd, τα έχουμε για τη χώνεψη. Τρώμε σαν γουρούνια στο κρεβάτι και στα πρώτα δέκα με δεκαπέντε λεπτά αρχίζουμε εναλλάξ τα ροχαλητά. Εντάξει, εγώ δεν ροχαλίζω, αλλά επειδή οι φήμες υπάρχουν, θα κάνω την πάπια. Η μαλακία είναι ότι δεν έχουμε συγχρονισμό στον ύπνο. Κοιμόμαστε σε διαφορετικά σημεία της ταινίας με αποτέλεσμα, μέχρι την επόμενη μέρα να βγάλουμε άκρη πού είχε μείνει ο καθένας, ξαναψοφάμε. Τα περισσότερα dvd, τα γυρνάμε άθικτα.

Όταν κλείνει νωρίς καμμιά φορά το video club, την βγάζουμε με ντοκυμαντέρ. Είναι εγγύηση ότι θα έχουμε συγχρονισμένο ύπνο. Ειδικά με αυτήν την χαρακτηριστική φωνή αυτού του κυριούλη που ποτέ δεν θυμάμαι τ΄όνομά του. Ύπνωση σκέτη είναι.

Η μόνη μαλακία, είναι ότι δεν προλαβαίνουμε να τα πούμε. Περιμένουν οι πελάτες πότε θα σχολάσει εκείνος, για να πουν τα ποδοσφαιρικά τους. Μου σκάει ένα φιλί στα πεταχτά, καμμιά φορά και μια αγκαλίτσα και αρχίζει τις αναλύσεις. Ότι πούμε στο αυτοκίνητο κι αυτό αν δεν ακούμε sport fm. Τουλάχιστον, κάθε πρωί και κάθε βράδι μας φτιάχνει λίγο η διάθεση με το ραδιόφωνο. Πετάνε κάτι ατάκες, που μας θυμίζουν να γελάσουμε παρέα.

Μερικά βράδια, όταν τα σουβλάκια έρχονται γρήγορα και έχουμε πιει κάνα μεταμεσονύκτιο φραπεδάκι, καθόμαστε και τρώμε στον καναπέ. Βάζουμε τα σουβλάκια αραδιαστά στο τραπεζάκι και κοκορευόμαστε πόσο γαμάτα είναι να τρως σε καναπέ καθιστός.

Έτσι είναι και οι ζωές των περισσότερων ανθρώπων που γνωρίζω. Ζεις σχεδόν όλη σου τη ζωή με τους συναδέλφους, λες τα μισά απ΄αυτά που θέλεις, αγαπάς τον άνθρωπό σου, αλλά από μακριά. Ακόμα κι όταν συναντηθείτε, υπάρχουν τόσα πολλά που έχουν μείνει πίσω και τρέχεις να τα προλάβεις.

Σήμερα θα πλύνουμε μπολάκια, θα βάλουμε μπουγάδα, θα φάμε σουβλάκια και θα ροχαλίζουμε μετά. Ίσως προλάβουμε να πούμε και καμμιά κουβέντα. Η πιο όμορφη στιγμή της μέρας, είναι λίγο πριν κοιμηθώ. Όταν έρχεται η στιγμή της αγκαλίτσας. «Αγκαλίτσα;» μου λες, «μου λείπεις» σου λέω και ας σε σφίγγω στην αγκαλιά μου.

18 σχόλια:

  1. Me and you baby,
    still flush all the pain away
    So before I end my day
    remember
    My sweet prince
    you are the one Placebo-My sweet prince

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα μπολάκια δεν πιστεύω να είναι "Τάπεργουέρ" που δίνει το skip?Γιατί αν είναι σαν την κατσαρόλα που μου γίναν τα μακαρόνια ασημί και μαύρα...Ναι,ήμουν από αυτά τα ζώα που την χρησιμοποίησαν...

    Ξέρεις ποια είναι η μοναδική λύση για τα dvd για να μην πληρώνεις και άδικα??Έχω ένα φιλαράκι κολλημένο με ταινίες,και έχει άπειρες αντεγραμμένες.Τρελή ευκολία και οικονομία,τις πετάς σπίτι και ξενοιάζεις!Σαν διαφήμιση ταμπόν μου ακούγομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αντιπαρέρχομαι του μοναδικού sweet prince με μια πολύ όμορφη διασκευή των cellar 55 στο with or without you...ότι πρέπει για να κλείσει η μέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Aυτό που κάνεις με κάτι τέτοια ποστ όσο εύκολο φαίνεται τόσο δύσκολο είναι. Και ως προς το περιεχόμενο και -κυρίως- ως προς τον τρόπο που γράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολυ μ'αρεσει ο τροπος που γραφεις. Τωρα που σε ανακαλυψα δε θα σε αφησω σε ησυχια!!! Αντε και καλα ροχαλητα...
    Υ.Γ. Οι ιδιες ανυποστατες φημες λενε και για μενα οτι ροχαλιζω. Μη δινεις σημασια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ροχαλίζει ο καλτσόβρακος; Πρωτοφανές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Kαι να δεις που καμιά φορά και τα πιο θορυβώδη αγοράκια κοιμούνται σαν μωρά...εγώ πάντως έλεγα να πάω σε ΩΡΛ γιατί νόμιζα πως κουφάθηκα!!! :ΡΡΡ

    Πέρα από τα αστεία, αυτή η τελευταία παράγραφος με τσάκισε... Η ιστορία ενός έρωτα σε τεύχη λόγω απόστασης είναι γεμάτη με τέτοιες στιγμές.... σνιφ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κωνσταντίνα, ακόμα και με τον κίνδυνο να ακουστέί μίζερο, εσύ τουλάχιστον έχεις έναν άνθρωπο, έστω για να βαριέσαι μαζί του... μην το υποτιμήσεις ποτέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. λευτεριά στους μόνους (είτε σκέτους είτε με ανθρώπους μαζί)

    και συμφωνώ απόλυτα με τον OldBoy παραπάνω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Lolita, για άλλη μια φορά σ΄ευχαριστώ : )

    Domino, άσχετο : επειδή έχουμε μάλλον παρόμοια μουσικά γούστα, μόλις απέκτησα σε mp3 το since I’ve been loving you από Dream Theater, την πρώτη φορά που είπαν. Μαγεία!!!

    Takeaquietlife, ευχαριστώ : )

    Old boy, αυτός ο ρημάδης ο στύλος πρέπει να στολιστεί, αν και δεν ξέρω γιατί. Σ΄ευχαριστώ.

    Dcd, ΔΕΝ ΡΟΧΑΛΙΖΩ. Για να τον καλοπιάσω το έγραψα, μπας και παραταθεί η αγκαλίτσα : )

    Πάνο δεν ροχαλίζει, ζγαρνάει που λέει και ένα επαρχιωτάκι φιλαράκι.

    Id, και φαντάσου ότι ο «απόσταση» έρωτάς μου, στεγάζεται κάτω απ΄την ίδια στέγη. Αυτό ακριβώς ήθελα να θίξω με το κείμενο. Όπως πάντα ευστοχότατη. : )

    Μαίανδρε, ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν το υποτιμώ. Άλλωστε γι΄αυτό η ώρα της αγκαλιάς είναι η πιό ουσιαστική της μέρας μου. Το ξέρω ότι έχω έναν θησαυρό, απλά θέλω να είχα το κουράγιο να τον χαρώ παραπάνω.

    Null, είσαι γλύκας. Περιμένω πώς και πώς να βγω στην σύνταξη για να χαρώ τον έρωτά μου ;)

    Καλημέρες σε όλους : )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εμένανε κυρά μου, γιατί αποφεύγεις να μου απαντήσεις; Τσσ, γενέκες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "do something pretty while you can
    don' t fall asleep
    reading the gospel to yourself
    is fine"
    η αγκαλίτσα όμως είναι καλύτερη.
    σου χρωστώ μια αφιέρωση.
    καλημέρα και πάντα αυτογνωσία και παραδειγματική διατύπωση και αποτύπωση. είσαι άξια και σπάνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. δε μπορεί δε μπορεί, κάπου θα συναντηθείτε, δε μπορεί δε μπορεί, στο ίδιο σπίτι ζείτε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πολύβιε, δεν μου χρωστάς τίποτε. Ένα τέτοιο σχόλιο, είναι παραπάνω απ΄ότι θα ζητούσα από έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω. Να 'σαι καλά :)

    Μαριλινάκι άστα, και η σύνταξη αργεί γαμώτο :))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Εγω γελαω με τις παρεμβασεις του "αγκαλιτσα-μελισσακι", να ΄στε καλα παιδια που με την αγαπη και το χιουμορ σας σκορπιζετε αισιοδοξια ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή