Κυριακή, 30 Απριλίου 2006

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Τρία χρόνια πέρασαν για να ξανακάνω κάποια απλά πράγματα που αυτές τις μέρες με έχουν μεταμορφώσει σε άλλο άνθρωπο. Μαγειρεύω, ράβω, περπατάω, κοιμάμαι, ψωνίζω. Μικρά καθημερινά πράγματα που τα είχα στερηθεί και ξεχάσει. Ξυπνάω, πίνω τον καφέ μου ήρεμη και διαλέγω συνταγές για το μεσημεριανό τραπέζι. Ψωνίζω τρόφιμα και άχρηστα μπιχλιμπίδια ενώ προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο είχα ξεχάσει να ζω.

Οι υπάλληλοι στο σούπερ μάρκετ όποτε με βλέπουν γελάνε. Ψώνισα δύο τεράστιες τσάντες μανταρίνια και όταν πήγα στο ταμείο μου τις χρέωσαν μόνο 0,80 λεπτά. Όταν ρώτησα γιατί τα μανταρίνια είναι τόσο φτηνά, έβαλαν τα γέλια γιατί λέει ήταν πορτοκάλια και δεν υπάρχουν αυτήν την εποχή μανταρίνια και έπρεπε να το ξέρω. Ζήτησα από μία άλλη υπάλληλο να μου δείξει ποιά είναι τα ψάρια για ψαρόσουπα και μου έδειξε κανονικά ψάρια. Αυτά με τα κεφάλια και τα μάτια τα γουρλωτά και τα λέπια και τις αγκαθωτές ουρές. Μπλιαχ! Της είπα ότι θέλω απ΄ τα ψάρια χωρίς αξεσουάρ και έφυγε γελώντας να το πει στις άλλες. Πλάκα έχει να προσπαθώ να ξαναγίνω νοικοκυρά. Όχι δηλαδή ότι ήμουν και ποτέ.

Έραψα και κουρτίνες. Απ΄αυτές που τις παίρνεις έτοιμες αλλά πάντα θέλουν κόντυμα. Έφτιαξα τις μοναδικές κουρτίνες στην Ελλάδα με ρεβέρ. Που σέρνεται. Και που άμα κάνεις πως προχωράς κοντά κοντά σου βάζουν και τρικλοποδιά. Οι κουρτίνες φονιάς, λέει ο Καλτσό. Πήρα και γραφειάκι με ροζ καρεκλίτσα ενώ ο Καλτσό με άσπρη. Πετάξαμε είκοσι σακούλες περιοδικά και άλλες τόσες έχω στοιβάξει γιατί ο κάδος πίτωσε. Αφήστε που με έπιασε και το καλλιτεχνικό μου. Πήγα στο εργαστήρι του cow parade και έβαλα την καλλιτεχνική μου πινελιά στην αγελάδα μας.Δηλαδή το μόνο που με άφησε ο Καλτσό να κάνω. Την σκούπισα ολόκληρη με κωλόχαρτο. Άμα δείτε μια πολύ γυαλιστερή γελάδα θα καταλάβετε πόσο καλή είμαι. Δεν προλαβαίνω να τα γράψω όλα από το νετ καφέ. Και είναι τόσα πολλά. Και μου λείπετε τόσο πολύ.

Όμως ακριβώς τώρα, θέλω να ζήσω λιγάκι.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2006

ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΗΣ

Αυτή τη στιγμή απουσιάζω. Μετά τον χαρακτηριστικό ήχο, αφήστε το μήνυμά σας και δεν σας υπόσχομαι τίποτα.

ΤουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυΤ.

(το αυτό ισχύει και για τo mail –απλά εκεί δεν έχω βάλει ακόμα τηλεφωνητή και δεν προβλέπεται γιατί είναι πανάκριβος – τους παλιοαλήτες ) .

be back soon (I hope)…

;)

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2006

HTCAFT

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ ενδιαφέρον. Που μπορεί να το είδα λιγάκι περίεργο στην αρχή αλλά τα επιχειρήματα με έπεισαν. Δεν τα θυμάμαι επακριβώς αλλά πάνω κάτω έτσι έγιναν. Η λέξη «περιοδικό» δεν προυπήρχε της λέξης «περίοδος». Λέγοντας «περιοδικό» αναφερόμαστε σε κάτι το οποίο συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα και «περίοδος», την έμμηνο ρύση. Λοιπόν, το σωστό θα ήταν να προυπήρχε η λέξη «περιοδικό» που να σημαίνει το τακτό συμβάν και μετά να χρησιμοποιούσαμε την λέξη αυτή και για την περίοδο (για να δηλώσουμε ότι είναι κάτι που το τρώμε στην μάπα συχνά). Όμως δεν έγινε καθόλου έτσι.

Σύμφωνα με έναν ερευνητή (που ξεχνάω αυτή τη στιγμή το όνομά του, πρέπει να λεγόταν Παπανικόλας ή κάτι τέτοιο) η λέξη «περίοδος» (που την έκλεψαν οι Άγγλοι όπως την βρήκαν “period”) χρησιμοποιήθηκε αρκετά χρόνια πριν. Βγήκε από τα συνθετικά περί + οδός και ήταν ο πιο κόσμιος τρόπος για να περιγράψει ένας άνδρας στην τότε εποχή ότι θα κάνει πρωκτικό σεξ για ευνόητους λόγους. Και επειδή τότε αυτές τις δύσκολες μέρες του μήνα οι γυναίκες λόγω θρησκευτικών προκαταλήψεων και βλακειών περί υγιεινής δεν δέχονταν τίποτε άλλο πέρα απ΄το πρωκτικό σεξ, αυτό πήρε την θέση ενός γεγονότος που συνέβαινε στάνταρ κάθε μήνα.

Το παραθέτω εδώ πολύ απλοικά (περίπου όπως το θυμάμαι – δεν συγκρατώ ποτέ λεπτομέρειες) αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποιοι που έχουν περισσότερες γνώσεις θα το στηρίξουν καλύτερα.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2006

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

Όχι αυτά της Ανάστασης. Τα άλλα. Αυτά που θα βλέπουμε σε λίγο στην τηλεόραση και που τα έφτιαξαν τόσο όμορφα στην Αμερική. Για λόγους ασφαλείας και άπλας, αποφάσισαν να τα σκάσουν στο Ιράν. Φαίνονται ομορφότερα σε πράσινο φόντο και διαρκούν αρκετές μέρες. Όχι σαν τα δικά μας τα τσουρούτικα που το πολύ να τα σκάμε μέχρι να την πέσουμε στην μαγειρίτσα. Για να ικανοποιηθούν όλες οι θρησκείες, είπαν να τα σκάσουν μετά το Χριστιανικό Πάσχα για να μην δώσουμε αφορμές για συνομωσίες και αντισημιτικά ή αντιμουσουλμανικά σχόλια. Έτσι, θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Μια πολύ καλή κυρία που την λένε Κοντολίζα, θα έρθει να μας τα πει από κοντά την άλλη βδομάδα. Θα φέρει λένε και επίσημη πρόσκληση να πάμε και εμείς στην γιορτή. Μας αγαπάνε πολύ και δεν θα τα σκάσουνε όλα μόνοι τους. Εμείς έχουμε κάτι υποχρεωσούλες απ΄ότι έμαθα αλλά δεν είναι ευγενικό να αρνηθούμε. Αφήστε που η καλή αυτή κυρία θα μας μοιράσει πολλά δώρα στην γιορτή. Μου είπανε να πάρουμε μαζί μας πολλά μπιτόνια άδεια. Όλα θα μας τα γεμίσουν με φτηνό πετρέλαιο. Εντάξει, ακριβό δώρο δε λέω αλλά χάθηκε να μας χαρίσουν κανένα σχολείο, κάνα Ελγίνειο, λίγη παραπάνω ελευθερία. Αλλά μην είμαστε αχάριστοι, τέτοιο θέαμα ΚΑΙ πετρέλαιο δεν είναι κάτι που το έχεις κάθε μέρα.

Φήμες υποστηρίζουν ότι αυτά τα πυροτεχνήματα είναι επικίνδυνα. Μπαρούφες. Μην ακούτε τους κακοπροαίρετους αριστερά δεξιά. Τί κακό μπορούν να κάνουν μερικά αστραφτερά φωτάκια με λίγο κρότο, στους φίλους μας τους Ιρανούς; Απλά, έτυχε οι άνθρωποι να είχαν περισσότερη άπλα για να παίξουμε τα παιχνίδια μας. Οι υπόλοιποι είμαστε τόσο στριμωχτά που δεν μας παίρνει να τρέξουμε, να χαρούμε, να ξεσκάσουμε βρε αδελφέ. Άντε να τρομάξουν μερικά παιδάκια και να τα δείχνουν μετά στις ειδήσεις για να μισήσουμε τους φίλους μας τους Αμερικάνους. Αλλά εμείς δεν μασάμε.

Θα σας δω στην γιορτή, λοιπόν. Μην τολμήσει να λείψει κανείς.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Ξέρετε τώρα, αυτό θα είναι ένα κείμενο που θα κάνω τον Γκάσπερ. Θα υποκριθώ ότι λείπω, ότι βρίσκομαι σε άδεια και δεν περιφέρομαι σαν τον φρουρό στα μπλογκάκια σας να περάσει η ώρα. Κάπου σήμερα ή αύριο όλοι θα φύγετε και θα περιμένω πώς και πώς να δω καινούργια κειμενάκια. Ίσως πάλι κλείσω τον υπολογιστή και ξεφυλλίσω μερικά περιοδικά, ίσως πάω και λίγο σπίτι και με κλειστά παράθυρα κάνω καμμιά δουλειά στα κρυφά τέτοιες μέρες γιατί λέει, απαγορεύεται.

Θα φροντίσω να μην αφήσω πουθενά σχόλιο να μην πάρετε χαμπάρι ότι είμαι ακόμη εδώ γύρω. Θα αποκρύψω το ip μου, για να μην μου τα χώνετε που ξέμεινα πίσω απ΄τον πάγκο μου τέτοιες μέρες. Όμως η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε. Ελπίζω. Αν δεν πάθω έλκος αυτές τις μέρες, δεν θα πάθω ποτέ.

Όπως και να΄χει καλά να περάσετε. Πάω να ετοιμάσω βαλίτσες για Κούβα. Βαρέθηκα κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια και είπα να δοκιμάσω κάτι εξωτικό, έτσι για αλλαγή. Κούβα - κουβά, βάλτε τον τόνο όπου να΄ναι.

p.s. Αυτή η ευχή «καλή ανάσταση» είναι πολύ περίεργη αν σκεφτείτε ότι αναφέρεται σε κάποιον που πέθανε. Για δοκιμάστε να την πείτε σε καμμιά κηδεία. Φαντάζομαι ότι αν την λέγαμε μετά την σταύρωση, θα τρώγαμε γερή μπούφλα. Αλλά προφήτης μετά Χριστόν...καλά τέτοιες μέρες ας μην το τραβήξω. Μετά θα μου λένε πάλι για το χιούμορ μου.

(miss u already) :)

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2006

ΜΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟΣ

(και πίσω πόλη)

Κάθε φορά που είναι γιορτές παθαίνω ένα κάτι. Όλοι ετοιμάζονται για εκδρομούλες στο χωριό τους, να δουν τους συγγενείς τους, να κάνουν πράγματα παραδοσιακά που εννοείται ότι σημαίνουν ασυνήθιστη μάσα που δεν την κάνεις στην Αθήνα, καθαρός αέρας και επιστροφή στις ρίζες. Εγώ δεν έχω χωριό. Μην παρεξηγηθώ, μια χαρά βλαχάρα είμαι. Εννοώ έχω αλλά δεν έχω πάει ποτέ. Είναι το πιο ψηλό χωρό στην Μυτιλήνη εξ΄ου και τ΄όνομα «Υψηλομέτωπον» όπως το ΄γραφε ο παππούς στα δέματα που μας έστελνε με τα λαδότυρα και τα σύκα με μέλι. Μια θεά Μυτιληνιά που γνώρισα χθες βράδι με μάλλωσε : «δεν το λες σωστά, Ψηλομέτωπο λέγεται».

Κάποιος μου ΄κοψε τις ρίζες μου και άντε να τις ξανακολλήσω. Δεν έχει μείνει ούτε σπίτι ούτε χωράφι να πας να δεις. Ήταν λιγάκι περίεργη ιστορία με την περιουσία μας στο χωριό. Ήρθε ο μπαμπάς στην Αθήνα να σπουδάσει ψυκτικός, είδε την μαμά από μακριά και την δεύτερη μέρα, πάει και της λέει «αν δεν με παντρευτείς πέφτω τώρα απ΄τον γκρεμό». Η μάνα μου μικρούλα και αθώα, τον έγραψε στ΄αρχίδια της και συνέχισε τον δρόμο της. «Ωραία» της είπε, «πάω τώρα στον γκρεμό». Κοντά στο πατρικό μου, αν περπατήσεις ίσα πάνω είναι ένας μεγάλος γκρεμός που τώρα του έχουν βάλει συρματόπλεγμα γιατί προφανώς οι Μυτιληνιοί δεν είναι για να παίζεις. Η μάνα μου δεν τον ήξερε καθόλου, αλλά επειδή μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν ωραίο γκομενάκι και θα ήταν κρίμα να πάει χαμένο, είπε να ρίξει μια ματιά να δει αν το εννοεί. Ο τύπος μιλάμε πήγαινε ντουγρού για τον γκρεμό. Λίγα μέτρα πριν το σάλτο, φώναξε η μάνα μου «έλα εδώ ρε άνθρωπε να το συζητήσουμε». Τότε ο πατέρας μου της είπε «δεν συζητάω τίποτε, αν δεν με παντρευτείς πέφτω τώρα».

Όταν μου το εξιστορούσαν, μου φάνηκε μεγάλη μούφα και τους την είπα κανονικά, γιατί και ένα απλό «τα φτιάχνουμε» ή κάνα «μωρουδέλλι μ΄ είσαι τρέλλα» μια χαρά θα ΄ταν, αλλά υπάρχουν και μάρτυρες της ιστορίας. Τί να κάνει λοιπόν η μάνα μου, είχε μαζευτεί και όλη η γειτονιά, είπε το «ναι» και ο τυπάς το ΄δεσε. Όμως τις υποθέσεις του στο χωριό δεν τις είχε κλείσει. Είχε και ένα τσούρμο αδελφές να παντρέψει. Φωνές, παράπονα, χαμός, ο πατέρας μου ανένδοτος. Είχε βρει λέει τον έρωτα της ζωής του και δεν θα τον άφηνε να περιμένει λεπτό. Μεταξύ μας, οι αδελφές του ήταν και για τα μπάζα οπότε το ήξερε ο άνθρωπος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βρει τέσσερις γαμπρούς να κάνουν όλα αυτά τα ψυχικά. Και τί έκανε ο φωστήρας; Τους έδωσε όλη την περιουσία, πήρε ένα σώβρακο και ήρθε στην Αθήνα να μην χάσει την νύφη.

Τις αδελφές του πατέρα μου, δεν τις έχω γνωρίσει. Δεν του ξαναμίλησαν που παντρεύτηκε πρώτος. Βρήκαν σχεδόν αμέσως όλες γαμπρούς, με τέτοια προίκα και εκείνος έγινε Αθηνέζος για τα καλά. Τί κατάλαβες τώρα ρε άνθρωπε;

Και φτάνουμε στο προκείμενο : Ζητείται χωριό. Στοπ.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2006

ΓΥΝΑΙΚΕΣ BLOGGERS

(αναδημοσίευση από το Marie Claire Μαίου)

Η πρώτη μου επαφή με το ίντερνετ ήταν πριν επτά χρόνια. Στραβάδι στα τεχνολογικά και άσχετη από υπολογιστές άρχισα δειλά δειλά να διαβάζω, να μαθαίνω, να ψάχνω. Όμως η ανάγκη να επικοινωνήσω ήταν μεγάλη. Όσοι άκουγαν «ίντερνετ» με είχαν ήδη τρομάξει αρκετά. Φανταζόμουν ότι πίσω απ΄την οθόνη μου θα κρύβονταν οι διεστραμμένοι όλου του κόσμου. Εφτά χρόνια και δεν βρήκα κανέναν.

Οι κατασκευασμένες εικόνες για το νέο αυτό μέσο, δεν με επηρρέασαν καθόλου. Χωμένη στο μαγαζάκι μου και αναγκαστικά μπροστά από μια οθόνη για πολλές ώρες την ημέρα, γνώρισα μια καινούργια πολύτιμη παρέα. Την παρέα των bloggers. Άνθρωποι που δεν τους γνωρίζω αλλά η ψυχή τους με έχει αγγίξει βαθιά. Τα blogs είναι διαδικτυακά ημερολόγια.

Εδώ και έναν χρόνο καταγράφω καθημερινά τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου και τις χαζομάρες μου. Επικοινωνώ και γνωρίζω υπέροχο κόσμο από όλες τις ηλικίες, τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις χώρες. Οι φίλοι μου είναι πια πολλοί. Ένα μεγάλο κομμάτι των ημερολογίων αυτών, κατέχουν και οι γυναίκες bloggers. Άλλοτε πιο συναισθηματικές, ίσως λίγο πιο ευαίσθητες, όμως εξίσου ικανές να αναλύουν θέματα κοινωνικά, πολιτικής, τεχνολογίας και να μετέχουν ενεργά σε αυτό το περίεργο χωριουδάκι.

Ο όρος «φίλη» στο ίντερνετ είναι διαφορετικός από την πραγματική ζωή. Ίσως είναι λιγάκι πιο ουσιαστικός. Η ανωνυμία, μας βοηθά να τα πούμε όλα. Πράγματα που δύσκολα θα εκμυστηρευόμασταν στους γύρω μας, τώρα είναι αντικείμενο συζήτησης και κοινών προβληματισμών. Πλέον έχω δυό ζωές. Μία στα blogs και μία «έξω». Μόνο που η ελληνική blogoσφαιρα είναι πιο κοντά στην καρδιά μου και όταν δεν έχω χρόνο, μου λείπουν πολύ.

Την εξάρτηση, θα σας την περιγράψει καλύτερα η φίλη μου η Κουρούνα:

«Κάτι το νεφρό, κάτι η μετακόμιση -γι' αυτή θα πούμε άλλη φορά-, κάτι η δουλειά που έμεινε πίσω, κάτι ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος που δε με χωνεύει και μου κόβει το τηλέφωνο όταν δεν το πληρώνω, έμεινα αρκετό καιρό εκτός Δικτύου. Τώρα που ξαναβρέθηκα -έστω για λίγο- καλωδιωμένη, μπήκα στην ελληνική μπλογκόσφαιρα (ιιιιιιιιιχχχ -χλιμίντρισμα όπως με τη φράου Μπλούχερ) και τρόμαξα. Εκατοντάδες αδιάβαστα ποστ, δεκάδες καινούρια μπλογκ. Αισθάνομαι εντελώς αποκομμένη. Έγινε τίποτε συνταρακτικό όσο έλειπα; Ας με ενημερώσει κάποιος.»

www.kourouna.blogspot.com

Ναι, είμαστε ένα χωριουδάκι γεμάτο κουτσομπόλες. Με τα πονεμένα μας νεφρά, τις ραγισμένες μας καρδιές, τα υπαρξιακά μας και τις μαύρες μας. Κάθε ημερολόγιο και ένας νταλκάς. Το Βατραχοκόριτσο, μια σπάνια γραφή, τόσο ποιητική αλλά και τόσο πληγωμένη μας ανοίγει κάθε μέρα την ψυχή της:

«Μερικές φορές σκέφτομαι μήπως στην πραγματική μου ζωή έχω απλώς μάθει να παίζω ένα ρόλο... Τον ίδιο εδώ και χρόνια.. Ξέρω τόσο καλά τα λόγια που δεν τολμώ να αλλάξω έργο..
Έχω μπει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου που η παραγωγή δεν έχει καμιά διάθεση να αλλάξει διανομή... Αλλά ακόμη και τα πετυχημένα έργα κάποτε αλλάζουν...
Έστω μετά από 10-20 χρόνια... Με εμένα αναρωτιέμαι τι θα γίνει...
Θα έρθει αυτή η πουτάνα η ανατροπή ή θα παραμείνει μόνο άθλια εκπομπή στην τηλεόραση...

www.vatraxokoritso.blogspot.com

Το σημαντικότερο πράγμα σε ένα blog είναι η ανταπόκριση. Γράφεις το πρόβλημά σου και σε λίγα λεπτά έχεις ένα «μπράβο», ένα «κι εγώ έτσι νοιώθω», ένα διαδικτυακό χτύπημα στον ώμο. Είναι μεγάλο πράγμα να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνη, ότι δεν σκέφτεσαι μόνο εσύ έτσι, ότι υπάρχουν μερικές ψυχούλες που σε καταλαβαίνουν. Σύνορα εδώ, δεν υπάρχουν. Η Ελένη Γεωργίου είναι από την Λευκωσία και όμως την νοιώθω δίπλα στην καρδιά μου και λατρεύω τα γραπτά κυπριακά της :

«Είναι λίγο καθυστερημένο να αναρωτιέμαι γιατί να διατηρώ μπλοκ, όταν αυτή είναι η 94η δημοσίευση, αλλά είναι πολύ του χαρακτήρα μου αυτή η ερώτηση. Πάντα καθυστερημένη είμαι σε όλα.

Νομίζω ότι όλοι το παθαίνουν αυτό : έχω το αίσθημα της έκθεσης .. όπως εκείνο το όνειρο που είμαι στην αυλή του γυμνασίου μου, σε συγκέντρωση, κ εγώ ξέχασα να βάλω τα ρούχα μου. Θα μου περάσει όμως, είμαι σίγουρη.

Αγαπώ τα μπλοκς. Είναι σα να ψαρεύκω μπουκάλια από τη θάλασσα κ να διαβάζω σκέψεις. Υποθέτω ότι αυτός ήταν ο λόγος που άρχισα κ εγώ. Για να βρεθώ. Αγαπώ το μπλοκ μου. Είναι αυτό που λέει η φίλη μου η Ν, ότι επεκτείνω το χώρο ασφάλειας μου. Ένα ανοιχτό παραθυρούι.» http://www.phigita.net/~geleni/blog/

Ανοίγοντας ένα ένα τα «παραθυρούια» των γυναικών bloggers, υπάρχουν και blogs ιδιαίτερα μαχητικά. Που δεν φοβούνται να αντιδράσουν, να γράψουν για τις αδικίες εναντίον των γυναικών και να ξεσηκώσουν. Η penguin witch, είναι ένα ξεχωριστό μυαλό με δυνατά επιχειρήματα :

Δεν γιορτάζω... (rant)

...και γιατί να γιορτάσω; Γιατί στο μέρος που δουλεύω αναγνωρίζεται στον άντρα συνάδελφο που προσελήφθη την ίδια μέρα με μένα ένας χρόνος έξτρα πλασματική υπηρεσία; Για τη νέα οικογενειακή νομοθεσία που αντί να προστατεύει τις κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά προστατεύει την -μη χέσω!- οικογενειακή γαλήνη; Για το ότι αντί να δίνεται μια βαρβάτη επιδοτούμενη άδεια στις γυναίκες τα χρόνια που πραγματικά τις χρειάζονται τα παιδιά τους (τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής τους) τους δίνεται η πρόωρη σύνταξη τάχαμου τάχαμου για το καλό της οικογένειας, αλλά ουσιαστικά για να τους κόψουνε την ήδη κουτσουρεμένη τους σταδιοδρομία; Για το ότι το ωράριο ξεχειλώθηκε (και αποθαρρύνει και ακόμα περισσότερες γυναίκες απο το να κάνουν παιδιά); Για το ότι κάποιες σταδιοδρομίες ακόμα μας είναι de facto απαγορευμένες; Για το ότι το σύστημα μας δίνει μια μέρα άλλοθι για να μας γ.... τη ζωή τις υπόλοιπες 364; Δηλαδή οι κλωστοϋφαντούργισσες αγωνίστηκαν μόνο για να παίρνουμε καρτούλες και να βλέπουμε αντρικό στριπτήζ; Α, μα πια!

http://www.postnuclear-icehouse.blogspot.com/

Οι ηλικίες ποικίλλουν. Όμως αυτό δεν είναι εμπόδιο σε τίποτε. Μικρά κορίτσια, απ΄αυτά τα πανέμορφα που βλέπεις στον δρόμο και αναστενάζεις ακούγοντας τους γεροντότερους να μουρμουράνε για την κατάντια της νεολαίας, ίσως να έτριβες τα μάτια σου βλέποντας τα γραπτά τους. Αν σας έλεγα ότι η m13 είναι μόλις 21 ετών θα το πιστεύατε διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα από το blog της “welcome to reality”;

«Το μόνο που συνεχώς γυρνάει στο μυαλό μου είναι εικόνες. Συγκεκριμένες εικόνες με συγκεκριμένη σειρά: Σκοτάδι. Βρίσκομαι μέσα στο σκοτάδι από τότε που γεννήθηκα. Ξάφνου, ανοίγουν οι πόρτες. Διακρίνω πως φορώ ένα κατακόκκινο φόρεμα. Σαν τη φωτιά. Κοιτάζω στο πάτωμα. Οι γυάλινες, ακριβές μου γόβες πατούν στο χώμα. Προχωρώ χωρίς να ξέρω τί είναι αυτό που με ωθεί, προς το φώς. Βρίσκομαι στην άκρη μίας γιγαντιαίας αρένας. Τα πλήθη χειροκροτούν ενθουσιασμένα, μοιάζουν σχεδόν ζαβλακωμένα από τη μεγάλη τους χαρά και ανυπομονησία. Είναι η κοινωνία, που πλήρωσε εισιτήριο για να δεί το θέαμα. Ξάφνου, όλοι σιωπούν. Η έκσταση είναι χαραγμένη στα πρόσωπά τους. Το δικό μου το έχει κυριεύσει η αγωνία. Ανοίγουν απέναντι οι ξύλινες πόρτες.
Από μέσα τους, αφηνιασμένος ξεπροβάλλει σα σίφουνας ένας γιγάντιος μαύρος ταύρος. Είναι το σύστημα, που έρχεται κατά πάνω μου. Κι εγώ πρέπει μέσα στα λιγοστά δευτερόλεπτα που μου απομένουν…να πιάσω τον ταύρο από τα κέρατα».

http://m13.dontkissthefrog.net/

Τα blogs έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς, φτηνά reality. Όμως εμείς γράφουμε μόνο για μας. Δεν πληρωνόμαστε γι΄αυτό και δεν έχουμε κανένα όριο. Οι απόψεις είναι καταδικές μας χωρίς να μας επιβάλλει κανείς τους κανόνες. Το πρώτο τελείως ελεύθερο μέσο που κάποιοι δημοσιογράφοι φοβούνται, που κάποιοι συγγραφείς χαρακτηρίζουν άτεχνο. Όμως οι λύπες και οι ανησυχίες μας, ακόμη κι αν δεν δεν ξέρουμε να γράφουμε με ωραίες λέξεις, μας αρκούν. Η Αλεξ από το «Χημείο του Παρακράτους», είναι η καλύτερη απάντηση:

«Σε 20 μέρες θα ήξερα τα αποτελέσματα της βιοψίας και όλα θα τελείωναν. Ή θα άρχιζαν. Η ανάρρωση ήταν επώδυνη, το ίδιο και η αναμονή.
-Καλημέρα, τηλεφωνώ για τα αποτελέσματα της βιοψίας. Ονομάζομαι Αλεξάνδρα Τοχημείο.
-Μισό λεπτάκι.
-...(ντουπ ντουπ)
-Τ... Τ...Τοχημόγλου...
-... (ντουπ ντουπ ντουπ)
-Τοχημειάδη;
-Όχι, όχι, Τοχημείο.
-Μάλιστα... Τοχημειάκη;
-Τοχημείο, Τ-ο-χ-η-μ-ε-ι-ο.
-Α ναι... νάτο ...(παύση)
-ντουπ, ΝΤΟΥΠ, ΝΤΟΥΠ
-Όλα καλά κυρία Τοχημείο. Μια χαρά οι εξετάσεις σας.
-Είναι σίγουρο;
-Ναι, βέβαια. Είναι καλοήθης.
Όλα τελείωσαν.
Έχουν περάσει 7 χρόνια και ακόμα η πληγή είναι ορατή στο κορμί μου και στην ψυχή μου.Φοβάμαι τον καρκίνο. ΦΟ-ΒΑ-ΜΑΙ

http://toximeio.blogspot.com/

Και οι μέρες περνούν. Καμμιά φορά νοιώθουμε την ανάγκη να «ελαφρύνουμε» την ατμόσφαιρα. Καμμιά μας δεν γράφει χωρίς λόγους. Πίσω από τις οθόνες κρύβονται πολλά και σπάνια η καθημερινότητα μας αφήνει να την ξεχάσουμε. Κάπου κάπου τυχαίνει ένα ευτυχές συμβάν, κάποια γενέθλια, κάποια γιορτή. Και σπεύδουμε όλες με δώρα. Ένα ψηφιακό λουλουδάκι, μια εικονική αγκαλιά και πολλές ευχές. Άλλοτε ένα αστείο συμβάν μας βοηθάει να ξεχαστούμε, να γράψουμε παλαβομάρες και να παρασύρουμε όλους τους φίλους μας σε ένα μικρό πανηγυράκι. Πιο συχνά, λίγες αστείες αναμνήσεις αρκούν:

«Παίζοντας trivial, έμαθα πολλά χρήσιμα πράγματα. Έμαθα ότι η Αυστραλία δεν είναι ήπειρος και το Σίδνευ δεν είναι μια γέφυρα. Έμαθα ότι το Βατικανό είναι ξεχωριστό κράτος και ότι οι πολίτες του δεν λέγονται πάπες. Μόνο ένας λέγεται έτσι. Έμαθα ότι στο Βέλγιο μιλάνε ένα σωρό γλώσσες και μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί νόμιζα ότι οι Βέλγοι μιλάνε Βέλγικα όπως οι Κρητικοί μιλάνε Κρητικά. Έμαθα ότι κάποιοι Λουδοβίκοι αφόδευαν πίσω απ΄τις κουρτίνες στις Βερσαλλίες και από τότε σιχάθηκα τις μακριές βελούδινες κουρτίνες γιατί τώρα ξέρω ότι εφευρέθηκαν για να κρύβουν σκατά. Έμαθα ότι η Αίγυπτος είναι στην Αφρική και ότι δεν πειράζει που οι Αιγύπτιοι δεν είναι μαύροι. Απόρησα όμως γιατί την λένε «μαύρη ήπειρος». Θα έπρεπε καλύτερα να την λένε «μαύρη ήπειρος με λίγους άσπρους».

www.psilikatzoy.blogspot.com

Η παιδικότητα δεν λείπει από τις φίλες μου. Είναι ένα κομμάτι που η καθημερινότητα απαιτεί να ξεχάσουμε, αλλά πεισματικά το αρνιόμαστε και το καταγράφουμε στην «κρυφή» μας ζωή. Το Κουρκουμπίνι, συχνά μας γράφει παραμύθια:

«Ένα μικρό κουρκουμπίνι, μέσα στο ατελείωτο ταξίδι του ανάμεσα στις ρόδες αυτοκινήτων, υπονόμους, τροχονόμους, παρανόμους, κοντοστέκεται μια στιγμή σα να το χτύπησε η πινακίδα του STOP του απέναντι πεζοδρομίου όταν έπεσε πάνω της ένας ελέφαντας με μοτοσακό.
...Βρέχει;
Το κουρκουμπίνι κοιτάζει ψηλά και αντικρίζει μια μαύρη σκιά. Μα τι..;
Ο ήλιος λάμπει, η σκιά κινείται νευρικά και άτσαλα ώσπου τελικά διακρίνονται τα χαρακτηριστικά της.
Μα είναι ... είναι.... Ο ΑΡΗΣ!
Η καρδιά του κουρκουμπινίου άρχισε να χτυπάει τρελά σα παρανοικό...

Ο κόσμος τρέχει, τα πάντα τρέχουν γύρω απο το κουρκουμπίνι και όμως αυτό έχει παγώσει το χρόνο στη μια ελάχιστη στιγμούλα όπου οι ματιές τους συναντηθήκανε..»

http://www.kourkoubini.blogspot.com/

Οι γυναίκες bloggers είναι πια πολλές και αυτό ήταν ένα ελάχιστο δείγμα των καταγραφών μας. Όσοι μας συναντήσουν σε αυτόν τον εικονικό κόσμο, θα γνωρίσουν μια τελείως διαφορετική πλευρά μας. Θα γνωρίσουν πράγματα που συνηθίζουμε να κρύβουμε, να φοβόμαστε, να αποσιωπούμε. Δεν έχει σημασία για εμάς ο τρόπος γραφής. Σημασία έχει να επικοινωνήσουμε, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε και να γράψουμε κάτω την καρδιά μας.

Psilikatzoy.

Κυριακή, 16 Απριλίου 2006

ΥΙΟΘΕΣΙΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Αν θέλετε να βοηθήσετε τα ξεχασμένα παιδιά στα ιδρύματα, οι υπογραφές συνεχίζουν εδώ. Εάν δεν συμφωνείτε παρακαλώ γράψτε εκεί τις αντιρρήσεις σας. Όλα μετράνε.

Ευχαριστώ.

Υ.Γ. Στο chatbox δεν συνομιλείτε με εμένα. Ανώνυμοι χρησιμοποιούν το όνομα μου και το ΄χω αφήσει να συμβαίνει από χθες γιατί έχει απίστευτη πλάκα. Βασικό θύμα η ξανθιά. :P

Σάββατο, 15 Απριλίου 2006

ΨΗΣΤΕ ΚΑΦΕ

(έχουμε πάρλα)

Μαζεύω βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά και τα κάνω ντάνες δίπλα στο κρεβάτι μου. Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, παρέα με την Δίκη του Κάφκα και τους δύο τόμους από τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη. Η κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, παρέα με την Καθημερινή, όλα τους τα διαφημιστικά και μια στοίβα dvd και ντοκυμαντέρ. Ότι δηλαδή περισσέψει κάθε φορά απ΄το μαγαζί ή προλάβει να μου φυλάξει το πρακτορείο. Μια τεράστια στοίβα από πράγματα που ντανιάζω για να ασχοληθώ το βράδι.

Σχολάω, ψιλομαγειρεύω, χαζοσιδερώνω, βάζω κρέμα νυκτός, πιτζαμούλες, παρατάω τον Καλτσό στο γραφείο του και χώνομαι μόνη στην κρεβατοκάμαρα σκορπώντας γύρω μου ότι είχα μαζέψει το Σαββατοκύριακο. Δίπλα μου, καπνός, φιλτράκια, χαρτάκια, τασάκι, αναπτήρας, νερό και μια τζούρα κόλα για την γεύση. Έχω κι αυτό το ιδίωμα να θέλω αφού στρωθώ, να μην χρειαστεί να σηκωθώ για τίποτα. Μέχρι και υγρά μαντηλάκια φροντίζω να έχω, για να καθαρίζω κάθε τρεις και λίγο τα δάχτυλά μου, που γίνονται κατάμαυρα απ΄τις εφημερίδες και τις φτηνοεκδόσεις των βιβλίων που μαζεύω. Η στοίβα κάθε μέρα μεγαλώνει επικίνδυνα.

Έχουμε Σάββατο και δεν έχω τελειώσει ακόμη τις Κυριακάτικες. Ο Μακρυγιάννης με συνεπήρε την Δευτέρα, ενώ ο Καλτσό με μάλλωνε που δεν τον θυμόμουν απ΄το σχολείο. Έφτασα στην σελίδα 30 μονορούφι μόνο και μόνο απ΄την απλότητα της γραφής αυτού του ανθρώπου. Μετά κοιμήθηκα. Την Τρίτη, έπιασα τον Κάφκα. Κοιμήθηκα στην 70 και ακόμη δεν έχω βγάλει άκρη τί σόι δικαστήριο είναι αυτό. Προσπαθώντας να τα προλάβω όλα, είπα την επόμενη να ρίξω μια ματιά στον Ντόριαν Γκρέι. Στην είκοσι ροχάλιζα (από παράπονα το έμαθα αυτό). Το Έγκλημα και Τιμωρία αρνήθηκα να το πιάσω στα χέρια μου. Οι πνιγηρές ατμόσφαιρες, οι φυματικές κρίσεις και οι άπλυτοι είναι εφιάλτης όταν τρως και δεν την ξαναπατάω.

Η γκαντεμιά είναι ότι έχω και την μεγάλη τηλεόραση να παίζει στο δωμάτιο. Αν έχει και τίποτε ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή αθλητικές κατινιές στο ραδιόφωνο, έχω και αγριοφωνάρες απ΄το γραφείο με την μικρή τηλεόραση. Να μην πω για τα κωλοπαίχνιδα του Καλτσό στον υπολογιστή με τις κωλοβόμβες. Χθες είπα να ρίξω μια ματιά στον πρώτο τόμο του Παπαρηγόπουλου για την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Εγώ φταίω που στο fame story ήταν ένα παιδί που στο δωμάτιο επικοινωνίας μια χαρά Ιστορία έλεγε; Και είπε και για τους Κύπριους και είπε και για τους παλιοΤούρκους και για τους παππούδες του στην Κωνσταντινούπολη και πόσο άσχημο είναι να συμβιώνει με έναν Τούρκο στο reality. Πάει και ο Παπαρηγόπουλος. Τον πούλο πήρε κι αυτός ευκολότατα. Το ζωντανό είναι καλύτερο τελικά. Είπα να ξεφυλλίσω παράλληλα τον θερμιδομετρητή μπας και μαζέψω λίγο τον κώλο μου και με πήρε ο ύπνος πάλι.

Πάει και τελείωσε τα βιβλία με νυστάζουν. Αλλά δεν νοιώθω ενοχές. Τώρα κατάλαβα γιατί ο κόσμος τα διαβάζει στο κρεβάτι.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2006

STATEMENT OF THE FUCKING OBVIOUS

Επέλεξα τον γραπτό λόγο για να με μάθω. Να θυμηθώ, να ορίσω, να με γνωρίσω. Συνεχίζω να υποστηρίζω ότι για μένα, μόνο ο γραπτός λόγος είναι τίμιος. Γιατί διαβάζοντας προς τα πίσω, αναθεωρείς, ωριμάζεις, θυμάσαι και βλέπεις σιγά σιγά τον εαυτό σου να κατασταλάζει και να διαμορφώνει απόψεις. Δεν κρύβεις τίποτε. Γράφω από μικρό παιδί και κάποιες σταθερές αξίες υπάρχουν στα γραπτά μου ακόμη και σήμερα. Αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει, μέχρι που κοίταξα κάποια «παιδικά» μου γραπτά. Και χάρηκα πολύ για το παιδάκι που ξαναθυμήθηκα.

Τα πράγματα αλλάζουν δραματικά όταν τα γραφτά δημοσιεύονται και μάλιστα όταν κρίνονται. Ο τρόπος γραφής μου, δεν άλλαξε στο ελάχιστο ενώ σε αντιπαραθέσεις, τα επιχειρήματα έβγαιναν αβίαστα μέσα απ΄την καρδιά μου. Χωρίς ιδιαίτερη χρήση λογικής, χωρίς εξειδικευμένο υπόβαθρο για τα περισσότερα πράγματα που υποστήριξα. Είχα στεριώσει μέσα μου τις αξίες μου τόσο γερά, που ακόμη και αυτές που αναθεώρησα ή άλλαξα τελείως, το έκανα με ιδιαίτερη χαρά αλλά πάντα δίνοντάς τους ένα κομμάτι απ΄την καρδιά μου. Καταλήγω στο ότι η λογική είναι πλέον η αφετηρία μου, η καρδιά τα επιχειρήματά μου. Άμεσα συνδεδεμένα και δεν θέλω να είναι αλλιώς. Γιατί όλα μέσα μου ξεκινούν από τον Άνθρωπο.

Οι κρίσεις σε ένα δημοσιευμένο κείμενο διαφέρουν. Ο σχολιαστής θα φιλτράρει τα γραφόμενα, αναγκαστικά μέσα από τις δυνατότητες του μυαλού του, μέσα από τις γνώσεις του, μέσα από τον προσωπικό του ηθικό κώδικα και τέλος, μέσα από τα συναισθήματα που θα του προκαλέσει το κείμενο και ο γράφων. Ένα κανονικότατο μίξερ δηλαδή. Που σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους, θα προκαλέσει τελείως διαφορετικά πράγματα. Που χρειάζεσαι φοβερή υπομονή για να εξηγήσεις ότι δεν κατάλαβε κάποιος με την μία. Που οφείλω να παραδεχτώ ότι ενίοτε είναι κάτι τρομερά κουραστικό.

Τα κείμενά μου δεν είναι αυτοτελή. Είναι μια αλυσίδα. Η ειρωνία, το χιούμορ, τα πιστεύω μου είναι όλα εδώ. Προχωράω όμως. Δεν γίνεται να τα γράφω ξανά και ξανά, παρά μόνο αν κάτι αλλάξει. Οι απόψεις μου για τον πόλεμο, τους gay, τις υιοθεσίες, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την παγκοσμιοποίηση, τους φίλους μου, είναι όλα εδώ. Διαβάστε τα. Ισχύουν. Αν δεν με γουστάρετε, όλα αυτά δεν θα σας αλλάξουν γνώμη. Το γνωρίζω πολύ καλά. Αν δεν γουστάρετε τους φίλους μου, το ίδιο. Αν δεν έχετε χιούμορ, θα βρείτε ηλίθια πράγματα να μου προσάψετε. Ξέρω να απαντώ και σε εσάς , ενώ η προκατάληψη ανώνυμων και μη, κάνει μπαμ από μίλια.

Όμως.

Μην τολμήσετε ξανά και με κρίνετε από μια κουβέντα. Δεν το δέχομαι. Αν θέλετε να ανταλλάξουμε απόψεις, οφείλετε να σεβαστείτε και να λάβετε υπ΄όψιν σας, όλα όσα έχω γράψει και υποστηρίξει. Αν κάτι δεν καταλάβατε ή βαριέστε να διαβάσετε, ρωτήστε. Αν θέλετε να με πείσετε για το αντίθετο, προσπαθείστε. Τιμή μου. Κάποιοι τα κατάφεραν και είμαι ευγνώμων γι΄αυτό.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ, ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ!

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2006

ΕΙΡΩΝΕΙΑ OFF

-Σιχαίνομαι τον Μπερλουσκόνι.

-Γουστάρω άπειρα οποιαδήποτε επιστήμη και την πλειοψηφία των επιστημόνων (για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τους θαυμάζω).

-Σιχαίνομαι τις κότες που κάνουν έκτρωση για ψύλλου πήδημα.

ΑΛΛΑ :

-Είμαι υπέρ της έκτρωσης και κατά της ποινικοποίησής της.

ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΟΝ

Ένα σας λέω : Προσέξτε γιατί έχω περίοδο!

Τρίτη, 11 Απριλίου 2006

Η ΑΜΒΛΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

Ένα έμβρυο, δεν θεωρείται άνθρωπος (με τα ανάλογα δικαιώματα) επειδή μεταφέρει ανθρώπινο dna ούτε επειδή κάποτε θα γίνει άνθρωπος. Με αυτή τη λογική όσοι έχουν φαλάκρα είναι οι μεγαλύτεροι χασάπηδες ever. Φανταστείτε με όλες αυτές τις τρίχες που έχασαν, πόσοι κλώνοι δολοφονήθηκαν.

Ρε κορίτσι μου, πώς τα καταφέρνεις κάθε φορά και με «φτιάχνεις».

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2006

ΘΕΜΑ : ΠΑΣΧΑ

Mιμήσεις :P

Manifesto : Από το πανέμορφο Αιτωλικό, θα σας στέλνω τις φωτογραφίες μου καθώς θα παρατηρώ την λούμπεν ανατολή του Ήλιου να καθρεφτίζεται στο τζάμι του υπνοδωματίου μου. Ο Κωστάκης θα αφήσει τα πολιτικά που τόσο τα βαριέται και θα έρθει να θαυμάσουμε τα κοψίδια παρέα. Αν το Lolitaki συνεχίσει τις ποιητικές πίπες ενημερώστε με και θα της στείλω τον Κωστάκη να την ισιώσει.

Macmanus : Μου είπε η Νατάσσα να πάμε στο εξοχικό εφέτος. Μου ξεκαθάρρισε ότι για να δεχτεί θα πρέπει να της το βάψω. Άντε γαμήσου ρε Νατάσσα, είπα από μέσα μου (Μπου χα χα). Έχουμε κι εμείς μια ευκαιρία να την κάνομεν απ΄το Αθειστικό Κολωνάκιον και θα μας βγάλει τον οβελία από την ρίνα! Και επειδή εγώ σας εγέννησα και εψοφάτε για μανούρες και τζερτζελέδες, μετά το Πάσχα (α, ρε Νατάσσα) που θα έχω γίνει συλφίς απ΄το βάψιμο και θα είμαι σε φόρμα (α, ρε Νατάσσα) θα έχει πολλούς αγώνες! Μπου χα χα!!!

J95: Επειδή είμαι ευαισθητούλι και γλυκουλίνι, να σας ευχηθώ Καλό Πάσχα. Είθε να ξεκολωθείτε στα αρνιά και στα ανθυπογκομενίδια. Όποιος πάει σινεμά να δει το μαμούνι του ice age2 και να γαμωσταυρίσει άφοβα τους θηλυκούς μαλάκες που θα μιλάνε στα γαμωκουνητά. Για τα μουνόπανα που δεν με συμπαθούν by the way, εύχομαι να τους πειράξει το αρνί και να χέζουν ασταμάτητα μέχρι την Τρίτη του Πάσχα.

Vatraxokoritso : Ξέρω έρχεται το Πάσχα και πρέπει να ανοίξω τα φύλλα της ψυχής μου (βρωμάει γαμώτο, κάποιος έκλασε) και να αγκαλιάσω τις ευωδιές της Άνοιξης. Το σώμα μου θα αιωρείται πάνω από τα μεθυστικά αρώματα της ζωής (ρε μαλάκα μόνη μου είμαι, ποιός έκλασε;) και το μυαλό μου θα ταξιδεύει πάνω στα σατέν σεντόνια των αναμνήσεών μου (όχι ρε γαμώτο, ΔΕΝ ήμουν εγώ).

Lao : Στα ατελέσφορα βάθη της εναρμόνισης με το Χάος, προσδεθείτε πιστοί και άπιστοι γιατί είστε όλοι λίαν μικροί και συνάμα απύθμενα μεγάλοι στον μέλανα καθρέφτη της Ζωής. Καλά, επειδή είμαι ντίρλα απ΄τα μπυρόνια να σας το κάνω φραγκοδίφραγκα. Καλό Πάσχα στους πιστούς, καλή μάσα στους άπιστους και στείλτε μια κασόνα μπύρες κατά ‘δω γιατί μας έφαγαν οι κουλτουρομαλακίες.

Kaltsovrako : Σαν γνήσιος αδελφός του Χριστού, να σας ευλογήσω τέκνα μου καθώς όπως πάντα, ενδέχεται να πήζω και εφέτο. Η κωλοδουλειά και το γαμωσύστημα όπως φαίνεται θα με πηδάνε χωρίς σάλιο και δεν θα δω και τον γαύρο να γουστάρω ρε σύντροφοι. Και μάγκες, πείτε και ένα γεια στην μικρή γιατί θα την ξαναδώ το καλοκαίρι όπως πάει. Πάντως κάτι τέτοιες μέρες μου λείπουν τα καφεδάκια στον Λευκό τον Πύργο και οι μουνάρες που έκαναν πασαρέλα. Αυτό μην το πείτε στην μικρή.

Estarian : Άστα διάλα ρε άνθρωπα και φέτο! Άει σιχτήρ που θα με ξεκουφάνεις με τα μπουζουκοπόπ σκουπίδια σου και τον νερωμένο κράσο Πασχαλιάτικα. Λοιπόν σύντροφοι, εγώ θα την περάσω τζάμι με την γιαγιά. Εντάξει, θα μου τα κάνει τσουρέκια που δεν έχω παντρευτεί ακόμα, θα μου φέρει πάλι τίποτα τελειωμένες γεροντοκόρες αλλά το αποφάσισα. Πρέπει να παντρευτώ να νοικοκυρευτώ και να κάνω και κάνα δισέγγονο στην γιαγιά. Το πρώτο που θα του μάθω θα είναι να μην παντρευτεί ποτέ. Στα διάλα με τα κολλήματά σας!

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες, αλλά μπορείτε να συμπληρώσετε εσείς τους υπόλοιπους γιατί κουράστηκα. Πάντως έχει πολλή πλάκα να μιμείσαι γραφές.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

(για τις υιοθεσίες)

Η ερώτηση στην Βουλή μου ήρθε πριν λίγο με mail από τον Τάκη Καμπύλη. Διαβάστε την και συνεχίστε σας παρακαλώ να ψηφίζετε εδώ. Ακόμη και αν δεν συμφωνείτε καταθέστε τις αντιρρήσεις σας, είναι και αυτές πολύτιμες. Τελικά ίσως κάτι καταφέρουμε.

MΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ

Βουλευτής-Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

Αθήνα 10-04-2006

Ερώτηση

Προς τους κκ. Υπουργό Δικαιοσύνης και Υπουργό Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Θέμα: Υιοθεσίες

Ο Νόμος που καθορίζει τη διαδικασία της υιοθεσίας είναι ο 2447/30-12-96. H γενική του αρχή είναι ότι σε όλη τη διαδικασία το πρώτιστο μέλημα είναι το συμφέρον του υιοθετημένου. Αυτή η γενική αρχή είναι σωστή. Ωστόσο η εφαρμογή της στην πράξη οδηγεί σε σοβαρότερα προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά οδηγούν σε ατέλειωτη επιμήκυνση των διαδικασιών. Έτσι σήμερα ο χρόνος αναμονής στις λίστες για υιοθεσία είναι τρία, τέσσερα συχνά και πέντε χρόνια.

Σύμφωνα με το νόμο για την τέλεση της υιοθεσίας ανηλίκου απαιτείται πλην των άλλων προϋποθέσεων και η συναίνεση των φυσικών γονέων ανηλίκου ή επιτρόπου αυτού, η οποία δίδεται αυτοπροσώπως στο δικαστήριο (άρθρο 1550 Α.Κ.). Οι γονείς ή ο επίτροπος του προς υιοθεσία ανηλίκου, σύμφωνα με το νόμο, πρέπει να γνωρίζουν τα άτομα που θα υιοθετήσουν το τέκνο τους.

Ιδιαίτερο πρόβλημα υπάρχει στην τέλεση υιοθεσιών ανηλίκων που προστατεύονται από ιδρύματα. Ο νόμος δεν λαμβάνει υπόψη του ότι υπάρχουν γονείς οι οποίοι εγκαταλείπουν τα παιδιά τους και εξαφανίζονται. Στην πράξη, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι δυνατό να καταστεί εφικτή η φυσική παρουσία του φυσικού γονέα στο δικαστήριο και η ειδική συναίνεση του προς τους θετούς γονείς. Έτσι παρουσιάζονται γραφειοκρατικά προβλήματα που έχουν ως αποτέλεσμα τη μη ολοκλήρωση της διαδικασίας της υιοθεσίας μετά από μια χρονοβόρα διαδικασία και αφού έχουν ταλαιπωρηθεί ψυχικά όλοι οι εμπλεκόμενοι.

Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πρόσφατα ακόμη περισσότερο. Συγκεκριμένα: Μέχρι το 2004 οι φυσικοί γονείς καλούνταν στο αρμόδιο Δικαστήριο και έδιναν τη γενική τους συναίνεση. Το ίδρυμα στη συνέχεια προέβαινε στην επιλογή του κατάλληλου ζευγαριού. Από το 2004 όμως το Δικαστήριο άρχισε να μη δέχεται τη γενική συναίνεση των φυσικών γονέων και να ζητά την ειδική συναίνεση. Δηλαδή έκρινε ότι θα πρέπει οι φυσικοί γονείς να γνωρίζουν τους υποψήφιους θετούς γονείς. Το Νομικό Συμβούλιο του κέντρου βρεφών «Μητέρα» έκρινε μη ορθή την διδόμενη ερμηνεία στις ισχύουσες νομικές διατάξεις και ζήτησε ανάκληση των προδικαστικών αποφάσεων. Το Δικαστήριο τότε, συμφώνησε προσωρινά και έκρινε ότι παραβιάζεται η γενική συναίνεση και η μυστικότητα της υιοθεσίας. Δυστυχώς, όμως, από το 2005 το Δικαστήριο επανήλθε στην προηγούμενη εσφαλμένη ερμηνεία. Ζητά την ειδική συναίνεση. Έτσι υπάρχει διχογνωμία που αδυνατούν να επιλύσουν τα ανώτερα Δικαστήρια (Εφετείο, Άρειος Πάγος).

Τα προβλήματα που δημιουργούνται είναι τεράστια αφού οι θετοί γονείς επιζητούν την μυστικότητα για να μην αντιμετωπίζουν προβλήματα από τους φυσικούς γονείς, ή, επιπλέον, δεν θέλουν να έρχονται στο φως πτυχές της προσωπικής τους ζωής. Εξάλλου, πολλοί φυσικοί γονείς είναι εξαφανισμένοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμα και 10 ετών. Σε αυτή την περίπτωση δεν προβλέπει, ρητά, ο νόμος την αγνόηση της βούλησης των φυσικών γονέων όταν έχουν αδιαφορήσει και εγκαταλείψει τα παιδιά τους στα ιδρύματα.

Έτσι ο χρόνος τέλεσης υιοθεσιών έχει επιμηκυνθεί. Τα ιδρύματα αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και τα ανήλικα παραμένουν μεγάλα χρονικά διαστήματα στα ιδρύματα Οι συνέπειες, βέβαια, είναι ολέθριες.

Ερωτώνται οι κκ. Υπουργοί

Τι προτίθενται να κάνουν ώστε ο νόμος να γίνει πιο ευέλικτος και να μειωθεί η χρονοβόρα διαδικασία των υιοθεσιών;

Πρόκειται να υπάρξει διάταξη με την οποία θα απαιτείται, ρητά, η γενική συναίνεση των φυσικών γονέων και θα προστατεύεται η μυστικότητα των θετών γονέων;

Πρόκειται να υπάρξει διάταξη με την οποία θα αγνοείται η βούληση των φυσικών γονέων όταν έχουν εξαφανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα;

Η ερωτώσα βουλευτής

Μαρία Δαμανάκη

Κυριακή, 9 Απριλίου 2006

ΖΗΤΩ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ

Τον γουστάρω με χίλια τον Ιταλό. Πρωτοπόρος, μοντέρνος και ντόμπρος. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί τα ΄χουν πάρει όλοι τόσο άσχημα μαζί του. Βγήκε πριν λίγες μέρες και είπε δημόσια ότι όσοι δεν τον ψηφίσουν είναι αρχίδια. Κόκκαλο όλοι. Για πείτε μου όμως, ποιό δικό μας λαμόγιο δεν φέρεται έτσι στους ψηφοφόρους του αντιπάλου; Όχι βέβαια ότι δεν το σκέφτεται, αλλά προτιμά να το δείχνει με πράξεις κάθε φορά που η παράταξή του γίνεται κυβέρνηση. Πράσινα παιδιά, γαλάζια παιδιά, αρχίδια εναλλάξ.

Βγήκε ο άνθρωπος και είπε ότι δεν θα γαμήσει μέχρι τις εκλογές. Χαμός έγινε. Οι δικοί μας το θεώρησαν αστείο που δεσμεύτηκε για ένα τόσο προσωπικό θέμα. Βέβαια εμείς δεν δημοσιοποιούμε προσωπικά θέματα. Άσχετα αν πριν από κάθε εκλογική περίοδο παρακολουθούμε με τις ώρες τα δημόσια προσκυνήματα των πολιτικών σε κάθε μοναστήρι της Ελλάδας και τις οικογενειακές φωτογραφίες τους σε lifestyle περιοδικά. Μας μαγειρεύουν, μας ξεναγούν στο σπίτι τους, πίνουν τσίπουρα σε ορεινά χωριά που ξαφνικά θυμήθηκαν και μας ξεναγούν στο εκκλησάκι της έπαυλής τους. Και μας τονίζουν κάθε μέρα της Σαρακοστής ότι νηστεύουν. Άρα προφανώς ούτε αυτοί γαμάνε.

Κάποια εποχή χάθηκε ο Μπερλουσκόνι. Ενώ ήταν πρωθυπουργός, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Λίγο αργότερα παραδέχτηκε δημόσια ότι έκανε λίφτινγκ. Και άρχισαν πάλι οι δικοί μας να γελάνε. Φαίνεται δεν έχουν δει τις χιλιάδες αφίσες που κολλάνε έξω από το σπίτι μου για να τους ψηφίσω. Οι περισσότεροι έχουν χρησιμοποιήσει τόσο παλιές φωτογραφίες που τους βλέπεις και λες μα τόσο μικρό αγόρι είναι δυνατόν να το εμπιστευτώ να κυβερνήσει; Δεν μιλάω για περουκίνια, κρυφά λίφτινγκ και τακούνια. Αρκεί να μην τα λέμε φωναχτά. Όσοι τα λένε παύουν να είναι σοβαροί.

Όποια και να ΄ναι η πολιτική του δεν έχει καμμία διαφορά από τους σημερινούς πολιτικούς. Η κύρια δουλειά του είναι το lifestyle, το image και να προκαλεί όσο μπορεί. Η μέγιστη κατάκτησή του είναι ο οπαδικός φανατισμός που εμπνέει στους ψηφοφόρους του, ούτως ώστε να μην ασχολείται κανείς με την πολιτική του. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει ή θα χάσει τις εκλογές, πάντως θεωρώ τον Μπερλουσκόνι γνήσιο πολιτικό της εποχής μας. Το μόνο που του καταλογίζω είναι ότι μέσα στην ηλιθιότητά του, καθρεφτίζει τόσο τους πολιτικούς που δεν θα το αντέξουν για πολύ.

Σάββατο, 8 Απριλίου 2006

ΓΟΝΕΙΣ ΦΙΛΟΙ (1-0)

Είχα πάντα από μικρή, μια έντονη απέχθεια για τους ανθρώπους που μιλάνε πολύ. Σε αυτό συντέλεσε ένας γκόμενος στο γυμνάσιο. Μιλάμε μεγάλος καραγκιόζης. Μπορούσε να μιλάει για ώρες ολόκληρες χωρίς καθόλου να με αφήνει να πω μια λέξη. Και όλες του οι συζητήσεις ήταν γύρω από τον εφοπλιστή μπαμπά του και άλλα βαρετά παραμύθια. Εκείνος ήταν γύρω στα 19 και εγώ πιτσιρίκι. Ήταν αυτό που λέμε εξωσχολικός. Που ήταν δηλαδή must για το image μου καθότι είχε και μηχανή και αυτοκίνητο. Βέβαια το image ήταν κάτι που έφτανε μέχρι έξω από το σχολείο. Μετά ήταν μια μαλακία και μισή γιατί δεν μ΄έβλεπε κανένας οπότε στράφι η χλαπάτσα που έτρωγα.

Τα είχαμε έξι μήνες και ήδη από τους πρώτους δύο προσπαθούσα να τον χωρίσω και δεν μπορούσα. Μια απίστευτη τραγωδία. Εγώ να τον φτύνω κανονικά και αυτός να με ρωτάει ποιούς θα καλέσουμε στον γάμο μας. Τότε είχα πειστεί πως όταν κάποιος μιλάει πολύ, κουφαίνεται τελείως. Οι γονείς μου αφού έφαγαν την πρώτη φρίκη (γκομενιακά ΚΑΙ η μικρή;) είπαν να το παίξουν φίλοι μου. Και έκαναν την εξυπνάδα να τον καλέσουν σπίτι για καφέ. Εφιάλτης. Μια συνεχόμενη πάρλα από τις εφτά το απόγευμα μέχρι τις δύο τη νύχτα.

Τους εξήγησα λοιπόν ότι θα ήταν πολύ κουραστικό, μεγάλοι άνθρωποι να παίζουν τους φίλους (μόλις είχα αρχίσει την καριέρα μου και θα ήταν μακριά η λίστα με τους γκόμενους) και από τότε ξανάγιναν γονείς. Ειδικά για τους απέξω. Περιορισμοί, σεβασμοί, ηθικές και ότι πιο οπισθοδρομικό θα έσφιγγε για τα καλά, ανεπιθύμητους κώλους. Καλά σε μένα ήξεραν ότι δεν τους έπαιρνε να κάνουν μαλακίες. Και τότε το έριχναν στο φιλότιμο. Ναι, ξέρω. Γατόνια.

Όλα καλά λοιπόν, εγώ να προσπαθώ να ξεκολλήσω από τον μαλάκα και οι γονείς μου να το παίζουν και πάλι γονείς. Μέχρι που ήρθε η στιγμή που θα έπαιρνα βαθμούς στο Γυμνάσιο. Μέτρια ήμουν σχεδόν στα πάντα, εκτός από μερικά μαθήματα που για ανεξήγητους λόγους τα λάτρευα. Ένα από αυτά ήταν τα Γαλλικά. Είχα πάντα ολοστρόγγυλα είκοσι. Καλά δηλαδή που ήταν και τα Γαλλικά και ανέβαζα λίγο τον μέσο όρο. Η καθηγήτρια μεγάλη στρίγγλα και ηθικών αρχών.

Μόλις είδε την μάνα μου και ενώ εγώ περίμενα επαίνους, την πέταξε την καρφάρα : «Άριστη στο μάθημα αλλά απαράδεκτη εκτός σχολείου. Έχει συνάψει σχέση με εξωσχολικό». Την κάργια! Η μάνα μου πρέπει να ξεχάστηκε λιγάκι γιατί αντέδρασε ως φιλενάδα : «Η δουλειά σας περιορίζεται μέσα στο σχολείο. Έξω, κάνω κουμάντω εγώ. Δεν σας αφορά λοιπόν». Η στρίγγλα κατάπιε την γλώσσα της και η μάνα μου με πήρε χεράκι χεράκι σαν καλές φιλενάδες και φύγαμε.

Μέχρι να βγούμε από το σχολείο είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αφτιά. Αλλά εκείνη δεν γέλαγε καθόλου. Μάλλον γιατί θυμήθηκε τον ρόλο που είχαμε συμφωνήσει. Με βάρβαρες συνέπειες. Έμεινα ένα μήνα κλεισμένη στο σπίτι. Από τότε την παρακαλούσα να γίνουμε φίλες και δεν ήθελε. Τώρα με παρακαλάει εκείνη. Της λέω, ότι αν κλειστεί ένα μήνα στο δωμάτιό της με τον μπαμπά ίσως το σκεφτώ. Αποφεύγει να μου απαντήσει.

Ναι ξέρω, γατόνια.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2006

ΚΟΣΜΙΚΑ ΠΛΑΝΑ

Η ζωή μας είναι σαν μια ταινία. Οκ. Μου τα πρήξατε. Έχει όμως μια πολύ σημαντική διαφορά. Η ταινία αυτή δεν έχει σκηνοθέτη. Εδώ, ο πρωταγωνιστής κάνει κουμάντο. Τα μόνα σίγουρα «σκηνοθετημένα» πλάνα στην ζωή μας είναι τρία πράγματα : αρχή, μέση και τέλος. Thats it. Και μάλιστα κάποια από αυτά τα στάδια, αργούμε ή δεν τα παίρνουμε μυρωδιά.

Το να επιμένουμε να πιστεύουμε ότι σίγουρα υπάρχει σκηνοθέτης και πλοκή είναι άτοπο γιατί ανά πάσα στιγμή επεμβαίνουμε και επιλέγουμε την πορεία της ταινίας. Αν αυτή τη στιγμή κόψω το λαρύγγι μου, αυτό δεν σημαίνει ότι ορίζω την ζωή μου; * Αν δεν το κάνω, όχι; Θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να πιστέψω ότι όλα είναι γραμμένα, αποφασισμένα και μη ανατρέψιμα. Η επινόηση της «μοίρας» ή όπως αλλιώς το λέει κάθε πολιτισμός, μου κάνει περισσότερο ως ηττοπάθεια ή μια πολύ καλή δικαιολογία για να αποποιηθώ ευθύνες. Ή μια περίφημη επεξήγηση για καταστάσεις που δεν μπορώ να κατανοήσω.

Ένα σημείο το οποίο με κάνει έξαλλη όμως είναι η σιγουριά κάποιων ανθρώπων ότι η αποφυγή της μοίρας μας (και η ελεύθερη βούληση) είναι απάτη. Κανείς ωστόσο δεν έχει ένα σοβαρό επιχείρημα για να με πείσει. Όλα ανάγονται πάντα τελικά στο θέμα της πίστης. Οι υπέρμαχοι της ύπαρξης της μοίρας, έμπλεξαν και την ιατρική σε όλο αυτό. Υποστηρίζουν ότι η αποκωδικοποίηση του dna, τα γονίδια και η κληρονομικότητα είναι τα «πειστήρια» που έψαχνε η ανθρωπότητα τόσους αιώνες για την θεωρία της μοίρας και του κοσμικού πλάνου. Που βέβαια, καταρρίπτεται ευκολότατα. Όταν νοσήσουν, όλοι τους παίρνουν φάρμακα.

Η μόνη «μοίρα» που παραδέχομαι μέχρι ένα σημείο (με την έννοια του σκηνοθέτη στην ζωή μου) είναι ο σκηνοθέτης που μας επιβάλλεται από το περιβάλλον και την εποχή που ζούμε. Ένας αυστηρός γονιός, ένας καταπιεστικός σύζυγος, ένα ανελεύθερο καθεστώς, η φανατική πίστη σε μια θρησκεία, η φτώχεια και όλα αυτά που περιορίζουν την «πλήρη» ελευθερία ενός ανθρώπου.

Δεν πρόκειται να αφήσω ποτέ την ζωή να με πάει όπου γουστάρει. Μπορεί να είναι ψευδαίσθηση (γιατί είμαι μέρος συνόλου, οπότε υπάρχουν όρια) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα επαναπαυθώ στα «γραμμένα». Πάντως είναι πολύ σπαστικοί αυτοί που πιστεύουν στην μοίρα. Ότι και να κάνεις είναι μοίρα. Είτε αρπάξεις ευκαιρίες, είτε υπομένεις βασανιστήρια, είτε δώσεις τέρμα στην ζωή σου έχουν έτοιμη την ηλίθια απάντηση : ήταν γραφτό.

Θα ήθελα πολύ όμως, να ήξερα την θεωρία τους για την κλωνοποίηση.

* άραγε γιατί η αυτοκτονία είναι στις περισσότερες θρησκείες αμάρτημα;

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2006

ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΕΣ

Πρέπει να σοβαρευτώ. Άντε γιατί πολύ το ρίξαμε στον χαβαλέ. Από ΄δω και πέρα αλλάζω. Oh yes. Αν και πάντα από μέσα μου ήμουν σοβαρή, είπα να το κάνω να φαίνεται και απ΄όξω μου. Πίσω κύριοι από την κάθε αβάσταχτη ελαφρότητα που διαβάζετε εδώ μέσα, υπάρχουν πάντα αβάσταχτες βαρύτητες, αλήθειες και κρυφά νοήματα. Δεν είναι όλα για πλάκα.

Το να προσφέρετε laxatol δεξιά αριστερά για τους δυσκοίλιους, είναι το λιγότερο παιδικό. Και επικίνδυνο. Μια φορά τα νόμισα για καραμέλες, έφαγα καμμιά δεκαριά και ξε..... οκ, είπαμε σοβαροί. Που λέτε, άρχισα να τα σκέφτομαι όλα αυτά όταν κατηγορήθηκα ότι είμαι αφελής. Στην αρχή σκέφτηκα «ωχ! αυτός με ξέρει». Αλλά μετά ξανασκέφτηκα ότι έχω φράντζα και όχι αφέλειες, οπότε αμέσως κατάλαβα ότι το νόημα είναι διττό και μεταφορικό και μεταφυσικό μη σας πω. Το φιλοσόφησα παρασάγγας (και παραπόδας και παραφύσιν και ότι παρατέτοιο ακούγεται σοβαρό) και τσούπ! ξεπετάχτηκε η ερμηνεία.

Έχουμε και λέμε: Αφελής = Ο έχων αφέλειες στο κούτελο. Την λέξη «κούτελο» πάρτε την φιλοσοφικά. Εννοώ το «πρόσωπο στην κενωνία». Άρα, ο αφελής δεν έχει το «κούτελο» καθαρό και χρειάζεται τρίχες να το κρύψει. Άρα εγώ που έχω φράντζα, η κουτέλα μου είναι τζάααααμι! Κρούσταλο Βοσνίας δηλαδή. Γκε γκε; Bien.

Έτσι κυρίες και κύριοι άστραψε η κουτέλα μου, το πήρε πεισματικά και αποφάσισα να στρώσω. Από ΄δω και πέρα μόνο σοβαρά πράγματα θα λέμε.

Έτσι λοιπόν, πάμε τώρα να λύσουμε ένα μεγάλο επιστημονικό μυστήριο :

-Αναδρομικές μιγαδικές εξισώσεις : Άμα σας κοιμίσει ένας επιστήμονας
υπνωτιστής (μιλάμε για επιστήμονες πάντα) και κατά την διάρκεια της
αναδρομής δείτε νούμερα και δη μπασταρδεμένα, μην τρομάξετε.
Τώρα ξέρετε πώς λέγονται. ;)
 
p.s. Και φαντάζομαι πως δεν περιμένατε από μένα να σας αναλύσω
τί είναι ένας «συζυγής μιγαδικός αριθμός».

Elementary
dear.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2006

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ

Εδώ, είναι η πρόταση νόμου που συνέταξε 
ο νομικός σύμβουλος του ΜΗΤΕΡΑ και 
αφορά προτάσεις που ζητούν γονείς που 
έχουν ήδη πάρει παιδιά.
 
Αφού το διαβάσετε και αν συμφωνείτε 
παρακαλώ υπογράψτε αλλά με το 
πραγματικό σας όνομα.  
 
(μπορείτε να μπείτε ως anonymous
και να γράψετε το όνομά σας, χωρίς φόβο 
ότι αυτό θα συνδεθεί με το blog σας)
 
Αυριο το πρωί θα την εχει η Δαμανάκη
(ειχε ασχοληθεί παλιότερα και με τον νομο 
του Κοντογιαννόπουλου και με τον ισχύοντα).
Δεσμεύτηκε οτι θα την προωθήσει στη Βουλή.

ΓΙΟΥΠΙΙΙΙ !!!!!

Έχουμε και banner για τις υιοθεσίες από την mindstripper.

Thanx κοριτσάκι : )

Τρίτη, 4 Απριλίου 2006

CODE NAMES

Οι πελάτες μου δεν έχουν ονόματα. Ή μάλλον πρέπει να έχουν αλλά δεν με βολεύουν. Για να τους ξεχωρίζω, έχω δώσει code names. Ο «δύο - γάλατα – τέσσερα - γιαούρτια - και - μια - φρυγανιά» είναι πολύ καλός πελάτης αλλά πολύ πουρό για να συννενοηθείς. Άμα καμμιά φορά ξεχαστώ και τον ρωτήσω τί κάνει, με αρχίζει σε ιστορίες για το έντερό του και ξερνάω. Ο «malrboro μαλακό - και - δυό - μεγάλα - χαρτάκια - rizzla», είναι ο πιο ξεχασιάρης. Μονίμως στην κοσμάρα του. Όταν θυμηθεί να ξυπνήσει παίρνει και καμμιά σοκολατίτσα. Όταν θέλω να ξεπουλήσω σοκολάτες, τον σκουντάω κατά λάθος (ήταν τυχαίο και τα τέτοια) και ξυπνάει αμέσως.

Αυτός που σιχαίνομαι περισσότερο, είναι ο «το - playboy – και – ένα – χαρτομάντηλο». Έχει μια περίεργη γλοιώδη φάτσα και κρύβει πάντα το περιοδικό κάτω από την μπλούζα. Καμμιά φορά λύνει την ζώνη και το στηρίζει μέσα στο παντελόνι του. Αηδία. Φοράει πάντα μπλε σώβρακο. Μπορεί να είναι και το ίδιο. Ο «silk cut κίτρινο – καλημέρα κούκλα» είναι ο πιο ενοχλητικός. Όχι επειδή μιλάει – καθόλου θα έλεγα – αλλά γιατί κοιτάει επίμονα. Είναι ο λόγος που δεν φοράω ποτέ ντεκολτέ στο μαγαζί.

Ο «ένα προφιτερόλ – και – ένα – κουτάλι» με έχει κάνει να σκυλομετανοιώσω που έβαλα τέτοιες γλυκομαλακίες στο μαγαζί μου. Πρέπει κάθε φορά να περιμένω να ανοίξει το προφιτερόλ, να το φάει με δυό χαψιές χτυπώντας τις χειλάρες του (γιατί η γυναίκα του δεν τον αφήνει να τρώει μαλακίες) και να μου παρατήσει τα σκουπίδια πάνω στον πάγκο, ενώ έχει καταπασαλειφτεί η μούρη του. Άλλά δεν του το λέω. Αντίθετα, ο «πέντε - μπύρες» έρχεται τρεις φορές την μέρα και είναι πολύ συμπαθητικός γιατί ποτέ δεν ξεχνάει να μου φέρει τα μπουκάλια.

Με αυτόν που το καταευχαριστιέμαι μέχρι αηδίας είναι ο «μήπως – έχεις - ....». Πλέον ξεκινάει με το «μήπως» γιατί πάντα του λέω όχι. Από την μέρα που διασταύρωσα ότι αυτός ήταν που μου έκανε τηλεφωνικές φάρσες δεν έχει πατήσει πόδι στο μαγαζί. Ρωτάει απ΄την πόρτα και τον στέλνω. Έχω ανώμαλους, δεν θέλω άλλους. Και αποφεύγω να δώσω απόδειξη σε περίεργους. Διαβάζουν το όνομά μου και το τηλέφωνό μου και με πήζουν στις μαλακίες.

Άφησα τελευταίο τον «Τί – φτάνει – να – πάρω;». Ίσα που μου φτάνει στα μπούτια και κάθε φορά αραδιάζει μερικά κέρματα και ζητάει όλο το μαγαζί. Τώρα τελευταία βέβαια, του ΄χω αλλάξει όνομα. Τώρα πια λέγεται «να – σε – πληρώσω – με – ζωγραφιές;» Ο μικρός Πικάσο είναι ο αγαπημένος μου και αν το καλοσκεφτείς, έχει πιάσει επακριβώς το νόημα της Υψηλής Τέχνης.

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2006

Α.

Η Α. ήταν ένα από τα λίγα παιδάκια που δεν μιλούσαν. Καθόμασταν εκεί στο σαλόνι με είκοσι περίπου παιδιά τριγύρω μας γεμάτοι αγκαλιές. Η Α. ήταν δίπλα μου. Έτρεχε κάθε φορά να πιάσει θέση, να προλάβει. Και στα κρυφά, μου έσφιγγε το μπράτσο. Κάθε φορά που έδινα ένα φιλί σε ένα άλλο παιδί, εκείνη έσφιγγε όλο και πιο δυνατά. Κάθε φορά που δεν πήγαινα έτρεχε στο γραφείο και παρακαλούσε την κοινωνική λειτουργό να μου τηλεφωνήσει για να μάθει αν είμαι καλά. Όταν εξηγούσα ότι ήμουν καλά αλλά δεν προλάβαινα να πάω, λυπόταν πολύ και απαιτούσε να της πω ακριβή μέρα και ώρα της επόμενης επίσκεψης για να με περιμένει και να πιάσει θέση στον καναπέ.

Κάποτε με ξενάγησε στον πάνω όροφο. Ήταν απαγορευμένος για τους καινούργιους επισκέπτες γιατί εκεί ήταν ο προσωπικός χώρος του κάθε παιδιού. Είχα «παλιώσει» αρκετά και η Α. χρίστηκε ξεναγός μου. Μικρά μικρά δωματιάκια με πολλά δυώροφα κρεβάτια, ένα γραφείο που μοιράζονταν εναλλάξ και μπόλικα βιβλία. Δεν ήταν ένα πλούσιο κατάλυμα αλλά ναι, έμοιαζε με σπίτι. Ίσως να συντελούσαν σε αυτό τα πολλά πιτσιρίκια που το πλαισίωναν.

Μείναμε πρώτη φορά μόνες με την Α. Την ρώτησα αν είναι ευχαριστημένη με το σπίτι. Για πρώτη φορά ήταν χείμαρος. Ήταν πολύ ευτυχισμένη, μου είπε . Η λέξη «ευτυχισμένη» δεν έχει βέβαια να κάνει με αυτό που νοιώθει ο καθένας μας ως ευτυχία. Η δική της ευτυχία δεν έφτανε ως τον ουρανό. Είχε ένα αόρατο ταβάνι που δεν την άφηνε να πάει παραπάνω. Το δικό της «ταβάνι» λεγόταν γονείς. Μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήταν ευτυχισμένη γιατί για πρώτη φορά ήταν μαζί με τα άλλα τέσσερα μικρότερα αδέλφια της και για πρώτη φορά τα έβλεπε χαρούμενα.

Στο ορφανοτροφείο είχε υποστεί πολλά βασανιστήρια. Και το κορίτσι αυτό, μιλούσε κυριολεκτικά. Σωματική βία. Επειδή προσπαθούσε να αποδράσει για να πάει να δει τα αδέλφια της. Μου έδειξε κάποια σημάδια στο σώμα της. Τα σημάδια της ψυχής της ήταν φανερά. Εννιά χρονών ήταν τότε. Πάνε πολλά χρόνια. Δεν ήξερα τί να της πω. Μια αγκαλιά δεν ήταν αρκετή.

Φεύγοντας είπα να ρωτήσω την λειτουργό. Ήθελα να μάθω πώς θα πρέπει να αντιδρώ σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν υπάρχει πουθενά στον κόσμο μια τόση δα φρασούλα που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να βοηθήσω.

«Ασυναρτησίες της Α.» μου είπε. «Μην την πιστεύεις, τα λέει για να κερδίσει την προσοχή».

Προφανώς δεν είχε δει τα σημάδια στο σώμα της.

Καταιγίδα πάλι. Καμμιά φορά πιστεύω πως ο καιρός συμβαδίζει με την καρδιά μου.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2006

ΜΙΑ ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Σας παρακαλώ, βοηθείστε εδώ και αν δεν σας κάνει κόπο βάλτε το στα links σας.

Ευχαριστώ.

BACK TO LIFE

Παρατηρώ ότι ο κόσμος αρχίζει και γεμίζει αδελφές ψυχές. Πολίτες μεγαλουπόλεων, μπουχτισμένοι από τα ίδια και τα ίδια, κουρασμένοι άνθρωποι που δουλεύουν νυχθημερών για ένα σωρό μαλακίες. Τουλάχιστον τώρα ξέρω, ότι πάρα πολλοί έχουν ως όνειρο ζωής, όχι ένα σαλέ στο γκστάαντ ή ένα τρικάταρτο, αλλά μονάχα ένα σπιτάκι σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Πολλά ζώα, μια μερίδα γης για λαχανόκηπο και ΤΙΠΟΤΕ άλλο.

Σε όσους το έχω πει, με παίρνουν απ΄τα μούτρα. Θεωρούν ότι θα μου λείψει ο πολιτισμός, το σόπινγκ, τα σινεμά, τα καφέ. Λες και τώρα που είναι δίπλα μου όλα αυτά, έχω κουράγιο να πάω. Βέβαια και κουράγιο να είχα, δεν πολυτρελλαίνομαι με τρέντι καταστάσεις. Τις θεωρώ άβολες. Προτιμώ τις πιτζαμούλες μου και τρεις φίλους να πούμε τις μαλακίες μας. Εκτός βέβαια αν έχουμε όρεξη για ακρότητες (χορός κοιλιάς απαραίτητα πάνω σε μπάρα – ο Καλτσό φυσικά) που είναι ο μόνος λόγος για να ορμήσω στις τρεντιές. Που στην ουσία και τρεντιά να μην είναι το μαγαζί, άμα έχεις όρεξη και παρείτσα περνάς ζάχαρη.

Ευτυχώς ο άνθρωπός μου συμφωνεί. Το όνειρο αυτό το ΄χουμε από πιτσιρίκια. Φίλοι μας που τα κατάφεραν περνάνε σούπερ και στην ουσία, κάθε άλλο παρά αποκομμένοι είναι. Όποτε γουστάρουν, παίρνουν το αυτοκίνητο και μας επισκέπτονται. Η ζωή τους έχει γίνει ονειρεμένη. Δεν ξοδεύουν χρήματα για όλα αυτά που χρειάζονταν όταν ζούσαν στην πόλη. Ζουν πλέον με έναν μισθό και έχουν και δυό παιδάκια. Τα πάντα είναι γύρω τους και αν χρειαστεί να πληρώσουν, το κόστος είναι μηδαμινό.

Έχω ζήσει σε χωριό. Δεν είναι κάτι που απλά το ονειρεύομαι χωρίς να γνωρίζω τις δυσκολίες. Και μάλιστα δούλευα σε χωράφι για τρεις μήνες για να βοηθήσω κάποιους φίλους. Μαζεύαμε ξερά σύκα και βοηθούσαμε σε ένα σωρό άλλες επεξεργασίες μέχρι τα ξεραμένα σύκα που είχαν πέσει από τα δέντρα, να γίνουν από μαύρα, άσπρα και να πουληθούν. Ξυπνούσαμε στις 6 και τελειώναμε την δουλειά στις 4. Τεράστια κούραση. Όμως ήταν από τις πιο «ξεκούραστες» δουλειές που έχω κάνει. Ο κόσμος εκεί δεν ήταν ο καλύτερος. Όπως ακριβώς και εδώ. Υπήρχαν αξιαγάπητοι άνθρωποι και υπήρχαν και μαλάκες. Όμως χίλιες φορές να ασχοληθώ με τα κουτσομπολιά του χωριού παρά με την Δεη, το Ίκα και τις ανατιμήσεις γύρω μου.

Φτάνεις κάποια στιγμή σε μια ηλικία που μπορείς πια να αξιολογήσεις διαφορετικά την ζωή σου. Βλέπω πιτσιρίκια που δυσανασχετούν ακόμη και στην σκέψη να ζουν μακριά από την πόλη. Αν και ποτέ δεν ένοιωθα έτσι, τα καταλαβαίνω. Τώρα όμως, έχοντας ζήσει αρκετά πράγματα και έχοντας παρατρέξει στην ζωή μου θέλω όσο ποτέ μερικές στιγμές ηρεμίας. Καμμιά φορά παρακαλάω να καταφέρω να πάρω σύνταξη και με τον γερούλη μου να φύγουμε μακριά. Ελπίζω να τα καταφέρω νωρίτερα.

Υ.Γ. Ίσως και αυτό να είναι μια λύση. Το τρίτο μέρος, ενός από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα εδώ και καιρό.