Κυριακή, 12 Μαρτίου 2006

I’M A FREAK

Μην με πρήζεις άλλο. Θες να με ρωτήσεις, να μάθεις, να καταλάβεις; Ρώτα στα ίσια και σε διαβεβαιώ ότι είναι πολύ πιο εύκολο. Όταν όμως πας με πλάγιες ερωτήσεις και σούξου μούξου, δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να μάθεις το παραμικρό. Τσαντίζομαι, πώς το λένε; Και ναι, σε παίρνω γραμμή απ΄την αρχή. Δεν χρειάζεται καν να ανοίξεις το στόμα σου. Ειδικά όταν το θέμα είναι προσωπικό και δεν έχεις καμμιά δουλειά να ρωτήσεις αν δεν σου πω από μόνη μου. Ειδικά όταν δεν το ΄χουμε συζητήσει ποτέ και όποιος προφανώς στο σφύριξε είναι μεγάλος μαλάκας. Πολύ μεγάλος.

Μου ΄χει τύχει άπειρες φορές παρόμοιο σκηνικό. Αν έχεις μαγαζί, πολύ λίγα πράγματα από την προσωπική σου ζωή μπορούν να κρατηθούν «προσωπικά». Δεν είσαι μια γειτόνισσα που θα κλείσει την πόρτα της και θα κόψει επαφές, είσαι ένα μαγαζί με μια πόρτα ορθάνοιχτη όποτε τους καπνίσει, ακόμη και τις ώρες που δεν θέλεις να δεις άνθρωπο στα μάτια σου, ακόμη και όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται και εσύ πρέπει να το κρύψεις. Πρέπει να γελάσεις, να είσαι ευγενική και να απαντήσεις σε όλες τις αδιάκριτες ερωτήσεις. Αν όχι, δεν θα ξαναπατήσουν.

Είναι τελείως ηλίθιο αυτό που συμβαίνει με τα μαγαζιά. Και δεν μιλάω για επαγγελματισμό και ευγένεια απλώς. Για να προκόψει ένα μαγαζί πρέπει να έχει κολλητιλίκια με όλη τη γειτονιά. Αν όχι, αρχίζουν οι μαλακίες. Αν είσαι λιγάκι σαν κι εμένα που δεν γουστάρω να μιλάω σε άνθρωπο, την έκατσες. Όταν είχα πρωτοανοίξει, ήμουν πιο ανοιχτή. Ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο και μου γύρισε μπούμερανγκ. Κατάντησα να έχω μονίμως δυό τρεις καρέκλες γεμάτες, έψηνα καφέδες απ΄το πρωί ως το βράδι, μέχρι που έφτασα να κλείνω μετά τις 12,30 γιατί μαζεύονταν όλοι και δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν.

Οι περίεργες αυτές σχέσεις κατέληξαν λιγάκι άσχημα. Μετά από ένα δύο επεισόδια γειτόνων που ήπιαν όλες τις μπύρες του μαγαζιού και έκαναν κάτι ευτράπελα, πήγα τις καρέκλες σπίτι, έκρυψα το παγκάκι στην αποθήκη, έκλεισα την πόρτα του μαγαζιού και άρχισα να «περνάω τιμολόγια» στον υπολογιστή. Το τί «τιμολόγιο» είχα, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μια φορά που δεν είχα κάποιο πρόχειρο τιμολόγιο, είχα πάρει έναν κατάλογο από πίτσες και έκανα ότι πληκτρολογούσα τα φ.π.α., ξέρετε, πίτσα μαργαρίτα 5,50, διαιτιτικό γεύμα 8,30. Ευτυχώς που ο πάγκος ήταν ψηλός και δεν με πήραν χαμπάρι. Ούτε κουβέντα δεν αντάλλασα πέρα απ΄τα τυπικά.

Όλο αυτό φυσικά, διαστρεβλώθηκε ανάλογα την αντίληψη του κάθε πελάτη.

Μερικοί νομίζουν ότι πάσχω από κατάθλιψη, ότι παίρνω ναρκωτικά, ότι είμαι επικίνδυνη. Άλλοι, ότι είμαι άλλος ένας καμμένος εγκέφαλος που έχει πρόβλημα εξάρτησης από τον υπολογιστή και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ναι, έχω γίνει παράδειγμα προς αποφυγή για όποιο πιτσιρίκι ζητήσει υπολογιστή από την μαμά του. Άλλοι θεωρούν ότι έχω προβλήματα με τον άντρα μου και άλλοι ότι έγινα πια εκατομμυριούχος και τους σνομπάρω. Not even close.

Όλα αυτά τα συμπεράσματα λιγάκι με συμφέρουν. Είναι προτιμότερο να πιστεύουν όλα αυτά και να με αφήνουν ήσυχη παρά να με ζαλίζουν απ΄το πρωί ως το βράδυ αφήνοντάς με μονίμως «αδειασμένη». Εκτός από κάτι σιχαμένες περιπτώσεις που δεν αρκούνται στις φήμες. Εκτός από κάτι καμμένους εγκέφαλους που θέλουν να διασταυρώσουν τα κουτσομπολιά και να μάθουν παραπάνω. Οι ερωτήσεις τους πονάνε πολύ και μου είναι δύσκολο να ελιχθώ. Σήμερα κατάφερα να μην απαντήσω. Δεν είμαι ιδιαίτερα διπλωμάτης, ούτε μπορώ να κρύψω μερικά πράγματα. Σήμερα όμως τα κατάφερα. Με γλίτωσε ένα «τιμολόγιο» από σουβλάκια.

Είναι περίεργο πώς κάποιοι άνθρωποι θέλουν να εισβάλλουν τόσο βίαια σε ζωές άλλων. Το να κάνεις μια δύσκολη ερώτηση και να περιμένεις απάντηση είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί ποτέ να μου κάνει κάποιος.

13 σχόλια:

  1. Ψυχραιμία, μήπως ξεχνάς οτι στο Ελλαδιστάν η κοινωνική κριτική είναι τρόπος ζωής; Εχει βέβαια και τα καλά της - αν χρειαστείς βοήθεια από το γείτονα, συνήθως θα τρέξει. Μια οικογένεια είμαστε όλοι, έστω κι αν μερικές φορές δεν το αντέχουμε. Υπομονή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Κωνσταντίνα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που δεν έχει αντιμετωπίσει, σε δεδομένη στιγμή το πρόβλημα. Προσωπικά, αν κρίνω ότι η ερώτηση είναι αδιάκριτη, απαντώ σοκαριστικά (για εκείνον που εισπράττει την απάντηση, βεβαίως..). Σε πληροφορώ πως πιάνει...δεν επανέρχονται :) Την επόμενη φορά, λοιπόν, κοίτα τους στα μάτια και με σατανικό χαμόγελο πες: "Είστε ΣΙΓΟΥΡΟΣ/Η ότι θέλετε να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση?"

    Καλή Κυριακή να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπημένη μου Costantina, καλημέρα (τρόπος του λέγειν).
    Ανοικτή πόρτα ή κλειστή πόρτα;
    Μεγάλο πρόβλημα έτσι;
    Ξέρω (και ξέρεις) διυθυντάδες που’χουν ανοικτές πόρτες και διευθυντάδες που τις έχουν ερμητικά κλειστές… Οσες φορές είχα γραφείο και υφισταμένους (το μισώ! Το μισώ!) δεν έκλεισα την πόρτα μου γιατί ντρεπόμουν.
    Μου βγαλανε την ψυχή ανάποδα.. Ο κάθε παπάρας έμπαινε μέσα και πάντα έλεγε μια φράση που’χε ερωτηματικό στο τέλος της. Δηλαδη ΟΛΟΙ ζητούσαν κάτι. Ζούφιανε το μυαλό μου. Την τελευταία φορά αποφάσισα να την κρατήσω κλειστή. Παραλίγο να πεθάνω από μοναξιά.
    Τι έκανα; Χαχαχαχαχα παραιτήθηκα. Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ το γιατί.
    Δεν είχα την τύχη (;) να’χω ψιλικατζίδικο, αλλά υποθέτω ότι αυτό που σου λέω ψιλο-μοιάζει με αυτό για το οποίο γκρινιάζεις.
    Δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεββάτι.
    Αν θες πάντως την γνώμη μου (πώς να της ξεφύγεις άλλωστε;) νομίζω ότι το τραβάει λιγάκι ο οργανισμός σου. Θυμάμαι όταν πρωτομπήκα στα blogs που σε ρώτησα πώς μπορώ να βάλω links στο δικό μου και έσπευσες αμέσως να βοηθήσεις (Σ’ ευχαριστώ πολύ!).
    Παρακολουθώντας το blog σου βλέπω ότι είσαι η «μαμά του λόχου». Αυτός είναι ΕΝΑΣ από τους λόγους που σε γουστάρουμε.
    Κάνεις αυτό νπου κάνεις γιατί σ’ αρέσει το «περνάει κόσμος» ή για να γράφεις τιμολογια;
    Η «γειτονιά» υπήρξε το μαγικό κλειδί για πολλά πράγματα. Φοβάμαι όμως πώς από ΤΟΤΕ μέχρι ΣΗΜΕΡΑ αλλάξε η κλειδαριά και το μαγικό κλειδί είναι άχρηστο.

    Τους κέρασες μπύρες και τους έδωσες πολυθρόνες;
    Σάγαπώ γιατί είσαι ρομαντική.
    Είσαι…δεν είσαι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπομονή Κωνσταντίνα μου...
    Είναι δύσκολο να σε ξεκόψεις σε κάποιους πράγματα που τα θεωρούσαν ως τώρα δεδομένα..πρέπει να το προσπαθήσεις πολυ για να μη χάσεις κιόλας..
    Συνήθως οι περισσότεροι κρίνουν με βάσει αυτό που βλέπουν και δεν μπαίνουν στη διαδικασία να καταλάβουν κάποια πράγματα..
    Είχα μεγαλώσει σε επαρχία και τα γνωρίζω πολύ καλά...
    Για να ξεφύγει κανείς απο τα προβληματά του προσπαθεί να παρηγορηθεί απο καμπούρες άλλων..
    Κάλο κουράγιο και εύχομαι να καταφέρεις να βρεις τισ ισορροπίες που χρειάζεσαι...
    φιλικά,Γεωργία..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είσαι σε πάρα πολύ δύσκολη και λεπτή θέση. Και να προσπαθήσεις να μην τους δώσεις τροφή για κουτσομπολιό, όλο και κάποιος μαλάκας θα βρεθεί να πει κάτι που έπλασε με το διεστραμμένο λιγοστό μυαλό του. Θα μπορούσες να κομπλάρεις τον εξίσου μαλάκα που κάνει την ερώτηση με ερώτηση! “και ποιος είναι αυτός που σου είπε τέτοιο πράγμα;” “από πού ρε ufo το έβγαλες το συμπέρασμα;” Κτλ κτλ.. Τα κουτσομπολιά θα συνεχιστούν φυσικά αλλά τουλάχιστον δεν θα τολμάνε να σου πρήζουν τα ούμπαλα!

    Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ZAΡΝΤΟΖ ΛΕΕΙ:

    ΚΑΛΑ ΠΑΣ ,, ΓΚΡΙΝΙΑΖΕ ΟΣΟ ΘΕΣ,,
    ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ,, ΧΡΗΣΗΜΟΠΟΙΗΣΕ
    ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ,
    ΓΙΑ ΤΙ ΟΣΟ Κ ΝΑ ΘΕΛΗΣΕΙΣ ,
    ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΝΟΗ
    Η ΖΩΗ ΔΕ ΘΑ Σ'ΑΦΗΣΕΙ ΣΕ ΗΣΥΧΙΑ,,,

    ΑΦΟΥ ΤΗΣ ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ

    ΑΝΑΖΗΤΑΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ,
    ΜΕ ΚΑΘΕ ΑΝΑΠΝΟΗ,,,,,,,,

    ΤΟ ΙΔΙΟ Κ Η ΜΑΓΚΟΠΑΡΕΑ ΣΟΥ ,,,
    ΕΝΤΟΣ ΜΑΓΑΖΙΟΥ ,,,,ΕΚΤΟΣ.
    ΕΝΤΟΣ ΜΠΛΟΓΚ ,, Κ.Λ.Π.



    ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ


    === Ζ Α Ρ Ν Τ Ο Ζ ===

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Παιδιά sorry, αλλά έχω ένα σωρό "τιμολόγια" να περάσω.... :P


    Να ΄στε καλά όλοι. Καλά που υπάρχετε. Θερμά ευχαριστώ. :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "Είναι περίεργο πώς κάποιοι άνθρωποι θέλουν να εισβάλλουν τόσο βίαια σε ζωές άλλων."

    Οχι και τόσο παράξενο, αφού η "ζωή" συχνά απουσιάζει..

    ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΒΡΕ!

    (τα περάσαμε, τα περνάμε, θα τα περνάμε όσο δεν κρυβόμαστε στο καβούκι μας)

    :-)))))))))))))))))))))))) + μια αγκαλίτσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. δίδα ψιλικατζού,
    Γέλασα πολύ.
    Σκέφτηκα ύστερα: φαντάσου να ξυπνούσε μια μέρα και πηγαίνοντας στο μαγαζί να έμπαινε ο ένας μετά τον άλλο οι πελάτες και συνωμοτικά να της έκλειναν το μάτι.
    "Γεια χαρά ψιλικατζού" και τέτοια και μετά από κανά δυο ώρες να είχαν μαζευτεί όλοι οι μπλόγκερς και να έπιναν μπύρες μέχρι τα ξημερώματα.
    Τιμολόγια που θα΄χες να περάσεις :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Για μένα η πιο αδιάκριτη ερώτηση, αυτή που μπορεί να σε φέρει σε πραγματικά δύσκολη θέση, είναι:

    "Πόσα βγάζεις;" - "Πόσα σου δίνουν;" - "Τι σύνταξη παίρνεις;" κλπ.

    Κάποτε λοιπόν, δε θυμάμαι πού, είχα διαβάσει τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για να απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερώτηση: Κοιτάς τον άλλον στα μάτια, γέρνεις χαριτωμένα το κεφάλι και παίρνοντας το πιο γλυκό χαμόγελό σου τον ρωτάς: "Γιατί θέλεις να μάθεις;"

    Μέχρι στιγμής είχε 90% επιτυχία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. "...Αν είσαι λιγάκι σαν κι εμένα που δεν γουστάρω να μιλάω σε άνθρωπο,...."

    Έλα, όμως, που εμείς γουστάρουμε να σ' ακούμε!

    (Το έχω "στείλει" τρείς φορές αλλά σήμερα παλεύω με τον υπολογιστή και δεν ξέρω γιατί δεν "ανεβαίνει")

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. The iblog team, ευχαριστώ για τη συμβουλή:-)
    Θα τη χρησιμοποιώ από τώρα όταν με ρωτάνε για την τεχνική που χρησιμοποιώ, για το πώς υπολογίζω το κόστος ενός έργου, για τα εργαλεία, για, για, για... Και όλα αυτά άνθρωποι που δεν έχουν καν πρόθεση να ψωνίσουν κάτι τι! Κολλάω και ντρέπομαι για λογαριασμό τους όταν ρωτάνε τέτοια, λες και είμαι υποχρεωμένη να τους κάνω μάθημα.. Τώρα.. ΕΧΩ ΤΗ ΛΥΣΗ!

    :-)

    ..σόρρυ Κωσταντίνα μου για την κατάχρηση του χώρου σου, αλλά ενθουσιάστηκα.. Τόσο απλό ήτανε..?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. είσαι φοβερή.Μπράβο

    ΑπάντησηΔιαγραφή