Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2006

ΤΑΧΥΜΕΤΡΟ




Την περισσότερη ζωή μου την περνάω καθιστή σε μια καρέκλα τα τελευταία χρόνια. Είναι λες κι έχουν περάσει αιώνες από τότε που έκανα τρελές διαδρομές με τα πόδια για σχολεία, φροντιστήρια, γυμναστήρια, γκομενιακά. Ειδικά τότε που τα πρωτοφτιάξαμε με τον Τάσο. Στην δευτέρα Λυκείου αποφάσισε να ακολουθήσει τους φίλους του στο Ναυτικό Λύκειο, να γίνει καπετάνιος (είχαμε απίστευτα δράματα τότε – ναι, το είχα σίγουρο ότι θα τον παντρευτώ και δεν ήθελα να μου τον φάνε οι θάλασσες του έλεγα, και εννοούσα κυρίως τις πουτάνες στα λιμάνια).

Εκείνος έμενε Ρέντη, εγώ Νεάπολη, το δικό μου Λύκειο στην Νίκαια και εκείνος, στο Ναυτικό Λύκειο Πειραιά. Τότε δεν υπήρχε περίπτωση να χρησιμοποιήσεις λεωφορείο αν ήσουν έφηβος και είχες μέσα σου ικανοποιητικές ποσότητες, εκείνης την περίεργης ορμόνης που σε φουλάριζε κάθε πρωί και σου φώναζε «ζήσε». Ήμασταν και οι δύο μαμούνια σκέτα, για να έχουμε την υπομονή να περιμένουμε σαράντα και βάλε λεπτά, τη σακαράκα που πήγαινε με είκοσι και αν.

Πηγαίναμε το πρωί σχολείο και μετά εκείνος ερχόταν με τα πόδια απ΄ τον Πειραιά στην Νίκαια να με πάρει. Κάθε μέρα. Έτσι ήθελε και ήταν κάθετος όταν του έλεγα να μην κάνει τόσο κόπο. Αλλά πέταγα απ΄την χαρά μου όταν ερχόταν. Τα μεσημέρια σπίτια μας και το απόγευμα ξανάκανε πάλι την διαδρομή για να πάμε, να περιμένει να τελειώσω και να με πάρει, από γυμναστήρια, αγγλικά, φροντιστήρια και μετά πάλι με τα πόδια Ρέντη.

Τις περισσότερες φορές ήμασταν τελείως άφραγκοι για καφετέριες και λοιπά μαθητομάγαζα και την βγάζαμε στο δασάκι δίπλα στο σπίτι μου. Έξω απ΄τα κάγκελα, πάνω στο φαρδί πεζούλι, συνήθως κρυμμένοι πίσω από αραγμένες νταλίκες, εγώ μόνιμα με το άγχος του ρολογιού κι εκείνος να αγκαλιάζει σφιχτά για να μην φύγω. Τα Σαββατοκύριακα δεν θέλαμε να έρθουν. Για διαφορετικούς λόγους. Εκείνος, γιατί δεν θα με έβλεπε καθόλου και εγώ γιατί ζήλευα που έβγαινε με φίλους του στα μπαράκια του Πειραιά.

Δεν είχαμε στάλα κούρασης τότε. Μας φαινόταν παιχνιδάκι να πρέπει να ξυπνήσουμε, να πάμε σχολείο, να κάνουμε άπειρες ώρες μαθήματα μόνο και μόνο για να φτάσουν οι στιγμές που θα περπατήσουμε μαζί, θα μιλάμε για ώρες και θα αράξουμε στο πεζούλι μας. Όποτε περνάμε από εκεί, πάντα μαλώνουμε «όχι, εδώ είναι το πεζούλι μας», «όχι ρε, το διπλανό είναι, εκεί που άραζε η νταλίκα». Και μιλάμε για ένα ολόκληρο χιλιόμετρο πεζούλι γύρω γύρω απ΄το δασάκι. Αλλά είναι σημαντικό για μας να ξέρουμε ακριβώς ποιο κομμάτι ήταν το δικό μας.

Τώρα, οι αγαπημένες μας ώρες είναι στην διαδρομή για την δουλειά. Μία-δύο ώρες κάθε πρωί και βράδυ όταν δεν έχουμε εξωτερικές παρεμβάσεις (γαμιέται ο sportfm) και συζητάμε, τον πειράζω, αλλάζω σταθμούς και μονίμως μου υπόσχεται ότι θα ξυριστεί. Πάλι με το άγχος του ρολογιού, του λαμπακίου λαδιού, τους καινούργιους ήχους που επινοεί για να μας την σπάσει ο τσίφτης και σαφώς με λιγότερες ποσότητες από εκείνη την εφηβική ορμονίτσα.

Που σας το λέω, αν είμασταν αναγκασμένοι, πάλι θα περπατούσαμε χιλιόμετρα για να συναντηθούμε κρυφά για λίγα λεπτάκια. Αλλά τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα βλέπετε, γιατί έκανα την μαλακία και του έκατσα. :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

34 σχόλια:

  1. "Την περισσότερη ζωή μου την περνάω καθιστή σε μια καρέκλα τα τελευταία χρόνια."
    Μην την πατησεις κι'εσυ σαν μια παλια μου σχεση που ειχε μια θεικη κορμαρα η κοπελα και μετα οταν επιασε δουλεια στο δημοσιο και εκανε καθιστικη ζωη εκανε ενα κωλο ΝΑ! Να το προσεξεις! lol

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΧΑΧΑΧΑ! Μπράβο παιδιά!
    Όλες οι στιγμές είναι πολύτιμες, ας είναι και στο αυτοκίνητο! Μην μετανιώνεις ρε Κωνσταντίνα που του έκατσες. Σκέψου πώς σου έκατσε κι αυτός ;)

    Δυστυχώς τα χρόνια περνάνε τα άτιμα και δεν μπορούμε σιγά-σιγά να πάρουμε τα πάκια μας, όχι να περπατήσουμε Νίκαια-Πειραιά! Αν χρειαστεί όμως όπως λες, πάλι θα το κόψει ποδαράτο!

    Πάντα αγάπες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πω πω πολύ γουστάρω τις παιδικές αγάπες που γίνονται ανδρόγυνα

    εμένα δυστυχώς δεν μού έκατσε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ωχού ρε σεις, δεν τα ΄γραψα για να μου πείτε μπράβο, έτσι, μου κατέβηκαν, κωλοβάραγα και τα΄γραψα. ;)

    art, της θειάς σου ο κώλος πρωί πρωί! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλά, με έκανες να θέλω να πιω ένα ποτήρι στην υγειά σας σήμερα! :)

    Ζευγάρι από τα μικράτα σας ε; Να λοιπόν που υπάρχουν κι άλλοι...Να μαζευτούμε να συνδικαλιστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. den eixan mwre alles mirwdies afta ta xronia?

    me tsakises twra...ax ti epatha...!...
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλησπερούδια τρυφερούδια μου!!!
    Είμαι σίγουρη πως αν χρειαστεί, πάλι θα βάλετε φτερά στα ποδαράκια σας ;-) :-p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ..εμενα παλι ηθελε να δουλεψει ντισκ τζοκευ..και να οι καβγαδες και να το κλαμα..τσακωθηκαμε..χωρισαμε..δε μουκατσε..!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Βρε βρε τα πιτσουνάκια... Με τίποτε δεν καθόσασταν στον κώλο σας εεε;;

    Σας χαίρομαι απεριόριστα, τόσος έρωτας και μόνο αυξάνεται με τα χρόνια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μπράβο σας ρε παιδιά, σας χαίρομαι πάρα πολύ. Στο …δεν ήθελα να μου τον φάνε οι θάλασσες του έλεγα, και εννοούσα κυρίως τις … έλιωσα στο γέλιο. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. den xeris POSO SE KATALAVENO...gia na sto apodixo...ena tha sou po...tora milao me ton erota mou sto net...k exo ton tsifti dipla mou na ton kounao me to podi sto relax....em...ekana k ego ti malakia k tou ekatsa!...alla emena den itan pedikos erotas...para tafta..ixe MEGAAALEEESSS diadromes....ti na pis?...to genetisio enstikto ine poly megali ypothesi...k xoraei poly kouventa!...pantos ta pate kala!...emis...tha dixi! makia k agalitses ston tsifti...pou xeris? mpori ta pedia mas na pane mazi fantaroi!...k tote tha tous leme..."kapote ekana ti malakia k ekatsa tou patera sou! kita tora mi se koukoukosi k esena kamia xepetagmeni!"

    makia makia makia...kai kala kouragia!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Να'σαι καλα κοριτσαρα μου, που εχεις το θαρρος και την ανεση να τα μοιραζεσαι μαζι μας !

    Μου εφτιαξες τη μερα (ενταξει νυχτωσε) και με γεμισες με εικονες απο μια εποχη που ειδικα σημερα (εχω τα γενεθλια μου) φανταζει σαν παλια ταινια με τον ψαλτη στα νοιατα του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Σμουτς!!! ζουζουνόπαιδα!!!!:-))))))))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Chrisa, βασικά ο τσίφτης είναι το τουτού μας... :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. κι εκεί που είχα πιάσει ροματζάδα και είχα γλαρώσει και σα ςφανταζόμουν να κάνετε τρελίτσες κλπ κλπ... γράφεις την τελευταία πρόταση και ξεραίνομαι στο γέλιο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. εμ, τι ήθελες μικ΄ρη μικρή στα πάρκα; ξεδιάντροπη!

    πλακα πλακα αυτό που συμβαίνει με τα νεοζευγαρα είναι θλβερό, τους τρώει τ αγιάζι.(και ο ματακιας).

    εδώ θέλω να καταγγείλω τους ασφαλήτες που είχαν βρει ένα μέρος που αραζανε αυτοκίνητα με παρανομα ζευγάρια ή νεαρα ζευγάρια χωρίς σπίτι, κι αντί να κάνουν τη δουλειά τους ερχόταν και αναβαν τα φώτα κοντα στ αυτοκίνητα. Φως φανάρι ότι δεν γαμούσαν κι ήθελαν να δουν πώς γίνεται.

    επίσης να καταγγείλω τους γέρους που "μαζευουν ραδίκια" δίπλα στις ρόδες ενός αυτοκινήτο που κουνιέται ύποπτα κι έχει θολά τζάμια.

    κανα όνομα δεν χαραξατε στο πεζούλι ρε να το ξεχωρίζετε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Δρομέας μεγάλων αποστάσεων ο Τάσος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. πολυ χαιρομαι οποτε σας συναντω και αντιλαμβανομαι τον κοινο σας κωδικα επικοινωνιας και οτι ο ενας δεν εχει ματια παρα μονο για τον αλλον..
    θα μπορουσα να τρεξω δεκα υπερμαραθωνιους για μια τετοια αγαπη ρε!!!

    (φιλακια πολλα απο αυριο επανερχομαι στο παρεακι μας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ένα λεπτό, τι εννοείς ότι του έκατσες !!! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Μπράβο βρε! Αυτό είναι έρωτας κι όχι αστεία.! Πάντα τέτοια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Άχου τί ωραία...τελικά είμαστε αρκετοί εμείς οι πολύχρονοι και άσε τον κόσμο να γυρίζει...Τώρα διάβαζα το πόστ σου στο λατρεμένο και θυμόμασταν τα πρώτα χρόνια που εκείνος ζούσε στην επαρχία και παρόλο που δέν ακούμε σκυλάδικα το τραγούδι μας ακόμα είναι η Γιαγκούση (πιπέρι!!), τα χιλιόμετρα που έκανα αγάπη μου για σένα!!Το χαρτζηλίκι μου που έφευγε μόνο μα μόνο σε τηλεκάρτες γιατί ούτε κινητά ούτε χρονοκάρτες υπήρχαν, το μπαμπά μου που είχε μπλοκάρει το μηδέν...άχ άχ άχ και η μαλακία ρε παιδιά είναι πως τότε ίσως βλεπόμασταν πιό πολύ, ή τουλάχιστον αφιερώναμε πιό ουσιαστικό χρόνο ο ένας στον άλλον, κωλόπολη, κωλοδουλειές και κωλοαποστάσεις...πούφ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Μαυρη ειναι η νυχτα στα βουνα μαυρη και στα κοτετσια!!!
    Ντοινγκ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. αμάν αυτή η έκφραση "του κάτσα". Λες και του έκανες χάρη βρε ψιλικατζού μου. Σάμπως εσύ δεν ήθελες;

    μια ερώτηση βρε παιδιά πόσο χρονών είστε γιατί εγώ που είμαι 25 δεν θυμάμαι παρόμοια παρότι μεγάλωσα Άνω Νεάπολη. Χωρίς πικάρισμα γιατί σας έκανα μικρότερους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Aκόμα και σήμερα το ίδιο κάνετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Τράβα με κιάς κλαίω,την ξέρω και γώ αυτη την ιστορία:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Α, γι' αυτό είναι τόσο αδύνατος και ευθυτενής ο Τάσος.
    Αν ζούσατε πάντως στην Ιαπωνία, θα έβγαζε τρελά λεφτά ως οδηγός ταξί
    (αυτά που σέρνεις το καροτσάκι ντε).

    Άσε που εσύ φέρνεις και λίγο ως γκέισα, φατσικώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


  27. Αλήθεια, αυτή η ορμόνη γιατί εξαντλείται με τον καιρό; Ωραίες αναμνήσεις. Ομορφες ορμόνες. Γερά ποδαράκια. Μας έκανες να νοσταλγήσουμε όλοι τα "πεζούλια" μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. έφαγε το το:

    "και είχες μέσα σου ικανοποιητικές ποσότητες, εκείνης την περίεργης ορμόνης που σε φουλάριζε κάθε πρωί και σου φώναζε «ζήσε». "

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. ΤΕΤΟΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΩΡΑΙΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ!)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. ...και αυτά κυρίες και κύριοι ήταν τα σχόλια άμα κάνω ότι γράψω κάτι χωρίς να αυτολογοκριθώ. :P :P :P

    (έλα που θέλετε να απαντήσω κιόλας, σοβαρευτείτε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Βρε τον Καλτσό!!!! Το έχουμε ψαναπεί και θα το ξαναπούμε... είσαστε ζευγάρι για μίμηση!!!
    Να είσαστε καλά!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή