Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2005

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ

Η καρδιά μου, πάει να σπάσει. Αυτό που με τρελλαίνει στα πιτσιρίκια είναι όταν καμμιά φορά, προσπαθώντας να μεγαλώσουν, ή να δείξουν ευγνωμοσύνη, υιοθετούν τερτίπια μεγάλων. Ο μπόμπιρας, γύρω στα επτά, έχει έρθει πέντε-έξι φορές και είναι στ΄αλήθεια κούκλος. Απ΄αυτά τα ευγενικά πιτσιρίκια, που λένε πάντα ευχαριστώ, που ζητάνε την άδειά μου για να αγγίξουν, που ότι ακουμπήσουν το βάζουν στην θέση του προσεκτικά. Όταν περνάει απ΄το μαγαζί, πάντα με χαιρετάει και την πρώτη φορά, με ρώτησε το όνομά μου και μου είπε το δικό του, κάνοντας χειραψία.

Αυτός ο μικρός πρίγκηπας, έρχεται πλέον καθημερινά και πάντα κάνει και μικρές συζητησούλες, για να μην πλήττω όσο τον περιμένω όρθια να διαλέξει. Κάποια φορά, μου είπε για τις κάρτες του Μπομπ του Σφουγγαράκη, ότι είναι μεγάλη απάτη. Χρειάζεται όλο το χαρτζηλίκι της εβδομάδας και οι «αλήτες» ποτέ δεν βάζουν στο κουτί, την κάρτα που του λείπει. Συνήθως, δεν τα καταφέρνει να κάνει λογαριασμό με τα λεφτά του. Πάντα μπερδεύεται και νοιώθει πολύ άσχημα όταν δεν του φτάνουν τα χρήματα. Τις περισσότερες φορές, του τα κερνάω χωρίς να το ξέρει, μόνο και μόνο για να μην κοκκινήσει απ΄την ντροπή.

Σήμερα, ήρθε πιο σοβαρός. Διάλεξε πατατάκια και γλυφιτζούρι και με ύφος έβγαλε απ΄την τσέπη ένα πεντάευρο. Ήταν η πρώτη φορά που μου ΄φερε χάρτινο νόμισμα και ένοιωθε πιο ασφαλής. «Σίγουρα, έχω ρέστα σήμερα», μου είπε χαρούμενος. «Και μάλιστα πολλά», του απάντησα, για να δω αυτό το κάτασπρο χαμογελάκι να του ξεφύγει. Μέχρι να βρω τα ρέστα, άρχισε πάλι την συζήτηση.

-Είστε πιο όμορφη, σήμερα.

-Ευχαριστώ, μωρό μου.

-Σας πάνε πολύ τα μαύρα, αν και η Ελένη που μου αρέσει απ΄το σχολείο, φοράει μόνο κόκκινα επειδή είναι Ολυμπιακός. Εγώ, είμαι Άεκ. Πόσα είναι τα ρέστα μου;

-Τέσσερα ευρώ και δέκα λεπτά (του τα δίνω, γιατί δεν φτάνει να τα πάρει απ΄τον πάγκο).

-Ωραία. Αυτά, δικά σας (και μου αφήνει δέκα λεπτά).

-Έλα εδώ, βρε! Δεν χρειάζεται.

-Όχι, το σωστό είναι να αφήνουμε και κάτι στο μαγαζί, ε... αν έχουμε. Έχω άλλα τέσσερα ευρώ, εγώ.

Έφυγε τρέχοντας για να μην τον προλάβω και έμεινα να κοιτάω το νόμισμα των δέκα λεπτών. Δέκα ολόκληρα λεπτά ευγένειας και ομορφιάς από ένα τόσο δα πιτσιρικάκι που ξέρει να μιλάει στον πληθυντικό, που είναι τόσο μεγάλος στην καρδιά και τόσο μικρός στο μπόι. Και μετά μου λένε, δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες. Ά, ρε Ελενίτσα τυχερή!

22 σχόλια:

  1. Εγώ πότε θα γίνω μάνα;

    ΠΟΤΕ;;;

    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παιδιά, ο μικρός είναι πραγματικά απίθανος!

    Γουρούνα, σου εύχομαι σύντομα να γίνεις η "Γουρούνα και τα τρία Γουρουνάκια"
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ γλυκούλι το πιτσιρίκι, με συγκίνησε με το δεκάλεπτο :'-)

    ΕΠΙΣΗΣ (ώρα για καταγγελία) ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ

    τις εταιρείες με τα χαρτάκια/αυτοκόλλητα/κάρτες/κλπ... κι εγώ όταν ήμουν μικρός θυμάμαι ότι όλο και αγόραζα τέτοια και τα κόλλαγα στα άλμπουμ. Ποτέ δεν είχα κατεφέρει κάτι εκτός από μία φορά, πρέπει να ήμουν μεταξύ 4ης και 6ης δημοτικού δε θυμάμαι ακριβώς, όπου είχα συμπληρώσει ΟΛΟΚΛΗΡΟ το άλμπουμ με τις ομάδες ποδοσφαίρου (τις ντόπιες) εκτός από 4 (τέσσερα) αυτοκόλλητα τα οποία δεν είχε κανείς. Νομίζω ότι το δώρο ήταν ένα ATARI ή κάτι τέτοιο...

    στον κόσμο των μεγάλων, απάτη είναι το photofault του χρηστίδη επειδή εξαπατά ηλίθιους ενήλικες αλλά όχι τα χαρτάκια που εξαπατούν τις ελπίδες των παιδιών ΑΥΤΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καταρχήν βάλε τα παπούτσια σου, μου βρώμισες το μπλογκ!
    Δεύτερον, ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης φιλαράκι είναι πανάκριβος, σε σχέση με τα λεφτά που δίναμε κάποτε για κάρτες. Κοστίζει 1,50 το κουτάκι. Είναι φυσικό τα πιτσιρίκια να έχουν εξαγριωθεί.
    Τρίτον, το photofault, δεν είναι απάτη ρε συ. Έχω μια πελάτισσα που λέει ότι έπαιρνε τηλ. μια βδομάδα και είχε κερδίσει. Της είπαν ότι θα της στείλουν το δώρο τον Γενάρη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ γλυκιά ιστορία. Και ξέρω πολύ καλά πώς αισθάνθηκε ο πιτσιρίκος όταν άφησε το δεκάλεπτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εμένα ο Μπομπ, ο Πάτρικ ο Αστερίας, ο Γκάρι το Σαλιγκάρι είναι φίλοι μου και με είπανε να μην αγοράζω τις κάρτες τους γιατί τα λεφτά δεν πάνε σ' αυτούς. (Μάλλον το καβούρι την έστησε τη δουλειά μαζί με το καλαμάρι)Και με είπανε να το πω επίσης στην Κωσταντίνα να το πει σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Προπονούν τα παιδάκια για τον κόσμο των μεγάλων βλέπεις costantina μου. Πώς να τα προφυλάξουμε απο τη μικρή κουτσομπόλα που κρύβεται μέσα στο βάθος; Χρειάζεται να προφυλαχτούμε πρώτοι εμείς.. και ο τρόπος είναι άγνωστος.. η ενημέρωση ίσως..
    Αρχισα να φιλοσοφώ, philosophare , μου πάει το κλίμα, αλλά μπορεί και να συνέλθω, ποιος ξέρει..?

    smutsssssssssssssssss

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Άχου δύο τέτοια παιδιά αστέρια έχω στο Μόναχο!!! Και μπορώ να σου πω, έχει σχεδόν αποκλειστικά να κάνει με το πώς τά χει μεγαλώσει η μάνα τους (και η νταντά τους, να ευλογάμε και τα γένια μας...)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. υπέροχο μικρό! Και... τωρα θα γίνω σαχλή και πεζή η μάνα, αλλά ποιός το αφήνει επτά χρονώ παιδάκι να βγαίνει μόνο του για ψώνια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ακόμα μία "τρυφερή" κατάθεση. Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιοι μικροί και τέτοιες ψιλικατζούδες
    για να μπορούμε να λέμε:

    - Γλυκός που είναι ο [μπαγάσας ο] κόσμος!

    και να γίνεται ο Η/Υ μας ανάσα, ευχαρίστηση, σκέψη και ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ένας πραγματικός Κύριος.Μπράβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εύγε στους γονείς του, όχι μόνο για το τί του έμαθαν, αλλά και για το κλίμα που έχουν στο σπίτι τους και αντανακλά πάνω στο απίθανο πιτσιρίκι και το μεταμορφώνει σε Μικρό Πρίγκηπα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. κάτι τέτοια μας ξυπνάνε το ...μητρικό φίλτρο...όπως σωστά ανέφερε η gourouna!! (οταν ειμασταν όμως στο δημοτικό, μας ξυπνούσε το ερωτικό φίλτρο,lol)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Kαι εμας, μικρή μας τυρόπιτα μας ξυπνήσατε τα ρομαντικά πατρικά φίλτρα, γιαυτό και ετοιμάσαμε κάτι ΑΝΑΛΟΓΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΦΟΡΤΙΣΗΣ ποστάκιον.

    Ακόμα μακιγιάρομεν τη Νονά δια την υπερπαραγωγήν geronto+screen+savers by μικρή τυρόπιττα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. > το σωστό είναι να αφήνουμε και κάτι στο μαγαζί

    Σοβαρά; Κι εγώ συνήθιζα να "αφήνω", μέχρι που ξύπνησα και κατάλαβα ότι αυτοί στους οποίους "άφηνα" βγάζουν περισσότερα λεφτά από μένα. Σε μένα ποιος θα "αφήσει";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Και εμένα μου έλειπαν τέσσερα αυτοκόλλητα από τα χελωνονιτζάκια...Αλλά τότε τα αγοράζαμε 50δρχ.

    Μετά το ίδιο με το Street Fighter.

    Αχ,ωραίες μέρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. μπαίνω τωρα στην κατάψυξη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Παιδιά, είστε τόσοι πολλοί, δεν ξέρω σε ποιόν να πρωτοαπαντήσω!

    Κουρούνα μου, ναι ήταν γλυκίτατος. Πάντως έφυγε γελώντας. :)

    Comments, θα το διαβιβάσω. Βλέπω έχεις καλές διασυνδέσεις. :)

    Rodia, καλωσήρθες κι απ΄εδώ. Οι φιλοσοφίες σου με καταμπέρδεψαν, κάποια στιγμή θα το συζητήσουμε. :)

    Vasvoe, να σας ζήσουν!

    Μιραντολίνα, μένει παραδίπλα και το μαγαζί μου είναι σχεδόν σε πεζόδρομο, κανένας φόβος σε διαβεβαιώ. :)

    Αείποτε, ναι καμμιά φορά ο κόσμος είναι πολύ γλυκός. :)

    Drugs & Maiandre, είχα πολύ καιρό να δω τέτοιο πιτσιρίκι. :)

    Eggypt, πόσο δίκιο έχεις. :)

    Funel, θα σας επισκεφτώ λίαν συντόμως. :)

    Anonyme, έχεις δίκιο. Έχω βγάλει μια περιουσία απ΄τα δεκαρικάκια και πλέον δουλεύω από χόμπι.Χαίρομαι που είσαι ο μόνος που έπιασε το νόημα στο κείμενο αυτό.

    Rapture, άστα, όταν τα θυμάμαι ψιλομελαγχολώ.

    Μαριλίνα, χωράω κι εγώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Κατι τετοια διαβαζω και συνεχιζω να τρελαινομαι με τις αυθορμητες αντιδρασεις των πιτσιρικων... Κοντεψα να παθω τιποτα διαβαζοντας το... Να'ναι καλα ο μικρος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. εκανες τετοιο διαλογο με πιτσιρικι...τελεια...ζηλευω....δρακος

    ΑπάντησηΔιαγραφή