Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2005

ΣΤΡΙΠΤΗΖ

Δεν ξέρω κατά πόσο πρέπει, κατά πόσο είναι εφικτό να γράφω ότι γουστάρω εδώ μέσα, αλλά χρειάζομαι μερικές φορές, να κάνω ένα ψυχικό στριπτήζ. Δεν πρέπει να με ενδιαφέρει η γνώμη σας, δεν θέλω να την ζητάω, δεν μου είναι εύκολο να γράφω ότι να΄ναι, να κάνω τον κλόουν, όταν μέσα μου καίγομαι. Έχω πολλά αστεία και όμορφα περιστατικά να περιγράψω, αλλά η ζωή μου δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι. Ίσως αυτά που περνάω και θέλω να περιγράψω, να είναι το διαβατήριό μου στην ηρεμία, ίσως να κάνω χοντρή μαλακία, αλλά έτσι είμαι.

Η καθημερινότητά μου, είναι σκληρή αλλά δεν με νοιάζει. Το συνήθισα. Όσο βέβαια, μπορεί ένας άνθρωπος να συνηθίσει έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Μάλλον η λέξη «συνήθεια» είναι αυτό που αναγκάζεσαι να κάνεις, όταν δεν έχεις εναλλακτικές. Ή όταν περιμένεις πράγματα. Όταν περιμένεις ότι κάποια στιγμή, όλα αυτά θα τελειώσουν και θα τηλεμεταφερθείς στο άμεσο μέλλον στον σπίτι σου, σε μια κουνιστή πολυθρόνα, νταντεύοντας πιτσιρίκια, μαγειρεύοντας και κάνοντας όλα αυτά που κάνει μια ανέμελη νοικοκυρά σε ένα ευτυχισμένο σπίτι.

Το ξέρω, είναι μαλακία όνειρο, αλλά πάντα η λέξη «νοικοκυρά», για μένα ήταν το όνειρό μου. Σαν άνθρωπος, είχα πολλές φιλοδοξίες, πολλές ανάγκες, όμως μεγαλώνοντας θεωρώ ότι φθίνουν, γιατί δεν είναι πια σημαντικές. Ή τέλος πάντων, τόσο σημαντικές όσο ένα ευτυχισμένο σπίτι. Αγνόησα πολλές φορές, με μεγάλο κόστος, κάθε είδους «γαλόνια» που η αλήθεια, μου δίνονταν απλόχερα στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν είχαν ουσιαστικό αντίκρυσμα στις δικές μου ανάγκες. Ήταν άδεια «γαλόνια», ήταν απλά μια όμορφη ονομασία, στα όλο και δυσκολότερα καθήκοντά μου. Έτσι, έγινα μια ψιλικατζού. Αγνοώντας τις όποιες σπουδές μου, τους όποιους κόπους μου, την όποια προυπηρεσία μου, το «όνομα» που είχα χτίσει στην καριέρα τόσων χρόνων και ένα σωρό άλλες ηλίθιες πίπες.

Όσοι άκουγαν το νέο μου επάγγελμα, είτε γελούσαν, είτε δεν με πίστευαν, είτε το θεώρησαν «κατάντια». Αλλά δεν μ΄ένοιαξε. Ήταν το κοντινότερο πράγμα σε όλα αυτά που ονειρευόμουν. Ήταν ένα είδους διαβατηρίου, για να κάνω γρηγορότερα το όνειρό μου, ζωή. Όπως ξέρετε, απέτυχε κι αυτό. Όχι λόγω κούρασης όμως. Δούλευα όλη μου τη ζωή δωδεκάωρα. Δυό τρεις ώρες παραπάνω, δεν είναι τίποτε. Λόγω λαθών δικών μου, λόγω άπειρης ατυχίας και λόγω κάποιων ιατρικών προβλημάτων που προέκυψαν λίγους μήνες αφού άνοιξα το μαγαζί. Όλα αυτά και πολλά πολλά δάνεια, συμπλήρωσαν την εικόνα.

Και τώρα είμαι εδώ, περιμένοντας. Δεν ξέρω ακριβώς τί. Δεν ξέρω για πόσο. Ξέρω μόνο ότι ήθελα να το γράψω.

39 σχόλια:

  1. Ολοι μας απογυμνωνομαστε μπροστα στο κοσμο με τον ενα η τον αλλο τροπο.Εκφραζοντας τα συναισθηματα μας,εξωτερικευουμε ενα βαθυτερο εσωτερο κοσμο που βρισκεται καλα κρυμμενος μεσα μας.Τωρα για τη ζωη που δεν εζησες και τη πραγματικοτητα που τωρα βιωνεις μπορω να σου πω οτι υπαρχουν ακομη περιθωρια αλλαγης η βελτιωσης.(κοιτα ποιος μιλαει...η προσωποποιηση της καταστροφης.Εγω.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. spacebar, η λέξη "ευτυχία", δεν μπορεί να υπάρχει εξ΄ολοκλήρου στην ζωή μας. Θεωρώ ότι με τον άνθρωπό μου είμαι κάτι παραπάνω από ευτυχισμένη, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα, όχι. Εκτός αν εννοούσες κάτι άλλο.

    drugs, να ΄σαι καλά. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, απλά κάποιες φορές, ψιλοαπογοητεύεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αααχχχ, τι να κάνεις; πιστέυω πολλοί είναι σε παρομοια κατάσταση.

    εφόσον το καταλαβαίνεις και το πολεμάς όπως νομίζεις, από πάνω βγαίνεις.

    και όταν βγεις στη σύνταξη θα πάιρνεις το -ξεχειλωμένο πλέον- καλτσόβρακο και θα κάθεστε στη σάλα του σούπερ μαρκετ κουτσομπολεύοντας και περιμένοντας να ακούσετε προσφορές... :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαριλίνα, η σύνταξη, είναι το δεύτερο μεγάλο όνειρό μου. :)

    Ρε j, γαμώτο, τί σας βάζω και διαβάζετε. Εντάξει, τα ΄πα αλλά κομμένες οι μίζερες μαλακίες από δω και πέρα. Σχόλια τέλος please, θα φροντίσω να το σώσω.

    Καλημέρες (και το εννοώ)!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το ότι σαρκάζεις και σαρκάζεσαι δεν σημαίνει ότι μάς κάνεις τον κλόουν καρδιά μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. there is a greek song called "to pepromeno" by vasilis dimitriou that cought my attention lately.
    it goes something like this:
    "...oloi ehoume grameno
    pou to lene pepromeno
    kai kanenas den borei na t'
    apofygei
    den yparhei theoria
    oute trena oute ploia
    ki o kathenas to palevei
    opos xerei kai borei

    apo paidi ston ypno mou evlepa foties...."
    "ki o kathenas to palevei opos xerei kai borei", that pretty much does it for me.
    you do the best you can with what you have and know.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η μαμά μου συνέχεια μου λεέι πόσο με λυπάται που ξυπνάω πρωί και πρέπει να πάω στην δουλειά και να ακούσω του καθενός την μ.@*Θ#Θ και πόσο τυχερή είναι αυτή που ναι μεν έχει δουλειά, αλλά την κάνει όποτε της καπνίσει και έχει και πολύ ώρα ελεύθερη για τον εαυτό της!!! Την ζηλεύω αφάνταστα και είναι το ίνδαλμά μου!!! Έχει πετύχει το άπολυτο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αααα η μαμά μου ξέχασα να σας πω πως είναι νοικοκυρά και (από ό,τι φαίνεται από τις επιλογές της) πανέξυπνη!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κωνσταντίνα μου, όπως λέει και ο Κωνσταντίνος(http://www.phigita.net/~constandinos/blog/308) "there is no failure only feedback". Αφού είσαι ένας άνθρωπος ανήσυχος που ψάχνεται συνέχεια, και κυνηγάς το όνειρο σου, σίγουρα θα συναντήσεις κακό feedback. Κρίμα που ήταν κακό feedback το Ψιλικατζίδικο, την επόμενη φορά θα ξέρεις και κάτι παραπάνω. Να είσαι περήφανη για τον εαυτό σου, που το κυνήγησες! Ρε συ, έχεις ιδέα τί cool μάνα/νοικοκυρά θα γίνεις; Και όλο αυτό, λόγο των εμπειριών σου. (απολογούμαι αν ακούγομαι υπερβολικά θετική, θυμάμαι ότι σε ενοχλεί αυτό, αλλά είμαι σίγουρη ότι τελικά όλα θα φτιάξουν)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "...Δεν ξέρω ακριβώς τί. Δεν ξέρω για πόσο. Ξέρω μόνο ότι ήθελα να το γράψω...." και εμεις και εσεις και όλοι μας, για χθες,για τώρα, για αύριο, για μετά,για όσο κρατήσει,για όσο μας γουστάρει, να'σαι καλά με όλα τα παρελκόμενα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αν μου επιτρέπεις να πω κάτι πάλι από τον εαυτό μου, με σκοπό πάντα να βρεις εσύ τη σύνδεση με τα δικά σου (και, όπως βλέπεις, γράφοντας στ’ αρχίδια μου αυτό που ειπες ποαραπάνω γιά τέρμα τα σχόλια).

    Όταν ήρθα σε τούτο το νησί, ήρθα βέβαια για τη δουλειά και τα λεφτά, γιατί δεν υπάρχει απολύτως κανένας άλλος λόγος να έρθει κάποιος εδώ. Όταν ήρθα, αυτά ζητούσα, τα λεφτά, γιατί αυτά μου λείπανε. Τώρα που τα βρήκα τα λεφτά (και καλόμαθε η γριά στα σύκα, που λέμε και στο χωριό), μου λείπουν άλλα πράγματα, που όυτε κατά διάνοια εδώ...
    Κάτι υγρές νύχτες που έχω ξαναπεριγράψει, σκέφτομαι να τα βροντήξω όλα και να΄γυρίσω στην Ελλάδα, όπου θα βρω αυτά που ζητάω, αλλά θα χάσω τα λεφτά. Δεν το κάνω όμως, διότι είμαι φυσικά κότα.
    Ε, εσύ το έκανες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "...oloi ehoume grameno
    pou to lene pepromeno
    kai kanenas den borei na t'
    apofygei[..]
    ki o kathenas to palevei
    opos xerei kai borei


    Απαράδεκτος στίχος..
    (άσχετο αλλά λέμε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. lao, obviously, we don't see eye to eye when it comes to lyrics, which is cool.
    but just out of curiosity, how old are you?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Opws soy exw ksanapei,
    X A L A R W S E . . .

    Ta pragmata 8a mporoysan na einai poly xeirotera. P.x. 8a mporoyses na koproskyliazes olh mera (...), na se epiane trelh varemara, kata8lipsh, poy me th seira toys 8a se w8oysan sto peri8wrio kai sta narkwtika, 8a xwrizes me ton kaltsovrako, 8a ekdidosoyn, ktl.

    Oso gia tragoydia, kserw kai egw ena kalo...
    Don't Worry, be happy !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. but just out of curiosity, how old are you?

    να μην είσαι περίεργος :P. Δεν βρίσκω καθόλου σημασία στο να μάθεις την ηλικία μου. Ιδίως στη σκέψη και μόνο πως ενδέχεται να απαξιώσεις τα λεγόμενά μου μαθαίνοντας πόσο χρονών είμαι :)
    (πάντως σε διαβεβαιώ πως το σχολείο το βγάλα!)

    Φιλικά ε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πολύ ωραία και αληθινά όσα γράφεις COSTANTINA. Και τα γράφεις και αληθινά και αυθόρμητα, αλλά και όμορφα!
    Χαίρομαι να σε διαβάζω σα να διαβάζω μέσα στο μυαλό και στη καρδιά μου -τις περισσότερες φορές- και σ' ευχαριστώ γι αυτό. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. lao, it wasn't meant to be an attack. i'm sorry if it came across sounding like one.
    really, i was just trying to find out why these lyrics rubbed you the wrong way.
    and yes, as i got older, i came to appreciate some things differently than 10 or 20 years ago.
    definately friendly.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. θα γυρίσει κι ο τροχός
    θα γαμήσει κι ο φτωχός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Λοιπόν εγώ είμαι περαστική απο δω αλλά ήθελα μονο να σου πω οτι το κλάμα είναι όσο υγιές είναι και το γέλιο.Εκδηλώσεις του οργανισμού που μας επιτρέπουν να εκτονώνουμε την καθημερινότητα μας.Δεν εισαι υποχρεωμένη να είσαι πάντα καλά ούτε να τα βλέπεις όλα θετικά.Όλοι έχουμε δικαίωμα και στην κατάθλιψη βρε αδερφέ!!!Κι οταν βιώσεις την απογήτευση και την απελπισία όσο γουστάρεις θα έρθει και η λύτρωση.Θα τη φέρεις εσυ!!Από όσα διάβασα βλέπω ότι έχεις τα κότσια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. dc costas αναφερόμουν στο νόημα που απορρέει από τους συγκεκριμένους στίχους και ΟΧΙ στους στίχους αυτούς καθαυτούς (εξάλλου δεν έχω και πολύ σχέση με τα καλλιτεχνικά ώστε να δύναμαι να εκφέρω έγκυρη και εμπεριστατωμένη γνώμη περί αυτών!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Καλά ρε γουρουνάκια, καλά που με σέβεστε! Στ'αρχίδια σας με γράψατε κανονικότατα. Ουφ! Σε ποιόν να πρωτοαπαντήσω. Λοιπόν, ευχαριστώ όλους μα όλους είστε πραγματικά πολύτιμοι και φίλοι μου. Ίσως όλα τελικά να πάνε καλά.

    Κώστα και lao, είστε η προσωποποίηση της ασσυνενοησίας. Αφήστε, θα το σώσω εγώ.
    Κώστα, ο lao δεν πιστεύει στο πεπρωμένο, είναι άθεος και ενίοτε ένα αναίσθητο γουρούνι :P
    Lao, ο Κώστας έχει πάθει νοσταλγικό σοκ, λόγο ξενιτιάς και ενίοτε είναι ένα ευαίσθητο γουρούνι :P
    Κώστα και lao είστε και τα δυό γουρουνάκια, αλλά σας γουστάρω με χίλια. :)

    Καλημέρες σε όλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Constantina,
    παρόλο που ήθελες να το κλείσεις, εγώ δεν μπορώ να αντισταθώ -θα το συνεχίσω
    γιατί το κείμενό σου ήταν πολύ κοντά σε αυτά που νιώθω.
    Κι έχω να πω τα εξής:
    Τις καλές μέρες, όταν το παλεύω, όταν κοιτάζω μπροστά, έχω τρία εργαλεία:
    1. “The more stubbornly one fights the givens of his own existence the more those givens gain in control”. Φράση ενός πολύ αγαπητού. Βοηθάει για να μην ανακατεύομαι με τα πίτουρα αφού ξέρω εξαρχής ότι θα με φάνε οι κότες.
    2. Το ποίημα του Καβάφη για το Όχι και το Ναι. Δε θυμάμαι τον τίτλο, ποτέ δε μπορούσα να θυμάμαι και να απαγγέλλω στίχους αλλά το αγαπώ πολύ. Εμποδίζει να αναθεωρώ.
    3. «Ο χρόνος όμως σέβεται
    αυτόν που ονειρεύεται
    και υποφέρει.
    ..Γι’αυτό καλά του φέρεται.»
    (Αυτό είχε και μουσική και γι’ αυτό το θυμάμαι).
    Τις κακές μέρες, όταν εγώ δεν έχω την ευαισθησία να το μαζεύω ευγενικά όπως εσύ («τι σας βάζω βρε παιδιά και διαβάζετε..»)
    1. Κοιτάζω το σημειωματάκι μου:
    «Άντε μωρέ παλιόκοσμε
    που θα κάτσω
    να προγραμματίσω» (Ν. Καρούζος).
    2. Σε εκείνους που μου λένε σε carefree mood “don’t worry…” συμπληρώνω “..be stupid”. Αθάνατε Garfield!
    Φιλάκια – Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Με συγκίνησες βλαμμένο. Να ΄σαι καλά άγνωστε/η. :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Πάντως η ιδέα που είχες κάποτε να βάλεις χρεώση στα λίνκ σου δεν ήταν και κακή...

    :oP

    εδώ άλοι και αλλοι πουλάνε Pixels

    φιλια καλό μου καλές γιορτές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. constantina, i'm sorry baby. it seems that i always manage to derail your posts.
    lao, i get it. actually, we're not that far apart about our views. but i buy the premise of the song because what i get out of it is the universal pain that all people have to endure going through life and how unfair and random it can be.
    good morning to both of you and all the good people in greece.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Kosta, μην μου ξαναζητήσεις ποτέ μα ποτέ συγνώμη γιατί θα θυμώσω. Εσύ προσωπικά, μπορείς να γράφεις ότι και όσο γουστάρεις. Μην φοβάσαι για τον lao, σπάνια παρεξηγείται, απλά είναι λιγάκι μικρούλι ακόμα. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Αμοιβαία τα αισθήματα :-).
    Είμαι (η) passenger.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
    που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι
    να πολυνε.Φανερώνεται αμέσως όποιος το 'χει έτοιμο μέσα του το Ναι
    και λέγοντας το πέρα
    πηγαίνει στην τιμή και στην πεποιθησή του
    Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει
    αν πωτιούταν πάλι όχι θα ξανάλεγε.
    Κι όμως τον καταβάλλει
    εκείνο τ'όχι-το σωστό-εις όλην τη ζωή του
    "che fece...il gran rifiuto"
    Κ.Καβάφης
    Αν εννοούσατε αυτό :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. ο lao δεν πιστεύει στο πεπρωμένο, είναι άθεος και ενίοτε ένα αναίσθητο γουρούνι

    το ενίοτε πάει στο "αναίσθητο" για στο "γουρούνι"?
    Κάνοντας ως υπόθεση εργασίας ότι πηγαίνει πλάι στο "αναίσθητο" καταλήγω πως για σένα είμαι ένα άθεο γουρούνι, ενίοτε δε αναίσθητο! (εμπεριέχει κάμποση δόση αληθείας όμως, γουρούνι που κυλιέται στο βούρκο του παραλόγου :P)


    σπάνια παρεξηγείται, απλά είναι λιγάκι μικρούλι ακόμα

    αν η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα, τότε μόλις παρεξηγήθηκα! (άκου μικρούλι, αλλά ναι είπαμε το σχολείο το βγάλαμε!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. (και κάτι σοβαρά τώρα)

    αυτό το "δεν πιστεύει στο πεπρωμένο" ηχεί στα αυτιά μου (κι όχι μόνο) λες και είμαστε χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα: αυτοί που πιστεύουν και οι άλλοι που δεν. Όσο για το "άθεος", ανυπομονώ για την εποχή που κάποιος θα ετεροχαρακτηρίζεται (ίσως και δηκτικά) ως θρησκευόμενος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Φίλη passenger λοιπόν, welcome! :)

    Anonymous, να ΄σαι καλά δεν το είχα διαβάσει ποτέ αυτό το ποίημα. Είναι υπέροχο. Σ΄ευχαριστώ. :)

    Lao, πλάκα έκανα γαμώτο! Για την ιστορία το ενίοτε πήγαινε στο "αναίσθητο γουρούνι". :P
    Ως προς το πεπρωμένο και το άθεος, όντας στο δικό σου στρατόπεδο, ναι πιστεύω ότι υπάρχουν στρατόπεδα. Η εποχή πάντως που περιμένεις (αν και μικρός), θα αργήσει πολύ. Το μικρός μην το θεωρείς κακό. Αν κάποιος διαβάσει το μπλογκ σου θα εκτιμήσει διπλά την >30 ηλικία σου. Ελπίζω να έχω το δικαίωμα στο μέλλον να στα "χώνω" όσο γουστάρω, αλλιώς πες το και δεν τρέχει μία. Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. χώστα άφοβα..
    (κι εγώ πλάκα έκανα, στο πρώτο όμως από τα σχόλια. Στο δεύτερο που ακολούθησε το ξεκαθαρίζω πως όχι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Ακριβώς αυτό φίλε/η ανώνυμε. Ευχαριστώ πάρα πολύ, κι εγώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. :)παρακαλώ
    Συγνώμη για την ανωνυμία δεν είμαι συνηθισμένη...
    Έλλη είναι το όνομα μου.
    Άφησα ένα σχόλιο και πριν:)
    Είναι όμορφο ποίημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή