Τρίτη, 31 Μαΐου 2005

ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΡΑΤΑ

Το αδελφάκι μου είναι φανταράκι.Μετά από πέντε χρόνια στην Αγγλία και Master στα δίκτυα, έφτασε η ώρα του να κάνει το χρέος του ως προς την πατρίδα. Πάνω που άρχιζα και θαύμαζα αυτό το υπέροχο αγοράκι, μου ΄φυγε για τα ξένα και τώρα πάνω που έλεγα δεν μπορεί, θα γνωριστούμε, έφυγε πάλι. Την σιχαινόταν την Αγγλία και πιό πολύ το σύστημα (αν δεν είσαι ΑΓΓΛΟΣ δεν έχει βαθμό) και μας ερχόταν τις γιορτές αδύνατος σαν καλαμάκι. Από όλη την παρέα πέντε φίλων, είναι ο μόνος που τελείωσε πρώτος και ο μόνος που επέστρεψε Ελλάδα για στρατό.

Ενθουσιασμένος όταν πρωτοπήγε στον στρατό, με όλες τις ανέσεις του (θερμοσίφωνο, προσωπικό ερμάρι που κλειδώνει, τσάμπα internet στο κψμ, γαμάτες παρέες , ελληνικό φαγητό). Τον ρωτούσα συνεχώς στο τηλέφωνο «στρατός ή Αγγλία μικρό; » και η απάντηση πάντα η ίδια « Στρατός ρε, γάμησέ τους τους μαλάκες τους Άγγλους, μου ήπιανε το αίμα». Και ήρθε η μετάθεση. Λήμνος. Η ΜΑΥΡΙΛΑ. Και είναι πάλι σαν καλαμάκι. Και κάνει σκοπιές ατελείωτες. Και δεν έχουν νερό τις τελευταίες πέντε μέρες. Και προτιμά πλέον την Αγγλία. Το μόνο καλό απ΄ότι λέει είναι ότι δεν έχει γκόμενα. «Φαντάζεσαι να ήμουν και κερατάς ; »

Σκέφτεται πολύ σοβαρά να φύγει για Τόκυο, είναι πολλά τα λεφτά και ξενέρωσε με την Ελλάδα. Δεν έχω επιχειρήματα να τον πείσω να μείνει. Ίσως να μην τον γνωρίσω ποτέ.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΨΙΛΙΚΑΤΖΙΚΗΣ

Η ψιλικατζού, σαφώς είμαι εγώ. Και τα μαθήματα, επίσης από εμένα. Και εξηγούμαι. Θέλετε να τους κουφάνετε όλους; Απλή λογική. Βρείτε ένα σημείο όπου θα υπάρχουν πάνω από πέντε ψιλικατζίδικα σε ακτίνα το πολύ 20 μέτρων. Πηγαίνετε ακριβώς στην μέση και ξεκινήστε την επιχείρησή σας.

Αλλά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ. Τελείως ανορθόδοξα. Να είστε ευγενικοί. Να εμπιστεύεστε και να μην είστε ρατσιστές. Να μην κάνετε αγιασμό και να μην απογοητεύεστε από σχόλια του τύπου « Πού πα ρε;».

Σημαντική διαφορά, παίζει η πολιτική του λαδώματος. ΜΗΝ ΛΑΔΩΣΕΤΕ. Για πρώτη φορά αντισταθείτε στον πειρασμό. Σε κάθε άρνηση, στέλνετε επιστολές σε Υπουργεία, Προισταμένους Υπηρεσιών, τονίζοντας το νόμιμο του αιτήματός σας. Φερθείτε στον κάθε μαλάκα Δημοσιοθεσίτη σαν να έχετε πίσω σας τον Πρωθυπουργό και κουνήστε στην μούρη του τις επιστολές σας (στους άνωθεν). Γραφειοκρατία γουστάρουνε; Θα την έχουνε.

Η συνταγή μου περιλαμβάνει και πολύ γέλιο. ΚΑΤΟΥΡΗΜΑ για την ακρίβεια. Ειδικά την ημέρα που θα πέσουν τα άσπρα χαρτιά από το τζάμι και οι ανταγωνιστές πάρουν γραμμή τί έγινε. Ειδικά όταν καταλάβουν ότι τους κάνατε τον πελάτη και σας φέρθηκαν σαν κρετίνοι. Χαμηλώστε κι εξωφρενικά τις τιμές, η κατανάλωση είναι το κλειδί. Επικεντρωθείτε στα πιτσιρίκια, λίγος χαβαλές σε τόσες ώρες δουλειάς είναι πολύτιμος.

Και όταν όλα αυτά έχουν γίνει, μπορείτε κι εσείς να γίνετε μέλος της «γειτονιάς» με τον τρόπο που την ξέραμε μικροί. Με τα κουτσομπολιά και τις ίντριγκες. Και με μία επιχείρηση που δεν θα υπάρχει.

( Σε απάντηση μίας ακόμα «καρφωτής» από τους αγαπητούς συναδέλφους μου)

Υ.Γ. Φιλενάδα να σου ζήσει.

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2005

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΚΟΜΕΝΙΑΚΟΥ

Ρε κορίτσια, πάρτε το χαμπάρι, ο ρόλος του άντρα στην ζωή μας, πρέπει να είναι ΜΟΝΟ αυτός του συντρόφου. Πολύ απλά το φιλαράκι μας. Που δεν είναι οχτρός, που δεν είναι αντίζηλος, που δεν είναι ανώτερος ή κατώτερος. Το να αλληλοταλαιπωρούμαστε, απλά δεν πρέπει να παίζει. Και δεν πρέπει να το παιδεύουμε πολύ. Αν κάτσει έκατσε. Αν δεν κάτσει η μαγική λέξη είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Ναι, υπάρχουν και μαλάκες. Που δεν εννοούν ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι και όταν ξυπνάμε το πρωί και όταν σενιαριζόμαστε για έξοδο.Που δεν εννοούν ότι και οι ανυκοκύρευτες κάνουν για «σπίτι», ότι και οι χοντρές έχουν καρδιά (και μάλιστα μεγάλη, ανάλογη του βάρους τους). Αλλά είπαμε, είναι μαλάκες.

Βαρέθηκα να βλέπω τόση δυστυχία γύρω μου. Και μάλιστα σε νέα ζευγάρια. Το να «δέσουμε» έναν άντρα είναι ότι πιο εύκολο. Ίσως και να τον κρατήσουμε. Το να ευτυχίσουμε είναι το ζουμί. Και ίσως είμαι η μόνη που χαίρομαι όταν ακούω για διαζύγια. Μία χαμένη υπόθεση πρέπει να φεύγει μακριά και να κοιτάμε μπροστά. Και αν υπάρχουν και παιδιά καλύτερα το τραύμα να κλείσει εκεί και να μην καταντήσει χρόνιο.

Υ.Γ. Άσχετο. Και πάνω που όλα είναι μαύρα, κάτι γίνεται και τσαφ ένα μικρό φωτάκι στο τούνελ. Όχι τίποτε ιδιαίτερο, αλλά και ένα μικρό αστράκι μπορεί να κάνει την διαφορά. Και υπό αυτό το πρίσμα όλα αλλάζουν. Το μαγαζάκι μου πιό φωτεινό, οι πελάτες πιό χαμογελαστοί, η ζωή μου πιό χαρούμενη. Και φουλάρω στα όνειρα και ίσως τίποτε να μην αλλάξει αλλά το ηλίθιο χαρούμενο ύφος μου, μου αρέσει. Αυτοντοπαρίστηκα για άλλη μια φορά. Αγάπη μου, καλή μας επιτυχία.

Σάββατο, 28 Μαΐου 2005

ΣΥΝΤΑΞΗ- ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ

Τί είναι αυτό το κακό ρε ΄σεις με τους συνταξιούχους; Δούλευαν όλη τους τη ζωή για να φτάσουν (όσοι τα κατάφεραν) σε αυτήν την ηλικία και να πεθάνουν πριν την ώρα τους ;

Δε λέω, οι συντάξεις είναι της πείνας αλλά τα καλύτερα πράγματα στην ζωή μας δεν χρειάζονται λεφτά (ή τουλάχιστον πολλά λεφτά). Συναναστρέφομαι μαζί τους καθημερινά (είμαι τριγυρισμένη από τα παραδοσιακά καφενεία) και ψυχοπλακώνομαι.

Ξεκινούν την ημέρα τους από τις 6π.μ. στο ΙΚΑ και στάνταρ μετά καπάκι καφενείο μέχρι τις 2μ.μ. Και μετά ύπνος. Και μετά πάλι καφενείο (που εξυπηρετεί και ανάγκες εστιατορίου-ουζερί-μπαρ-καφετέριας).Και μετά πάλι ύπνος. Και ξανά τα ίδια. Τα ενδιαφέροντά τους, πολιτική, ποδόσφαιρο, άντε και κάνα καινούργιο θανατόχαρτο στην κολώνα της γωνίας.

Ρε ΄σεις έχετε φανταστεί την γενιά μας συνταξιούχους πώς θα ΄μαστε ; Εγώ το΄χω πει. Εάν (που δεν το βλέπω) κατορθώσω να πάρω σύνταξη, θέλω μόνο ένα δωματιάκι με τα βιβλία μου, τον υπολογιστή μου, μιά καλή συνδεσούλα και τον γέρο μου.Α ναι, και τα cdάκια μου.

Γαμάτο; ΓΑΜΑΤΟ.

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2005

UNTITLED

Χειμώνας 1978, Δυτικό Βερολίνο, Γερμανία. Τα πάντα χιονισμένα και εγώ τότε, πεντάχρονο πιτσιρίκι σε μία ξένη χώρα. Μεγάλωσα μαζί με τα τρία μου αδέλφια στην Ελλάδα με την γιαγιά και τον παππού αλλά κάποια διαστήματα κάποιος από τους τρεις μας είχε την πολυτέλεια να δει από κοντά την μαμά και τον μπαμπά. Δίπλα στο σπίτι μία παγωμένη λίμνη που το χειμώνα γίνεται παγοδρόμιο. Σκίουροι παντού και σπιτάκια έξω από την πολυκατοικία με τροφή για τα περαστικά ελάφια. Αλλόκοτες εικόνες.

Οι επισκέψεις μου στην Γερμανία ήταν ότι πιο γλυκό μπορώ να θυμηθώ (ίσως να φταίει και η βροχή). «Μαμά πότε θα φτιάξει η τηλεόραση ; » Δεν μπορούσε κανείς να με πείσει ότι το ίδιο μαύρο κουτί που είχα στην Ελλάδα δεν χάλασε απλά μιλούσαν Γερμανικά. Δούλευαν ασταμάτητα. Ο πατέρας μου νυχτερινή βάρδια και η μητέρα μου πρωινή. Στο ρεπό τους πηγαίναμε βόλτα στα πολυκαταστήματα. Η ενοχή τους , (που ακόμα και μέχρι τώρα τους βασανίζει) με γέμιζε με δώρα.

Υπήρχαν πολυκαταστήματα, πέντε ολόκληροι όροφοι με γλυκά και καραμέλες. Έδιναν στα πιτσιρίκια ένα μίνι καρότσι σούπερ μάρκετ και το γέμιζαν με ότι ήθελαν. Ένοιωθα πλούσια, είχα δικά μου όλα τα καραμελομμύρια του κόσμου. Και στην συνέχεια, τα πολυκαταστήματα με τα παιχνίδια. Η συλλογή μου με τους δεινοσαύρους καταστράφηκε από τον αδελφό μου αλλά τα παζλ τα έχω ακόμη. Ατέλειωτες ώρες να προσπαθώ να τα τελειώσω, τα κόκκινα μάτια του πατέρα μου να κλείνουν, αλλά εκείνος εκεί, να καταφέρει έστω και για λίγα λεπτά ακόμη να νιώσει πατέρας. Γιατί πάλι σε λίγο θα΄φευγα.

Τα παιδάκια της ηλικίας μου, τελείως διαφορετικά. Παρέες παρέες έστρωναν κουβέρτες στο πεζοδρόμιο και πούλαγαν τα παιχνίδια και τα κόμικς τους. Δεν ταιριάζαμε. Δεν καταλάβαινα την γλώσσα τους ούτε την νοοτροπία τους. Γιατί να πουλήσω τα παιχνίδια μου; Την τελευταία φορά που προσπάθησα να παίξω μαζί τους έφαγα απίστευτο ξύλο. Μες στα κλάματα προσπαθούσα να εξηγήσω στην μητέρα μου τί είχε συμβεί. Απλά είχα αφήσει το ομαδικό παιχνίδι στην μέση για να πάω τουαλέτα.Έτσι απλά. Χωρίς καμμία εξήγηση και παρεξηγήθηκαν. Βγήκα στο παράθυρο και τους φώναξα σαν τρελλή την μοναδική φράση που θυμάμαι ακόμη ΙΧ ΜΕΧΤΕ ΤΟΥΑΛΕΤΕ ΚΕ, ρε βλάκες, ΝΙΞ ΦΟΣΤΕΝ ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧΕΛΑΝΤ και η μαμά μου από μέσα να φωνάζει ΟΧΙ ΓΚΡΙΧΕΛΑΝΤ, ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧ.Ναι ρε βλάκες, καλά λέει η μάνα μου ΙΧ ΜΠΙΝ ΓΚΡΙΧ. Δεν με ξανάπαιξαν. Την έβγαζα με τις κασέτες του καραγκιόζη στο κασετόφωνο του μπαμπά. Τα άλλα Ελληνάκια έμεναν πολύ μακριά και τα Γερμανάκια όπου με έβρισκαν με έδερναν. Την σιχάθηκα την Γερμανία και ταυτόχρονα την αγάπησα όσο τίποτε άλλο.

Έξω από το μαγαζί μου ο Άρης με τον Παναγιώτη βρίζουν τον Κλάιντι. Θέλω να βγώ να τους φωνάξω νιξ φοστέν, ιχ μέχτε τουαλέτε κε, μπας και καταλάβουν.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2005

ΚΕΣΑΤΙΑ

Ωραία η βροχούλα. Πιό ωραία η καταιγίδα. Γλιτώνω και λίγο από το ασταμάτητο σήκω-κάτσε μέχρι τις 11 το βράδι. Ευκαιρία για κωλοβάρεμα. Και διαβάζω όλα τα περιοδικά της ημέρας (και σταματήστε να βάζετε νάυλον. Ξέρουμε και την μέθοδο του αναπτήρα). Αδιάφορα. Καλά κάνετε και βάζετε νάυλον. Προσπάθησα να διαβάσω τα περιοδικά που πουλάω πιό πολύ μπας και περάσει η ώρα.
Διαπίστωση : σιχαίνομαι τα περιοδικά. Το τριάντα και κάτι δεν παίζει για τα περιοδικά παρά μόνο όταν πρόκειται για αντιρυτιδικές κρέμες. Όχι δεν μου αρέσει η φετινή μόδα αν ένα φόρεμα κάνει 850 ευρώ. Όχι δεν θα διαβάσω
Dan Brown ούτε Μάγγισες της Σμύρνης. Όχι δεν ταιριάζω με Δίδυμο εκτός αν ωροσκόπος του είναι καργιόλης.

Πάω να παίξω bobo.

...ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ

Είχαμε φοβερά γεγονότα σήμερα. Ήρθε για πρώτη φορά ο Δήμαρχος στο μαγαζί μου.Και η πρώτη του κουβέντα , του Αρχιμαλάκα : Άδεια για εφημερίδες έχετε ; Όχι βρε πανηλίθιε. Η Ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά εδώ και χρόνια. Γούρλωσε τα μάτια. ΔΕΝ ΤΟ ΗΞΕΡΕ. Πήγε και είπε το ποιηματάκι όπως ακριβώς το άκουσε και με άφησαν ήσυχη (...της αριστεράς και της προόδου βλάκα). Τα ‘χω καρακαταπάρει!!! ΒΕΡΓΗΣ ΡΕ, ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΕΡΓΗΣ.

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2005

ΔΙΑΠΛΑΣΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ

Τα πελατάκια μου είναι πονηρά. Μόλις πάρω τα μάτια μου από πάνω τους χαιδεύουν κρυφά τα βυζιά στο MAXIM και νομίζουν ότι δεν βλέπω. Και ξεθαρρεύουν και ανοίγουν το CIAO στις τελευταίες σελίδες και χαιδεύουν ότι βρούνε. Πέντε – έξι μπόμπιρες από έξι έως εννιά χρονών που ΄πιασαν το νόημα νωρίς. Και γελάνε ασταμάτητα. Οι μικρότεροι δεν πολυενδιαφέρονται για το θέαμα αλλά γουστάρουν την συνομωσία.

Αλλά χθες με τον άντρα μου τους αιφνιδιάσαμε.Κλείσαμε την πόρτα και τους φυλακίσαμε μέσα. Και ενώ περίμεναν την επίπληξη, τους την κάναμε : «μάγκες με το τρία όποιος μας βρει πρώτος κώλο έχει παγωτό». Έφαγαν όλοι παγωτό.

Χαίρομαι που βάλαμε κι εμείς ένα λιθαράκι στην σεξουαλική διαπαιδαγώγισή τους. Τους δώσαμε το μήνυμα κώλος = παγωτό. Σήμερα πριν το σχολείο όλοι με τις μαμάδες τους με κοιτούσαν κι εμένα συνομωτικά.
Γουστάρω κάργα.


Τρίτη, 24 Μαΐου 2005

ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ

Ήταν ένα δύσκολο πρωινό σήμερα. Κάθε Τρίτη παραλαμβάνω ένα σωρό περιοδικά που πρέπει γρήγορα να μετρηθούν να μπουν στα ράφια μαζί με όλες τις άλλες πρωινές δουλειές. Και δεν έφταναν όλα τ΄άλλα, αλλά ξέμεινα και από ψιλά. Ανήκουστο. Ψιλικατζίδικο χωρίς ψιλά.

Ευτυχώς στην εκκλησία της γειτονιάς μου κάθε Δευτέρα ανοίγουν το παγκάρι και περνά ο Επίτροπος για κατάθεση στην Τράπεζα. Είναι φοβερός άνθρωπος. Πάντα με ρωτάει αν χρειάζομαι ψιλά και έτσι όλα καλά. Σήμερα όμως ήταν διαφορετικά. Θα πέρναγε ο ίδιος ο παπάς. Ο Επίτροπος μου το σφύριξε. Πήγαν καλά οι μπίζνες αυτήν την εβδομάδα και θα έκανε την κατάθεση ο ίδιος ο παππάς. Δεκάξι χιλιάρικα ευρά.

Έκρυψα γρήγορα γρήγορα όλα τα πορνοπεριοδικά, και ξεκρέμασα από το τζάμι τον Ριζοσπάστη. Στην θέση του έβαλα την Χώρα. Χάρηκε πολύ ο παππούλης. Μου έφερε και ένα ειδικό super power αντίδωρο που το μοιράζονται μόνο μεταξύ τους στην εκκλησία. Μου τόνισε ότι πρέπει να αρχίσω να τους επισκέπτομαι γιατί τώρα ο κόσμος επιστρέφει ξανά στην εκκλησία. Με όλους αυτούς τους παλιοξένους πρέπει να προστατευτούμε.

Ήταν λίγο άβολη η συζήτηση μαζί του, γιατί έπρεπε να έχω κρυμμένο το δεξί μου χέρι. Αν καταλάβει πως έχω κάνει πολιτικό γάμο δεν θα μου ξαναφέρει ψιλά. Και η εκκλησία μας έχει ανάγκη από χρήματα.Αλλά ελπίζω ότι κάποια μέρα θα τα μαζέψω και θα το βάλω το νυφικό.

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2005

ΠΑΡΑΛΛΗΡΗΜΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 2.

Ξενοδοχείο Caravel, Κυριακή 9π.μ., έτος 1998. Σεμινάριο του εξ Αμερικής κου Θ. με θέμα « ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ». Ήταν άνοιξη και έπρεπε να προετοιμαστούμε για τις τρελλές αγελάδες εν όψει των καλοκαιρινών εξορμήσεων. Όλες μαζεμένες σε μία από τις αίθουσες (από αυτές με τα ονόματα αρχαίων θεών), βαμένες σαν πουτάνες πρωί – πρωί, ένοχες μην πήραμε κανένα γραμμάριο και απολυθούμε.
Οι στατιστικές μας ήταν άθλιες αλλά όλες φαινόμασταν σίγουρες και γεμάτες αυτοπεποίθηση για να μην υποψιάσουμε τις ανταγωνίστριες. Οι πρώτες διαφημίσεις ΔΩΡΕΑΝ ΑΔΥΝΑΤΙΣΜΑ θα έτρεχαν από Δευτέρα και έπρεπε να ενημερωθούμε (δωρεάν είναι μόνο το τυρί στην φάκα λέει η γιαγιά μου). Μας έβαλε να τραγουδήσουμε, να αγκαλιαστούμε μεταξύ μας και να υποσχεθούμε πωλήσεις. Ήταν το Αμερικάνικο σύστημα. Για τρεις ώρες. Τί πήγα και θυμήθηκα.

Έ ρε μηνύσεις που φάγαμε.

Επόμενη Κυριακή. Το ίδιο σκηνικό. Αλλά μετά τις αγκαλίτσες μας υποχρέωσε να κατέβουμε στις παραλίες να φτιάξουμε πελατολόγια. Να με δείτε στην παραλία με το δωδεκάποντο και το ταγιέρ να προσπαθώ διακριτικά να ενημερώσω τις φάλαινες.

Επόμενη Κυριακή. Το ίδιο σκηνικό. Αλλά μετά τις αγκαλίτσες και τα μπινελίκια μας υποχρέωσε σε telemarketing εκτός ωραρίου. Ξέρετε, του στυλ :

- Γειά σας. Την κυρία του σπιτιού θα ήθελα.

- Ναι, η ίδια.

- Σας τηλεφωνώ από το τάδε κέντρο αδυνατίσματος.

- Άντε γαμήσου.

Να ΄ναι καλά οι άνθρωποι, πήρα πολλές ευχές.

Άλλη Κυριακή δεν υπήρξε. Τον απέλυσαν. Και έτσι καρέρρευσε στο δικό μου μυαλό το Αμερικάνικο σύστημα πώλησης .Ήταν αρκετά κουραστικό.

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ (Διαπίστωση μάλλον...)

Ρε γαμότο, όταν ξεκίνησα το blog μου, ήθελα να είναι χαρούμενο, αστείο και όμορφο. Το ξαναδιάβασα σήμερα και είναι άσχημο και ψυχοπλακωτικό. Δεν είμαι έτσι εγώ. Η γαμοκούραση πρέπει να με έχει ψιλορίξει.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Τί κοινό έχει η Βανδή με την Μαρίκα ;

Η μία έχει τον Ντέμη και η άλλη τον Γκαντέμη.

ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ποιό είναι το όχημα που καίει πιό πολύ;

Το καροτσάκι του σούπερ μάρκετ. 50 ευρά το τετραγωνικό.

Με έφτιαξα πάλι.Άντε κεφάλια μέσα τώρα.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2005

ΠΛΟΥΣΙΟΙ VS ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΑΣΤΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ...

Αφορμή το πάρτυ της διαφημιστής που δουλεύει ο άντρας μου ως creative (ηλίθιοι δύσκολοι όροι και από μαιντανό, τίποτα).

(Να φανταστείτε όταν έχουν σύσκεψη ή μαζευτούν πολλά briefάκια γιατί το κωλοβάρεσαν το ονομάζουν brainstorm.Το διανοείστε ; BRAINSTORM. Ελληνιστί καταιγίδα μυαλών).

Όμορφοι άνθρωποι όμως.Ακομπλεξάριστοι. Δεν θα σε κοιτάξουν ποτέ με εκείνο το στραβό μάτι που αντιμετωπίζω καθημερινά. Οι δε γκόμενες καταπληκτικές. Δεν θα φορέσουν τις πούλιες και τους αυγερινούς, ούτε θα σε τσεκάρουν από πάνω μέχρι κάτω. Θα σε αγκαλιάσουν και θα χορέψουν μέχρι τελικής πτώσεως άσχετα του είδους της μουσικής. Είτε είναι Μετζελόπουλος είτε τσίτα rave.

Καλά περάσαμε. Και έρχομαι στο μαγαζί. ΚΟΜΜΑΤΙΑ. Και προβληματίζομαι. ΠΟΛΥ. Μήπως όλα τα ζόρια μας περιορίζουν από το να σκεφτούμε λογικά ;

Μήπως το κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε μας βαλτώνει και θέλουμε όλοι γύρω μας να παραμείνουν στα ίδια σκατά; Μήπως επειδή δεν έχουμε εμείς καινούργιο αυτοκίνητο, να πάει να γαμηθεί αυτός που έχει τρία; Οι νεόπλουτοι; Η χειρότερη κατηγορία. Κατάφεραν να τα κονομήσουν και τώρα μπορούν να χορτάσουν τα κόμπλεξ τους.

Για τους φίλους μου είναι κατάντια η δουλειά που κάνω. Μάλλον τους άξιζε μία σύμβουλος ομορφιάς.

Σάββατο, 21 Μαΐου 2005

ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΓΑ

Μετά από έναν μήνα εθελοντισμού, όταν υπήρχε στο λεξιλόγιό μας ο όρος «ελεύθερος χρόνος» καταφέραμε με τον άντρα μου να φιλοξενήσουμε για λίγες ώρες δύο πιτσιρίκια από το «Χαμόγελο του Παιδιού». Ο Νικολής ήταν παιδί των φαναριών. Ο Μανώλης ποτέ δεν μας ανοίχτηκε. Είναι όλα τους κακοποιημένα παιδιά. Που δεν έχουν δικαίωμα να ζήσουν σε καλύτερες οικογένειες γιατί έχουν ήδη. Το ζήτημα υιοθεσίας άπτεται μόνο στα ορφανά. Έτσι λοιπόν, θέλαμε να τους μείνει αξέχαστο το απόγευμα του Σαββάτου. Νοικιάσαμε βιντεοκασέτα με χάι τεκ σπαθόλουρα και κολλήσαμε στο φαγητό. Έπρεπε όλα να είναι τέλεια. Η κάθε τους απαίτηση, προσταγή μας. Ήθελαν πατάτες και αυγά. Ο Νικολής (που μετά την πρόταση γάμου ποτέ δεν μου έφερνε αντίρρηση μέχρι να πάρω διαζύγιο) επέμενε: ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΓΑ. Τον λόγο τον μάθαμε μερικές μέρες μετά. Ήταν ακατόρθωτο για την κοινωνική λειτουργό να τηγανίσει αυγά και πατάτες για 40 παιδιά. Από τότε το αγαπημένο μου φαγητό είναι ΠΑΤΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΥΓΑ. Και ορκίζομαι ότι είναι το μόνο φαγητό που χορταίνει την καρδιά μου.

Μωράκια μου, για σας....

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2005

ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ALI…

Ετών 17.Στην Ελλάδα από τα 15 του.Αγοράζουμε από τον Ali με τον άντρα μου κάθε βδομάδα τουλάχιστον 3 cdάκια. Δεν έχει πάει ποτέ σχολείο και του αρέσει το cricket (όχι το ποδόσφαιρο). Είναι από το Πακιστάν αλλά δεν θέλει να ξαναγυρίσει. Φοβάται τα όπλα. Δεν έχει γκόμενες προτιμά τις πουτάνες γιατί κοστίζουν λιγότερο. «Είκοσι ευρώ και φεύγεις» όπως συνηθίζει να λέει. Toν είχαμε χάσει για καμμιά εικοσαριά μέρες. Εμφανίστηκε πρόσφατα με σημάδια στα χέρια από χειροπέδες. Έφαγε πολύ ξύλο στην ασφάλεια. Κι αυτό γιατί θέλησε να επεκταθεί και στα DVD. Του τα πήρανε όλα και τώρα σημαδεμένος πάλι στα cdάκια.

ΓΙΑ ΤΑ 150 ΕΥΡΩ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ (της φίλης μου)

Όχι αγάπη μου.Τσάμπα τα΄δωσες.Οι κρέμες αδύνατίσματος ΔΕΝ αδυνατίζουν!!! Είναι αδύνατον η κρέμα να περάσει επιδερμίδα, δέρμα, χόριο και να φτάσει στα λιποκύτταρα (απλή επίδειξη γνώσεων). Αν το έκανε θα το έκαναν και τα μικρόβια και θα πεθαίναμε. Αυτό ισχύει ΜΟΝΟ στην περίπτωση που η κρέμα προκαλεί θερμότητα αλλά μετά χρειάζεσαι αγγειολόγο και σύσφιξη. Γάμησέ τα.

Όχι αγάπη μου.Η κυταρίτιδα δεν είναι στην επιδερμίδα. Αυτό το αντιαισθητικό που βλέπεις στον κώλο σου είναι η αντανάκλαση του λιπώδη ιστού που έχει γίνει ταραμάς. Εκεί πρέπει να επέμβεις.Δηλαδή να το ράψεις.

Όχι αγάπη μου. Η γυμναστική θα φέρει υπεραιμία και θα στείλει πιό πολύ αίμα στην περιοχή που τα αγγεία σου είναι βουλωμένα.

Όχι αγάπη μου. Το μασάζ θα σου κρεμάσει το δέρμα γιατί στα τριάντα άμα σπάσουν οι κολλαγόνες και ελαστίνες ίνες ( οι μασέρ ισχυρίζονται ότι αν κάνεις μελανιές έπιασε το μασάζ) ΑΡΓΟΥΝΕ να ξαναδημιουργηθούνε.

ΡΑΦΤΟ και στείλε σ΄εμένα τα ευρώ.

ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝΙΚΑ?

Ρε παιδιά, εξηγήστε σας παρακαλώ στους Πακιστανούς γιατί ακρίβυνε η μπύρα. Και αν μιλάτε Πακιστανικά, σας παρακαλώ πείτε μου πώς λένε: το μεροκάματο μπορεί να έμεινε ίδιο αλλά η μπύρα ακρίβυνε. ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2005

ΑΝ Ο BILL GATES ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ...


Κάπου διάβασα, ότι αν ο
Bill ήταν Έλληνας δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του.
Το επιχείρημα ήταν ότι καμμία εταιρεία δεν θα χρηματοδοτούσε ποτέ έναν πειναλέο που έτυχε να έχει μία ιδέα (πόσο μάλλον να την αξιολογήσει κιόλας).
Α ρε κλωτσοπατινάδες που θέλουμε....
Α ρε ιδέες που έχω....
Μία από αυτές μου κόστισε πέντε καταναλωτικά και τρεις φουσκωμένες πιστωτικές.
Αλλά ρε καθίκια κωλοτραπεζίτες τα καταφέρνω μία χαρά

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2005

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΜΕΝΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Τις έχω ζήσει από κοντά για τουλάχιστον 8 συναπτά έτη.Ήθελα κάποτε να γράψω και βιβλίο, αλλά βαριέμαι.Σε μία κρίση επαγγελματικής ταυτότητας, που ευτυχώς πέρασε, ως «σύμβουλος ομορφιάς» μη χέσω, τις έφαγα στην μάπα.
Αλλά με έτρωγε το χέρι μου και να που τώρα κάπου θα τα πω. Επιγραμματικά βέβαια, γιατί πάλι βαριέμαι αλλά θα λάβετε την κεντρική ιδέα. Λοιπόν δεν κωλώνουν πουθενά, ούτε και στο οικονομικό, μην σας παραμυθιάζουν ευγενικοί σύζυγοι και υπομονετικοί γκόμενοι. Θα σας την τζουρνέψουν την πιστωτικούλα, θα σας πουν και πέντε δέκα ψεματάκια και θα πάνε να τις παραμυθιάσουν. Και θα τα πιστέψουν όλα. Ότι τα παραφινόλουτρα (που από διάφανα έχουν γίνει πράσινα από τις πολλές χρήσεις) πρέπει να είναι σκουρόχρωμα γιατί έχουν εκχυλίσματα φυκιών. Ότι σε δέκα μέρες χάνονται 30 κιλά (λίγο ακριβούτσικο αλλά αξίζει) αλλά φταίνε αυτές που το παράχεσαν με τις τσίχλες.
Η ευπιστία ποτέ δεν με πείραξε (αντιθέτως μου γέμισε την τσέπη που΄χα και αφραγκιές) αλλά με ενοχλεί πολύ η βλακεία . Σε κρίσεις συνείδησης οι μέντορες επέμεναν «πάρτης τα, θα πάει ούτως ή άλλως και θα τα δώσει αλλού» και ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ. Αλλά δεν ήμουν εγώ έτσι. Το χιούμορ γρήγορα τελείωσε και όπως καταλάβατε, βαρέθηκα πάλι. Αλλά μου ΄χουν μείνει μικρά μικρά περιστατικά που ακόμα ψοφάω στα γέλια.
Εν καιρώ φίλοι μου...(βαριέμαι)

ΝΑΙ, ΕΙΜΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΡΙΑ...ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ

Απ΄το μαγαζάκι μου παρατηρώ τους πάντες. Ανέκαθεν ήμουν κουτσομπόλα αλλά με άποψη. Στις 15 ώρες που είμαι εδώ μέσα καθημερινά έχω πολλά να σας πω.
Το Δημοτικό απέναντί μου, είναι θησαυρός πληροφοριών. Στην φτωχογειτονιά που είμαι έχω να κάνω με όλες τις φυλές. Τα αγαπημένα μου είναι τα Αρμενάκια. ΤΑ μαγκάκια.
Anyway, όταν πρωτοήρθα με πλησίασαν συνομωτικά σχεδόν όλοι οι ευηπόληπτοι γείτονες (Έλληνες) να με προειδοποιήσουν. Γιατί με είχαν συμπαθήσει (καλή είμαι). «Πρόσεχε τα φέσια», «Οι Αλβανοί θα σε φεσώσουν», «όλα τα μαγαζιά τραβάνε τα μαλλιά τους» και άλλα χαρούμενα. Μου είπαν και συγκεκριμένες οικογένειες να προσέχω. Ειδικά τους Πακιστανούς. (Α ρε τα Πακιστανάκια με τις μπύρες τους, οι καλύτεροι πελάτες)

Το τί φέσι έφαγα από τους Έλληνες, δεν λέγεται. Οι δε Αλβανοί, κύριοι.Οι Αρμένιοι μου αφήνουν πάντα και tipsάκι γιατί είμαι καινούργιο μαγαζί και θέλουν να πάω καλά. Αλλά η ένστασή μου κύριοι είναι τα παιδάκια του Δημοτικού. Όταν όλα τα Ελληνάκια αλωνίζουν, πειράζουν και γενικώς μου πηδάνε το μαγαζί, τα άλλα, τα ξένα ντε, φοβούνται ακόμη και να μου μιλήσουν.Μου δείχνουν τα χέρια τους πριν φύγουν από το μαγαζί γιατί ξέρουν την στάμπα που έχουν ήδη φάει και παλεύουν να κερδίσουν αξιοπρέπεια.

Για μένα είναι δύο φορές πιο αξιοπρεπής αυτός που το κέρδισε και όχι αυτός που απλά το ισχυρίζεται.