Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2005

ΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ

Ο παππούς ήταν οδοκαθαριστής. Μία δουλειά, που δεν ήξερα τί σήμαινε μέχρι που τον είδα μια μέρα γυρίζοντας απ΄το σχολείο. Έσουρνε ένα τενεκεδένιο κουβά με ροδάκια και κουβαλούσε μία τεράστια σκούπα που σκούπιζε τα φύλλα της πλατείας. Τον ξεχώριζες αμέσως, απ΄την μεγάλη καμπούρα και τα μυτερά μουστάκια.

Πάντα συνδύαζα το επάγγελμά του με γαριδάκια και γλυφιτζούρια. Κάθε μεσημέρι, μας έφερνε μία σειρά γλυφιτζούρια, αυτά που ήταν ανά δεκάδες και κρέμονταν σαν κορδέλες στα μαγαζιά. Έφερνε κηρύθρα που άρεσε στην αδελφή μου, γαριδάκια και πού και πού, κάνα μπουκάλι κρασί. Όλα στριμωγμένα σε ένα διχτάκι που στήριζε στην καμπούρα του. Τα έχωνε στο ψηλότερο ντουλάπι και μας τα ΄δινε ένα ένα, μόνο μετά το φαγητό.

Ο παππούς μου, δεν ήταν στ΄αλήθεια παππούς μου. Η γιαγιά είχε χωρίσει από μικρή τον αληθινό παππού μου (που έμενε αλλού) και εκείνος ήταν ο θετός πατέρας της. Λίγο μπερδεμένο για ένα παιδί, αλλά αφού συζούσαμε, για μένα ήταν ο παππούς. Είχε έρθει απ΄ την Σμύρνη και από ότι έλεγε, ήταν τότε, πάμπλουτος. Είχε φαγωθεί να ξαναγυρίσει για να βρει τα λεφτά που είχε θάψει φεύγοντας, αλλά η γιαγιά δεν τον άφηνε. Μου έλεγε, ότι στην Σμύρνη, τα λεφτά δεν είχες κάτι να τα κάνεις, εκτός από μασούρια. Αν ήθελες να αγοράσεις κάτι, έδινες ένα σακί στάρι απ΄την αποθήκη και σου δίνανε ένα σακί καραμέλες. Έτσι γινόταν η «αλλαξιά» και τα λεφτά άθικτα. Είχε ρημάξει την αποθήκη του πατέρα του.

Η μόνη δουλειά που έκανε, όταν ήρθε απ΄την Σμύρνη και μέχρι που πήρε σύνταξη, ήταν οδοκαθαριστής. Ποτέ δεν μας εξηγούσε τί σημαίνει αυτή η λέξη, ποτέ δεν μας έλεγε πού ήταν το «μαγαζί» του. Μόνο ότι πήγαινε καλά και τον πλήρωναν με γλυφιτζούρια. Απ΄το «μαγαζί» του παππού, πέρναγαν ένα σωρό αδέσποτα ζώα που μας τα ΄φερνε δώρο. Πέντε- έξι χελώνες, ένας σκαντζόχοιρος, γάτες, σκύλοι και μια φορά, ένας καυγατζής μαύρος κόκκορας. Ο παππούς ήταν λιγάκι κουφός. Δηλαδή, όταν ήταν μπροστά η γιαγιά. Την έβαζε να τα πει, να τα ξαναπεί και όταν έφευγε τσαντισμένη, μας έκλεινε το μάτι. Μόνο όταν τον έλεγε «κουφάλογο», την έπιανε με την μία. Όποτε βγαίναμε βόλτα, τον χαιρετούσε όλος ο κόσμος και ΄μεις φανταζόμασταν ότι ήταν ο πιο διάσημος της γειτονιάς με το καλύτερο μαγαζί του κόσμου.

Μέχρι που τον είδα εκείνο το πρωί, να σκουπίζει την πλατεία. Ποτέ δεν του το είπα, αντιθέτως ανέβηκε πολύ στα μάτια μου. Άρχισα να παρατηρώ τις πεταχτές φλέβες στα πόδια του, τους κάλους στα χέρια του, την μεγάλη καμπούρα του και άρχισα να διακρίνω σιγά σιγά, την κούραση που έφερνε κάθε μεσημέρι μαζί με το διχτάκι. Μια κούραση, που έκρυβε με λιχουδιές, με ιστορίες απ΄τον τόπο του, με μια ζωή φτιαγμένη όμορφα για μας. Έβγαζε την γκρι στολή, τάιζε την καρδερίνα, γέμιζε το ντουλάπι και έπιανε θέση στον καναπέ για να καβαλικέψουμε την καμπούρα. Την είχε φτιάξει έλεγε για μας, γιατί δεν είχαμε γαιδαράκο. Βαστάγαμε τ΄αφτιά του, και ανεβαίναμε.

Αυτός ο γαιδαράκος, δεν είχε ίχνος πείσματος. Γελώντας, υπέμενε τους αναβάτες και μεταμορφωνόταν σε ότι θέλαμε εμείς. Σε παραμυθά, σε μαγαζάτορα, σε κλόουν, σε παππού. Αλλά ποτέ σε οδοκαθαριστή. Ποτέ σε κάτι που θα άφηνε, έστω για μια στιγμή, να σκιάσει την ζωή που ΄χε φτιάξει μόνο για μας.

10 σχόλια:

  1. η ζωή είναι τέχνη, αγαπητή κωνσταντίνα. θέλει ταλέντο για να τη σκηνοθετήσεις και να πρωταγωνιστήσεις όμορφα. και κάθε φορά επιλέγεις το είδος στο οποίο θα ερμηνεύσεις το ρόλο σου. κωμωδία, δράμα, αισθηματικό, για όλη την οικογένεια, θρίλερ κλπ, κλπ. ο παππούς το ήξερε καλά αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άλλος ένας άγιος από το προσωπικό σου εικονοστάσι...
    Με συγκίνησες (πάλι...!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύβιε, θησαυρός ο παππούς, απ΄τις πιο γλυκές μου αναμνήσεις οι ρόλοι του.

    Σοφάκι, ευχαριστώ.

    Καλημέρες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αμαν βρε Κωνσταντίνα τι θα γίνει με αυτές τις ιστορίες σου; Είμαι και στο γραφείο και τις διαβάζω και ανατριχιάζω ολόκληρη!!! Πέρνω και μια ηλίθια έκφραση στο πρόσωπο... θα με έχουν περάσει για χαζη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. κι εγώ συγκινήθηκα και είναι απαράδεκτο η υποστήριξη χρηστών να συγκινείται

    :'-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το επόμενο ποστ, σας υπόσχομαι να είναι μία μαλακία!

    :)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. γλύκα ο παππούς.... διαβάζοντας το ποστ είχα μια εικόνα μυστήρια και γκριζωπή σαν αφίσα ταινίας με αυτόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. null: διαβασε 10 stories απο BOFH να ανακτήσεις το κατάλληλο attitude για την δουλειά! :-P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πραγματικά υπέροχη ιστορία.
    Γενικά οι παππούδες έχουν ένα ρόλο που ανεβάζει τα σκαλοπάτια δυο δυο. Ο σεναριογράφος όμως, είναι τα εγγόνια.

    Είσαι τυχερή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή