Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2006

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ

Καμμιά φορά, κάθομαι και σκέφτομαι πόσο διαφορετικός άνθρωπος γίνομαι καθημερινά και πόση ταχύτητα έχει πια η ζωή μου. Σε καμμία άλλη ηλικία δεν είχα τόσα καινούργια πράγματα να σκεφτώ, να αναθεωρήσω, να κάνω και να αποφασίσω τόσο γρήγορα. Όσο περνούν τα χρόνια λειτουργώ όλο και πιο γρήγορα και αν συνεχίσω με τέτοιες σπίντες, σε λίγο θα ψάχνω σπόνσορα για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου στο άθλημα «καψομυαλοδρομία με εμπόδια που βάζετε μόνοι σας». Μιλάμε για χρυσό, παγκόσμιο ρεκόρ και διεθνή καριέρα.

Πώς τα καταφέρνω δεν ξέρω ακόμα. Ότι μου γυαλίσει πάω και το χώνω στην ζωή μου. Ένα blog, ένα μαγαζί, μια δουλειά, έναν φίλο, άλλον ένα φίλο, μια φίλη, άλλη μία φίλη, μια καινούργια συνήθεια, πέντε καινούργιους στόχους, κάτι βιβλία να διαβάσω, πέντε έξι ντιβιντί να δω, καμμιά δεκαριά περιοδικά να διαβάσω (πριν πουληθούν), μια ραδιοφωνική εκπομπή να ακούσω, ένα φαγητό να μαγειρέψω, μια υποχρέωση, άλλη μια υποχρέωση (εντάξει, για να είστε μέσα βάλτε καμμιά εκατοστή υποχρεώσεις), τίποτε κουρτίνες να πλύνω, κάνα κειμενάκι να γράψω, κάνα επιστημονικό να αναλύσω, κάτι λεφτά να βγάλω...ουφ. Μην τα λέω όλα, εννοείται ότι δεν είναι ούτε τα μισά απ΄αυτά που καβατζώνομαι.

Ξυπνάω το πρωί και δεν έχω κάνει τίποτε. Εν τω μεταξύ μου την έχουν πέσει από τριγύρω άλλα εκατό πράγματα και θέλω ρε γαμώτο να τα προλάβω όλα, τα γουστάρω όλα με χίλια, αλλά φτάνω σε μια κατάσταση σαν την τωρινή ας πούμε. Έχω χυθεί στην καρέκλα, η καφείνη έγινε φιλική στη ζαβλακομάρα μου, τα μπλογκς ξεχειλίζουν από κείμενα και τα μάτια μου κλείνουν. Το μόνο ξύπνιο πάνω μου είναι τα δάχτυλά μου που δε λένε να σταματήσουν να βαράνε το πληκτρολόγιο. Μόνα τους όμως. Από πού παίρνουν γραμμή, θα σας γελάσω. Κάθομαι και τα κοιτάω και λέω δεν μπορεί, αλλουνού είναι. Στάνταρ δηλαδή. Λοιπόν, όποιος έχασε τα δάχτυλά του, εδώ τα΄χω. Παρακαλώ φέρτε πίσω τα δικά μου. Βάψτε μου όμως και τα νύχια. Σάπιο μήλο ματ. Καλά και περλέ να ‘ναι, ποιός γαμεί...

Παίζει βέβαια αυτά τα δάχτυλα να είναι όντως δικά μου και κάποιος να μου πήρε τον εγκέφαλο. Και οι Ολυμπιακοί πλησιάζουν. Τέλος πάντων φέρτε ότι σας βρίσκεται και βλέπουμε. Μην πάει και τσάμπα τόση προπόνηση. Αρκεί ρε γαμώτο, να το σηκώσω το γαμημένο!

17 σχόλια:

  1. Έτσι είναι, όπως τα λες.




    araxtos σκέτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. araxte, άραξε γιατί άμα συμφωνούμε πάρα πολύ αρχίζω και ανησυχώ!

    (καλά ρε, κωλοφερέντζα έχεις πάρει το μπλογκ και γεμίζεις σχόλια; Γράφτα όλα σε ένα, αγόρι μου και θα καταλάβω εγώ. Αργεί και το ηλίθιο το bloger να τ΄ανοίξει ένα-ένα και μου ΄γιναν τα νεύρα κουνουπίδια).

    :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ονόματα δε λέμε3/09/2006 10:19:00 μ.μ.

    @ σταματήστε να κατέβω

    ε μα πως να κατέβεις? Μετά την απομάκρυνση εκ της.. αφετηρίας ουδέν "λάθος" αναγνωρίζεται!

    καλή ομόρφως δύσβατη συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχεις δίκιο άμα ξεκινήσεις πρέπει να το κόψεις το νήμα. Να ΄σαι καλά. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ονόματα δεν είπαμε3/09/2006 11:35:00 μ.μ.

    ακόμη κι ως ανώνυμος έχω δίκιο??? Όχι ρε πούστη μου!!! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Βρήκα ένα χαμόγελο πεταμένο, να το στείλω συστημένο; Νομίζω θα κολλήσει μια χαρά στον εγκέφαλο.
    Τη βίδα δεν τη βρήκα, μάλλον έχει χαθεί κάπου μέσα στα ληγμένα.

    Αυτό το blog είναι δικό σου και δικό μας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΖΑΡΝΤΟΖ ΛΕΕΙ
    ¨

    ΝΑΙ ,, ΑΛΛΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ,

    ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ.

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ , ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ,


    =Ζ=

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτά που μ' αρέσουν δεν με κουράζουν.

    Κι αυτά που με κουράζουν δεν μου αρέσουν.

    Με όσα δεν μου αρέσουν δεν ασχολούμαι κι έτσι εξοικονομώ ενέργεια.

    Καλό βράδυ.

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Κωσταντίνα μου, να στην πω τη μαύρη αλήθεια; Να την πάρει το ποτάμι;

    εχμ.. λοιπόν.. μετά από τόοοοση προπόνηση, καιρός είναι να γίνεις μάνα! Εχεις όλα τα εχέγγυα και τις προϋποθέσεις... ;-)
    (άκου με, ξέρω.. θέλει κότσια το άθλημα)

    Αντε, με την ευχή μου και'γω νονά!

    ΠΡΟΣΚΥΝΑ ΒΡΕ! ΦΙΛΑ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΝΟΝΑΣ!

    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ναι, ναι, συμφωνώ κι εγώ.
    Η τελευταία επιθετικότητα δείχνει περίοδο γονιμοποιητική.
    Εδώ που τα λέμε, με το λεξιλόγιο του φίλτατου Καλτσόβρακου, είναι περίεργο πως δεν έχεις γονιμοποιηθεί προφορικά (νέα μέθοδος!).
    Και, φυσικά, αστειεύομαι. Όχι για την πρόταση της Ροδιάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. όταν βάζουμε πάρα πολλά πράγματα στη ζωή μας κινδυνεύει να μείνει άδεια ... καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. μακάρι να είχα κι εγώ την όρεξη να τα κάνω όλα αυτά :)

    καλημέρα (πιο μοσχάρι δε γίνεται, ΤΩΡΑ ξύπνησα!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ανώνυμε, αν δηλ. κάποιος είναι ανώνυμος πρέπει ντε και καλά να διαφωνώ; Τί μαθαίνω ρε γμτ εδώ μέσα!

    Alombar, να ΄σαι καλά. Ναι, ένα χαμογελάκι το χρειάζομαι σήμερα. :)

    Zardoz, είσαι ένας πολύτιμος φίλος. Σ΄ευχαριστώ. :)

    Doll, το πρόβλημα είναι ότι μου αρέσουν περισσότερα απ΄όσα μπορώ να αντέξω. Δυστυχώς. Καλημέρα :)

    Rodia & Ημίαιμε, δεν είναι κάτι αυτό που μπορείς να το προγραμματίσεις.

    Storyteller, ναι. Όλοι στην ίδια εξοντωτική δίνη. Χαίρομαι όμως που βρίσκετε τον χρόνο να μου αφήσετε μια κουβέντα. Άσχετα αν νοιώθω άσχημα όταν δεν μπορώ να το κάνω κι εγώ σε όλους. :)

    New, αυτός είναι ένας μεγάλος φόβος μου. Πώς τα καταφέρνεις κάθε φορά και λες τόσο μεγάλες αλήθειες και με κολλάς τελείως, δεν έχω καταλάβει. Καλημέρα. :)

    M13, όσο περνούν τα χρόνια θα δεις ότι δεν σε παίρνει για αναβολές. Τουλάχιστον εσύ έχεις κάνει αρκετά. Εγώ ακόμη είμαι στην απόσβεση. Καλά ρε, δεν ντρέπεσαι να μου λες ότι ΤΩΡΑ ξύπνησες; Άκαρδη.... :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ψιτ, εσύ με τη μία φίλη και την άλλη φίλη, αν θες βόηθεια στο να ανταπεξέλθεις, ξέρεις που να με βρεις.

    Μόνο ρε συ, φρόντισε να είναι λίγο flexible στο πρόγραμμά τους γιατί εγώ δεν... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κουτσούς οι φίλες μου, δεν! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. To anonymous από πάνω εγώ ήμουν γαμώ το bloger γαμώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή