Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2006

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΟΡΙΣΜΑ

Τελικά οι επιστήμες είναι μια μαλακία και μισή. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιός ο λόγος που πάνε και δίνουν δύσκολα ονόματα σε πράγματα που και ένας απλός άνθρωπος, ούτως ή άλλως εφαρμόζει. Πάνε και γίνονται φυσικοί, λες και άμα χωθώ στην μπανιέρα μου δεν θα επιπλέω. Ίσως να μην το ονομάσω «άνωση», μπορεί να το πω «φελλός» αλλά το νόημα το ΄χω, πώς να το κάνουμε. Ή άμα μου πέσει ένα μήλο στο κεφάλι δεν θα υποψιαστώ ότι πίσω από όλο αυτό υπάρχει μια δύναμη; Εντάξει, μπορεί να μην την ονόμαζα «βαρύτητα» αλλά «πονοκέφαλο». Όμως στα σίγουρα θα το ανακάλυπτα και μόνη μου.

Πάνε και τρώνε τα χρόνια τους, να γίνουν μαθηματικοί. Λες και αν πάω να ψωνίσω ένα κιλό φέτα και μου δώσουν λάθος ρέστα, πρέπει να ξέρω ημίτονα για να τους φέρω τη φέτα στο κεφάλι. Ένα κι ένα ίσον δύο ρε παιδιά, πόσο δύσκολο είναι για τα βγάλεις πέρα στην ζωή σου. Άσε που τώρα με τα ευρώ μαθαίνεις αναγκαστικά και δεκαδικούς. Ξέρετε πόσα χρόνια τρώνε οι κύριοι μαθηματικοί για να εμπεδώσουν τα νουμεράκια μετά το κόμμα; Cents λέγονται ρε κύριοι, σιγά το δύσκολο.Χαραμοφάηδες.

Απλώνεις μια μπουγάδα και αν έχει ήλιο, στεγνώνει σε χρόνο dt. Πρέπει δηλαδή να σπουδάσω υδρολόγος και να σας τα κάνω τούμπανα για δυνητικές εξατμοδιαπνοές για να καταλάβετε ότι είναι μαλακία να απλώνεις σώβρακα στην βροχή; Δυνητική ηλιθιότητα θα το ΄λεγα εγώ και νοικοκυρά με iq μανταλάκι. Το ίδιο είναι. Αλλά πού να τους κόψει.

Πήγανε και φτιάξανε και μια άλλη επιστήμη. Λεφτά να ΄χουμε να σπουδάζουμε. Την ονομάσανε κοινωνιολογία και έδωσαν και φαντεζί ονόματα για διάφορα κοινωνικά φαινόμενα. Ακούστε τί πήγαν και σκέφτηκαν. Το ότι λέει, οι άνθρωποι φεύγουν από μια χώρα και πάνε σε μια άλλη, αυτό οφείλεται σε “push & pull factors”. Θα σας το μετάφραζα επ΄ακριβώς, αλλά είναι λίγο χυδαίο και έχει να κάνει με ζμπροξίματα. Με λίγα λόγια, κάποιος τραβάει και κάποιος ζμπρώχνει. Άμα δηλαδή ο επιστήμονας είναι αγάμητος, ποιός ξέρει τί θα σκεφτεί το ανώμαλο μυαλό του. Και εμείς σιγοντάρουμε. Ο φτωχός κινεζούλης δηλαδή, για να πάει Αμέρικα έχει σίγουρα βρει γκόμενο να τον ζπρώξει. Ε, δεν τρώγεστε!

Σας μάθαμε κύριοι επιστήμονες. Θέλω γερά επιχειρήματα αυτή τη φορά. Και φροντίστε, να μην έχουν μέσα την λέξη «επιδοτήσεις».

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2006

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ

Πάντα είχα πρόβλημα με την αφέλειά μου και τον υπερτεράστιο αυθορμητισμό μου. Αλλά όχι τόσο πολύ στις σχέσεις μου (έλεγαν, είναι χαζή πάει και τελείωσε) όσο όταν έπιασα δουλειά. Υπάρχουν κάτι ηλίθιοι κανόνες στις δουλειές που άργησα πολύ να τους καταλάβω. Ήμουν και λιγάκι μικρή όταν ξεκίνησα να πρωτοδουλεύω οπότε ήταν διπλά δύσκολο να φτιάξω ένα σοβαρό “image”. Βασικά όχι ότι με πολυενδιέφερε αλλά όσο να πεις, πέταγα κάτι ξεγυρισμένες κοτρώνες τελείως αντιεπαγγελματικές.

Μια φορά θυμάμαι είχε έρθει μια πελάτισσα να μας παραπονεθεί για εξανθήματα που έβγαλε μετά από αποτρίχωση με κερί. Η προισταμένη εκθείαζε την μέθοδο και ο γιατρός, έγραψε μια αλοιφή για να καλμάρει το δέρμα της. Εγώ στην κοσμάρα μου. Εκεί μπροστά σε όλους βρήκα την ευκαιρία να της πω ότι το κερί είναι η πιο μεγάλη μαλακία του κόσμου. Η προισταμένη με σκούνταγε και εγώ πήγαινα παραπέρα νομίζοντας ότι δεν χωράει. Πρότεινα μάλιστα στην πελάτισσα να πάει να αγοράσει και μια φανταστική συσκευή αποτρίχωσης και της έδειξα και τα πόδια μου να δει το γαμάτο αποτέλεσμα.

Μέχρι που έφαγα την πρώτη γερή τσιμπιά. Εκεί κατάλαβα την μαλακία. Αλλά ήταν αργά. Η πελάτισσα με πήρε την επόμενη να με ευχαριστήσει και δεν ξαναπάτησε. Εντάξει δεν με απέλυσαν – αν και θα΄χαν όλα τα δίκια – όμως από κάτι τέτοιες πατάτες, δεν με άφηναν να πω κουβέντα μετά. Στόμα είχα και μιλιά δεν είχα. Βασικά, ούτε ποσοστά. Είχα χάσει όλες τις πελάτισσες. Σύντομα το ΄μαθα το παραμύθι. Λιγάκι αργά, η αλήθεια.

Μετά από χρόνια όταν άρχισα να εκπαιδεύομαι σε πωλήσεις, άρχισα πάλι τα ίδια και χειρότερα. Καινούργιο το αντικείμενο γαρ. Ερχόταν η πελάτισσα να μου πει τον πόνο της που η κόρη της ήταν γεμάτη κυτταρίτιδες, έβλεπα το κοριτσάκι μες στην δυστυχία (αλλά μια χαρά εμφανισιακά) και άρχιζα τις φιλοσοφίες για τα λάθος πρότυπα. Μια φορά, την είπα άσχημα σε μια μαμά που έφερε την κόρη της σχεδόν απ΄το αφτί για ν΄αδυνατίσει ενάμισι κιλό. Μόνο που δεν ήξερα ότι το γραφείο μου είχε κάμερα και μικρόφωνο.Σκατά.

Έχω κάνει ένα σωρό μαλακίες, ειδικά τις εποχές που άλλαζα επάγγελμα. Μέχρι να μάθω τί λέμε και τί όχι, είχα προλάβει και είχα κάνει όλα τα λάθος πράγματα. Όλα αυτά ως την στιγμή που αποφάσισα να μην μιλάω καθόλου. Τίποτα. Κουβέντα. Άρχισαν σιγά σιγά όλοι και με συμπαθούσαν περισσότερο. Απέκτησα μια βαρύτητα, μια «σοφία», ένα εκτόπισμα διαφορετικό. Απαντούσα μονάχα όταν με ρωτούσαν και μάλιστα με λίγα λεπτά καθυστέρηση για να νομίζουν ότι σκέφτομαι. Κι ας μέτραγα εγώ από μέσα μου μέχρι το είκοσι.

Έτσι, σιγά σιγά έχτισα γύρω μου έναν μύθο. Μου φαινόταν πολύ γελοίο όλο αυτό το θέατρο και οι φίλοι μου είχαν πειστεί ότι ήμουν διχασμένη προσωπικότητα (ή χαζή με αναλαμπές εξυπνάδας). Αλλά άρχισα και είχα πρόβλημα. Όλα αυτά που θα ήθελα να πω, και μάλιστα χωρίς να μετράω ως το είκοσι, άρχισαν και μου πίττωναν το μυαλό. Είχα ένα σωρό ιδέες, απόψεις και επιστημονικές ανησυχίες. Οι φίλοι μου δεν με έπαιρναν σοβαρά και στην δουλειά, το μόνο που έπαιρναν σοβαρά ήταν η μούγκα. Τί περίεργος κόσμος!

Αποφάσισα λοιπόν, να τα γράφω όλα αυτά εδώ. Επειδή όμως έχουμε παραγνωριστεί και πρέπει να σώσω το image μου, από ΄δω και πέρα θα αλλάξω προφίλ. Και για να σας λύσω και μερικές απορίες για να μην μπερδεύεστε. Όταν δεν μιλάω ή απαντάω με καθυστέρηση, δεν είμαι χαζή. Σκέφτομαι. Μέχρι το είκοσι. Εντάξει;

ΕΚΛΕΙΨΗ

Κρύβεται ο ήλιος και σκοτεινιάζει. Η έκλειψη λέει, μας επηρρεάζει όλους μας. Εμένα μου ΄χει επηρρεάσει το ταμείο μου. Εκεί να δείτε έκλειψη. Ξεπούλησα τα περιοδικά με τα ειδικά γυαλιά και δεν έχω γαμώτο ούτε για μένα. Γιατί μόνο με τα ειδικά αυτά γυαλιά θα μπορούσα να βρω λεφτά στο συρτάρι μου. Επηρρεάζει λένε και τα συναισθήματα. Περίεργο αλλά απ΄το πρωί είμαι φίσκα από δαύτα. Αυτά δεν χρειάζονται ειδικά γυαλιά. Μπαμ κάνουν.

Οι πελάτες εξαφανισμένοι. Έχουν ανέβει όλοι στις ταράτσες και παρατηρούν το φαινόμενο. Έλεγα στα πιτσιρίκια απ΄το πρωί ότι αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί αν ενδιάμεσα στον ήλιο και την σελήνη πάει και κάτσει κάνα διαστημόπλοιο θα γίνει μια τεράστια έκρηξη και οι ταράτσες θα γεμίσουν στάχτη και θα γίνουν όλοι μαύροι και μετά θα πρέπει να κάνουν μπάνιο. Και δεν είναι Σάββατο. Δεν με πίστεψαν. Τους έδειξα κάτι Πακιστανούς με γυαλιά στις ταράτσες. Τότε μόνο πείστηκαν.

Τα πιτσιρίκια στην δικιά μου γειτονιά θα δουν την έκλειψη απ΄τις τηλεοράσεις. Είναι Τετάρτη και έκαναν μπάνιο μόλις το Σάββατο. Δεν το ρισκάρουν για ένα χαζό ψωροφαινόμενο. Οι υπόλοιποι, ανάψτε θερμοσίφωνο.

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2006

ΑΔΙΚΙΕΣ

Είναι κάποια κείμενα που τα θεωρώ άδικα. Ίσως να έχουν λόγους για να τα χώσουν, αλλά ο τρόπος τους με στεναχωρεί. Αν ένα κορίτσι έχει παραπάνω κιλά θεωρώ ότι είναι δικό του θέμα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει κάτι τέτοιο και κανείς δεν ξέρει τί περνάει και τί έχει περάσει, ακριβώς επειδή είναι τόσο μακριά από τα «σωστά» πρότυπα. Το να αντιδράμε όμως με αυτόν τον τρόπο το θεωρώ λιγάκι εκ του ασφαλούς και πολύ άδικο.

Σε έρευνες που είχαν γίνει σε ένα πανεπιστήμιο της Αμερικής, ανακάλυψαν ότι οι πολύ υπέρβαροι άνθρωποι σε μια προσπάθεια κοινωνικής επιβίωσης διαστρεβλώνουν την εικόνα τους στον καθρέφτη. Κάτι σαν αυτό που συμβαίνει με τα άτομα που πάσχουν από ανορεξία. Έτσι, ένα πολύ υπέρβαρο κορίτσι δεν βλέπει την πραγματική του εικόνα στον καθρέφτη, αλλά κάτι πιο ήπιο. Σε μια άλλη έρευνα ανακαλύφθηκε και μία ακόμη αντίδραση στον κοινωνικό περίγυρο η οποία ήταν άκρως δικαιολογημένη λόγω του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού αυτών των ανθρώπων. Η αντίδραση αυτή, ήταν η πλήρης αδιαφορία για τα πρότυπα και η ανάγκη να ζήσουν ισότιμα, βγάζοντας την γλώσσα στα «μοντέλα». Το αποτέλεσμα ήταν να πετάξουν τα ράσα και να φορούν ότι γουστάρουν, να τρώνε όσο γουστάρουν, να αντιδρούν έντονα στον ρατσισμό.

Ο μόνος λόγος που ενίσταμαι σε όλα αυτά, είναι το θέμα της υγείας. Κανένας άλλος. Η αισθητική μου δεν προσβάλλεται από την θέα ενός κακοντυμένου παχύσαρκου. Όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός ρακένδυτου ζητιάνου, όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός τσιγγάνου ή μιας μισόγυμνης τραγουδίστριας. Αλλά ακόμη κι αν συμβεί αυτό, ποτέ μα ποτέ δεν θα πληγώσω άνθρωπο δείχνοντάς το.

Επίσης, να θυμίσω ότι αν υπάρχει προδιάθεση για παχυσαρκία και ορμονικά προβλήματα, η μάχη είναι άνιση και πρέπει να παλεύεις για όλη σου την ζωή, σχεδόν ξέροντας ότι πάντα θα χάνεις ή θα ζεις πολύ πολύ στερημένα. Ε, λοιπόν δεν είναι όλοι δυνατοί να παλέψουν. Κάποια κορίτσια παραδίδουν τα όπλα και αποφασίζουν να φορέσουν επιτέλους ένα κοντό μπλουζάκι. Κάτι που για τους περισσότερους είναι τίποτα, για κείνες, όσο περίεργο κι αν μας ακούγεται, είναι όνειρο ζωής. Έχω πάει σε άπειρα μαγαζιά που δεν πουλάνε τίποτε πέρα από κολλητά μικροσκοπικά ρουχαλάκια. Αυτό είναι που προσβάλλει την αισθητική μου.

Όταν εσύ φίλε μου ζούσες την πρώτη σου σεξουαλική εμπειρία, τον πρώτο σου έρωτα, το πρώτο σου φιλί, εκείνες κάθονταν μόνες, ντυμένες με ράσα και ακούγοντας στα μούτρα τους ένα σωρό κοσμητικά: «χοντρή», «πατσόλα», «γαμιόλα». Το ότι αποφάσισαν να μην σου ξαναδώσουν σημασία, «να βάφονται σαν καργιόλες» και «να ντύνονται σαν καργιόλες» ίσως και να είναι η μόνη αντίδραση που τους έμεινε απέναντι σε όλα αυτά.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2006

ΦΙΛΕΝΑΔΑ,

Για λίγο ακόμη θα λες ψέμματα. Για πολύ λίγο ακόμη θα αργείς στην δουλειά λέγοντας όλες αυτές τις χαζές δικαιολογίες. Ελπίζω για λίγο μόνο να ανέχεσαι όλες αυτές τις χαζές ερωτήσεις και για ακόμη λιγότερο να είσαι παρείσακτη κοινωνικά. Δεν είσαι γκρινιάρα, ούτε κουραστική. Είσαι άνθρωπος που δυστυχώς σηκώνεις στους ώμους σου πολλά περισσότερα απ΄όσα θα μπορούσες να φανταστείς. Ίσως να τα σηκώνεις για μια ζωή, ίσως αυτή την φορά τα καταφέρεις. Και τότε θα μου δώσεις κι εμένα δύναμη για την επόμενη φορά.

Αν όχι, τα έχουμε ξαναπεράσει. Ξανά ψέμματα, ξανά δικαιολογίες και κάπου θα βρεθεί λίγη δύναμη να προσπαθήσουμε ξανά. Αλλά θα είμαι εδώ να τα λέμε. Κάθε μέρα. Κάθε μικρό σημαδάκι θα το αναλύουμε, θα το ψάχνουμε, θα γκρινιάζουμε και θα βρίζουμε όσο γουστάρουμε. Για τους έξω θα είμαστε απλά «δύσκολες». Για λίγο πάλι. Ελπίζω.

Εύχομαι να μπορούσα να βάλω φωτιά σε αυτό το μπλογκ για πάρτη σου. Εύχομαι να μπορούσα να γράψω για όλα αυτά και να τα κάνω πουτάνα. Αλλά δεν είναι ώρα ακόμη. Πρέπει πρώτα να περάσει η μπόρα. Και το ξέρεις πια, δεν είμαστε μόνες.

Κουράγιο.

ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΙ

Έχει κατά καιρούς ειπωθεί ότι οι άνθρωποι σκέφτονται κατά κοπάδια. Έχει παρατηρηθεί επίσης ότι οι άνθρωποι παρασύρονται και τρελλαίνονται ευκολότερα σε κοπάδια. Δεν μπορούσα ποτέ να το καταλάβω αυτό. Ας πούμε, δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε άνθρωπο είτε ήμουν ανάμεσα σε ένα μαινόμενο πλήθος, είτε όχι. Δεν δέχομαι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επηρρεαστεί από την μάζα, μόνο στην περίπτωση που και όταν είναι μόνος του δεν έχει πρωτοβουλία, κρίση και προσωπικότητα.

Βλέπω καμμιά φορά τα πιτσιρίκια στο γήπεδο. Κάνουν πράγματα τόσο βίαια που είμαι σίγουρη ότι αν τα πιάσεις ένα ένα και τα συζητήσεις, θα έχουν μετανοιώσει. Οι γονείς τους, θα χτυπιούνται ότι τα παιδιά τους δεν έχουν καμμία σχέση με όλη αυτή την βία. Όμως είναι πανεύκολο να δεις ότι τα παιδιά αυτά, επηρρεάζονται από την μάζα ακριβώς όπως θα επηρρεάζονταν από οποιονδήποτε που θα το είχε σκοπό. Έχουμε εδώ κοντά έναν ποδοσφαιρικό σύνδεσμο. Πιτσιρίκια το πολύ μέχρι 18. Φανατισμένα, με κανένα άλλο ενδιαφέρον στην ζωή τους, που η μόνη συζήτηση που θα κάνεις μαζί τους θα είναι η αναπαραγωγή αυτών που τους έμαθαν, ακόμη και έξω από την μάζα.

Ουσιαστικά δεν έχουν διαφορετική ψυχολογία μέσα στο γήπεδο απ΄ότι έξω από αυτό. Η ψυχολογία της μάζας είναι λάθος πράγματα που πολλαπλασιάζονται και ισχυροποιούνται. Δεν είναι σωστά πράγματα που διαστρεβλώνονται στο πλήθος. Η μάζα έχει τεράστια δύναμη γιατί σου δίνει την δύναμη να κάνεις αυτό που δειλιάζεις να κάνεις μόνος. Ή που δεν ξέρεις ότι το ήθελες. Δεν έχει όμως την δύναμη να σε μετατρέψει σε κάτι που ποτέ δεν ήσουν. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό, μάλλον δεν γνωρίζει καθόλου τον εαυτό του ή έχει βρει μια πολύ καλή δικαιολογία.

Πέντε πιτσιρίκοι μια φορά είχαν συλληφθεί για τον βιασμό μιας δωδεκάχρονης. Ένας ένας ξεχωριστά ήταν μια χαρά παιδιά, είπαν οι αστυνομικοί. Μόνοι τους ίσως δεν θα το προσπαθούσαν. Η μάζα απλά τους έδωσε θάρρος και δύναμη. Είναι δηλαδή σαν να έχεις μπροστά σου έναν καταπληκτικό πιανίστα που δεν ήξερε ποτέ το ταλέντο του. Η μάζα είναι το πιάνο. Αν δεν το έπαιζε, δεν θα ήξερε ποτέ ότι είχε τέτοιο ταλέντο. Και θα είχε δίκιο να ισχυρίζεται το αντίθετο πριν το ανακαλύψει και ο ίδιος.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2006

FUN TIMES

Τα επιτραπέζια παιχνίδια ήταν το πιο αγαπημένο μου χόμπι. Συνήθως βάζαμε όλη η παρέα λεφτά και παίρναμε όλοι μαζί, όποιο μας γυάλιζε. Για ολόκληρους μήνες κολλάγαμε άσχημα και παίζαμε μανιωδώς κάποια από αυτά. Το risk ήταν το πιο εύκολο και διασκεδαστικό. Όχι όμως για πολύ. Στους άντρες δεν αρέσει να χάνουν, ειδικά σε παιχνίδια στρατηγικής. Αντρών θέματα δηλαδή. Τους εξηγούσα ότι αν οι στρατηγοί διέθεταν και λίγη πουτανιά, όλα θα ήταν ευκολότερα, αλλά εκείνοι επέμεναν ότι οι γυναίκες δεν κάνουν για τέτοια θέματα.

Ναι, καλά. Αν καταλάβαιναν ότι ο πιο γρήγορος δρόμος για να κατακτήσεις τον κόσμο δεν είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου αλλά να τους κάνεις όλους συμμάχους, ίσως ακόμη να παίζαμε risk. Αλλά πού. Κρυφοστρατόκαυλοι όλοι τους, έστηναν τα κανονάκια και τα στρατιωτάκια και περίμεναν να κατατροπώσουν το σύμπαν. Λιγάκι να τους βοηθούσες, ήταν ικανοί να αυτοκτονήσουν όλο τους τον στρατό για να σκοτώσουν τους εχθρούς σου και να σε σώσουν. Και μετά τ΄άκουγες κιόλας. Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες. Άντε να τους πείσεις ότι όλο αυτό λέγεται στρατηγική. Αλλά μεταξύ μας, καλύτερα που δεν το κατάλαβαν. Γιατί η στρατηγική δεν φτιάχτηκε για πόλεμο. Για έρωτα φτιάχτηκε.

Περνώντας ολόκληρες περιόδους με μπιρίμπες, πόκα και ξερή αποφασίσαμε να το ρίξουμε σε τίποτε άλλο. Πήραμε trivial. Τον πρώτο καιρό Η μούγκα. Τελειώναμε όλες τις κάρτες χωρίς να έχει απαντήσει κανείς. Άμα κατά τύχη ξέραμε καμμιά απάντηση, έπεφταν χειροκροτήματα και σαμπάνιες. Σιγά σιγά εξοικειωθήκαμε. Στην πορεία το κάναμε τουρνουά. Χωριζόμασταν σε γυναίκες – άντρες και προσπαθούσαμε να θυμηθούμε τις απαντήσεις. Αυτό το παιχνίδι ήταν η αφορμή να ψιλομάθω Γεωγραφία. Άλλο που δεν ήθελε ο άντρας μου, με έμαθε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου. Και μετά έγινα εξπέρ.

Έμαθα ότι η Αυστραλία δεν είναι ήπειρος και το Σίδνευ δεν είναι μια γέφυρα. Επίσης ότι υπάρχει μια λίμνη που την λένε Τιτικάκα, που ακόμα κι αν την έλεγα ντιγκιντάγκα όλοι το έπαιρναν για σωστό για να μην με στεναχωρήσουν. Έμαθα ότι το Βατικανό είναι ξεχωριστό κράτος και ότι οι πολίτες του δεν λέγονται πάπες. Μόνο ένας λέγεται έτσι. Έμαθα ότι στο Βέλγιο μιλάνε ένα σωρό γλώσσες και μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί νόμιζα ότι οι Βέλγοι μιλάνε Βέλγικα όπως οι Κρητικοί μιλάνε Κρητικά. Έμαθα ότι κάποιοι Λουδοβίκοι έχεζαν πίσω απ΄τις κουρτίνες στις Βερσαλλίες και από τότε σιχάθηκα τις μακριές βελούδινες κουρτίνες γιατί τώρα ξέρω ότι εφευρέθηκαν για να κρύβουν σκατά. Έμαθα ότι η Αίγυπτος είναι στην Αφρική και ότι δεν πειράζει που οι Αιγύπτιοι δεν είναι μαύροι. Απόρησα όμως γιατί την λένε «μαύρη ήπειρος». Θα έπρεπε καλύτερα να την λένε «μαύρη ήπειρος με λίγους άσπρους».

Με την σειρά μου είπα να ανταποδώσω σε γνώσεις. Τους έμαθα ότι η Διεθνής Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946 στην Κοπεγχάγη. Επίσης τους έμαθα ότι ο ξυπόλυτος Αιθίοπας Αμπέμπε Μπικίλα ήταν μαραθωνοδρόμος και ότι ο Κώστας Μπατσινίλας του Εθνικού είχε 138 συμμετοχές στην Α’ Εθνική και έβαλε 36 γκολ. ;)

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2006

SURLULU

Βασικά, είπα να ενημερωθώ για τα καινούργια θαύματα της επιστήμης. Μου την σπάει όμως απίστευτα να επιβεβαιώνομαι. Δεν τα ΄λεγα, ότι μερικοί επιστήμονες είναι ανώμαλοι; Πήγαν οι άνθρωποι, πήραν την τεχνολογία του Bluetooth και μας την έβαλαν κανονικότατα στον κώλο. Και μας αρέσει κιόλας. Και λέγονται και επιστήμονες!

Τελικά αυτή η επιστήμη είναι μεγάλο πράγμα. Τα τελευταία επιτεύγματα τα πήρε μια σουρλουλού και τα ΄κανε sex toys. Έμαθα πολλά πράγματα σήμερα. Έμαθα ότι υπάρχουν βρακιά φτιαγμένα από καραμελίτσες, αυτοκόλλητα γιουροβίζιον (είναι και επίκαιρα), παπάκια που επιπλέουν στο μπάνιο (αλλά δονούνται- what?) και κάτι περίεργα που μπαίνουν όπου θες και έχουν και τηλεχειριστήριο. Αυτό το τελευταίο είναι μια κάποια λύσις. Η απόσταση γαρ. Μου θυμίζει λιγάκι το επιστημονικό σενάριο με τον τρελλό και το κουμπί.

Ας σας διαφωτίσω κι εγώ λοιπόν για ένα καθαρά επιστημονικό site. Δείτε πώς είναι πραγματικά μια σουρλουλού (γαμώ τα ημερολόγια) ως απάντηση στα cosmogirls και στις λοιπές χαζοβιόλες.

Τα ζώδια δε, είναι καραεπιστημονικά. ;)

ΜΑΙΜΟΥ

Επιτέλους η μάνα μου έκανε όλες τις εξετάσεις. Τί όλες, δεν έμεινε σπιθαμή που να μην εξετάσουν. Πήγε για τ΄αποτελέσματα. Αν και από όσο είχαμε δει, τσεκάροντας τις φυσιολογικές τιμές ήταν μια χαρά. Αλλά χρειαζόταν και την επιβεβαίωση του γιατρού της. Τον κακομοίρη! Δεν ήξερε ο ανθρωπάκος ότι εμείς στην οικογένεια την φωνάζουμε «μαιμού». Και θα μου πείτε, γιατί να τό ΄ξερε.

Μπαίνει η μάνα μου στο γραφείο, του παραδίδει τον τεράστιο φάκελο με όλη αυτή την χαρτούρα και περιμένει. Ανοίγει ο ανθρωπάκος και αρχίζει να τις διαβάζει. Κάθε εξέταση και χαμόγελο ικανοποίησης. Μέχρι που έφτασε στην πιο σημαντική : «εξέταση dna» έγραφε πάνω-πάνω με χρωματιστό μαρκαδόρο. Και από κάτω είχε ζωγραφίσει ο μικρός μια μαιμού. Έπεσε ο άνθρωπος απ΄την καρέκλα. Η μάνα μου ακόμη τρέχει απ΄την ντροπή της. Ευτυχώς δηλαδή, που ο μικρός δεν είναι στ΄αλήθεια μικρός.

:)

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2006

Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ

Γράφω ένα σωρό μαλακίες και ενώ νοιώθω άσχημα που κάθομαι και αναλύω όλες αυτές τις πίπες, έρχεται η ίδια η ζωή και μου αποδεικνύει ότι υπάρχουν άνθρωποι κατατσακισμένοι που τα ζουν όλα αυτά και τότε το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να βάλω τα λόγια τους και εδώ για να μην τα ξεχάσω ποτέ :

“Σήμερα πήρα τη σύνταξη του πατέρα μου. Ηταν χαρούμενος που πήρε αύξηση: 760 ευρώ παίρνει. Είναι τα μόνα χρήματα που έχουν με τη μητέρα μου. Πριν ανέβω στο σπίτι τους να τους τα δώσω είδα τα κοινόχρηστα: 165 ευρώ!
Ο πατέρας μου είναι άρρωστος, εδώ και λίγο καιρό δεν μπορεί να περπατήσει, οι γιατροί όταν τους ρωτάω τι να κάνουμε μου δίνουν να τους δώσω βιταμίνες και αντικαταθλιπτικά χάπια. Η μητέρα μου είναι κι αυτή άρρωστη, αλλά τον φροντίζει. Τα βράδια δεν κοιμούνται, κοιτάζουνε την απέναντι οικοδομή και περιμένουν την αυγή, τότε μόνο μπαίνει ο ήλιος στο σπίτι.
Εγώ πριν από λίγες μέρες έμεινα άνεργος, η γυναίκα μου κάνει μεροκάματα από 'δω κι από 'κει. Δεν έχω πει σε κανέναν ότι δεν έχω πια δουλειά.
Και ξέρετε τι σκέφτομαι; Τα λεφτά της κηδείας του πατέρα μου! Και λέω: όταν και τον θάνατο τον έχουν καπαρώσει, δεν είναι ηλίθιο να ψάχνεις για απαντήσεις από κυβερνητικά μοντέλα;
Σας τα λέω όλα αυτά, διότι δούλευα ως σύμβουλος υπουργού (μην τρομάζετε, δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ακούγεται)κι έπαιρνα καλά λεφτά. Για να διατηρήσω, όμως, τη θέση μου θα έπρεπε να δεχόμουν μια μαλακιούλα και είπα «σιγά, μωρέ, η ζωή είναι μικρή για συμβιβασμούς». Τώρα μου φαίνεται ακόμα μικρότερη.
Φαντάζομαι ότι στην επόμενη δουλειά μου θα κάνω ότι μου λένε...
Είδατε;”

Chanana.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2006

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας γράψω άλλη μια αστεία ιστορία, να κάνουμε πλακίτσα όλη μέρα και όλα καλά. Μερικές μέρες όμως δεν γίνεται και μην με φέρνετε σε δύσκολη θέση. Το μπλογκ αυτό δεν έχει να κάνει με το τί σας αρέσει, αλλά μόνο με το τί αρέσει/ πονάει/ προβληματίζει εμένα.

Σήμερα λοιπόν, με καίει αυτό :

Άνθρωπος και Κράτος. Κατά πόσο δηλαδή ένα κράτος όσο και αν το θέλει μπορεί να είναι ανθρώπινο. Γιατί παρόλο που αποτελείται από ανθρώπους, το αποτέλεσμα τείνει να είναι εξωφρενικά απάνθρωπο και ως ακόμη μια ειρωνία, να διατείνεται ότι λειτουργεί κατ΄αυτόν τον τρόπο, ακριβώς για να είναι ανθρώπινο. Θέλετε κι άλλη μια πιο απίστευτη ειρωνία; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της κατάστασης, όχι επειδή έχουν κάποιο προσωπικό κέρδος αλλά διότι δεν βλέπουν άλλο τρόπο/ δεν θέλουν να αλλάξει/ δεν θέλουν να την ψάξουν ή τέλος, συμφωνούν ιδεολογικά με όλα αυτά. Μπέρδεμα δηλαδή.

Τα παραδείγματα άπειρα. Όταν ένας συνταξιούχος αναγκάζεται να ζει με 500 ευρώ, είναι μεν απάνθρωπο αλλά όλο αυτό γίνεται για να βοηθηθούν άλλοι τομείς και ο «συνάνθρωπος». Όταν μια γυναίκα έχει πρόβλημα υπογονιμότητας, δικαιούται ένα απειροελάχιστο ποσό από αυτά που θα χρειαστεί, ακριβώς επειδή αν της δίνονταν παραπάνω, δεν θα υπήρχαν χρήματα για να βοηθηθεί ένας άλλος τομέας / «συνάνθρωπος». Όταν τα ασφαλιστικά ταμεία δεν δικαιολογούν μια υπερεπείγουσα επέμβαση για κάποιον που δεν έχει τα χρήματα, (με αποτέλεσμα να πεθάνει ή στην καλύτερη να καταστραφεί οικονομικά) αυτό γίνεται για τον «συνάνθρωπο». Θα μπορούσα να συνεχίσω για μέρες.

Αντίστροφα, το κράτος δίνει άπειρα χρήματα ας πούμε, για χώρους αναψυχής, επιδοτήσεις, εξοπλισμούς, μισθούς στους άπειρους υπαλλήλους του. Που είναι ας πούμε, σημαντικά για τον «άνθρωπο», αλλά δεν είναι ακριβώς για τον άνθρωπο και για τις προσωπικές του ανάγκες, όταν δεν έχουν καλυφθεί βασικά πράγματα όπως τα παραπάνω. Αν την λέξη «άνθρωπος» την αντικαταστήσετε με την λέξη «λαός» (που δεν είναι τόσο της μόδας τώρα πια και έγινε «πολίτης»), ίσως όλα αυτά να σας φαίνονται πιο λογικά. Γιατί αναγκαστικά είμαστε μέρος ενός συνόλου που θέλουμε δεν θέλουμε θα υποστούμε «θυσίες» («λιτότητα» δεν είναι της μόδας) για το γενικό καλό.

Όταν όμως αυτό το γενικό καλό έχει γίνει τόσο πολύ γενικό, αρχίζω και αναρρωτιέμαι πόση μεγάλη πια είναι αυτή η γαμημένη η απόσταση από το κράτος και όταν κάποιος χρησιμοποιεί την λέξη «πολίτης» αν έχει καταλάβει πόσο μεγάλη διαφορά έχει από την λέξη «άνθρωπος». Η απόσταση αυτή όμως δεν είναι σταθερή. Μεγαλώνει και μικραίνει. Όσο πλησιάζουμε στην κάλπη είμαστε σε απόσταση αναπνοής από το κράτος ενώ την επόμενη είμαστε μυρμήγκια. Και τότε είναι, που αισθάνομαι ότι ζω στο ανέκδοτο με το μυρμήγκι και τον ελέφαντα. Μόλις φτάσουμε τόσο πολύ κοντά, το μόνο που κάνουμε είναι να φωνάζουμε: «Μήτσο, κεφαλοκλείδωμα»…

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2006

ΟΦΕΙΛΩ ΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ

Όχι προσωπικά, αλλά ως γυναίκα. Έχει δίκιο ο φίλος μου ο Thrass. Είμαστε πολύ σιχαμένη φάρα τελικά, εμείς οι γυναίκες. Λιγάκι να μας αφήσουν λάσκα και θα καταστρέψουμε όπως πάμε ολόκληρη την οικονομία. Και δεν έχει καθόλου να κάνει με ρατσισμό αυτό. Για ένα γαμημένο διαφορετικό χρωμόσωμα έχουμε φέρει πολλά προβλήματα στην οικονομία. Γιατί βλέπετε οι γυναίκες δεν είναι ίσες ακριβώς με τους άντρες. Και αυτό επαναλαμβάνω, δεν είναι ρατσιστικό, είναι καλοί άνθρωποι αυτοί που τα λένε και τους καταλαβαίνω.

Εδώ, μιλάει η βιολογία. Σου λέει, είσαι γυναίκα; Εντάξει, έχει και τα κακά του το φύλο σου αλλά κατά τ΄άλλα θα έχεις παραπάνω δικαιώματα. Εκεί που ο άντρας πάει στην δουλειά του βρέξει - χιονίσει, εσύ θα την σκαπουλάρεις και λιγάκι παραπάνω. Οι δικαιολογίες ότι και καλά για εφτά μέρες τον μήνα αιμορραγείς και ψοφάς στον πόνο και λιποθυμάς, θα πιάνουν μια χαρά. Δεν θα δουλεύεις σαν τους άντρες. Δεν θα είσαι υποχρεωμένη αυτές τις μέρες να είσαι ήρεμη, χαμογελαστή και εργατική. Έπειτα βρε κουτό, όλο αυτό το γαμημένο μαρτύριο το τραβάς για να γίνεις μάνα. Εσύ πρέπει να διαιωνίσεις το είδος. Βέβαια, όχι ακριβώς στην ηλικία που το θέλεις, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Γιατί αν σ΄αφήσουμε ελεύθερη, θα γεννοβολάς συνέχεια και θα τεμπελιάζεις στο σπίτι κάνοντας ότι υποφέρεις και άντε να πάνε μπροστά οι εταιρείες μετά.

Αλλά καμμιά μας δεν άκουσε. Όλες ήθελαν από δυό και τρία παιδιά, άδειες θηλασμού, άδειες περιόδου, άδειες τοκετού. Τα πήραν στο κρανίο οι εταιρείες μαζί με τους άντρες και μας έστειλαν να τεμπελιάσουμε στο σπίτι μας γιατί κουράστηκαν με τα δυσανάλογα δικαιώματα. Σου λέει, άδεια πατέρα δεν υπάρχει. Σερβιέτα με φτερά και ταμπόν για άντρες δεν υπάρχει. Άδεια ποδοσφαίρου δεν υπάρχει. Και αυτές οι κάργιες τα ΄χουν όλα δικά τους και εσύ πληρώνεις τα μούλικα. Και μην εξάπτεσαι κύριε άντρα. Δεν λέω για τα δικά σου μούλικα. Για των άλλων λέω.

Λοιπόν μία λύση μας χρειάζεται. Πρέπει να καταργήσουμε τις λέξεις «γάμος», «πατέρας», «μητέρα» και «οικογένεια». Κάτι τέτοιες μαλακίες πάτε και μας φυτεύετε στο κεφάλι και παίρνουν τα μυαλά μας αέρα. Θες κυρά μου παιδιά, οικογένειες και ότι προπαγάνδα σου σέρβιραν; Βρες έναν μαλάκα να τα πληρώσει, γιατί εμείς ξυπνήσαμε.

Συγνώμη, ε;

ΠΟΙΗΣΗ

Παγκόσμια μέρα της ποίησης σήμερα και είπα να την τιμήσω. Βέβαια, δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να είναι και παγκόσμια ημέρα του ύπνου και τί θέλουν να μας πουν με αυτό, αλλά δεν πειράζει. Αφού δεν μπορώ να κοιμηθώ θα το ρίξω στην ποίηση. Διάλεξα το ποίημα ενός καλλιτέχνη που πολύ γουστάρω και ζητώ την απόλυτη προσοχή σας γιατί το νόημα είναι διττό και υποκειμενικό. Και οι μη κουλτουριάρηδες, μην τολμήσετε να ρωτήσετε «τί θε να πει ο ποιητής» μέρα που ΄ναι και γίνουμε ρεζίλι. Ε; ε;

Ο Όρκος του Πεζοναύτη
Οι κυνηγοί κεφαλών
στα μυαλά αφελών
φαντάζουνε ηγέτες
 
Φορείς μικρούτσικων φαλλών
συναισθημάτων παρδαλόν
αποβατούν με το παρντόν
στις άσπρες μας πετσέτες
 
Μάνα φέρε την ασπίδα μου
και άσε τα νταηλίκια
Το επί τας μονόδρομος
χρωστάμε τόσα νοίκια

Τζιμάκος

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2006

ΝΑΝΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Πάει η μελέτη μου για την νανοτεχνολογία. Καταστράφηκε από μαλακία. Πήρα την λέξη, την έκανα κομματάκια και λέω, τεχνολογία θα ΄ναι για νάνους. Έγραψα κι εγώ πόσο καλό και χρήσιμο είναι να ψηλώνεις νάνους. Και το πήγα και παραπέρα. Έκανα την δική μου εισήγηση για τακούνια ενσωματωμένα στο πόδι, για όλες εμάς τις κακομοίρες που κάνουμε το μπρελόκ δίπλα στον άντρα μας. Λέω μετά, ας κάνω και λίγη σοβαρή έρευνα, να βάλω και κάνα λινκ μην με πάρετε πάλι για άσχετη.

Στην αρχή όλοι έγραφαν πόσο καλά είναι τα μικρά πράγματα και πόσο η επιστήμη πια τα συμπαθεί. Ναι, κι εγώ καμάρωνα όταν με έλεγαν μινιόν. Μέχρι που έμαθα ότι εννούσαν το πολυκατάστημα. Μαλάκες. Προχώρησα γρήγορα παρακάτω και άφησα την ψυχολογική ενίσχυση για αυτούς που την χρειάζονται. Έλεγε λοιπόν κάτι για άτομα. Συγκεκριμένα, ανέλυε τον όρο ως εξής : «Ο όρος νανοτεχνολογία αναφέρεται σε τεχνολογίες όπου η ύλη επεξεργάζεται σε κλίμακα ατόμου». Ωχ λέω, πέσαμε πάλι σε ομοιοπαθητικούς που ενδιαφέρονται για το άτομο και την ψυχολογία του. Είπα να το παραβλέψω, μην τυχόν και είμαι προκατελειμένη. Μέχρι που έμαθα ότι ενδιαφέρονται λέει και για μόρια. Σας ορκίζομαι, έτσι το ΄λεγε. Βέβαια δεν έγραφε επί λέξη αντρικά μόρια αλλά σαν έξυπνη που είμαι, το κατάλαβα με την μία. Μπερδεύτηκα. Τί σόι επιστήμονες νά΄ναι αυτοί που ψηλώνουν νάνους, που αγαπάνε να επεξεργάζονται τα άτομα και ενδιαφέρονται για μόρια;

Σε τα μας ρε; Παραθρησκευτική οργάνωση σίγουρα. Τα παράτησα. Για επιστήμονες έψαχνα και έπεσα σε άρρωστους. Λοιπόν παιδιά, όπου ακούτε νανοτεχνολογία μην το ψάξετε άδικα. Σας το λέω εγώ που την πάτησα. Πολλές φορές η επιστήμη είναι βιτρίνα για ανώμαλους ψυχάκηδες. Καλά που ΄χετε κι εμένα και σας εξηγώ τί παίζει. Πάω τώρα να κάνω μελέτη για παιδόφιλους. Αυτοί μάλιστα.

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2006

Η ΙΘΑΚΗ ΜΟΥ

Όλα μου τα χρόνια στο σχολείο περίμενα την πενταήμερη. Δεν ξέρω πώς το είχα κάνει τέτοια μεγάλη εμμονή, αλλά πάντα το ονειρευόμουν και το σχεδίαζα. Θα είχα ψηλώσει, θα φόραγα απ΄αυτά τα κοντά φουστάκια, σίγουρα τακούνια και μεγάλα σκουλαρίκια. Θα ήμουν μια τελειόφοιτη με τα όλα της. Θα φρόντιζα επίσης, να είχα και γκόμενο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου θα πέρναγα πέντε βράδια μακριά απ΄τους γονείς μου. Ως τότε οι εξόδοι μου ήταν πολύ περιορισμένες. Για ολόκληρο βράδι έξω, δεν το συζητώ. Δεν είχε γίνει ποτέ.

Περνώντας τα χρόνια άρχισα τους μικροπολέμους με την μάνα μου για να φτάσω το «τελειόφοιτη». Πάντα έχανα. Κρυφά ξύρισμα, κρυφά μακιγιάζ, κρυφά γκόμενο, κρυφά σεξ. Είχα φτάσει σε σημείο εκτός από όλα τα κρυφά σύνεργα, να κρύβω κι εμένα. Νόμιζα ότι όταν κάνεις σεξ θα είναι εμφανές όπως το μολύβι στα μάτια σου και τα ξυρισμένα πόδια σου. Κλεινόμουν στο δωμάτιο και την ώρα του φαγητού, κοίταγα το πιάτο μου. Λες και αν έβλεπαν τα μάτια μου θα καταλάβαιναν. Είχα φορτωθεί ένα κάρο ενοχές για όλα αυτά και θα τα ΄σουρνα μέχρι την πενταήμερη. Μετά δεν μ΄ένοιαζε. Ας τα μάθαιναν.

Σε όλη την Τρίτη λυκείου το ΄χα σίγουρο ότι θα πάω. Δεν είχε συζητηθεί ποτέ, άρα θετικό. Δεδομένο. Άρχισαν όμως οι στραβές. Δεν ψήλωσα, δεν με άφηναν να φοράω φουστάκια και τακούνια, ο γκόμενος πήγε σε άλλο σχολείο. Εγώ όμως, σταθερή. Λίγους μήνες πριν, έγραψα το όνομά μου στην λίστα με τους συμμετέχοντες στην εκδρομή. Θα πηγαίναμε Ιταλία. Όλες οι κολλητές μου είχαν γκόμενο και εγώ έπρεπε να ψήσω τον δικό μου να την κοπανήσει απ΄το σχολείο του και να΄ρθει μαζί μας. Θα τον δικαιολογούσαμε σαν ξάδελφο-να-με-προσέχει. Όλα τα είχα σκεφτεί.

Μας μοίρασαν από μια αίτηση για να υπογράψουν οι γονείς μας. Δεν την κατάλαβα ποτέ αυτή τη μαλακία. Λες και υπήρχε περίπτωση να έλειπα πέντε βράδια απ΄το σπίτι μου και να μην το καταλάβαιναν. Πήγα καταχαρούμενη στο σπίτι και μπήκα στο δωμάτιο με τις ραπτομηχανές. Η μάνα μου με τόση φασαρία δεν πήρε είδηση. Έχωσα το χαρτί κάτω από τα γυαλιά της και τρόμαξε. Και μετά συννέφιασε. Και μετά «όχι».

Κάπως έτσι τέλειωναν όλοι οι πολέμοι μας. Δεν είχε νόημα να ρωτήσω γιατί. Κύρηγμα ηθικής και μετά τίποτα. Αυτή την φορά όμως, το «όχι» δεν ήταν κοφτό. Ήταν ένα συννεφιασμένο «όχι». Με έπαιρνε να ρωτήσω. Αλλά δεν το ΄κανα. Είχα καταλάβει. Αφαίρεσα αθόρυβα το όνομά μου από την λίστα και απέφευγα όλες τις συζητήσεις για την εκδρομή. Μέχρι που μια από αυτές τις δύσκολες ερωτήσεις με έφερε σε αμηχανία μπροστά σε όλη την τάξη. Ο υπεύθυνος καθηγητής της εκδρομής είχε δει το σβησμένο ονομά μου. Τότε γαμώτο δεν είχαμε μπλάνκο. Τράβηξα μια μολυβιά και νόμιζα ότι θα πέρναγε απαρατήρητο.

Του είπα την μόνη δικαιολογία που μου ήρθε εύκολα στο μυαλό : «δεν μ΄αφήνουν». Ο καθηγητής γέλασε. Στο διάλειμα με πήρε παραπέρα και μου ζήτησε να μιλήσει ο ίδιος στους γονείς μου. Δεν ήθελα άλλα σύννεφα πάνω απ΄το δωμάτιο με τις ραπτομηχανές. Κατάλαβε. Μου πρότεινε δωρεάν εισιτήριο. Έφυγα τρέχοντας.

Ο γκόμενος ψευτολυπημένος. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να έρθει στην εκδρομή και ζήλευε αν πήγαινα μόνη μου. Το έπαιζε υπεράνω. Εγώ είχα ψοφήσει στο κλάμα κι εκείνος έκανε ότι με παρηγορούσε. Μου υποσχέθηκε ταξίδι τα δυό μας όταν αποφοιτούσαμε. Θα δουλεύαμε το καλοκαίρι και μετά θα φεύγαμε εκδρομή. Για δέκα ολόκληρες μέρες. Στο Παρίσι. Έπιασε. Βρήκα καινούργια εμμονή. Τα έχω σχεδιάσει όλα. Όταν θα ΄ρθει εκείνη η μέρα, θα φοράω τακούνια, μεγάλα σκουλαρίκια και κοντό φουστάκι. Δεν θα πάρω υπογραφή από κανέναν και θα κοιμηθώ δέκα ολόκληρα βράδια μακριά απ΄το σπίτι μας. Τα δυό μας.

ΠΑΡΑ

Κατόπιν σχετικής απαγορεύσεως από το επιστημονικό κατεστημένο, αποφάσισα να μην ξαναασχοληθώ με τα επιστημονικοτέτοια. Δεν επιτρέπεται λέει, γιατί τα γελοιοποιώ. Και εντάξει αυτό, αλλά λέει, γελοιοποιούμαι και η ίδια. Ξέρετε αυτό εγώ δεν θα το άντεχα. Είμεθα σοβαρό μπλογκ εδώ. Αν ήμουν επιστήμονας βέβαια, θα μπορούσα να πω «αυτό είναι μαλακία». Τώρα όχι. Ούτε για πλάκα. Πάντως το ΄χα πάρει χαμπάρι από νωρίς. Η μάνα μου κοκορευόταν ότι θα σπουδάσω ιατρικό επάγγελμα και εγώ ήξερα ότι δεν ήταν ιατρικό. Είχε και ένα «παρά» μπροστά. Παραιατρικό. Παρά κάτι εκατομμυριάκια δίδακτρα μάνα. Μεγάλη διαφορά μάνα. Αλλά την άφηνα να καμαρώνει.

Αυτό το ρημάδι το «παρά» μου ΄χει καταστρέψει την καριέρα. Παρά κάτι ψιλά, τώρα θα ήμουν επιστημόνισσα και θα μπορούσα να λέω ότι γουστάρω. Παρά τρίχα θα άπλωνα μια γλωσσάρα να και θα κατατρόπωνα τους Αινστάιν. Και δεν θα χρειαζόμουν επιχειρήματα. Θα ΄χα τον τίτλο. Ξέρετε, άμα έχεις έναν τίτλο δεν θες πολλά πολλά. Δεν κουράζεσαι τόσο πολύ όπως τώρα. Τον κοτσάρεις και καθαρίζεις. Αλλά είχα την φαεινή ιδέα ο μαλάκας και ονόμασα το μπλογκ «ψιλικατζού». Σου λέει ο άλλος, άντε να διαβάσουμε για τσίχλες και τσιμπιδάκια. Πού να φανταστεί ότι θα τον πω Μαλάκα Του Χάους. Το ξέρω, έχω παρεκτραπεί τελείως. Εξκιουζέ μουά και το σώζω.

Έτσι λοιπόν, ας μιλήσουμε για ένα θέμα που κατέχουμε. Τους σκέτους μαλάκες. Ούτε του Χάους, ούτε τους επιστήμονες, ούτε τους ταμπελωμένους. Τους εντελώς σκέτους. Απ΄αυτούς που παίρνουν ένα κουτάκι και σε χώνουν μέσα. Άμα πας να βγάλεις έστω και ένα δαχτυλάκι, στο κόβουν. Άμα η φωνή σου ακουστεί λίγο πιο έξω, σε επιπλήτουν.

Κύριοι, το κουτάκι που με βάλατε είναι πολύ μικρό. Δεν χωράω. Βρείτε μου ένα καινούργιο πιο μεγάλο, με λιγάκι παραπάνω οξυγόνο γιατί θα σκάσω εδώ μέσα. Αν χρειαστεί, θα αλλάξω και ταμπέλα. Πείτε μου πώς να με λένε και θα το κάνω. Αρκεί στο καινούργιο μου κουτάκι, να μπαίνει λίγο φως και λίγο οξυγόνο.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2006

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ

(φυσικά, απ΄την ανάποδη)

Άκου να δεις, τί μπορείς να πάθεις με όλα αυτά τα μοντέρνα επιστημονικά του κώλου. Πάει ο άλλος και ανακαλύπτει θεωρίες, σου ανοίγει νέους δρόμους (sic), σου εξηγεί τους νόμους της φύσης, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να εμπεδώσεις ότι ποτέ μα ποτέ, δεν θα τους καταλάβεις πλήρως. Γιατί λέει, φταίνε οι παράμετροι. Έτσι μικρέ μου άνθρωπε, όταν κάποια φαινόμενα εξαρτώνται από πολλές παραμέτρους, λένε, τότε είναι εξίσου πιθανόν είτε να κλάσουν δυό μυρμήγκια, είτε να σου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Επιστημονικώς εμπεριστατωμένο αυτό. Δηλαδή, τσάμπα τα λεφτά που έδωσες να τους σπουδάσεις. Γιατί δεν φτάνει που δεν ξέρουν την τύφλα τους, αλλά πήγαν οι αθεόφοβοι και βρήκαν και την θεωρία που τους βγάζει λάδι. Του Χάους, δηλαδή. Είστε τόσο μαλάκες; Δηλαδή ρε σεις, τόσα χρόνια παρατηρήσεις, πειράματα, επιστήμες, για να μας αποδείξετε ότι είμαστε μια σκατούλα;

Και έρχεται τώρα ο επιστήμονας και σου βάζει την θεωρία του παντού. Σου λέει, πάρτην και στη φυσική να ΄χεις να δικαιολογείσαι (που αντί να βγάζεις τα μάτια σου να μας δείχνεις σημαντικούς, εσύ πλακώνεσαι στα μπυρόνια), πάρτην και στην οικονομία, πάρτην και όπου σε βολεύει και καθάρισες με τους ενοχλητικούς. Η θεωρία του τεμπέλη, λέω εγώ. Φυσικά, έπεσε σύρμα παντού. Όλα τα λαμόγια τώρα είχανε κι από πίσω μια θεωρία και στην πετάγανε στην μούρη με το παραμικρό. Την πήρανε οι συγγραφείς, την πήρανε οι ποιητές, την πήρανε οι bloggers, την κάνανε και ταινία. Μέχρι και στο Χρηματιστήριο την χώσανε. Ωραίααααααα....

Αλλά. Γιατί αγαπάει ο θεός τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη. Υπάρχει ένα τόσο δα κεφαλαιάκι σε αυτήν την θεωριούλα που λειτουργεί ως νέμεσις. Αλλά ποιό λαμόγιο να κάτσει να την διαβάσει. Βούτηξαν αυτό που τους βόλευε με πεταλούδες και φτερά στις Κίνες και αγνόησαν αυτό που θα γίνει κάτω απ΄τις μύτες τους. Το μόνο δηλαδή που παραδέχομαι : Χάος και Θεωρία Καταστροφής. Επειδή όμως είναι άπειρα δύσκολο για τα μικρά σας μυαλά να το καταλάβετε, θα σας το πω με ένα παράδειγμα που ίσως το πιάσετε. Για την θεωρία αυτή λοιπόν, εγώ είμαι ένας «παράξενος ελκυστής». Η ύπαρξη αυτού τού παράξενου ελκυστή προκαλεί το απρόβλεπτο τής συμπεριφοράς τού συστήματος. Όπου «σύστημα», βάλτε το λαμόγιο με τα μπυρόνια.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2006

ΤΑ ΚΩΛΟΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Ο ένας πολιτικός και ο άλλος δημοσιογράφος παύλα blogger. Λες, με τον πρώτο δεν ασχολούμαι (όλοι οι πολιτικοί τα ίδια σκατά είναι) αν και τον έχει πάρει η μπάλλα με κάτι ψιλά που έχωνα για πολιτικούς. Ο δεύτερος λες, τα ίδια θα ΄ναι. Ίδια τα γονίδια, σιχαμένες και οι δυό δουλειές, βρασ’τα. Τον δημοσιογράφο τον είχα γνωρίσει σε ένα βου-που πάρτυ. Απ΄αυτά που κάθεσαι σε μια γωνιά και σχολιάζεις τα celebrities. Απ΄αυτά που σου δείχνουν με το δάχτυλο ποιός είναι ποιός και μετά αρχίζει ένα σύντομο βιογραφικό-ξεκατίνιασμα σε περίπτωση που δεν τους ξέρεις (τίιιιιιιι; δεν τον ξέρεις; λοιπόν...μπλα μπλα μπλα). Καμμία κουβέντα μαζί του, καμμία όρεξη για συναναστροφές με γουρούνια δημοσιογράφους.

Και γίνομαι η έρμη μια μπλογγερού παύλα ψιλικατζού. Και μαθαίνω ότι είναι θαυμαστής μου. Και μου κάνει και ένα γλυκό σχόλιο επώνυμα με ένα σωρό καλά λόγια. Ένας ταπεινός άνθρωπος. Ένας κανονικός άνθρωπος. Που το όνομά του δεν φοβάται να το χρησιμοποιήσει. Και ντρέπομαι. Πολύ. Και αναθεωρώ. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι γουρούνια. Και ανοίγει μπλογκ. Και με βάζει στα links. Και περνάει κάθε μέρα να μου πει μια καλημέρα. Και συνεχίζει να μου γράφει καλά λόγια, να αισθάνεται τις αγωνίες μου, τις αφραγκιές μου, τις μαύρες μου. Ντρέπομαι να σχολιάσω στο κείμενο που γράφει και για μένα. Είναι πολύ όλο αυτό. Και βάζει και τ΄όνομά του. Φαρδύ πλατύ με μια μούτζα να! Ένας κανονικός άνθρωπος.

Ντρέπομαι για αυτά που σκέφτομαι χωρίς να ξέρω κάποιους ανθρώπους. Αν και ο πολιτικός αδελφός του είναι κανονικός άνθρωπος, καλύτερα να πάω να πνιγώ που έχω και άποψη χωρίς ούτε να λέω το όνομά μου. Χωρίς πολλές φορές να λέω ένα μπράβο σε ανθρώπους που το αξίζουν.

Κυρίες και κύριοι, ο ΜΑΝΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΣ.

Ο κανονικός άνθρωπος, όμως. Ο άνθρωπός μου. Το φιλαράκι μου.

(Σ΄ευχαριστώ θερμά).

Και άργησα.

Υ.Γ. Τα σχόλιά σας, εκεί.

ΑΔΕΙΑ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΟΣ

Το μαγαζάκι μου έχει γίνει υποκατάστημα των ΚΕΠ. Μπόλικες κόλλες Α4, υπεύθυνες δηλώσεις και ένα μάτσο ταυτότητες, διαβατήρια, αιτήσεις και έντυπα. Γράφω επιστολές, συμπληρώνω αιτήσεις και βοηθάω όπως μπορώ τους μετανάστες στην γειτονιά μου. Λίγα μόνο μέτρα πιο πέρα, οι υπηρεσίες που πληρώνονται για να τα κάνουν. Αλλά κανείς φαίνεται, δεν πληρώνεται αρκετά για να είναι ευγενικός. Η μαμά του Αλί και του Κλάιντι ήρθε σήμερα πελαγωμένη. Άνοιξε το ντοσιέ της με τα χιλιάδες χαρτιά και με τα λίγα ελληνικά της, μου εξήγησε ότι την έδιωξαν πάλι απ΄το ικα. Είδα λίγο τις αιτήσεις και κατάλαβα ότι δεν είχε συμπληρώσει αριθμό διαβατηρίου και διεύθυνση.

Ήταν πολύ δύσκολο αυτό για τα μουνιά στο ίκα βλέπετε. Αλλά συνηθισμένη από την συμπεριφορά τους και φοβούμενη μην τους τσαντίσει, έχασε το μεροκάματο και ήρθε να της τα γράψω. Που συνήθως δεν τελειώνει εκεί. Συνήθως τα συμπληρώνω, τους τα πάει, βρίσκουν ένα λαθάκι, το διορθώνω, ανακαλύπτουν ότι λείπει κάποιο άλλο χαρτί και όλο αυτό τραβάει μέρες. Αλλά τους έχει ανάγκη. Ο οχτάχρονος Αλί είναι αιμοροφιλικός και τρέχει κάθε μέρα στα νοσοκομεία. Τους έχει μεγάλη ανάγκη.

Έφυγε τρέχοντας για να προλάβει και ξέχασα να της πω τα νέα. Πρέπει να κόψει τα φάρμακα του Αλί και να μαζέψει 900 ευρώ για το παράβολο που αποφάσισε η Κυβέρνηση. Και είναι καλό αυτό γιατί για πέντε ολόκληρα χρόνια θα αλλάξει κάστα. Θα ανήκει στους έχοντες «άδεια επί μακρόν διαμένοντος». Θα την στείλουμε και σχολείο. Για 100 ολόκληρες ώρες θα ξεκουραστεί απ΄ τις σκάλες που πλένει και θα μάθει ελληνικά. Και είναι πολύ χρήσιμο όλο αυτό γιατί οι σκάλες που πλένει είναι ελληνικές και πρέπει να μάθει να τις πλένει ελληνικά. Αν τα καταφέρει θα την μορφώσουμε κιόλας. Για 25 ώρες θα την διδάξουμε την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό μας. Και είναι καλό όλο αυτό, γιατί θα πρέπει να μάθει από πού πηγάζουν οι τρόποι μας. Θα καταλάβει ότι οι λαοί με τέτοιο πολιτισμό και ιστορία απαιτούν περισσότερο σεβασμό. Θα καταλάβει και γιατί οι καργιόλες στο ίκα έχουν τέτοια πολιτισμένη συμπεριφορά. Ξέχασα όμως να της ζητήσω το εκκαθαριστικό από την εφορία. Χρειάζεται 12,500 ευρώ ετήσιο εισόδημα για να είναι νόμιμη στην χώρα μας. Χρειάζεται ένσημα, λεφτά και πολλές πολλές σκάλες ακόμη, για να νομιμοποιηθεί μια μητέρα ενός πολύ άρρωστου παιδιού που ήρθε στην χώρα μας γιατί στην Αλβανία δεν έβρισκε φάρμακα.

Είναι «βαρύς» ο πολιτισμός μας βλέπετε για αναλφάβητους, φτωχούς, άρρωστους και ανιστόρητους ανθρώπους.

Υ.Γ. Μισέλ πάρτο χαμπάρι το mail σου δεν λειτουργεί.

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2006

ΓΑΜΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ

Με τις φίλες μου απ΄τα πάντα μας, είχαμε ένα σταθερό θέμα συζήτησης. Τον Γάμο. Όχι, δεν καταλάβατε. Όχι τα εξαρτήματα του γάμου (γαμπρός, σπίτι, οικογένεια, ευθύνες). Αυτά είναι ΜΕΤΑ. Σαν να λέμε ΠΟΤΕ. Εννοώ, τα άλλα. Αυτά που κρατάνε κάνα εικοσάλεπτο αλλά τα σχεδιάζεις από τα έντεκα. Καλά, αν είσαι ξεπεταγμένη σαν κι εμένα, μπορεί να τα ΄χεις αποφασισμένα κι απ΄τα οχτώ, μη σου πω.

Έχεις αποφασίσει από μικρή λοιπόν, για νυφικό, κοψιά γαμπρού, παρανυφάκια (αγέννητα μεν, από καλά γονίδια δε), εκκλησία με πολλά σκαλιά, βολική πεθερά και κατάλληλo κουαφ. Βέβαια, επειδή τα ΄χεις σχεδιάσει από νωρίς, δεν έχεις υπολογίσει κυταρίτιδες, ρυτίδες, αλλωπεκιάσεις και αγαμβρίες. Χέστηκες όμως. Αρκεί κάθε μήνα να ενημερώνεσαι για τα καινούργια θαύματα της επιστήμης από αυτά τα τούβλα-περιοδικά γάμου. Αρχίζει σιγά σιγά το νυφικό και μακραίνει. Είναι κοινό μυστικό, ότι όλες αυτές οι νύφες με τα πέντε μέτρα νυφικό - ουρά, από μίνι το ξεκίνησαν. Γύρω στα πέντε τους. Ναι, κι αυτές με τον μαλάκα δίπλα τους. Από πρίγκηπα το ξεκίνησαν. Στα τρία τους. Ναι, ναι κι αυτές με τις σκύλες πεθερές. Νόμιζαν ότι ο γαμπρός πάει σκέτος. Στα δύο τους. Γι΄αυτές με τα φουσκωτά κεφάλια και τις κορώνες, μην τα λέω, καταλάβατε τώρα. Για Ραπουνζέλ το πήγαιναν. Πριν γεννηθούν. Οκ, μην σας ξενερώσω τελείως, τώρα το πιάσατε το σκηνικό.

Αρκεί μονάχα να μην σου τύχει αυτό που έτυχε σε μένα. Τα έχεις όλα αυτά τα παραμυθένια στο μυαλό σου και ξαφνικά βρίσκεται τρόπος να τρυπώσεις και να ρίξεις μια ματιά στο παραμύθι, απ΄την πίσω πόρτα. Κατάσκοπος. Μακιγιάζ νύφης. Με έναν σκασμό λεφτά. Δεν μπορείς να αρνηθείς. Πήγα σε περίπου πενήντα γάμους πριν τον δικό μου. Αλλά όχι ως καλεσμένη. Οι καλεσμένοι δεν κάνουν για κατάσκοποι. Γελάνε, τρώνε, πίνουν και λυπούνται τους χορηγούς. Για ρωτήστε όμως και τα συνεργεία αναστήλωσης...

Θυμάμαι όλες μα όλες τις περιπτώσεις. Ειδικά κάποια κοινά στοιχεία τους που με ξενέρωσαν άσχημα. Άγχος, πανικός και πολύ μα πολύ αλκοόλ. Τί νομίζατε, ότι οι νύφες είναι γελαστές επειδή είναι ευτυχισμένες; Οι περισσότερες είναι τύφλα πριν ακόμα φορέσουν το νυφικό. Είχα πάντα στο βαλιτσάκι μου ένα μπουκαλάκι ουίσκι. Αν δεν τους έδινες αλκοόλ, ήταν όλες σκύλες. Τίποτε δεν τους άρεσε και θεωρούσαν ότι εσύ είσαι η αιτία που καταστρέφεται η πιο ευτυχισμένη (;) μέρα της ζωής τους. Τους έδινες ένα ποτηράκι για να χαλαρώσουν και στο τέλος δεν σ΄έφτανε το μπουκάλι. Φυσικά, το χρέωνες με το μακιγιάζ. Τί νομίζατε, ότι όλα αυτά τα λεφτά είναι για μπογιές και πινέλα; Λάθος. Για ουίσκια είναι.

Το άλλο που δεν θα καταλάβω ποτέ, ήταν η μανία τους να αυτοκαταστραφούν. Οι περισσότερες με προυπαντούσαν με πρόσωπο ματωμένο. Λόγω του άγχους είχαν γεμίσει σπυριά και θεωρούσαν ότι η μόνη λύση ήταν να τα σπάσουν με χαρτοπετσέτες. Ένας χωματόδρομος που έπρεπε να ασφαλτοστρώσεις μέσα σε κλάμματα και υστερίες. Όλα αυτά βατά, αρκεί να μην ήταν η νύφη έγκυος. Που απ΄τις πενήντα νύφες, οι τριάντα ήταν. Η ευσυγκινησία της εγκυμοσύνης, της μέρας και του κακού τους φλάρου, μου ΄κανε τη δουλειά γιοφύρι της Άρτας. Εγώ έχτιζα κι αυτό γκρεμιζόταν. Μόλις έλεγα έτοιμο το οικοδόμημα, πάταγαν αυτές τις υστερίες και το ισοπέδωναν.

Το κεφάλαιο συγγενείς ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Έκανα τα δοκιμαστικά μου, αποφασίζαμε τα πάντα, συμφωνούσαμε να είμαστε μόνες με την νύφη μέχρι να την ετοιμάσω και άρχιζαν τα ευτράπελα. Άντε εξήγα στην μαμά, στις θείτσες και στις άλλες παρθένες ότι απαγορεύεται να χώσουν την μύτη τους. Αδύνατον. Αν σκεφτείτε ότι τα ραντεβού μου ήταν αποτέλεσμα συστάσεων, μπορείτε τώρα να καταλάβετε γιατί τα παράτησα. Τέλειωνα την δουλειά μου, έδινα τις ευχές μου και περίμενα να μου στείλουν μια φωτογραφία της νύφης για το δειγματολόγιο. Και πάθαινα εγκεφαλικά. Περίμενε φαίνεται το σόι να φύγω για να αλλάξουν το μακιγιάζ. Σε μια πιτσιρίκα γύρω στα 17, της έβγαλαν το ροζουλί κραγιόν και της έβαλαν περτικαλί. Σε μια άλλη θεώρησαν καλό να προσθέσουν λίγη μαύρη (!) σκιά. Απελπισία. Πρέπει να έχω το πιο αστείο δειγματολόγιο απ΄όλες τις μακιγιέζ της Ελλάδας. Πάει η καριέρα μου. Πάει και το παραμύθι.

Οι φίλες μου ψιλοάργησαν να παντρευτούν. Εγώ ξενέρωσα τόσο, που αποφάσισα να επικεντρωθώ στα μετά του γάμου, μπας και ξαναβρώ το παραμύθι. Στις συγκεντρώσεις μας, κυριαρχούσαν ακόμη τα περιοδικά του γάμου. Ακόμη κι αν δεν τα είχαμε αγοράσει, στέλναμε μία επιτόπου να τα φέρει απ΄το περίπτερο. Μέχρι που αυτό σταμάτησε. Πήγε η φίλη μου να πάρει το περιοδικό της και την άκουσε κανονικότατα : «Ρε κορίτσι μου, τί τα θέλεις τόσα χρόνια τα κωλοπεριοδικά για γάμο; Πάρτο απόφαση, δεν θα σε παντρευτεί». Μεγάλα μούτρα οι περιπτεράδες τελικά.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2006

ΤΑΛΕΝΤΟ & ΗΘΟΣ

Μου λένε, ότι σχετίζονται όσο τα πηρούνια με τα λεμόνια. Καμμία σχέση δηλαδή. Εξαρτάται όμως από την οπτική γωνία που θέλεις να το δεις. Ποιό είναι το ζητούμενο δηλαδή. Ή ακόμα και από την «σχέση» σου με τον δημιουργό. Προσωπικά αν θελήσω να κρίνω ένα έργο, κρίνω το ταλέντο και αυτό που βλέπω, διαβάζω ή ακούω. Αν κρίνω τον καλλιτέχνη, αναγκαστικά τα κρίνω όλα. Την καταγωγή, τις επιρροές, το ήθος, το συνολικό του έργο. Π.χ. έχει τύχει να δώ μια ταινία και να ήταν τεράστια πατάτα. Όταν όμως μου ζητήθηκε η γνώμη μου για τον σκηνοθέτη δεν μπορούσα παρά να πω «τον κατάστρεψαν τα ληγμένα και αυτό είναι πολύ κρίμα γιατί είναι κορυφαίος και έχει κάνει κι αυτό κι εκείνο». Και εδώ αρχίζουν οι αντιρρήσεις. Ας το δούμε.

Κουτσομπολιό: Σε ένα ινστιντούτο που δούλευα είχα πελάτισσες, μία πολύ γνωστή παρουσιάστρια και μία πολύ γνωστή τραγουδίστρια (είχα και μια ηθοποιό αλλά το έργο της χαντακώθηκε εξ΄ολοκλήρου, γιατί βρώμαγαν τα πόδια της – δεν μπορούσα να την δω στην τηλεόραση και να μην θυμηθώ τη μπόχα όταν της έκανα αποτρίχωση - ξερνάω). Τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, που λέτε. Η τραγουδίστρια έφερε δώρο σε μια συνάδελφο μια πανάκριβη μπλούζα μόνο και μόνο, επειδή μια μέρα η συνάδελφος της είπε πόσο όμορφη ήταν αυτή η μπλούζα που φορούσε. Ήταν ευγενικότατη και δεν δεχόταν επ΄ουδενί γλυψίματα, που άλλες απαιτούσαν. Ακόμη και για τον καφέ της πήγαινε στο κουζινάκι και τον σέρβιρε μόνη της. Μας έλεγε συνήθως : «ξέρετε τί καφέδες έχω σερβίρει εγώ...». Με λίγα λόγια, Άνθρωπος. Η παρουσιάστρια απ΄την άλλη, μια σιχαμένη και μισή. Ακόμη και για να της μιλήσεις έπρεπε να ήσουν προσοχή και να έβλεπε ότι έτρεμες για να σου δώσει σημασία. Όταν χρωστούσε χρήματα, κανείς δεν της το έλεγε, γιατί σε παρόμοιο σκηνικό το θεώρησε προσβολή και η συνάδελφος απολύθηκε. Με λίγα λόγια, Μαλάκω.

Πάμε να κρίνουμε τα έργα τους. Η τραγουδίστρια καλή φωνούλα αλλά τίποτε ιδιαίτερο. Πουλάει σαν τρελλή, όμως δεν μου αρέσουν καθόλου τα τραγούδια της. Η παρουσιάστρια, περίπου στα ίδια επίπεδα. Μέτρια, πουλάει σαν τρελλή αλλά πάλι εμένα δεν μου λέει τίποτε. Και οι δύο διασημότατες. Αν δεν τις ήξερα, δεν θα έμπαινα καν στον κόπο να σχολιάσω την δουλειά τους. Αδιάφορες και οι δύο. Τώρα όμως, δεν μπορώ να κρύψω την συμπάθειά μου για την τραγουδίστρια και την αντιπάθειά μου για την παρουσιάστρια.

Όταν κάποιον δεν τον ξέρεις κρίνεις αυτά μόνο που σου δείχνει. Όταν όμως τον γνωρίσεις και είναι μαλάκας, είναι αδύνατο (και ανθρώπινο) ακόμη κι αν σου δώσει ένα αριστούργημα να μη σκεφτείς : «Κρίμα. Κοίτα πού πάει και κάθεται το ταλέντο». Παραπέρα, μετά από έναν καλό λόγο ή χώνοντας τα ωραία σου λεφτά, περιμένεις ένα ευχαριστώ. Το πιθανότερο όταν το ταλέντο δεν συμβαδίζει με το ήθος, είναι να εισπράξεις ένα ωραιότατο φτύσιμο. Από ΄κει και πέρα όμως, δεν μπορείς να παραμείνεις αντικειμενικός. Σε τέτοιες συζητήσεις, ένα καλό παράδειγμα είναι ο Νταλάρας. Αντικειμενικά, είναι πολύ ταλαντούχος και έχει προσφέρει χοντρά στο τραγούδι. Δεν μπορώ όμως να κρατηθώ και να μην πω: «Κρίμα. Κοίτα πού πάει και κάθεται το ταλέντο».

Είναι δηλαδή δυνατόν κάποιος να κρίνει εμένα από τα κείμενα στο μπλογκ και όχι από τα σχόλιά μου; Δηλαδή μόνο την βιτρίνα μου; Μην το αναλύσω, αλλά έχουμε άπειρα παραδείγματα ταλαντούχων εδώ μέσα, που έμειναν μόνοι τους και δεν έχουν πάρει ακόμη πρέφα γιατί. Εντάξει, φταίει και το κατεστημένο αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση...ΙΜΗΟ. ;)

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2006

ΓΝΩΣΕΙΣ

Το είχα πάντα εμπόδιο αλλά σπάνια με σταμάτησε απ΄το να ρωτήσω ή να πω μια κάποια γνώμη. Εννοώ το επίπεδο γνώσεων. Το ξέρω ότι είμαι άσχετη, το ξέρω ότι λέω πολλές μαλακίες, το ξέρω ότι ίσως γίνομαι κουραστική σε κάποιες συζητήσεις. Και χαίρομαι να με βάζουν στην θέση μου και να μου αλλάζουν γνώμη. Όπως και να με κριτικάρουν ή να μου μαθαίνουν πράγματα. Ψοφάω, για να πω την αλήθεια.

Αλλά έχω αντιμετωπίσει και κάποιες άδικες συμπεριφορές. Ξεκινάει π.χ. μια συζήτηση για το τάδε θέμα. Ας πούμε, το πόσο έχουμε κουραστεί με όλα αυτά τα χρέη και τα δάνεια. Ωραία λέω το ξέρω το αντικείμενο, δεν θα φάω ντομάτες. Και έχω και καρακατασταλαγμένη άποψη. Και μπαίνω και αρχίζω τα μπινελίκια για την κωλοκατάσταση. Και τρώω την πρώτη σούπα : «καλή μου χαλάρωσε κουμουνίστρια είσαι;» Βασικά, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν ξέρω τί είμαι. Αλλά το κρύβω επιμελώς μη μας πάρουν και για πουέμπλο (έτσι με είχαν πει μια φορά και δεν πρέπει να είναι καλό, σας τ΄ορκίζομαι).

Ένας άλλος συμπεραίνει, ότι σίγουρα είμαι κουμούνι και γράφει και ένα σύνθημα στα κεφαλαία για να με ψαρώσει : «ΙΜΗΟ». Κάθομαι με τις ώρες στα κρυφά να αποκρυπτογραφήσω το σύνθημα. Αφήνω να πει τίποτε και κάνας άλλος μπας και μου πουν τί είμαι, αλλά πετάνε κι άλλα συνθηματικά : «ΑΚΑ». Τίποτε κουμουνιστικά κόμματα θα είναι, σκέφτομαι. Αφού τέλειωσαν με τα κομματικά τους και με τοποθέτησαν στην σωστή ιδεολογία, είπα να μιλήσω για την ουσία. Και άρχισαν οι ντομάτες. Αλλά ήταν πολύ σάπιες αυτές οι ντομάτες. Ένας μου είπε να διαβάσω Τσόμσκυ. Του είπα ότι δεν τον ξέρω. Μου είπε ότι αν δεν τον διαβάσω δεν μπορούμε να μιλήσουμε λογικά. Οκ. Τον έγραψα στ΄αρχίδια μου και συνέχισα. Ένας άλλος μου είπε ότι αυτά που γράφω μοιάζουν με τον Μαρξ. Του είπα ότι δεν τον έχω διαβάσει. Μου είπε ότι σιγά μην τα σκέφτηκα μόνη μου και δεν επιτρέπεται ένας άνθρωπος της εποχής μας να μην έχει διαβάσει Μαρξ. Του είπα να πάει να γαμηθεί.

Στο τέλος απογοητεύτηκα. Το θέμα μας ήταν τα δάνεια και η άτιμη κενωνία, αλλά τελικά ήταν το μόνο που δεν συζητήσαμε. Ή το πιο πιθανόν να το συζήτησαν και να μην το κατάλαβα. Κανείς όμως δεν μπήκε στον κόπο να μου απαντήσει σε αυτά που είπα. Κανείς δεν μου είπε με λίγα λόγια τί είπε ο Τσόμσκυ και ο Μαρξ πάνω σε αυτά που έγραψα. Έμπαινε ο καθένας, έδινε πέντε λινκ και οχτώ βιβλιογραφίες και άντε να καταλάβεις. Ότι λινκς μου δίνουν, συνήθως τα διαβάζω αλλά τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνω μία. Τα αγγλικά μου δεν είναι ιδιαίτερα καλά.

Το θεωρώ πολύ άδικο όλο αυτό. Πήγε στράφι η γνώση σου, αν δεν μπορείς να κατέβεις πέντε επίπεδα για να επικοινωνήσουμε. Εγώ δεν μπορώ να ανέβω ούτε μισό. Αν μπορούσα θα το έκανα. Εκτός κι αν όλη αυτή η γνώση μπήκε στο κεφάλι σου μόνο και μόνο για σένα και τους ομοίους σου. Τότε πάσο. Χάρισμά σου και να την χαίρεσαι.

Μάθε όμως το εξής : Δεν γράφω εύκολα επειδή αυτό είναι το στυλ μου. Απλά δεν ξέρω να γράψω δύσκολα. Δεν έχω διαβάσει σχεδόν τίποτε. Το να μου προτείνεις ένα βιβλίο είναι μεγάλο πράγμα, αν και σχεδόν ποτέ δεν μου περίσεψαν χρήματα για κάτι τέτοιο. Το να μου πεις δυό κουβέντες για αυτά που έμαθες είναι άπειρα πιο βοηθητικό για μένα. Το να με αποκλείεις όμως απ΄την συζήτηση γιατί δεν έχω το υπόβαθρο να επικοινωνήσουμε, αυτό είναι άδικο και δεν το διάλεξα εγώ. Αλλά δεν θα σκάσω. Χίλιες φορές να με λές άσχετη, παρά να μείνω για πάντα εδώ που είμαι τώρα. Ξέρεις, ούτε εμένα μου αρέσει αλλά είναι καιρός να σταματήσεις να με κάνεις να ντρέπομαι γι΄αυτό.

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2006

ΠΟΛΕΜΟΣ

Είμαι κατά του πολέμου. Οποιασδήποτε μορφής του αλλά λίγο πιο απόλυτα από τον μέσο υποστηρικτή της ειρήνης. Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν ιδανικά, άξια να με κάνουν να στείλω ανθρώπους να πεθάνουν για την ελευθερία μου. Δεν θα την άντεχα άλλωστε μετά. Γνωρίζω την αξία του πολέμου για μια οικονομία, όπως και τα πολιτικά παιχνίδια/ οφέλη που παίζονται από πίσω, αλλά απ΄την άλλη και την δύναμή του φόβου του πολέμου για να κρατάς σε συστολή έναν εξαθλιωμένο λαό. Και επιμένω. Ποτέ δεν έχω βρει άνθρωπο να συμφωνεί μαζί μου εξ΄ολοκλήρου. Πάντα το είχα παράπονο αυτό. «Αν μπουν οι Τουρκαλάδες και σου σφάξουν την μάνα...», «αν μπουν οι Βούλγαροι και σου πάρουν την Θεσσαλονίκη...», είναι τα συνήθη επιχειρήματα. Το θέμα όμως είναι να μην μπουν. Όταν έχεις διανύσει χιλιετίες πολιτισμού και φτάνεις να λύνεις τα ηλίθια προβλήματά σου σφάζοντας παιδιά, δεν σημαίνει ότι εγώ πρέπει να σιγοντάρω και να σου στείλω και τα δικά μου.

Παραπέρα, δεν με νοιάζει σε ποιόν θα ανήκει η Κύπρος, η Θεσαλλονίκη, η Αθήνα. Δεν με νοιάζει καθόλου αν θα λέγεται Ελληνική, Τουρκική ή ότι άλλο. Αυτό που με νοιάζει είναι να έχω δουλειά, οικογένεια και να είμαι ελεύθερη. Όσο μπορώ να είμαι. Τα πόσα μίλια θάλασσας είναι δικά «μου», ποτέ δεν με απασχόλησε. Κάηκα όμως όταν για κάτι τέτοιο πέθαναν στρατιώτες που οι μανάδες τους έκλαιγαν (αλλά περήφανες που το έκαναν για την πατρίδα). Ποτέ δεν ήμουν περήφανη για τα παιδιά της οικογένειάς μου που πήγαν να υπηρετήσουν. Είναι ένας ηλίθιος θεσμός που σου κόβει την ζωή στα δύο, που ακόμα κι αν περάσεις καλά, αυτό δεν έχει να κάνει με τον θεσμό αυτό καθαυτό. Πήγαινε κατασκήνωση καλύτερα.

Θεωρώ ηλίθια τα λεφτά για εξοπλισμούς και «προστασία». Είναι άτοπο να δίνεις λεφτά για την «ασφάλειά» σου. Είναι σαν να παραδέχεσαι ότι είσαι λογικός και πολιτισμένος αλλά άμα λάχει ξέρεις να κάνεις και το ζώο. Και την προβιά του, την έχεις στήσει πίσω σου, πίσω από τις λογικές συζητήσεις έτοιμη να την φορέσεις αν δεν καταφέρεις να πείσεις ως άνθρωπος. Είναι κοροιδία. Χίλιες φορές να φορούσαμε την «προβιά» και να μην την βγάζαμε ποτέ. Τότε δεν θα είχα καμμία αντίρρηση.

Απ΄όλες τις πλευρές των συνόρων μας, αν είμαστε στ΄αλήθεια άνθρωποι και όχι Τούρκοι, Βούλγαροι, Έλληνες, Ιταλοί, μπορούμε ευκολότατα να σιγουρέψουμε την ειρήνη χωρίς λεφτά για εξοπλισμούς. Όταν τα ζώα με τις κρυμμένες προβιές, μας θυμίζουν γιατί πρέπει να μισούμε τους άλλους και γιατί είμαστε ανώτεροι και πόσοι πέθαναν από τα χέρια των αντιπάλων, μπορούμε να πάρουμε τα βιβλία της ιστορίας και να τα κάψουμε. Όλα αυτά δεν έχουν καθόλου να κάνουν με τους λαούς, αλλά με ηλίθιους πολιτικούς χειρισμούς και φιλοδοξίες λίγων ζώων. Δυό τρία γουρούνια αρκούν κάθε φορά για να πεθάνουν χιλιάδες.

Οι σκέψεις μου έχουν χαρακτηριστεί αντιπατριωτικές, ουτοπιστικές, αφελείς. Γι΄αυτό έχω αργήσει πολύ να τις γράψω εδώ. Ότι και να΄ναι αυτές είναι. Προτιμώ να νοιώθω περήφανη για το ζωντανό παιδί μου, παρά για την πατρίδα. Ας βουλιάξει. Χέστηκα. Θα πάω αλλού. Κι ας με θάψουν χωρίς πανί με μπλε και άσπρες ρίγες.

ΛΙΑΚΑΔΑ ΕΞΩ

Το μαγαζί μου είναι άδειο. Δεν έχω κουράγιο να κάνω παραγγελίες και να ξαναγεμίσω τα ράφια. Έχει λαική. Ήλιος σήμερα. Ο πεζόδρομος είναι γεμάτος παράνομους μικροπωλητές, μόνιμα σε επιφυλακή. Όταν περνάει ο αστυνόμος βουτάνε τις κουρελούδες και τρέχουν. Θα ήθελα να μπορούσα να τρέξω κι εγώ. Μακριά. Όλος αυτός ο ήλιος με αποσυντονίζει. Με κουράζει όταν πέφτει στα μάτια μου, με θυμώνει όταν δεν έχω δικαίωμα να τον χαρώ. Καλές μέρες, κακές μέρες, ήλιος, βροχή, χιόνι. Έχω μάθει να μην δίνω σημασία στον καιρό. Η δική μου κουρελού είναι πολύ βαριά για να την σηκώσω και να τρέξω.

Όλα θα γίνουν, μου λένε. Δύο χρόνια τώρα. Όχι, λάθος. Πρέπει να έχουν περάσει πέντε με δέκα χρόνια. Μια ζωή. Παραμυθιάζομαι καθημερινά ότι η ζωή μου μέχρι τώρα, είναι ένα χωλ αναμονής. Αλλά ακόμα κι αν στο επόμενο λεπτό τελειώσει όλη αυτή η αγωνία, εγώ δεν θα έχω μάθει πώς να τη ζήσω μετά...Και είναι ηλίθιο όλο αυτό. Όσο ηλίθια είναι και τα όνειρα που χτίζω και γκρεμίζονται. Αλλά για έναν περίεργο λόγο, συνεχίζω. Ακόμα κι όταν τα ράφια μου είναι άδεια, σκονισμένα και γυρτά.

Ήλιος πάλι σήμερα και μετά βροχή και κρύο. Έτσι λένε και πρέπει να τους πιστέψω. Μέσα σε μια γυάλα, μακριά από τον κόσμο το μόνο που σου μένει για να πείσεις ότι ανήκεις κάπου, είναι να μαθαίνεις για τον καιρό. Και μετά να τον παίρνεις και να τον χώνεις στην γυάλα. Δεν πρέπει να φτιάχνεις δικό σου καιρό. Πρέπει να ζεις τους καιρούς των άλλων. Έξω.

Ήλιος σήμερα. Ήλιος κι εδώ. Και μετά βροχή και κρύο. Έτσι λένε.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2006

ALI G

RESPEK.-

Ο ήρωάς μου. Ξέχασα και spiderman και όλα. Αν δεν έχετε δει την καλύτερη εκπομπή του κόσμου, δεν έχετε δει τίποτε. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι είναι Αγγλική. Κανείς δεν είναι τελείως άχρηστος τελικά.

In his own words: "Me woz born in da heart off da Staines ghetto. I has lived wiv me Nan in Staines at 37 Cherry Blossom Close from da day me woz born, coz wiv both me parents havin been smoked, dere werent no one else around to look afta her. Me has been carin for her ever since. Me woz failed by da skool system and hated every minute me spent in da classroom. In fact added together, dat time woz probly da most borin 3 hours of me life - altho me do still go to a skool re-union every second Monday at Staines Job Centre... As well as bein unemployed - i iz also got a lot off well important careers. As head of Da West Staines Massive, me control da most peace lovin and violent gang in da hole of Barkshire. Afta happearin on some crap programme dat woz on at 11 a clock or somefin, it werent long before me ad me own show. Dis meant me was able to take a in depf look at a lot off serious issues.... I iz now easily da most respekted face on Brittish telly and it iz probably only a matter off time before me get offered me own slot on Channel 5 - or hopefully even cable..."

Είναι Άγγλος, το παίζει είτε Πακιστανός, είτε δημοσιογράφος από το Καζακστάν, είτε gay καλλιτεχνικός ανταποκριτής και ότι άλλο του ΄ρθει. Κλείνει συνεντεύξεις με επιστήμονες, αθλητές, πολιτικούς, καλλιτέχνες και ότι σημαντικούς ανθρώπους βρει, που δεν τον ξέρουν. Και τους κάνει πουτάνα. Όχι τόσο πολύ γιατί βγάζει τρελλό γέλιο, αλλά γιατί μερικές από τις ερωτήσεις του καίνε και παγώνουν. Και οι «σοβαροί» σπεύδουν να τις απαντήσουν.

Ali G : How many e’s (ecstasy pills) do you guarantee that are absolutely safe?

Policeman : One or two (!)

Υ.Γ. «Κάποιος» μου υποσχέθηκε έναν κατάδικό μου server για να σας ανεβάσω τα βιντεάκια. Ο «κάποιος» να σπεύσει.

I’M A FREAK

Μην με πρήζεις άλλο. Θες να με ρωτήσεις, να μάθεις, να καταλάβεις; Ρώτα στα ίσια και σε διαβεβαιώ ότι είναι πολύ πιο εύκολο. Όταν όμως πας με πλάγιες ερωτήσεις και σούξου μούξου, δεν πρόκειται σε καμμία περίπτωση να μάθεις το παραμικρό. Τσαντίζομαι, πώς το λένε; Και ναι, σε παίρνω γραμμή απ΄την αρχή. Δεν χρειάζεται καν να ανοίξεις το στόμα σου. Ειδικά όταν το θέμα είναι προσωπικό και δεν έχεις καμμιά δουλειά να ρωτήσεις αν δεν σου πω από μόνη μου. Ειδικά όταν δεν το ΄χουμε συζητήσει ποτέ και όποιος προφανώς στο σφύριξε είναι μεγάλος μαλάκας. Πολύ μεγάλος.

Μου ΄χει τύχει άπειρες φορές παρόμοιο σκηνικό. Αν έχεις μαγαζί, πολύ λίγα πράγματα από την προσωπική σου ζωή μπορούν να κρατηθούν «προσωπικά». Δεν είσαι μια γειτόνισσα που θα κλείσει την πόρτα της και θα κόψει επαφές, είσαι ένα μαγαζί με μια πόρτα ορθάνοιχτη όποτε τους καπνίσει, ακόμη και τις ώρες που δεν θέλεις να δεις άνθρωπο στα μάτια σου, ακόμη και όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται και εσύ πρέπει να το κρύψεις. Πρέπει να γελάσεις, να είσαι ευγενική και να απαντήσεις σε όλες τις αδιάκριτες ερωτήσεις. Αν όχι, δεν θα ξαναπατήσουν.

Είναι τελείως ηλίθιο αυτό που συμβαίνει με τα μαγαζιά. Και δεν μιλάω για επαγγελματισμό και ευγένεια απλώς. Για να προκόψει ένα μαγαζί πρέπει να έχει κολλητιλίκια με όλη τη γειτονιά. Αν όχι, αρχίζουν οι μαλακίες. Αν είσαι λιγάκι σαν κι εμένα που δεν γουστάρω να μιλάω σε άνθρωπο, την έκατσες. Όταν είχα πρωτοανοίξει, ήμουν πιο ανοιχτή. Ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο και μου γύρισε μπούμερανγκ. Κατάντησα να έχω μονίμως δυό τρεις καρέκλες γεμάτες, έψηνα καφέδες απ΄το πρωί ως το βράδι, μέχρι που έφτασα να κλείνω μετά τις 12,30 γιατί μαζεύονταν όλοι και δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν.

Οι περίεργες αυτές σχέσεις κατέληξαν λιγάκι άσχημα. Μετά από ένα δύο επεισόδια γειτόνων που ήπιαν όλες τις μπύρες του μαγαζιού και έκαναν κάτι ευτράπελα, πήγα τις καρέκλες σπίτι, έκρυψα το παγκάκι στην αποθήκη, έκλεισα την πόρτα του μαγαζιού και άρχισα να «περνάω τιμολόγια» στον υπολογιστή. Το τί «τιμολόγιο» είχα, δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μια φορά που δεν είχα κάποιο πρόχειρο τιμολόγιο, είχα πάρει έναν κατάλογο από πίτσες και έκανα ότι πληκτρολογούσα τα φ.π.α., ξέρετε, πίτσα μαργαρίτα 5,50, διαιτιτικό γεύμα 8,30. Ευτυχώς που ο πάγκος ήταν ψηλός και δεν με πήραν χαμπάρι. Ούτε κουβέντα δεν αντάλλασα πέρα απ΄τα τυπικά.

Όλο αυτό φυσικά, διαστρεβλώθηκε ανάλογα την αντίληψη του κάθε πελάτη.

Μερικοί νομίζουν ότι πάσχω από κατάθλιψη, ότι παίρνω ναρκωτικά, ότι είμαι επικίνδυνη. Άλλοι, ότι είμαι άλλος ένας καμμένος εγκέφαλος που έχει πρόβλημα εξάρτησης από τον υπολογιστή και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ναι, έχω γίνει παράδειγμα προς αποφυγή για όποιο πιτσιρίκι ζητήσει υπολογιστή από την μαμά του. Άλλοι θεωρούν ότι έχω προβλήματα με τον άντρα μου και άλλοι ότι έγινα πια εκατομμυριούχος και τους σνομπάρω. Not even close.

Όλα αυτά τα συμπεράσματα λιγάκι με συμφέρουν. Είναι προτιμότερο να πιστεύουν όλα αυτά και να με αφήνουν ήσυχη παρά να με ζαλίζουν απ΄το πρωί ως το βράδυ αφήνοντάς με μονίμως «αδειασμένη». Εκτός από κάτι σιχαμένες περιπτώσεις που δεν αρκούνται στις φήμες. Εκτός από κάτι καμμένους εγκέφαλους που θέλουν να διασταυρώσουν τα κουτσομπολιά και να μάθουν παραπάνω. Οι ερωτήσεις τους πονάνε πολύ και μου είναι δύσκολο να ελιχθώ. Σήμερα κατάφερα να μην απαντήσω. Δεν είμαι ιδιαίτερα διπλωμάτης, ούτε μπορώ να κρύψω μερικά πράγματα. Σήμερα όμως τα κατάφερα. Με γλίτωσε ένα «τιμολόγιο» από σουβλάκια.

Είναι περίεργο πώς κάποιοι άνθρωποι θέλουν να εισβάλλουν τόσο βίαια σε ζωές άλλων. Το να κάνεις μια δύσκολη ερώτηση και να περιμένεις απάντηση είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί ποτέ να μου κάνει κάποιος.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2006

ΒΟΗΘΕΙΣΤΕ ΡΕ ΣΕΙΣ!

(και αφήστε τα εξυπναδίστικα πικρόχολα για κάνα SETI)

Δηλαδή τί, για να τρέξετε ένα τόσο δα προγραμματάκι πρέπει να πάρετε έπαθλο έναν εξωγήινο;

Μόλις βάλω adsl, θα το κάνω κι εγώ. Είναι κρίμα να περιμένουμε να πάθουμε για να βοηθήσουμε.

ΥΠΝΩΣΗ

Μερικά πράγματα δεν τα καταλαβαίνω καθόλου. Ή μου την δίνουν άσχημα απ΄την αρχή και εννοείται ότι άμα τα πολυψάξω καταλαβαίνω και τους λόγους. Και δεν είναι διαίσθηση. Είναι κοινή λογική. Η γειτονιά σήμερα είναι χαρούμενη. Ήρθαν τα εβδομαδιαία περιοδικά και βρήκαν ευκαιρία οι γειτόνισες να κάνουν πηγαδάκι στο μαγαζί. Όπως πάντα το βασικό θέμα συζήτησης οι δίαιτες (αφού όμως αγόρασαν τα περιοδικά με τις συνταγές). Έμαθα άπειρα πράγματα που δεν ήξερα, όπως για παράδειγμα, ότι υπάρχουν τροφές που αδυνατίζουν και τροφές που παχαίνουν. Ναι, είτε είσαι εδώ, είτε στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, το ένα και το αυτό. Να δω πότε θα το κάψω κι εγώ.

Όμως έμαθα κι άλλο ένα καλό. Υπάρχει λέει ένας μεγάλος επιστήμονας στην Αθήνα που έχει ανοίξει αδυνατιστήριο. Οκ, λέω. Μπράβο. Πάνε τρεις από τις πελάτισσές μου και περιμένουν αποτελέσματα. Ήρθαν να με ρωτήσουν αν ξέρω αυτήν την καινούργια μέθοδο και αν θέλω να πάω και εγώ ν΄αδυνατίσω (άντε γαμηθείτε). Το αδυνατιστήριο είναι ένα σκοτεινό δωματιάκι όλο κι όλο, όπου ένας ψυχοθεραπευτής σε κοιμίζει και σου δίνει εντολές να μην ξαναφάς, να μην ξανακαπνίσεις, να μην ξαναβρίσεις και άλλα πολλά. Δεν είναι μόνο αδυνατιστήριο, είναι η λύση για όλα τα προβλήματα του κόσμου. Η μία πελάτισσα έχασε τρία κιλά σε δύο βδομάδες και δεν έχει ξανααγοράσει σοκολάτες (γαμώτο) από τότε που ξεκίνησε τις επισκέψεις. Της είπε ότι το πρόβλημα πηγάζει από τρεις ζωές πριν και αν πάει καλά η θεραπεία, θα της κάνει δωρεάν αναδρομές να βρουν το κακό. Κόβω το πουλί μου ότι ήταν ο Οβελίξ και κατέβαζε αγριογούρουνα αλλά δεν της το λέω.

Τους είπα μπράβο, τους ευχαρίστησα ευγενικά που προσφέρθηκαν να με συστήσουν για να αδυνατίσω (άντε γαμηθείτε δις) και είπα να το ψάξω. Και τρόμαξα. Το πράγμα έγινε χειρότερο και απείρως πιο επικίνδυνο όταν είδα ότι κάποια κράτη χρησιμοποιούν την ύπνωση για αναγνώριση εγκληματιών ή για να εξιχνιάσουν εγκλήματα. Κάποια άλλα, σε δημόσια νοσοκομεία ως θεραπευτική μέθοδο για παλιότερα τραύματα. Από αληθινούς επιστήμονες εννοώ. Με λεφτά του κράτους. Έτσι δηλαδή όπως πάμε, θα υπάρχει και δημόσια υπηρεσία εξορκισμού και τηλεπαθητικοί εφοριακοί.

Απορώ ώρες ώρες τί κάθομαι και κάνω εδώ μέσα. Ένα σκοτεινό δωματιάκι θέλω και τα κονόμησα. Και με προοπτική δημόσιου υπαλλήλου. Ούτε ΑΣΕΠ ούτε άλλες πίπες. Καμμιά δεκαριά πυροβολημένες θέλω, έτοιμες να πιστέψουν ότι οι μαλακίες μου θα προέρχονται από το υποσυνείδητο και λίγο Ιστορία για να τους δίνω σημαντικές προσωπικότητες με ωραία σιλουέτα.

Θεωρώ ότι είμαστε πολύ μαλάκες. Αν δηλαδή όλο αυτό δούλευε και τό ΄χουμε ανακαλύψει εδώ και πενήντα χρόνια, γιατί τόσος σκοταδισμός και άρνηση; Βάλτε με κάτω και πείτε μου ότι θα καταφέρετε να με υπνώσετε. Σας προκαλώ. Θα σας δώσω και ένα εκατομμύριο ευρώ. Πείστε με ότι αυτό το γαμωπαίχνιδο είναι επιστήμη και μετά θα σας αποδείξω με τα ίδια επιχειρήματα ότι το ίδιο είναι και το quija, τα ταρό και η μπουκάλα.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2006

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ

Καμμιά φορά, κάθομαι και σκέφτομαι πόσο διαφορετικός άνθρωπος γίνομαι καθημερινά και πόση ταχύτητα έχει πια η ζωή μου. Σε καμμία άλλη ηλικία δεν είχα τόσα καινούργια πράγματα να σκεφτώ, να αναθεωρήσω, να κάνω και να αποφασίσω τόσο γρήγορα. Όσο περνούν τα χρόνια λειτουργώ όλο και πιο γρήγορα και αν συνεχίσω με τέτοιες σπίντες, σε λίγο θα ψάχνω σπόνσορα για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου στο άθλημα «καψομυαλοδρομία με εμπόδια που βάζετε μόνοι σας». Μιλάμε για χρυσό, παγκόσμιο ρεκόρ και διεθνή καριέρα.

Πώς τα καταφέρνω δεν ξέρω ακόμα. Ότι μου γυαλίσει πάω και το χώνω στην ζωή μου. Ένα blog, ένα μαγαζί, μια δουλειά, έναν φίλο, άλλον ένα φίλο, μια φίλη, άλλη μία φίλη, μια καινούργια συνήθεια, πέντε καινούργιους στόχους, κάτι βιβλία να διαβάσω, πέντε έξι ντιβιντί να δω, καμμιά δεκαριά περιοδικά να διαβάσω (πριν πουληθούν), μια ραδιοφωνική εκπομπή να ακούσω, ένα φαγητό να μαγειρέψω, μια υποχρέωση, άλλη μια υποχρέωση (εντάξει, για να είστε μέσα βάλτε καμμιά εκατοστή υποχρεώσεις), τίποτε κουρτίνες να πλύνω, κάνα κειμενάκι να γράψω, κάνα επιστημονικό να αναλύσω, κάτι λεφτά να βγάλω...ουφ. Μην τα λέω όλα, εννοείται ότι δεν είναι ούτε τα μισά απ΄αυτά που καβατζώνομαι.

Ξυπνάω το πρωί και δεν έχω κάνει τίποτε. Εν τω μεταξύ μου την έχουν πέσει από τριγύρω άλλα εκατό πράγματα και θέλω ρε γαμώτο να τα προλάβω όλα, τα γουστάρω όλα με χίλια, αλλά φτάνω σε μια κατάσταση σαν την τωρινή ας πούμε. Έχω χυθεί στην καρέκλα, η καφείνη έγινε φιλική στη ζαβλακομάρα μου, τα μπλογκς ξεχειλίζουν από κείμενα και τα μάτια μου κλείνουν. Το μόνο ξύπνιο πάνω μου είναι τα δάχτυλά μου που δε λένε να σταματήσουν να βαράνε το πληκτρολόγιο. Μόνα τους όμως. Από πού παίρνουν γραμμή, θα σας γελάσω. Κάθομαι και τα κοιτάω και λέω δεν μπορεί, αλλουνού είναι. Στάνταρ δηλαδή. Λοιπόν, όποιος έχασε τα δάχτυλά του, εδώ τα΄χω. Παρακαλώ φέρτε πίσω τα δικά μου. Βάψτε μου όμως και τα νύχια. Σάπιο μήλο ματ. Καλά και περλέ να ‘ναι, ποιός γαμεί...

Παίζει βέβαια αυτά τα δάχτυλα να είναι όντως δικά μου και κάποιος να μου πήρε τον εγκέφαλο. Και οι Ολυμπιακοί πλησιάζουν. Τέλος πάντων φέρτε ότι σας βρίσκεται και βλέπουμε. Μην πάει και τσάμπα τόση προπόνηση. Αρκεί ρε γαμώτο, να το σηκώσω το γαμημένο!