Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2005

ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΝΤΙΟ

Ήμουν πάντα άσχετη με ότι έχει να κάνει με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όταν ήρθα πρώτη φορά σε επαφή με το μπλιμπλίκι αυτό, ήμουν καταμπερδεμένη. Ήταν το ’91 όταν αποφάσισα να μάθω κάτι παραπάνω σε μία σχολή. Για να έχετε μία ιδέα δεν υπήρχαν windows, δεν υπήρχαν cd, (μόνο δισκέτες) δεν υπήρχαν ποντίκια και ότι έμαθα ήταν στην μαύρη αφιλόξενη οθόνη του dos. Υπήρχαν τα bits και τα bytes, άντε και τα kilobytes. Η μοναδική γλώσσα που δίδασκαν σε επίδοξους χρήστες/ προγραμματιστές ήταν η basic (τουλάχιστον σε εκείνη τη σχολή).

Το ατού της σχολής, ήταν το τέλεξ, η ηλεκτρονική γραφομηχανή, το τυφλό σύστημα και όχι ο υπολογιστής.

Και έφτασε η στιγμή που ο υπολογιστής μπήκε στη ζωή μου. Όχι στην δουλειά μου αλλά στην δουλειά του άντρα μου. Όταν καταλάβαμε ότι γραφίστας που σκιτσάρει με το χέρι ίσον άνεργος. Το ολοκαίνουργιο μηχάνημα που πήρε, του κόστισε κοντά στο μύριο εκτός των υπολοίπων που χρειαστήκαμε.

Βάλαμε το σχεδιαστήριο στην άκρη, κρύψαμε μπογιές, πινέλα και σκίτσα και περίμενε να του δείξω τα πρώτα βήματα. Πατάει το κουμπί και μένω μαλάκας. Αγάπη μου, είναι χαλασμένο. Πάλι κότσο σε πιάσανε. Η οθόνη έπρεπε να είναι μαύρη ή έστω μπλε , όχι σιέλ. Το ποντικομαραφέτι που κρέμεται είναι άχρηστο, εγώ ξέρω μόνο από το πληκτρολόγιο. Και τί σημαίνει my computer, το ξέρουμε ρε μαλάκες ότι είναι δικό μας. Για ώρες δεν καταλάβαινα χριστό. Πού ήταν ρε γαμώτο το dos; Μου φάνηκε ότι το είδα λίγο στην αρχή αλλά κρύφτηκε. Αφού με πήρε στο ψιλό αποφάσισε να πάει σε σχολή για υπολογιστές. Οι φίλοι μας ρωτούσαν τί μηχάνημα πήραμε. Με χαρά και καμάρι απαντούσα: ένα πόντιο. Με χαρά με ταπώνανε: πέντιουμ ρε βλήτο, ΠΕΝΤΙΟΥΜ!!!

{Εδώ κολλάει υπέροχα μία σύντομη παρόμοια ιστορία με την θεία μου που έχει πάγκο σε λαικές. Ρωτάει ένας Γάλλος πόσο κάνει αυτό; Φωνάζει η θεία μου: Ρε συ πώς λέμε τρία κατοστάρικα; Τρουά σαν της λέω. Και γυρίζει και λέει στον Γάλλο: ΚΡΟΥΑΣΑΝ!!!}

Του πήρε κάνα εξάμηνο και αρκετά χιλιάρικα και μου΄σκασε με το πτυχίο και με δώρο. Το age of empires. Τί κόλλημα ήταν αυτό. Χτυπάγαμε δωδεκάωρα μαλλώνοντας ποιός θα πρωτοπαίξει. Δούλευε βράδι και έπαιζε όλη μέρα, δούλευα μέρα και έπαιζα όλη νύχτα.

Ακόμη και τώρα το πτυχίο μου γράφει άριστη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αρκετοί πρώην εργοδότες την πάτησαν γιατί δεν είδαν την χρονιά αποφοίτησης.

Έτσι είμαι επίσημα και με πτυχίο «χρήστης»..... πόντιο.

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Να ξεκαθαρίσω δύο τρία πραγματάκια.

Δεν πρόκειται να μάθετε τίποτε από εμένα. Κι αν συμβεί θα είναι μικρές άχρηστες γνώσεις και θα γίνει άθελά μου. Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι οι ιστορίες μου είναι από το παρελθόν και το παρόν μου και ήθελα να τις καταγράψω πάνω απ΄όλα για μένα. Με το δικό μου πρίσμα, ίσως πολλοί να μην συμφωνείτε, με την λογική μου το ίδιο. Μπορεί οι ιστορίες μου να είναι είτε αστείες είτε καταθλιπτικές ή και ειρωνικές αλλά έτσι τις έζησα και τις γράφω ανάλογα την φάση που είμαι. Τους επισκέπτες δεν μπορώ να τους ελέγξω αλλά θα αποθαρρύνω, με το δικό μου χοντρό, μικροαστικό τρόπο όποιον και ό,τι δεν γουστάρω. Οι περιπτώσεις αυτές είναι ελάχιστες και οφείλω να πω ότι εκτός από την καταγραφή αυτή, ένιωσα και κάποια ωραία πράγματα.

Αυτή είμαι, αλλά ακόμη κι αν με κρύβει η ανωνυμία του δικτύου, σας ενημερώνω ότι ενίοτε, έχω καταγράψει πράγματα που δεν θα τα εκμυστηρευόμουν εύκολα. Θεωρώ λοιπόν ότι αυτό το μπλογκ είμαι εγώ. Μία Κωνσταντίνα, ψιλικατζού, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, ίσως ακόμη και χωρίς τρόπους. Αλλά δεν αλλάζει. Ούτε και θέλω. Και θα ήθελα όποτε σας γνωρίσω να μην πέσω από τα σύννεφα. Εγώ τουλάχιστον σας εγγυώμαι ότι είμαι ακριβώς έτσι. Τον μαλάκα θα τον πω μαλάκα και την αλήθεια θα την αγκαλιάσω.

Αυτό το post, μου βγήκε ως ακόμη μία εξομολόγηση που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έμπαινα καν στον κόπο. Αλλά θέλω να είμαι εντάξει απέναντι στα λίγα αυτά άτομα που κατάλαβαν.

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2005

Α LOVE STORY

Ήμουν στην Δευτέρα Γυμνασίου όταν μου έγινε η πρόταση από την κολλητή μου. «Βάλε βρε χαζό υποψηφιότητα και αν γίνεις ταμίας θα πάρουμε κραγιόν και μανό και καλλυντικά και θα τα έχουμε όλες μαζί σαν το Β3. Όλες θα σε ψηφίσουν».

Ήμουν πάντα άνθρωπος χαμηλών τόνων, αλλά το δέλεαρ ήταν γαργαλιστικό. Ένα ολόκληρο νεσεσέρ με κουλικά είχε το Β3. Αυτές ήταν καλύτερες; Βέβαια ήταν λίγο αστείο να βλέπεις είκοσι wannabe γκόμενες με το ίδιο κραγιόν, το ίδιο μαύρο μολύβι σύριζα μέσα στο μάτι, το ίδιο μανό αλλά από το τίποτε...Έπειτα μου υποσχέθηκε ότι θα κάθονται να τις βάφω εγώ (το είχα από τότε βλέπετε το μικρόβιο του make up artistmy ass) και την έκανα τη μαλακία.

( Οκ, ας μιλήσουμε λίγο για ΄κείνη την εποχή για όσους δεν την ζήσατε. Ήταν η αξέχαστη εκείνη εποχή των γυαλιστερών ελαστικών κολάν όλων των χρωμάτων με έμφαση στο λαχανί. Ήταν η πολύχρωμη εποχή των πλαστικών χαλκάδων στο αφτί, με τις τεράστιες ελαστικές ζώνες πάνω από τα κολάν. Ήταν η εποχή του παγωνιού όπως τη θυμάμαι με αποκορύφωμα το πανύψηλο κοκόρι στην φράτζα. Ήταν η εποχή με το παπάκι για τα αγόρια, το ψαράδικο τζην, την άσπρη κάλτσα και το γυαλιστερό σκαρπίνι- Φον Καστρί τους έλεγαν οι φίλοι μου. Got the picture? ).

Η λύσσα της ματαιοδοξίας μας, με έχρισε Πρόεδρο της τάξης, αφού το μυστικό πολιτικό μου πρόγραμμα είχε διαδοθεί σε όλη την τάξη – τα αγόρια ήταν μόνο καμμιά δεκαριά και αδιάφοροι.

Ως Πρόεδρος της τάξης ένοιωθα λίγο ηλίθια, καθώς δεν είχα να προτείνω κάτι σοβαρό σε αντιδιαστολή με τον Πρόεδρο του Β5. Ήταν ένα κοντό, καχεκτικό αγόρι, ίσα που μου έφτανε στο στήθος. Αγόρασε με τα χρήματα της τάξης μία εγκυκλοπαίδεια και την έκανε δώρο στην βιβλιοθήκη του σχολείου (το γλυφτρόνι). Εγώ αγόρασα δύο υπέροχα μέικ απ στικ της max factor που ήταν και καλυπτικά για την ακμή (έτσι κέρδισα και τα αγόρια μετεκλογικά).

Και έφτασε η αποφράδα ημέρα που έπρεπε όλοι οι Προέδροι των τάξεων να προτείνουν θέατρο για την εκπαιδευτική μας εκδρομή. Εγώ, πρότεινα το Δελφινάριο που είχε μία υπεργαμάτη υπερπαραγωγή με τον Τσάκωνα. Το γλυφτρόνι του Β5, πρότεινε το «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή» με τον Δαλιανίδη. Η Γυμνασιάρχης τον επαίνεσε και αφού πάντα η τάξη του είχε τα περισσότερα χρήματα, τα κατάφερε γελώντας μου ειρωνικά, να την πείσει να δούμε την κουλτουρομαλακία.

Τον επόμενο χρόνο και οι δύο πάλι Προέδροι των τάξεών μας. Πίκρα. Εκείνος πιά δύο κεφάλια ψηλότερος από μένα και ΄γω, να τον κοιτάω σαν χάνος μέσα από το μαύρο μολύβι που μου ΄τσουζε τα μάτια.

Κάποια χρόνια μετά, ενώσαμε τα ταμεία μας για πάντα.

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2005

“ΜΥΤΙΕΣ” ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Η μυρωδιά της βενζινόκολλας με θλίβει. Με παίρνει και με πηγαίνει πίσω, πολύ πίσω. Όταν στην αρχή της εφηβείας, το δωμάτιο των γονιών μου ήταν εργαστήριο φοντιών. Και η οικογένειά μου, εκτός από τον μπαμπά, ήταν εργάτες φασόν. Κορδελιάστρες. Η γονική κρεβατοκάμαρα είχε πεταχτεί και την θέση της πήρε η στρωματσάδα στο σαλόνι. Την μαζεύαμε νωρίς το πρωί για να μην φαίνεται στις γειτόνισσες.

Ο μπαμπάς ταξίδευε. Έκανε επισκευές πλοίων εν πλω. Ήταν τρομερό για το παιδικό μου μυαλό να ξέρω ότι ο πατέρας μου κατεβαίνει από ανεμόσκαλα ελικοπτέρου στο εκάστοτε πλοίο που χρειάζεται επισκευή. Ένας επίμονος εφιάλτης ήταν ότι έπεφτε από αυτήν την ρημαδόσκαλα.

Μετά το σχολείο, μπαίναμε τα δύο μου αδέλφια και εγώ στο οικογενειακό μας εργοστάσιο. Η μαμά ήταν εκεί πάντα από τα ξημερώματα. Μαστουρωμένοι όλοι από την βενζινόκολλα που έτσουζε τα μάτια, λέγαμε τα νέα της ημέρας. Εκεί διαβάζαμε, γράφαμε, τρώγαμε. Μετά, έπρεπε τα χέρια μας να δουλεύουν γρήγορα. Δεν έπρεπε να ξεχαστούμε ούτε λεπτό. Η μαμά, ήταν πάντα κατάκοπη. Εργάτρια από τα έξι της χρόνια , όταν πούλαγε κεράκια με τη γιαγιά στα πανηγύρια ανά την Ελλάδα.

Από τις ευτυχισμένες στιγμές που θυμάμαι, ήταν όταν ετοιμάζαμε τα ρούχα του μπαμπά για ταξίδι. Στα κλεφτά η μαμά, του έραβε όλα τα πατζάκια και εμείς φυλάγαμε τσίλιες. Μετά από καμμιά δυό μέρες μας έπαιρνε τηλέφωνο ξεκαρδισμένος «Βρε πουλάκια μου, ακόμη και τα σώβρακα ράψατε; Και έψαχνα με τις πιτζάμες σε όλο το πλοίο να βρω ψαλίδι για να ντυθώ». Ήταν το κλασσικό μας αστείο που είχε γίνει πάνω από είκοσι φορές. Παρ΄όλα αυτά εκείνος ποτέ δεν μας στέρησε τη χαρά να νομίζουμε ότι ξαφνιάστηκε για πρώτη φορά.

Οι μέρες κυλούσαν με αποκορύφωμα τις απογευματινές ώρες. Τις ώρες της ραδιοφωνικής εκπομπής του Μυλωνά. Την είχε συνεπάρει την μάνα μου η φωνή του. Μα πιό πολύ ακόμα που μετέφραζε όλες τις ξένες μελωδίες. Το dust in the wind ήταν το αγαπημένο της.

«Είδες Ντινάκι,έχουν και οι ξένοι Καζατζίδη» μου ΄πε μια φορά.

ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ «GAY PARADE»

Δεν το γουστάρω, πώς να το κάνουμε. Με ενοχλεί στην εποχή μας οι άνθρωποι να διαδηλώνουν για να τους αποδεχτούμε. Θα προτιμούσα να το κάναμε ούτως ή άλλως. Θα προτιμούσα το gay parade να ήταν απλά ένα πανηγύρι χαράς και να μην διασύρεται έτσι μέσα από τα άθλια παράθυρα των τηλεσκουπιδιών.

Λόγω εργασίας αρκετών χρόνων δίπλα σε πλαστικούς χειρουργούς ήμουν ανάμεσά τους. Ειδικά με τραβεστί. Γνωρίζω όλα τα τραβεστί της πιάτσας και τις ανατριχιαστικές ιστορίες τους.

Μιά από τις αφελείς ερωτήσεις που έκανα κάποτε όταν ήθελα να πάρω ιστορικό από τον Βαγγέλη που λεγόταν Άννα, ήταν «τί επαγγέλεστε;» Χαμήλωσε τα μάτια και μου είπε «ε..ξέρεις...Συγγρού». Και σαν ηλίθια κατίνα ήθελα και λεπτομέρειες. Το βασανισμένο ανθρωπάκι, μου τις είπε, και το μετάνοιωσα. Στην ερώτησή μου, «δεν φοβάσαι;», μου είπε ότι μαζεύει χρήματα για αλλαγή φύλλου και έχει μπροστά του ακόμη έξι μήνες. Μετά ήθελε να γίνει έμπορος.

Η τακτική μας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους ήταν εξευτελιστική. Με το που έμπαιναν στο ιατρείο, τους κρύβαμε στην κουζίνα γιατί οι διάσημες κότες κάτι πάθαιναν αν τους έβλεπαν. Και φυσικά έβλαπτε και το κύρος του γιατρού. Στο κουζινάκι του ιατρείου όπου ήταν καπνιστήριο και χώρος ξεκούρασης για μας, είχαμε πάντα και τα ξεχωριστά φιλαράκια μας. Απίστευτες ιστορίες διασυρμού και εξευτελισμού.

Τα βασανιστήρια που περνούν αυτοί οι άνθρωποι για να γίνουν όπως ονειρεύονται είναι πέρα από κάθε λογική. Ο σωματικός πόνος για να προσθέσουν στήθος, να αφαιρέσουν τρίχες από όλο το σώμα, να κάνουν εμφύτευση μαλλιών κ.τ.λ. είναι απερίγραπτος. Ο ψυχικός τους πόνος να ταιριάξουν με το υπόλοιπο σύνολο, να ξεχάσουν για πάντα τις οικογένειές τους, να ξεχάσουν οτιδήποτε έχει να κάνει με φυσιολογική ζωή, επάγγελμα, έρωτα, είναι καταστροφικός. Και η αισιοδοξία τους ήταν πάντα κάτι που με καθήλωνε.

Στο μικρό κουζινάκι μας είχαμε πάντα πάρτυ όταν κάποια επέστρεφε από Αγγλία. Η Αγγλία ήταν το όνειρο κάθε τραβεστί. Ήταν η πολυπόθητη εγχείρηση. Τουλάχιστον δύο χρόνια πεζοδρομίου, ξυλοδαρμοί, κρατητήρια.

Πολλές φορές δεν μπορούσα να ακυρώσω το ραντεβού τους. Η αποτρίχωση ήταν αναγκαία γι΄αυτές. Έτσι,αναγκαστικά όσες την έβγαζαν στο τμήμα έρχονταν το πρωί με τα ρούχα της δουλειάς, με τα σημάδια του κρατητηρίου, με σκισμένα ρούχα. Τις φυγαδεύαμε στο κουζινάκι και περιποιούμασταν τα τραύματα για να μην σοκάρουμε τις πελάτισσες .Μέχρι την επόμενη έφοδο της αστυνομίας.

Οφείλουμε σε αυτές τις βασανισμένες ψυχές πολύ παραπάνω από σεβασμό. Πολύ παραπάνω από ένα GAY PARADE.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2005

ΜΕΜΦΙΣΤΟΦΕΛΗΣ

Ένα από τα καλύτερα τρικ για να στριμώξω μία πελάτισσα, ήταν πάντα το τεστ ούρων ( όλες υποστήριζαν ότι ακολουθούσαν τις δίαιτες κατά γράμμα αλλά κατά τ΄άλλα έφταιγε η θεραπεία που δεν αδυνάτιζαν). Ζητούσα έναν ουροσυλλέκτη με τα πρωινά της ούρα για να δω αν κάνει καύσεις (ανίχνευση κετονών – ένα στικάκι που δείχνει το επίπεδο κετονών στα ούρα). Τη μέθοδο αυτή, την ανακαλύψαμε στα φαρμακεία μπας και βρούμε έναν τρόπο να τις κάνουμε να παραδεχτούν ότι δεν ακολουθούν τις δίαιτες. Γιατί, οι δίαιτες ήταν το μοναδικό μας αποκούμπι, σιγά μην χάσουν από τα μηχανημάτα.

Εκείνες δεν ήξεραν τί ήταν το τεστ αυτό, οπότε παίρναμε αμπάριζα και ψαρεύαμε (στην ουσία ποτέ δεν κάναμε στ΄αλήθεια το τεστ-λειτουργούσε όμως εκφοβιστικά).

Με περισπούδαστο ύφος επιστήμονα, τις κατακεραυνώναμε : «μπα, κυρία σούλα, εδώ βλέπω έχετε φάει τούρτα σοκολάτα». Κόκκαλο η κυρά σούλα. «Μα, ξέρετε... δεν ήταν σοκολάτα, μπακλαβάς ήταν και έφαγα μόνο τρία κομμάτια». Ήταν πάντα καραστάνταρ ότι ξεσκιστήκανε. Οπότε ξεκινώντας με το τεστ, συνήθως καταλήγαμε σε κλάμματα και μύρια ψυχολογικά. Τουλάχιστον είχαμε βρει το τεστ της αλήθειας γι΄αυτές που δεν ήξεραν τί παίζει με τις κετόνες.

Το μανίκι ήταν με τις γνώστριες. Αυτές που ήταν είτε βετεράνοι του αδυνατίσματος είτε χημικοί κ.τ.λ. Εκεί ήταν σκούρα τα πράγματα. Άντε για παράδειγμα πες σε μία δικαστίνα (με το ανάλογο ύφος που έχει μία καριερίστα απέναντι σε κοριτσάκια – δούλους) ότι σε δουλεύει κανονικά. Και άντε να ζήτήσει μετά τα λεφτά της πίσω και να χάσεις τα ποσοστά σου.

Αλλά το΄χα βρει το κόλπο. Ήταν ο λόγος που με ονόμασαν μετέπειτα «Μεμφιστοφελή» (ο αρχαίος δαίμων που πειράζει τους πάντες). Περίμενα να τις καλωδιώσουν στα μηχανήματα, έπαιρνα τον φάκελό τους και καθόμουν από πάνω. «Αφού κυρία τάδε μου δεν έχετε αποτέλεσμα, θα κάνετε λίγη υπομονή γιατί μάλλον χρειαζόμαστε περισσότερη ένταση στα ηλεκτόδια». Κοινώς ηλεκτροσόκ. Με το που πλησίαζα το κουμπί άρχιζαν οι εξομολογήσεις. «Ε, να έφαγα λίγο χταποδάκι το σαββατοκύριακο» κοινώς ένα κοπάδι χταπόδια.

Εν καιρώ κι άλλες ιστορίες ...ένα κοπάδι...

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2005

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Είναι μία κίνηση που δημιουργήθηκε από ανάγκη και ως τέτοια πάντα την έβλεπα.

Στην αρχή ήταν απαραίτητη. Ήταν δύσκολες οι εποχές παλιότερα για την γυναίκα. Σπουδές ,ψήφος, γνώμη, δικαιώματα, ήταν απλά απαγορευμένα.

Μετά είχε πλάκα. Όχι ξύρισμα, όχι σουτιέν κ.τ.λ. (λες και αν πέσει το βυζί θα με κάνει περισσότερο γυναίκα απ΄ότι ήμουν).

Μετά μου την έδωσε. Άσχημα. Το πήραν από δω και το πήγαν στην ευχή του καργιόλη. Φασισταριό. Άντε γαμηθείτε σιχαμένες.

Η εποχή μας δεν είναι ούτε υπέρ των ανδρών, ούτε κατά των γυναικών. Η εποχή μας είναι απάνθρωπη. Δεν κοιτάει αν είσαι άνδρας ή γυναίκα. Και το μοναδικό όπλο μας είναι μόνο συμπαράσταση.

Αναγκάζονται οι γυναίκες να δουλέψουν, δεν είναι πλέον η κατάκτηση που άλλοτε υπερηφανεύονταν. Δεν είναι πλέον ντροπή για έναν άντρα να πλύνει τα πιάτα,απλά το κάνει όποιος είναι λιγότερο κουρασμένος. Τα νέα παιδιά το καταλαβαίνουν καλύτερα από τις παλαιότερες γενιές και ίσως ακόμη και από την δική μου.

Όταν οδηγώ και ακούω το κλασσικό «άντε μωρή να πλύνεις κάνα πιάτο», γελάω και του λέω «μακάρι μαλάκα μου».

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2005

Η ΑΝΝΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Η Άννα είναι μία όμορφη κοπέλα. Παντρεύτηκε τον Νίκο νωρίς και απέκτησε δύο κούκλες σαν κι αυτήν. Τον άντρα της δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει καλά. Καθότι έγκυος, έστησαν γρήγορα γρήγορα το σπιτικό τους και τσουπ, να τα μωράκια. Άρχισαν να γνωρίζονται στην πορεία και δεν ήταν η καλύτερη δυνατή γνωριμία θα μπορούσες να πεις.

Πολλές οι δυσκολίες, τα δίδυμα απαιτητικά και το οικονομικό, εμπόδιο. Την γνωριμία τους διέκοψε γρήγορα ένα μικρό σατανικό κουτάκι πάνω στο γραφείο. Το κουτάκι αυτό είχε και αδελφάκια. Δύο τρία μικρότερα που συνδέονταν με γκρι καλώδιο και μία μεγάλη αδελφή, την οθόνη. Η οικογένεια ξαφνικά έγινε πολύ μεγάλη. Και οι δύο ήθελαν μία θέση απέναντι στο κουτάκι. Υπερίσχυσε το ισχυρό φύλλο.

Έκτοτε η Άννα δεν τον ξανάδε. Ούτε και τα δίδυμα. Εκείνος ζούσε μία δεύτερη ζωή μέσα από την μεγάλη αδελφή, την οθόνη. Τον θυμούνταν μόνο όταν χρειαζόταν να πληρώσουν τον λογαριασμό της πιστωτικής. Και χώρισαν πριν γνωριστούν. Έφταιγε το σατανικό κουτί, πιστεύει ακόμα.

Τώρα ο καθένας έχει το δικό του σατανικό κουτάκι σε χωριστά σπίτια.

Η Άννα μου ΄πε πως ερωτεύτηκε έναν πολύ καλό κύριο που γνώρισε μέσα από την οθόνη. Ταιριάζουν σε όλα και είναι και εκείνος μόνος αλλά δεν έχουν λόγο να βρεθούν.

Νίκο τον λένε θαρρώ.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2005

ΤΑ ΚΙΝΕΖΑΚΙΑ

Τα κινεζάκια είναι κοντά, κίτρινα και εργατικά ανθρωπάκια με υπέροχο πολιτισμό και δύσκολη γλώσσα (και υπέροχη γραφή). Είναι πολλά πολλά εκατομμύρια και μέχρι χθες δεν ξέραμε πολλά για την πάρτη τους.

Ίσως οι μόνες αναφορές μας να είναι οι ταινίες καράτε και οι τσάινα τάουνς που κατέκλυσαν εδώ και πολλές πολλές ταινίες την Αμερική. Δεν είναι πάντα καλές οι αναφορές και περιορίζονται στην γνώση πολεμικών τεχνών, στην σύσταση συμμοριών και στις αποκρυφιστικές τους τελετουργίες.

Και να, που έφτασαν και στα μέρη μας. Ήταν το αποτέλεσμα των αντισταθμιστικών οφελών που είχε η χώρα μας – όπως προσπαθούν να μου εξηγήσουν και δεν καταλαβαίνω – μάλλον απλά τα χώσαμε και τ΄αρπάξαμε – δούναι και λαβείν - φίλοι. Τα καλωσορίσαμε και εκείνα έπιασαν δουλειά. Έφτιαξαν στην καρδιά της Αθήνας τσάινα τάουνς με τα φουσκωτά κόκκινα φαναράκια τους και μας γέμισαν μαγαζάκια. Και απλώθηκαν παντού.

Και όπως κάθε νέα μόδα κατακλύστηκαν από πελάτες. Όλες μου οι ψηλομύτες φίλες έριξαν την μύτη τους και φόρεσαν τα μάο μπλουζάκια στην εξωφρενική τιμή των δύο, τριών, πέντε ευρώ.

Και τα γουστάραμε πολύ τα κινεζάκια. Μας προσέφεραν αντικείμενα κάθε είδους με τιμές εξωπραγματικές για τα Ελληνικά δεδομένα σε καλύτερη από την αναμενόμενη ποιότητα.

Μία μαύρη και άραχνη μέρα όμως οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν. Και δη, οι Έλληνες έμποροι. Ήταν εξευτελιστικές οι τιμές τους και τα δικά μας μαγαζάκια χαμήλωσαν τις τιμές τους. Οι έμποροι λοιπόν, έσφιξαν τα δόντια με μίσος και άρχισαν να αγοράζουν χονδρική από τα κινεζάκια (βέβαια κάποιοι και παλιότερα αγόραζαν από τα κινεζάκια αλλά πούλαγαν όσο ήθελαν, όχι δύο, τρία, πέντε ευρώ βρε αδερφέ). Αλλά πάλι δεν τους άρεσε που τα κινεζάκια έβγαζαν περισσότερα χρήματα.

Οι Έλληνες έμποροι βρήκαν την λύση. Ξαφνικά γέμισαν τα κανάλια με αναφορές για την επικινδυνότητα των κινεζικών ινών. Εντελώς από το πουθενά ανακαλύφτηκε ότι οι ίνες των ρούχων τους, προκαλούν αλλεργίες.

Οι πλούσιες φίλες μου, με σιχτήριασαν και πέταξαν τα φτηνά μπλουζάκια μάο. Οι φτωχές φίλες μου, κρυφά συνεχίζουν να ψωνίζουν από τα κινεζάκια. Μάλλον η αλλεργία απαντάται σε πλούσιες επιδερμίδες. Εγώ, παραμένω χοντρόπετση.

Οι πλούσιες φίλες μου, πλέον έχουν κάνει στέκι την Αγία Βαρβάρα. Γιατί υπάρχουν και τα τσιγγανάκια. Αυτά τα μαυριδερά, κεφάτα, εργατικά ανθρωπάκια, που πήραν το πράσινο φώς και άνοιξαν καμμιά εκατοστή μαγαζάκια με ακριβά ρούχα που είναι πολύ φτηνά. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο παραμύθι...

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2005

ΠΕΝΙΑ ΤΕΧΝΑΣ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως και άμεσης ανάγκης ο οικονομικός μου σύμβουλος θα πρέπει να σας ανακοινώσει τα κάτωθι :

- Από την σημερινήν ημέραν και ώραν όγδοοη πρωινή όποιος εκ των εντιμοτάτων φίλων αποφασίσει να εκθέσει την άποψίν του σε τούτο το βλογ, αμέσως μετά τον χαρακτηριστικόν ήχον κλικ στο εδάφιον κόμεντς θα χρεώνεται αυτόματα από την τηλεφωνικήν υπηρεσίαν του 0,50 ευρώ συν φπα. (αι πιστωτικαί κάρται κρίνονται μη δεκταί – για μαλάκα με περάσατε; - ισχυρίζεται η κάτοχος.)

- Το αυτόν ισχύει και για όποιον θα έχει την φαεινήν ιδέαν του μεταβλόγκιν στο δικό του βλογκ, αγγλιστί blog.

- Οι κύριοι κύριοι ανεγκέφαλοι που θα μετάσχουν σε συζητήσεις του παρόντος βλογ θα χρεώνονται 0,50 ευρώ παραπάνω διότι έτσι γουστάρει η κάτοχος τουτουνού του βλογκ (Δεν θα κατονομαστούν αλλά θα το εννοήσουν έπειτα από τον λογαριασμό που θα δεχθούν).

- Τα αγαπητά σάιτ της ανάδειξης των ημερήσιων θεματολογιών των βλόγκερς θα χρεώνονται 500,00 ευρώ δια την ανάρτισίν τούτου του βλογ σε αυτά, «διότι άλλα αρχίδια που τα γράφουν και πληρώνονται είναι καλύτεροι;» θεωρεί η κάτοχος τουτουνού του βλογκ.

- Οι εντιμότατοι κύριοι που έχουν ήδη προσθέσει σχόλια σε τούτον τον χώρον παρακαλούνται όπως προσέλθουν εις το ταμείον.

- Η όλη ευρεσιτεχνίαν αυτής της ιδέας ανήκει μόνον στην κα Ψιλικατζού και όποιος θελήσει να ακολουθήσει θα υπακούσει στο εντιμότατο σύστημα της πυραμίδος. Το ποσοστό της θα ανέρχεται σε 85 τοις εκατό συν πάντα φπα.

Χάρηκα που σας εγνώρισα και δια την αποφυγήν ελλιπούς κατανόησης η κάτοχος του βλογκ εκρασάρισεν. Εάν τούτο το βήμα δεν αποβεί καρποφόρον η κάτοχος θα προβεί σε εκπόρνευσιν (των ιδεών της).

ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ


Μιας και τα blogάκια κοιμούνται και οι bloggers πάνε να δείξουν τις κορμάρες τους στις παραλίες και επειδή ίσως είμαι ο μοναδικός άνθρωπος (εντάξει, υπερβολή – εγώ και ο άντρας μου) στην Ελλάδα που σιχαίνεται την θάλασσα (μην βαράτε, θεωρώ τεράστιο χάσιμο χρόνου και κούραση την προετοιμασία για τη θάλασσα – προτιμώ να την βλέπω από ένα καφέ) θα γράψω ήσυχα ήσυχα τις σκέψεις μου για τα blogs.
Μεταξύ φίλων, πάντα πρέπει να υπάρχει η σχέση δούναι και λαβείν. Αυτό είναι ένας από τους λόγους που από τους πάρα πολλούς φίλους και φίλες που είχα, επέλεξα μόνο μία φίλη (η σοφότερη κουβέντα της «οι φίλοι κρίνονται από τις παρουσίες τους και όχι από τις απουσίες» - επειδή το στήσιμο is my second name).
Γιατί κανείς από τους πρώην φίλους μου, δεν καταλάβε ότι σαν άνθρωποι μεγαλώνουμε, εξελισσόμαστε και θέλουμε και οι γύρω μας να κάνουν το ίδιο. Το δούναι και λαβείν έχει να κάνει με έναν πλέον ιλλιγγιωδώς στρεφόμενο κόσμο που απαιτεί συνέπεια. Οι περισσότεροι φίλοι μου παρέμειναν στάσιμοι. Ένοιωθα πως δεν είχα να συζητήσω μαζί τους τίποτε πέρα από το γκομενιακό (που πάντα θεωρούσαν την άποψή μου “εκ του ασφαλούς” ) ,το οικονομικό, το γηπεδικό και στα δύσκολα λάκιζαν. Οι προτεραιότητές μου άλλαξαν προφανώς. Η αλήθεια είναι ότι θα ΄θελα λίγη παραπάνω παρέα, μερικές πιό ουσιαστικές κουβέντες.
Σαφώς και είναι μέσα σε όλα αυτά και η πλάκα και η χαζομάρα αλλά δεν είναι μόνο αυτά και όχι, έπαψε να με ενδιαφέρει το καινούργιο κραγίον της Revlon ή τί κουρτίνες θα βάλω στο σαλόνι.
Η αφορμή αυτού του blog ήταν η καθημερινή ανάγκη μου για μη επιφανειακή επικοινωνία. Και δικαιώθηκα. Και μπήκα στις blogoψυχές πολλών ανθρώπων. Από άλλους απογοητεύτηκα, από άλλους έμαθα, για άλλους ένοιωσα οίκτο και για άλλους θαυμασμό (γαμάτη θα έλεγα πρόταση για μεταμπλόγκιν αλλά δεν θα υποκύψω). Κοινώς μία νέα κοινωνία. Οφείλω στους περισσότερους ένα μεγάλο ευχαριστώ για το καλωσόρισμα.
Όχι τα blog δεν είναι ο νέος τρόπος ψυχανάλυσης. Είναι απλά η μόνη μορφή επικοινωνίας που μας έμεινε. Και θα την κρατήσω γερά.
Δούναι και λαβείν λοιπόν φίλοι μου.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2005

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μπα, μαλακία. Μάλλον δεν έχει κανένα κέρδος ένα βιβλίο γι΄ αυτό μόλις κυκλοφόρησε ένα Ελληνικό βιβλίο με αληθινό κέρδος ύψους 300,000 ευρώ. Δεν θέλω να την διαφημίσω την αηδία γι΄αυτό δεν βάζω links.

Είναι ένα βιβλίο με γρίφους για μέρη σε όλη την Ελλάδα όπου είναι κρυμμένες αληθινές επιταγές!!! Μόνο που πρέπει να ταξιδέψετε σε όλη την Ελλάδα. Και να προλάβετε τους λιγούρηδες που θα τρέχουν μαζί σας.

Ε, ρε γλέντια – επιτέλους θα έχουμε και καλοκαιρινό reality. Βλέπω από τώρα το Star από πίσω με τις κάμερες και τα λαμόγια μπροστά να ξεμαλλιάζονται ποιός πρωτοβρήκε την επιταγή. Το Αναζητώντας τις Κρύπτες σας περιμένει να τα κονομήσετε.

Και πώς ακριβώς λέγομαι εγώ που διαβάζω τόσο καιρό τσάμπα;

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2005

Το βαφτιστήρι στο τηλέφωνο.

-Νονά πάει το σχολείο, τί δώρο μου πήρες;

-Εξαρτάται πόσες γκόμενες έβγαλες.

-Καλά ρε νονά δεν μου είχες πει αν πάρω καλούς βαθμούς θα πάρω δώρο;

-Το μετάνιωσα.

-Αμάν πια. Είσαι ανώμαλη. Εντάξει έχω τη Βάσω και την Έλενα.

-Θέλω αποδείξεις.

-Έλα ρε νονά...καλά θα τους πω να μου γράψουν μήνυμα στο κινητό.

-Άντε, και από βαθμούς;

-Τέλεια, αλλά έφαγα ξύλο πάλι.

-Γιατί;

-Έκανε παράπονα η δασκάλα γιατί βρίζω. Μου είπε μία μέρα «Λευτέρη τα κακά λόγια τα πετάμε από το παράθυρο»

-Και τί της είπες;

-Στ΄αρχίδια μου.

Η απλή αυτή διαδικασία μου κόστισε εκατό ευρώ για ξετσιπάρισμα του πλέι στέισον 2 και μετά περιμένω να κάνω προκοπή. Του χρόνου εκτός από γκόμενες θα του ζητήσω να γίνει γαύρος μπας και χαρεί ο νονός του.Στην χειρότερη θα γλιτώσω το δώρο.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2005

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΜΙΚΡΟ ΚΟΥΤΑΚΙ

Μεταξύ βασανιστικού ζάπινγκ χθες το βράδι, στην ατέλειωτη προσπάθειά μου να απολαύσω το καλύτερο γεύμα της ημέρας κόλλησα στο CNN. Είχε την ετυμηγορία για τον M.Jackson.

Την πομπή στην αρχή με τα αυτοκίνητα που τον πήγαιναν στο δικαστήριο, την άφιξή του, τους φανατικούς φανς με τα πλακάτ και την απόφαση. Τεράστια αγωνία. Όχι τόσο για τον Jackson, αλλά σκεφτόμενη την ψυχολογία ενός ανθρώπου που τα επόμενα λεπτά θα κριθεί δια παντός η ζωή του.

Βλέποντας το άχρωμο, δυστυχισμένο πρόσωπό του, την αποστεωμένη φιγούρα του, ήταν λες και κινούταν μηχανικά. Ήμουν ως τότε σχεδόν πεπεισμένη για την ενοχή του και επηρεασμένη από το φρικαλέο πρόσωπό του, είχα απαρνηθεί τα δεκάδες παιδικά μου πάρτυ αποκλειστικά με την μουσική του.

Οι ένορκοι ήταν όλοι λευκοί με πλειοψηφία σε γυναίκες και προέρχονταν από το συντηρητικότερο μέρος της Καλιφόρνια και περίμενα σίγουρη για την καταδίκη του έστω και σε μία από τίς δέκα κατηγορίες. Και αθωώθηκε πανηγυρικά. Πίσω στο μυαλό μου υπάρχει πάντα η υπόνοια του χρηματισμού των ενόρκων. Σκέφτομαι όμως, εάν όντως είναι αθώος τί μπορεί να κάνει σε έναν άνθρωπο τέτοιος διασυρμός τουλάχιστον δέκα χρόνων.

Και για να το πάω παραπέρα πόσο απίστευτα εξοργιστική είναι η θανατική καταδίκη σε αθώους ή έστω ακόμη και σε ενόχους. Αν υπήρχε μία περίπτωση, έστω μία, για μένα να πιστέψω σε φαντάσματα, φαντάζομαι ότι αυτά θα ήταν τα μόνα φαντάσματα που θα είχαν λόγο ύπαρξης.

Αποφεύγω συστηματικά να διαβάζω δικτυακούς τόπους με υποθέσεις θανατοποινητών που υποστηρίζουν με επιχειρήματα και μένος την αθωώτητά τους. Θεωρώ ότι αυτό ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της εποχής μας. Δεν αντέχω όμως να βλέπω μπροστά στα μάτια μου ανθρώπους να πασχίζουν για την ζωή τους. Είναι από τις φορές που φοβάμαι τον εαυτό μου. Και αφήνω απλά να υπάρχει ένα μικρό αγκαθάκι που συνέχεια τσιμπάει.

Η μητέρα μου όταν ήμουν πολύ μικρή το είχε εξηγήσει υπέροχα: «Η καρδιά μας είναι ένα τεράστιο κουτί με μικρά μικρά κουτάκια. Εκεί θα κλείνεις όλα τα πράγματα που θα ήθελες να διορθώσεις αλλά είναι αδύνατον. Μην ξεχνάς όμως ότι ανά καιρούς αυτά θα ανοίγουν μόνα τους και θα πρέπει να βρίσκεις την δύναμη να τα κλείνεις πιό σφιχτά κάθε φορά».

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2005

Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Αυτό ήταν το μόνο που μου έμεινε από τις Κυριακάτικες εφημερίδες. Τόσο μικρή φράση και όμως περικλείει όλα αυτά που θα μπορούσα να αναλύω για ώρες.

Δεν έχω διαβάσει πολλά από τον φιλόσοφο και αθειστή (και ειδικά ηδονιστή κατ΄εμέ) Μισέλ Ονφρέ παρά μόνο μερικές από τις απόψεις του από τον θρησκόληπτο Αλιάγα (στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα) που τον αναφέρει αλλά και διαχωρίζει την θέση του.

Στην φράση αυτή θα ήθελα να προσθέσω και όλα τα υπόλοιπα που μειώνουν τον άνθρωπο και που του δίνουν άλλοθι για υπέρτατες αδικίες, εγκλήματα, παραπλανήσεις και παραποιήσεις. Είναι όλα εκείνα που τον κάνουν να νιώθει μεγαλύτερος και μικρότερος συνάμα. Που τον κάνουν να νιώθει σημαντικότερος από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα αλλά και αδύναμος μπροστά σε ακατανόητες δυνάμεις όπως αυτή του θεού.

Αρκετά οξύμωρο, αλλά παραδόξως έχει διεισδύσει στην ψυχή πολλών ανθρώπων. Και όταν κάτι είναι μέσα σου από την στιγμή που γεννήθηκες θέλει τεράστια δύναμη να αποβληθεί. Θέλει επιχειρήματα, λογική και πάνω απ΄όλα ανοιχτή σκέψη και έλλειψη φόβου για το άγνωστο για να το αποτινάξεις οριστικά.

Θεωρώ ότι η συνέχεια της πίστης σε οποιαδήποτε θρησκεία είναι και η παραδοχή μεταφυσικών φαινομένων και η ερμηνεία τους μέσα από το πρίσμα αυτής. Η συνέχεια της πίστης είναι η διαστρέβλωση όλων εκείνων των φαινομένων που η επιστήμη ακόμη δεν έχει διασαφηνίσει (ή που έχει διασαφηνίσει αλλά με γαιδουρινή επιμονή ακυρώνουμε). Η συνέχεια της πίστης είναι η ακύρωση ακόμα και της λογικής σκέψης.

Όλα ξεκινούν από τον άνθρωπο. Μπορεί η ψυχολογία να έχει υποδείξει τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας, για παράδειγμα, και την επικινδυνότητα αυτής, αλλά οι αθεράπευτοι σχιζοφρενείς καθοδηγούν τεράστιες μάζες. Μπορεί να έχει αποδειχθεί η δύναμη της αυθυποβολής (π.χ. με placebo θεραπείες) αλλά ο θρησκόληπτος νους θεωρεί ευκολότερο ή σωστότερο να αποδώσει το «θαύμα» στο θεό.

Θεωρώ λοιπόν, ότι η ιδέα του θεού μειώνει εκείνον τον άνθρωπο που του αξίζει να μειωθεί.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2005

Η ΚΥΡΑ ΝΤΙΝΑ

Και προσπαθώ πάντα να είμαι μπροστά από την εκάστοτε εποχή. Πρέπει με κάποιο τρόπο να αυξήσω τις πωλήσεις μου. Μετά λοιπόν από πολύωρη σκέψη θυμήθηκα τα μπουγέλα. Ξέρετε, το κλασικό έθιμο όταν κλείνουν τα σχολεία αμέσως μετά την αποσυναρμολόγηση των βιβλίων (ειδικά της φυσικής – μπορούσα να το κάνω και με τα δόντια) ακολουθεί το μπουγέλωμα με μία απαράδεκτη εμμονή στις άσπρες κοριτσίστικες μπλούζες (λύσσα) .

Τηλέφωνο καπάκι στις αποθήκες να μου βρουν μπουγελόβομβες. Δεν τις ξέρετε; Είναι σακούλια με μπαλονάκια, σε μέγεθος προφυλακτικού που εφαρμόζουν στην βρύση και γεμίζουν νερό (την συνέχεια την φαντάζεστε). Το επόμενο βήμα ήταν να διαδοθεί. Πολύ ξενέρωτα ρε γαμώτο τα πιτσιρίκια. Γέμισα δύο μπαλονάκια λοιπόν και τα πέταξα στον κυρ Σωκράτη απέναντι (όχι μην λυπάστε τα άξιζε – όλη τη μεγάλη βδομάδα μου πέταγε δυναμιτάκια στο μαγαζί). Η αρχή έγινε. Δηλαδή της κακομοίρας έγινε. Ξεπούλησα σε μία μέρα. Αλλά την πάτησα άσχημα. Το δαιμόνιο εμπορικό μου μυαλό δεν είχε υπολογίσει το βασικότερο. Οι βρύσες του σχολείου ήταν κλειστές (Τον μαλάκα τον Διευθυντή τώρα βρήκε να κάνει οικονομία).

Ορδές οι μπόμπιρες έξω από το μαγαζί. «Κυρά Ντίνα να γεμίσουμε τις βόμβες ;» Εκτός από το Ντίνα που το σιχαίνομαι (σας προειδοποιώ) ξαφνικά έγινα και κυρά Ντίνα. Η ΦΡΙΚΗ. Τί να πω, διακυβευόταν το μέλλον της επένδυσής μου. « Άντε ένας ένας και μην μου λερώσετε το πάτωμα». Κατάφερα να μετρήσω καμμιά εικοσαριά κεφάλια.

Η ουρά έφτανε έξω από το μαγαζί και το πάτωμα επιεικώς σκατά (είναι μαρτύριο να σφουγγαρίζεις ψιλικατζίδικο – κάθε δύο λεπτά μπαίνει πελάτης). Τις πετάγανε και ξαναγυρίζανε στην ουρά. Και ξεκίνησε ο πόλεμος από μία μικρή σπιθίτσα. Όπως πάντα ο Άρης (έξι χρονών και μία γλωσσάρα ναααα). «Κυρα Ντίνα εσύ τί ομάδα είσαι;» Και την είπα την μαλακία. «Ιωνικός ρε ηλίθιο και μην με ξαναπείς κυρά Ντίνα». Όπως καταλαβαίνετε είμαι μούσκεμα. Και το μισό εμπόρευμα και τα ράφια.
Δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Έκατσα και τις έφαγα σαν μία κυρά Ντίνα. Και γέλαγα κιόλας.
Σκέφτομαι για να μοιράσω την ζημιά να φέρω φυσοκάλαμα. Μπα, μαλακία από τώρα πονάει ο κώλος μου.

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

Τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς : μην την εξευτελίζεις

μες την πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ΄εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινή ανοησία,

ώσπου να γίνει σα ξένη φορτική.

Κωσταντίνος Καβάφης.

Αφιερωμένο σε ένα ανέλπιστο φιλαράκι.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2005

Οι πωλήσεις των εφημερίδων ( η δική μου σφυγμομέτρηση)

Οι εφημερίδες που πουλάω είναι συγκεκριμένες. Ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις των εκάστοτε (συγκεκριμένων – καθότι γειτονιά) πελατών μου. Ξέρω πουχου ότι ο κος Βαγγέλης ποτέ δεν θα αγόραζε τον Ελεύθερο ή την Αυγή, παρά μόνο Τα Νέα, ακόμα κι αν ήταν τα τελευταία φύλλα που θα μου είχαν απομείνει.

Όμως έχω παρατηρήσει κάποια διακομματικά –πιασάρικα- θέματα που ποτέ δεν ξεμένουν ακόμα και αν έχουν γραφτεί από τον πιό γλοιώδη πενοσάλιαγκα της δημοσιογραφίας.

Για να γίνω πιό σαφής. Ένα πολύ ωραίο θεματάκι που κάποιες εφημερίδες το ΄χουν τουλάχιστον δύο φορές την βδομάδα πρωτοσέλιδο είναι για προλήψεις στο Δημόσιο. Και τρέχει όλη η γειτονιά να προλάβει. ΑΝΑΡΠΑΧΤΕΣ (που λέει και η μάνα μου).

Ένα εξίσου γερό θέμα είναι οι προγνώσεις των σεισμών κοινώς εκμετάλλευση της σεισμοφοβίας. Λες και αν κάποιος σεισμολόγος μας πει ότι θα γίνει σεισμός στην Ελλάδα θα πέσει έξω. Δεχθείτε το, στην Ελλάδα ΠΑΝΤΑ θα κάνει σεισμούς. Και ακολουθούν κάνα σκανδαλάκι, κανένας νέος ιός, κάποια τρομερή συνομωσία κατά των πολιτών (κινέζικα σίδερα κ.τ.λ.). Αλλά ποτέ πολιτικά θέματα (εκτός αν είναι πολύ ροζ ή κίτρινα –παίζει μεγάλο ρόλο το χρώμα της είδησης) . Έχουμε πήξει νομίζω. Οκ, οι κολλημένοι όπως ο κ.Βαγγελάκης παραπάνω δεν θα δουν τίποτε παραπέρα εκτός από Τα Νέα και εκτός από οποιαδήποτε άλλη φυλλάδα του δώσει την ελπίδα να βολέψει την κόρη του, (μόνο που σ΄αυτή την περίπτωση του την τυλίγω μέσα σε αδιάφανη σακούλα) αλλά πού πάμε ρε σεις;

Και φτάνουμε στο Σαββατοκύριακο. Ω, εκεί δεν έχει ιδεολογίες και μαλακίες. Πρέπει αν θέλω να πουλήσω, να γνωρίζω όλες τις ταινίες που έχει η κάθε εφημερίδα. Με έχουν ταράξει όλοι οι πελάτες. Και θέλουν και κριτική της κάθε ταινίας. Μία φορά έκανα την μαλακία και είπα κριτική για ταινία και μου τα ΄χώσανε άσχημα ( γμτ ήταν για το ¨μη αναστρέψιμος¨ - ή κάπως έτσι - με την Μόνικα – λες και την είχα δει – αλλά τη θεωρώ θεά) οπότε βράστα.

Και μετά μου λένε μεγάλες εφημερίδες και μαλακίες. Πανικό, φόβο και όνειρα πουλάνε (αλλά κυρίως dvd).

Υ.Γ.1 Πολύ θα ήθελα να δω από τους bloggers ένα αφιέρωμα στον κορυφαίο illustrator και όχι μόνο, Βασίλη Αρναούτογλου. Καλό ταξίδι κι ας ήταν πολύ νωρίς.

Πάντα υπάρχει χώρος για κάτι όμορφο απ΄τα παλιά.

If


by Rudyard Kipling

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don't deal in lies,
Or, being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build 'em up with wornout tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on";

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings - nor lose the common touch;
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run -
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man my son!

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2005

AT BLUES…

Κάθομαι στην ίδια καρέκλα τα τελευταία δύο χρόνια και παρατηρώ την ίδια και απαράλλακτη εικόνα απέναντί μου. Έναν ψηλό τοίχο. Που με τυφλώνει όταν ακτινοβολεί τον ήλιο, που με πλακώνει όταν έχει συννεφιά. Όχι δεν είναι μία καλή μέρα σήμερα.

Το χθεσινό βράδι ήταν ένας μακρύς και επίπονος απολογισμός. Που όλο τον καθυστερούσα.

Μπορεί να φανεί κοινότυπο αλλά δεν είναι ζωή αυτή. Δεν γίνεται να δουλεύουμε τόσες ώρες για το τίποτα. Ακόμη και πριν από αυτή την δουλειά ποτέ δεν είχα ένα ευπρεπές οκτάωρο. Δεν κατάφερα τίποτε εκτός από μία ευτυχισμένη προσωπική ζωή. Ναι, είναι ένα αντίβαρο. Πολλοί δεν έχουν ούτε αυτό και απορώ τί τους κρατάει ακόμη στα πόδια τους. Αλλά και πάλι δεν τα καταφέρνω.

Στα τελευταία δέκα χρόνια δεν έχω καταφέρει να έχω διακοπές, σπίτι, αυτοκίνητο. Αλλά ζητάω απελπισμένα αξιοπρέπεια. Κι εκείνη κρύβεται πίσω από το φοιτητικό σαραβαλάκι μου. Και προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στην δεδομένη «φυσιολογική» ζωή των άλλων και την δύσκολη δική μου.

Και προσπαθώ να φανώ φυσιολογική κι εγώ αλλά κάπου σκαλώνει. Το «πού θα πας διακοπές» είναι μία δύσκολη ερώτηση αλλά όχι και τόσο μπροστά στο «γιατί δεν έχεις παιδί». Ναι, πολλοί άνθρωποι είναι αδιάκριτοι και πιεστικοί. Γιατί η κοινωνία μας είναι πιεστική.

Όχι δεν έχω εγκλωβιστεί στο κυνήγι υλικών αγαθών. Απλά θα ήθελα να μπορούσα να γίνω άνθρωπος. Άνθρωπος για μένα σημαίνει παιχνίδι, δημιουργικότητα, μάθηση, ελευθερία. Τίποτε σήμερα δεν είναι άνθρωπος. Τίποτε δεν είναι για τον άνθρωπο. Θεμελιώδη δικαιώματά μου έχουν καταπατηθεί. Τα σημαντικότερα πράγματα για την δική μου ζωή είναι δεδομένα για την ζωή των περισσοτέρων. Ναι, το σύμπαν συνωμοτεί πανηγυρικά εναντίον μου και ας ήθελα το αντίθετο με όλη μου την ψυχή.

Απολογισμός επίσης σημαίνει αποφάσεις. Δεν έχω ούτε το δικαίωμα αυτό. Δεν έχω το απλό δικαίωμα της απόφασης πάνω στην δική μου ζωή.

Κύριοι, δεν θέλω άλλο να συμμετέχω σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Ίσως απλά να βάλω κάτω το κεφάλι και να υπομένω, ίσως να τα καταφέρω , ίσως απλά να συνεχίσω να γράφω.Ειλικρινά δεν ξέρω.

Αυτό που μου έχει λείψει περισσότερο είναι η δυνατή μουσική. Μετά τις δώδεκα που πηγαίνω σπίτι είναι απαγορευτικό. Το πολύ πολύ να πιώ έναν κουβά φραπέ και να κάνω τις δουλειές του σπιτιού. Στα βουβά μέχρι τις τρεις.

Λυπάμαι που σας στεναχώρεσα. Το μόνο που θέλω να ζητήσω είναι να ακούσετε για μένα πολύ δυνατά το Forever των Stratovarius.

Καλό υπόλοιπο.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2005

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑΤΑ ΜΑΣ (που τελικά δεν τα ΄φαγε η μαρμάγκα)

Τεράστια νοσταλγία, καρατεράστια ομολογώ. Αλλά πρέπει να το συνεχίσω ως φόρο τιμής στα κατεβασμένα μου σαγόνια κάθε φορά που έτρωγα παγωτό λεμόνι. Λοιπόν one more list.

Μάσα

-Τσίχλες με αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών (στον αντίποδα τα χαρτάκια yu gi oh που έχουν επάξια το νο 1 στις πωλήσεις μου τώρα, αλλά δεν καταλαβαίνω χριστό).

-Κάστανα στην σόμπα που τα μισά ήταν χαλασμένα.

-Σερενάτα ( πάλι Χάρρυ Κλυν)

-Καραμέλες βουτύρου (μαλακές σε χρυσόχαρτο – ή μάλλον ένα με το χρυσόχαρτο)

-Καραμελόσκονη (που έσκαγε σαν στρακαστρούκα στο στόμα)

-Τσίχλες τσιγαράκια (γαμώτο μάλλον είναι ο προπομπός της ένταξής μου στους μανιώδεις καπνιστές – αλλά πού ΄να ξερα)

-Γλυφιτζούρια πλακέ στρογγυλά (άσπρα με ζωγραφισμένα λουλουδάκια και φρούτα στην μέση).

-Τσίχλες με τατουάζ – μουτζούρες

-Αρμυρά κρακεράκια σε σακουλάκι με τα ζώδια.

Παιχνίδια με ζώα

-Χρυσόμυγες από την αχλαδιά απέναντι.Τις έδενες με μία κλωστή και είχες το δικό σου pet που γυάλιζε, ζουζούνιζε, γρατζούναγε ασύστολα και έτρωγε ζάχαρη για καμμιά – δυό μέρες- μετά ψόφαγε. Αν έπιανες τρεις-τέσσερις μαζί ήσουν η βασίλισσα της γειτονιάς.

-Μανταλάκια στο λειρί του κόκορα (και μετά βραστός σούπα με πατάτες)

-Σειρές από κάμπιες στο δασάκι απέναντι που αν τους έβαζες ξυλάκια τους άλλαζες πορεία και έμπαιναν σε όποιο σπίτι γούσταρες.

Παιχνίδια

-Γιάντες. Το παιχνίδι με το κοκκαλάκι της κότας που με όποιον το έσπαγες δεν έπρεπε να σου δώσει τίποτε χωρίς να πεις «το νου σου».

-Τα απίστευτα συνθηματάκια :

Αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες

Κορίτσια νικάνε, αγόρια κατουράνε

(Γαμώτο έχω σπάσει το κεφάλι μου, μέχρι προχθές είπα καμμιά δεκαριά στον άντρα μου).

-Σιδερότυπα από τα περιοδικά.( Αγαπημένο το σιδερότυπο του Boy George)

-Τρελοφασολάκια (μικρές πλαστικές μαλακίες που το μισό τους ήταν πιό βαρύ και κουνιόντουσαν – και εμείς κοιτούσαμε σαν χαζά).

Κόμιξ

-Μανίνα

-Κατερίνα

-Μικρός ΄Ηρωας

-Spiderman

-Ποπάυ, Μίκι, Ντόναλντ

-Τιραμόλα (μακράν ο καλύτερος)

Και να ΄ταν μόνο αυτά. Όσο γράφω τόσα πιό πολλά θυμάμαι. Και έχω κατεβάσει όλες τις καραμέλες και τις τσίχλες του μαγαζιού.Λοιπόν θα σταματήσω γιατί έχω τσακίσει το εμπόρευμα.

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2005

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑΤΑ ΜΑΣ (που τα ΄φαγε η μαρμάγκα)

Μετά από ένα άκρως κουραστικό αλλά τέλειο Σαββατοκύριακο, ξανά κεφάλια μέσα.

Πριν από λίγο καιρό, δέχτηκα το υπέρτατο δώρο. Μία βιντεοκασέτα με τηλεοπτικές διαφημίσεις από την δεκαετία του ΄70 έως αρχές ΄90. Απίστευτες. Από τον τύπο με τα μουστάκια του «κουτί-κουτί» μέχρι τις γκόμενες που χορεύουν στην διαφήμιση του Πατίστα.Την Μαριάννα Τόλη με τα τεντόπανα Πειραικής Πατραικής και τον Χάρρυ Κλυν στα φουντούνια. Και αφού την είδαμε με φίλους αρχίσαμε να ξαναθυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια και τί βλέπαμε στην τηλεόραση, τί τρώγαμε, τί αγαπούσαμε. Ναι, η γενιά μου μεγάλωσε σχεδόν αποκλειστικά με τηλεόραση. Αυτό που θα κάνω είναι να τα καταγράψω γιατί είναι πολύ αγαπημένες μνήμες και σίγουρα θα γουστάρετε.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Παιδικά

-Φρου φρου

-fragol rocks (ή κάπως έτσι) παιδική σειρά με μαριονέττες.

-Muppet show –το αγαπημένο μου

-Ο Παραμυθάς ( για χαι τεκ παραμύθια)

-Κάντι Κάντι ( Η βαρεμάρα- αλλά άρεσε στην κολλητή μου)

-Γαμώτο, ήταν άλλο ένα με μαριονέτες και εκείνο το ηλίθιο κουκλάκι που καταβρόχθιζε τα πάντα και φώναζε συνέχεια «μπισκοτάκια-μπισκοτάκια», anyway, το καλύτερο.

-Χάιντι (το καναρίνι μου το είχα ονομάσει Πήτερ από την σειρά και έχω ακόμη μαξιλάρια και σεντόνια Χάιντι)

Σειρές

-Μεθοριακός σταθμός

-Λούνα Πάρκ (Παπαγιαννόπουλος, Παγκράτη)

-Ελληνική ταινία Σαββάτου (κάθε Σάββατο έπαιζαν ηλιόσποροι και όλη η γειτονιά μαζευόταν για την ταινία- δεν είχαν όλοι τηλεόραση)

-Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (απλά μπλιάχ)

ΜΑΣΑ

-Ψεύτικα παγωτάκια (χωνάκια και από πάνω αφρομαλακία)

-βανιλίτσες (μικρά κουζινικά που είχαν μέσα βανίλια και χρησίμευαν μετά σαν παιχνίδια – πέθαινα για τα μικρά κουταλάκια τους)

-Μπομπονέλες coca cola (δεν με άφηναν να πιω κανονική και τις τσάκιζα)

-Charleston (μικρά λουκουμάκια τριαντάφυλλο)

-Μέντες στρογγυλές (που τις έδιναν σε χωνάκι από εφημερίδα- κόκκινες και πράσινες)

-Παγωτό χωνάκι (που πούλαγε ο κλασικός γέρος μουστάκιας με το τρίκυκλο)

-Μπουγάτσα (που πούλαγε ο ίδιος μουστάκιας με το τρίκυκλο τον χειμώνα)

-Φλορεάλ (κρέμα σοκολάτα που έφερνε κάθε πρωί ο γαλατάς )

-big babol ( τσίχλα. Με τέσσερις μαζί, έκανες τεράστιες φούσκες – και ωραίο κούρεμα)

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (ναι, παίζαμε κιόλας)

-Calkitos (ή κάπως έτσι, δηλ.χαλκομανίες. Αγαπημένο το στρουμφοχωριό σε φωτογραφία που το γέμιζες με στρουμφάκια).

-Λάστιχο (ή αλλιώς όλα τα σημάδια στα γόνατά μου)

-Φυσοκάλαμο (όχι όμως με πλαστελίνη, αλλά με κόκκινα μπιρμπιλόνια από τον κήπο της μαλακισμένης δίπλα- πόναγαν πιό πολύ)

-Σύρμα (το πούλαγαν με το μέτρο. Το έδενα στο φυσοκάλαμο, του έβαζα φωτιά και γύριζα γύρω- γύρω, η χαρά του πυρομανή – ναι ήμουν ηλίθιο)

-Ομαδικά (μακριά γαιδούρα – ή αλλιώς η δικαιολογία για φλερτ από wannabe εφαψίες- μήλα- αμπάριζα- κρυφτό- παντομίμα).

Είμαι σίγουρη ότι έχω ξεχάσει τα μισά. (Θα έχει και συνέχεια με τις υπόλοιπες διαφημίσεις της βιντεοκασέτας – βαριέμαι τώρα).

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2005

Εν μέσω τρελλού πανικού (περιοδικά, κρατήσεις, παραγγελίες για Σαββατοκύριακο), μου ΄σκασε μύτη η MRB. Πολιτικές δημοσκοπήσεις. Η υπάλληλος είχε μαζί της και μία κάλπη. Για μισή ώρα απαντούσα ερωτήσεις περί των πολιτικών και στο τέλος ψήφισα. Την παραξένεψα λιγάκι.Δεν απάντησα σε καμμία ερώτηση καταφατικά και της φάνηκε περίεργο. Όχι δηλαδή εσείς τί θα απαντούσατε σε ερωτήσεις του τύπου :

-Είστε ευχαριστημένη με την εξωτερική πολιτική του Καραμανλή; (Όχι)

-Σας φτάνουν τα εισοδήματά σας; (Όχι)

-Ποιό Υπουργείο θεωρείτε ότι κάνει καλύτερα την δουλειά του; (Κανένα)

-Καραμανλής ή Παπανδρέου (Κανένας) κ.τ.λ.

Η ψήφος αφορούσε τί ψήφισα στις προηγούμενες εκλογές και τί θα ψηφίσω στις επόμενες. Κουράστηκα. Όταν το κατάλαβε, ρωτούσε πιό γρήγορα και στο τέλος με ρώτησε : «Ανώφελο ε;» .

{Πολλές φορές απλά προσπαθώ να είμαι όσο πιό ευγενική γίνεται με πλανόδιους πωλητές, ζητιάνους κ.τ.λ. και το ίδιο προσπάθησα και με εκείνη (άλλωστε τί έφταιγε, μία υπάλληλος απλή ήταν). Θα ήθελα όμως να της τα ψάλλω κανονικά, να της υπαγορεύσω εγώ τις ερωτήσεις και να της πω να βάλει την κάλπη εκεί που ξέρει. Θα ήθελα όλες αυτές οι εταιρείες να μην με κλείνουν σε δικλείδες ασφαλείας του τύπου Κωστάκης ή Γιωργάκης και να μην πουλάνε την απάντηση που με ανάγκασαν να δώσω στον έναν ή τον άλλον (ανάλογα ποιός ευνοείται). Θα ήθελα ο κόσμος τις ημέρες των εκλογών να τους δώσει μία αληθινή εικόνα της κατάστασης και όχι ψήφους του στιλ Ολυμπιακός – Παναθηναικός. Εξηγήστε π.χ. στην γιαγιά μου ότι ο κος Βασιλείου (ο ηθοποιός της Λάμψης) μπορεί να είναι κατα τ΄άλλα (ας πούμε) καλός ηθοποιός αλλά δεν πείθομαι ότι κάνει για βουλευτής επειδή είναι ωραίος άντρας (τα ίδια έλεγε και για τον τέως Κοκό). }

Αλλά αντί για όλα αυτά της απάντησα «ανώφελο» και έφυγε.

Και έχεις και από την άλλη τα cosmogirls (ευχαριστώ για το mail- διαφωτιστικότατο) που έχουν αυτά και αυτά τα προβλήματα.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2005

Καλό μήνα, καλό καλοκαίρι, μπλα, μπλα μπλα.

Δεν έχω ιδιαίτερη έμπνευση σήμερα, but anyway, κάτι θα γράψω. Λοιπόν, απ΄τα πρωινά μου mail μου έμειναν τα δύο καλύτερα.

An accountant comes home late one day and tells his wife "I was out getting a tattoo."

"A tattoo?" she frowned. "What kind of tattoo did you get?"

"I got a hundred dollar bill tattooed on my penis," he said proudly.

"What the hell were you thinking?" the woman said, shaking her head in disbelief. "Why on earth would an accountant get a hundred dollar bill tattooed on his penis?"

"Well, I like to watch my money grow," he began.

"Once in a while, I like to play with my money."

"I like how money feels in my hand."

"But the best part is, instead of you going out shopping, you can stay right here at home and blow a hundred bucks anytime you want!"

Q. How do you know if you've got a high sperm count?
A. your girlfriend chews before swallowing