Τετάρτη, 31 Μαΐου 2006

AIDS IS PICKY?

Για Πέμπτη μέρα και αφού δημοσιεύτηκε και στο Βήμα, συνεχίζω να διαβάζω αυτό το κείμενο. Και τρομάζω. Και στεναχωριέμαι. Τα σχόλιά σας εκεί.

Υ.Γ. : Αν δεν σας κάνει κόπο και συμφωνείτε, συνεχίστε να βοηθάτε τις υιοθεσίες μαζεύοντας κι άλλες υπογραφές. Ευχαριστώ θερμά την Κωνσταντίνα από το Σαν Ντιέγκο. Μόλις βρω τρόπο θα έχετε και την απάντηση του Υπουργού στην ερώτηση της Μ. Δαμανάκη στην βουλή.

ΨΟΛΑΡΩ

(ψολάρω = παίρνω αυτό που φαντάζεστε (εντάξει, λέμε τώρα) και το περιφέρω άσκοπα/ πηγή : λεξικό mastoyras)

Η μαλακία του να κάθεσαι σπίτι, είναι ότι αφού πια δεν έμεινε τίποτε άλλο να κάνεις, πρέπει κάποια στιγμή να ταξινομήσεις αυτά τα ρημάδια τα συρτάρια. Αυτά με τα τετράδια του σχολείου. Και κάνεις την μαλακία και τα ανοίγεις. Και βλέπεις τις σημειώσεις σου και αυτά που έμμεσα σου δρομολογούσαν την σκέψη προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Θα μπορούσα ακόμη και τώρα να τα υποστηρίζω, θα μπορούσα να μείνω στον άριστο βαθμό της έκθεσης στις Πανελλήνιες και πάνω σε αυτόν να στηρίξω τις μετέπειτα πεποιθήσεις μου. Η παιδεία με αντάμειψε ενίοτε με μεγάλο βαθμό. Κυρίως γιατί δεν σκεφτόμουν ή γιατί δεν έπρεπε να σκέφτομαι.

Παράδειγμα 1: Τρίτη Λυκείου/ Θέμα έκθεσης για το σπίτι: «Αληθεύει η γνώμη ότι οι συνεχίζοντες την παράδοση είναι λιγότερο δούλοι από τους αρνητές της γιατί στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο διάλογος και η επικοινωνία, ενώ στη δεύτερη η στείρα αντιπαράθεση και η σύγκρουση;»

Ανάλυση του θέματος από την καθηγήτρια :

Α άποψη : Συνέχεια της παράδοσης = διάλογος και επικοινωνία

Θετικά στοιχεία = κριτική επεξεργασία και ομαλή αφομοίωση ξένων επιδράσεων.

Αρνητικά στοιχεία = (καμμία σημείωση – δεν συζητήθηκε)

Β άποψη : (καμμία σημείωση – δεν συζητήθηκε)

Παράδειγμα 2 : Θέμα Έκθεσης για το σπίτι. «Ο θεός μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη που αντέχει ακόμη μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να την φάνε». Γ. Σεφέρης. Α. Σχολιάστε τα λόγια του ποιητή που φανερώνουν τις αρετές και την αντοχή της ελλ. γλώσσας παρουσιάζοντας και τους λόγους που πείθουν ότι η ελλ. γλώσσα θα επιβιώσει και στο μέλλον. Β.Δικαιολογείστε την συμφωνία ή την διαφωνία σας με την άποψη ότι η γλώσσα είναι ο καθρέφτης του κάθε λαού.

Σημείωση από την καθηγήτρια : πολιτισμική άλωση = θίγεται και υπονομεύεται η γλώσσα (δεν χρειάζεται να αναλύσω τί ήθελε να διαβάσει η καθηγήτρια – ούτε τί βαθμό πήρα – right now μουτζώνομαι).

Αντιπαράδειγμα 3 : «Επίλυση γραμμικού συστήματος με την μέθοδο των διαδοχικών απαλοιφών : Αν πολλαπλασιάσουμε ή διαιρέσουμε και τα δύο μέλη μιας γραμμικής εξίσωσης με έναν αριθμό (όχι με μηδέν), η εξίσωση που προκύπτει είναι ισοδύναμη με την αρχική».

Τελικά οφείλω να παραδεχτώ ότι τα μαθήματα που σιχαινόμουν ήταν πολύ πιο τίμια από αυτά που αγαπούσα. Επίσης, ότι αν ανέλυα στην καθηγήτρια έκθεσης ένα μέρος της λογικής της επίλυσης γραμμικών συστημάτων (με μπόλικη ποιητική αδεία) θα καταλάβαινε πόσες μαλακίες υποστήριζε και πόσο μηδενικό ήταν το αποτέλεσμα της διδασκαλίας της*.

*αν δεν το πολυκαταλάβατε μην παρεξηγείτε, ψολάρω ασύστολα σήμερα και είναι αδύνατο να μην γράψεις μαλακία δεδομένης της κατάστασης / πάρτε παράδειγμα από τους αρχαίους πότε ακριβώς φιλοσοφούσαν και πόσο πιο διεστραμμένα πράγματα είπαν. ;)

Τρίτη, 30 Μαΐου 2006

ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ 4 YOU 2

Αποφάσισα να ακολουθήσω το παράδειγμα του δασκάλου και να σας αποδείξω ότι έχω βάλει για τα καλά τις επιστήμες στην ζωή μου. Ότι μπορούμε κάθε νόμο της φυσικής να τον εφαρμόσουμε στην ζωή μας και να ωφεληθούμε τα μάλα. Ο λόγος απλός : για να μην λέτε ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού μπλα μπλα. Έτσι λοιπόν άπλωσα την χείρα μου στην φυσική και δη την οτ κουτούρ φυσική (την κβαντό ρε άσχετοι) και την έχωσα στην ζωή μου. Έλα μου όμως που η ζωή μου είναι τα οικοκυρικά. Την στρίμωξα από ΄δω, την ζόρισα από ΄κει αλλά τα κατάφερα. Τα πεδία εφαρμογής είναι η μαγειρική, η καθαριότητα και η οικιακή οικονομία. Τα πειράματα έγιναν πρώτα σε συζύγους και μετά σε ανθρώπους. Φιλική για το περιβάλλον.

Κβαντοπαστίτσιο :

Υλικά : 1 Φραπεδάκι γλυκό χωρίς γάλα με δύο παγάκια, 1 περιοδικάκι, 1 καναπεδάρα και μια πρέζα σιέστα.

Χρόνος προετοιμασίας : Όοοοολη μέρα.

Συνταγή : Που λέτε φίλες και φίλοι, η βασική αρχή της κβαντομηχανικής λέει, ότι αν κάτι δεν το παρατηρήσεις δεν υπάρχει. Εκεί ακριβώς είναι το μυστικό της συνταγής. Μην μπερδευτεί ο σύζυγός σας. Το παστίτσιο σας υπάρχει και παραυπάρχει. Και έχετε και ολόκληρη γαμάουα επιστήμη από πίσω να τεκμηριώσει τους κόπους σας. Απλά δεν το ΄χει παρατηρήσει ακόμη, γι΄αυτό. Σερβίρεται με απαρατήρητη σαλάτα και απαρατήρητη μπυρίτσα.

Κβαντοκαθαριότητα : Τίποτε δεν είναι βρώμικο αν δεν παρατηρηθεί. Κάντε ότι δεν τα βλέπετε. Η θεωρία αυτή για ανεξήγητους λόγους δεν πιάνει σε πεθερές. Καταφύγετε στην μεταφυσική κατά περίπτωση. Ύπνωση και μπόλικη νεραιδόσκονη.

Οικιακή Κβαντοοικονομία : - Επαναλάβετε μετά από εμένα : «Αγάπη μου δεν παρατήρησα ότι μου άφησες χρήματα για το ενοίκιο. Άμα δεν τα παρατηρήσεις δεν υπάρχουν. Ξέχνα τα».

Δάσκαλε, be gentle. Έκανα ότι μπορούσα. ;)

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2006

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ

(...και ένα μπαλκόνι)

Γνώρισα προχθές ένα φιλαράκι. Οξύμωρο αυτό, αλλά στην εποχή μας είναι ευκολότατο να γίνεις πρώτα φίλος και μετά να γνωριστείς. Το φιλαράκι αυτό ασχολείται με την πολιτική. Μου ΄στελνε άρθρα πολιτικά, αναλύσεις, κάτι δύσκολα που έλεγε ο Τσόμσκι και ένοιωθα περίεργα που κάποιος που έχει να κάνει με πολιτική απευθυνόταν σε μένα για συζήτηση. Έτσι λοιπόν προχθές μου διηγήθηκε πολλές ιστορίες. Από την πλευρά των πολιτικών. Από αυτούς που τους βλέπεις στα κανάλια και λένε όλα αυτά τα κουστουμάτα που καθόλου δεν έχουν να κάνουν με την ζωή σου. Μου μετέφερε την απόγνωση των πολιτικών που ο κόσμος δεν συζητάει πλέον μαζί τους. Που τα πολιτικά γραφεία τους κατακλύζονται από άλλους κουστουμάτους αλλά ποτέ από αληθινούς ανθρώπους. Και πόσο απογοητευμένοι είναι από την όλη κατάσταση. Οι απλοί άνθρωποι δεν θέλουν να τους ρωτήσουν, να μάθουν, να ενδιαφερθούν. Ούτε για ρουσφέτια ενδιαφέρονται πια οι απλοί άνθρωποι.

Ο φυσικός της παρέας μας εκείνο το βράδι, θα το εξηγούσε απλά : δράση – αντίδραση. Εγώ, λίγο πιο μπακαλίστικα : η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά. Αλλά τουλάχιστον, χάρηκα που αναγνωρίζουν ότι οι κουστουμάτοι δεν είναι σαν κι εμάς. Όσο να πεις, είναι ένα μεγάλο βήμα να καταλαβαίνει ένας πολιτικός πόσο στον κόσμο του είναι. Είναι ίσως το πρώτο βήμα. Έτσι λοιπόν είπα να απολογηθώ γιατί δεν πάω σε αυτά τα γραφεία.

Οι πολιτικοί που γνώρισα και που ήρθαν στο μαγαζί μου ήταν μονάχα σε περιόδους εκλογών. Έλεγαν τα τυπικά, με γέμιζαν άχρηστα γυαλιστερά χαρτιά και έφευγαν στο δευτερόλεπτο. Κανέναν όμως δεν άφηνα μόνο με το χαρτί. Τους ζητούσα απλά και όμορφα να μου περιγράψουν τί έγραφαν στα χαρτιά τους και τί σημαίνουν αυτά για την ζωή μου. Κανείς δεν το ΄κανε. Όλοι μου έδιναν καρτούλα να τα πούμε από κοντά στο γραφείο τους αφού κλείσω ραντεβού. Όλοι θεωρούσαν ότι πρέπει να παίξουμε στην έδρα τους, λες και εκεί θα είχαν απαντήσεις. Λες και δεν ήξερα ότι τις απαντήσεις τους θα τις έβρισκα σε όλα τα κανάλια της τηλεόρασης και χωρίς ραντεβού.

Τα πολιτικά γραφεία κύριοι πολιτικοί είναι ΥΒΡΙΣ. Σας βάζουν αυτόματα σε έναν θρόνο γεμάτο αυλικούς και από τις μεγάλες γραφειάρες σας δεχόμενοι δώρα και κολακείες, μεγαλώνετε συνειδητά την απόσταση με αυτούς που καλείστε να υπηρετήσετε. Ναι, να υπηρετήσετε και όχι να σας υποβάλλουν τιμές.

Τα πολιτικά γραφεία σας θα έπρεπε να είναι πάγκοι στις λαικές, τραπέζια σε καφενεία (ναι, σε βρώμικα γειτονικά καφενεία), έξω στους δρόμους και τα μαγαζιά. Και χωρίς κάμερα. Ο λόγος σας δεν θα έπρεπε να τυπώνεται σε γυαλιστερές επαγγελματικές κάρτες και φειγ βολάν. Ο λόγος σας θα έπρεπε να είναι λόγος με αντίλογο. Του επιπέδου μας. Αμόρφωτος, ξερός και δικός μας. Θα έπρεπε όλοι σας να βρίσκεστε εδώ μέσα και να συζητάμε και όχι απλά να μιλάτε από μέσα που εξ΄ορισμού δεν προσφέρονται για αντίλογο.

Η ανεργία, οι άθλιες συνθήκες ζωής, τα δάνεια, οι συντάξεις, είναι για μας αληθινές λέξεις και όχι πιασάρικοι όροι για ψήφους και προεκλογικούς λόγους. Αλλά πρέπει σαφώς να τα ζήσεις για να μάθεις τί σημαίνουν.

Τουλάχιστον όταν νοικιάζετε πολιτικά γραφεία, φροντίστε να έχουν μπαλκόνια. Αν σταθείς για λίγο σε ένα μπαλκόνι, εκεί κάτω θα μας δεις. Στην ουρά της τράπεζας, στην στάση του λεωφορείου, στην πόρτα του μαγαζιού περιμένοντας τον πελάτη. Οι καρδιές μας χτυπούν τόσο δυνατά από απόγνωση, που θα είναι αδύνατο να μην σε ξεκουφάνουν. Αρκεί ένα τόσο δα μπαλκονάκι. Αρκεί να κρατηθείς γερά γιατί σίγουρα μετά θα νοιώσεις την ανάγκη να πέσεις στο κενό.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2006

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ

(και των πεσόντων και άλλων πολλών)

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ερμηνεύσεις τα πράγματα. Η Ιωνία, ο Πόντος, τα Ίμια, ο Οτσαλάν και τώρα ο Ηλιάκης (sic). Έχεις συγκεκριμένα γεγονότα, με τις δυστυχίες τους, τα συμφέροντα, τους συμμάχους, τους εχθρούς, την πατρίδα,τα θύματα. Η ερώτηση που μου απευθύνουν σε τέτοιες φάσεις είναι πάντα συγκεκριμένη : «Μα δεν θυμάσαι; Γιατί επιλέγεις να ξεχνάς;» Δεν είναι καθόλου θέμα μνήμης σας πληροφορώ. Είναι πώς βλέπω τα γεγονότα αυτά.

Όταν όλοι ωρύονται ότι «το αίμα του Ηλιάκη δεν θα πάει χαμένο, δεν θα τ΄αφήσουμε», ακριβώς αυτό ωρύομαι κι εγώ. Απλά για το δικό μου κεφάλι υπάρχουν εκατομμύρια άλλα πράγματα να κάνω αντί να χύσω νέο αίμα για να ξεπλύνω το παλιό. Έχω κι εγώ προγόνους. Και είμαι υπερήφανη γι΄αυτούς.

Η μόνη διαφορά μας είναι, ότι οι δικοί μου πρόγονοι δεν αγωνίστηκαν για να δείξουν τον δρόμο του θανάτου και του μίσους στους μεταγενέστερους. Και μάλιστα στο όνομά τους.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα προτιμούσαν να ξεχαστούν αν καταλάβαιναν ότι χρησιμοποιώντας τα φρικτά που τους συνέβησαν, το μόνο που θέλουν οι νέες γενιές είναι να εκδικηθούν, να μισούν και να φανατιστούν.

Οι δικοί μου πρόγονοι θα έφτυναν την εκκλησία που συμφωνεί σε οτιδήποτε φρικαλέο αρκεί να περιέχει τον όρο «αλλόθρησκοι».

Οι δικοί μου πρόγονοι έχασαν την ζωή τους για να ζω και να σκέφτομαι ελεύθερη.

Οι δικοί μου πρόγονοι ΔΕΝ είναι σαν τους δικούς σας.

Οι δικοί σας πρόγονοι θα σας κρατούν αιώνια δέσμιους σε ένα «ιερό» καθήκον, που απώτερο σκοπό έχει να αποδείξετε στους «εχθρούς» ποιός είναι πιο κακός και ποιός την έχει πιο μεγάλη. Το δικό μου καθήκον είναι να σας κρατήσω ζωντανούς για μπορείτε ελεύθερα να υποστηρίζετε την άποψή σας μπας και μάθετε από τους προγόνους μου ότι Η ΖΩΗ αξίζει πολύ παραπάνω από πατρίδες, θρησκείες, σημαίες και άλλα καταναλωτικά προιόντα.

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2006

ΛΕΥΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ

Δέχτηκα μια ωραιότατη κριτική και κάνοντας μια ανασκόπηση σε αυτά που γράφω, είπα επιτέλους να αναπτύξω λιγάκι την θεωρία μου μπας και κάνω λάθος. Όλα αυτά, γιατί δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «ωραία, από σήμερα στις 9,00 ώρα Ελλάδος, σκοπός της ζωής μου είναι να τα χώνω στην εκκλησία και την μεταφυσική, να βρίζω τις εναλλακτικές θεραπείες ή την new age mania, να υποτιμώ τα καλλυντικά σκευάσματα και να μην δέχομαι ότι δεν μου αρέσει. Γιατί σας πληροφορώ πως πάρα πολύ θα ήθελα να μην ήταν αυτή η γη, για να πάρουμε τα πράγματα απ΄την αρχή. Πάρα πολύ θα ήθελα όλο αυτό να ήταν ένα μάτριξ και όχι ο αληθινός πλανήτης που ζω. Επίσης θα ψόφαγα αν υπήρχαν θεραπευτές που θα με θεράπευαν με ένα άγγιγμα (ή με 10 ml νεράκι if you wish), αν οι προγόνοι μου είχαν υπερόπλα ή αν οι βρυκόλακες ψόφαγαν μόνο με αγιασμό ;) . Θα ήταν γαμάτη η ζωή μου αν περιείχε εξωσωματικές εμπειρίες, τηλεμετακινήσεις, εκπαιδευμένα νερά, νεράιδες και εξωγήινους. Θα ήταν πάρα μα πάρα πολύ πιο ανώδυνα τα πράγματα, αν για όλα όσα μου συμβαίνουν έφταιγαν οι πλανήτες, οι Εβραίοι, οι Μασόνοι ή οι Σαύρες. Και το κυριότερο, θα πέταγα απ΄την χαρά μου, αν μια κρέμα εξαφάνιζε την κυτταρίτιδα, για να αποκαλύψω επιτέλους και τα σκοτεινά κίνητρα της δημιουργίας αυτού του μπλογκ. :)

Το να δέχομαι ή να απορρίπτω μια θεωρία δεν έχει καθόλου ΠΛΕΟΝ να κάνει με το τί θέλω. Και μεταξύ μας, σχεδόν όλα τα παραπάνω (εκτός από την κυτταρίτιδα) τα πίστευα, τα ήθελα και τα έψαχνα πολύ. Έχω διαβάσει χιλιόμετρα συνομωσιολογικής λογοτεχνίας, περίεργων εμπειριών, επαφές - συνεντεύξεις με εξωγήινους και επιτρέψτε μου, ήταν γαμιστερά. Ό,τι ακριβώς ονειρευόμουν για τον κόσμο το είχα βρει. Μέχρι που άκουσα την αντίθετη άποψη και τα πήρα. Μιλάμε έγινα Τούρκος. Και ποιός είσαι εσύ κύριε που θα μου πεις ότι ο πλανήτης ΜΟΥ δεν επηρρεάζει ΕΜΕΝΑ; Ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις ότι δεν ξεματιάστηκα; Ποιός είσαι εσύ που θα μου πεις ότι ο Κριτίας του Πλάτωνα δεν μιλάει για εξωγήινους και υψηλή τεχνολογία αλλά είναι μόνο ένα φιλοσοφικό κείμενο; Θεωρούσα όλους τους γύρω μου ηλίθιους και έψαχνα επιχειρήματα να αντιπαραθέσω. Άντε βρες εσύ επιχειρήματα για να υποστηρίξεις την αστρολογία. Τεσπα, σκόνη με έκαναν αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι θύμωνα. Και μετά θύμωσα μ΄εμένα. Και μετά σταμάτησα να πορώνομαι για πράγματα παρά μόνο για την αλήθεια. Αποφάσισα να γίνω ένας λευκός πίνακας. Τελείως όμως. Που δεν θα έπρεπε να με ενδιαφέρει αν μου αρέσει το πόρισμα του κάθε γεγονότος παρά μόνο η σωστή του έρευνα. Αργότερα έμαθα ότι αυτό λέγεται σκεπτικισμός. Πιστεύω τα πάντα αρκεί να μου δοθεί τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία και δεν φοβάμαι ή δεν θυμώνω να πω «δεν ξέρω» για πράγματα που δεν έχουν αποδειχτεί. Αλλά δεν επιβάλλω πράγματα παρά διατυπώνω την άποψή μου if I may, στο μπλογκ μου. Για παράδειγμα, σε κάποιον που πιστεύει ότι η αρωματοθεραπεία κάνει θαύματα δεν θα είχα καμμία αντίρρηση να του χορηγηθεί επικουρικά με την συμβατική ιατρική, αρκεί να το πλήρωνε μόνος του. Απλά θα κράξω την αρωματοθεραπεία στο μπλογκ μου ;). Έχω όμως αντίρρηση όταν εξ΄αιτίας αυτής της πίστης και αναιρώντας επιστημονικά πειράματα χρόνων, ακυρώνουμε τελείως την συμβατική ιατρική γιατί όλα υποκεινούνται από φαρμακοβιομηχανίες που θέλουν να καταπνίξουν τις νέες ιατρικές. Δεν είναι όλα συνομωσιολογία και δεν είναι όλα απόλυτα.

Θέλω να πω με όλα αυτά ότι δεν έχω κάποιο κέρδος όταν αντιτίθεμαι σε κάποια πράγματα. Και μεταξύ μας, το 90% όλων αυτών ήθελε ιδιαίτερα μεγάλη ηλιθιότητα από μέρους μου για να αργήσω τόσο να τα δώ. Μια δυό σκεψούλες θα αρκούσαν αρκεί να γνώριζα (ή να ήθελα να μάθω) δυό πραγματάκια παραπάνω. Τέλος, αν κάποιος έρθει και μου πει «μίλησα με εξωγήινο» ούτε θα γελάσω, ούτε θα τον κοροιδέψω. Όμως για να το δεχτώ θα πρέπει να μου παρουσιάσει κάποιες στοιχειώδεις προδιαγραφές : Γκρι χρώμα, μεγάλα μάτια, μεγάλα χέρια και επικοινωνία αυστηρά με τηλεπάθεια. ;)

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2006

SAVOIR…

Αγοράζεις ένα απλό μπλιμπλίκι και έχεις ένα ολόκληρο βιβλίο να διαβάσεις για την χρήση του. Έχω ένα συρτάρι γεμάτο τέτοια, από όλες αυτές τις συσκευές που αγοράζω. Εντάξει, χρήσιμα είναι αλλά το ΄χουμε παραγαμήσει. Έχουμε πια εγχειρίδια για το κάθε τι στην ζωή μας και πρέπει να τ΄ακολουθούμε κατά γράμμα. «Πώς να μεγαλώσετε το παιδί σας», «πώς να αδυνατίσετε τρώγοντας», «πώς να πετύχει ο γάμος σας», «γιατί δεν πέτυχε ο γάμος σας», «πώς να πετύχει ο δεύτερος γάμος σας», «πόσο μαλακία είναι ο γάμος σας» και άλλα πιο κουλτουρέ πασπαλισμένα με φιλοσοφική χρυσόσκονη τύπου Κοέλιο. Χωρίς εγχειρίδιο δεν κάνουμε τίποτα. Και τώρα, βγήκαν και εγχειρίδια συμπεριφοράς. Τους δώσαμε και σικ ονοματάκι «savoir vivre» και δεν λείπουν από κανένα σπίτι, λέει.

Μόνο που όλο αυτό δεν είναι καθόλου «να ξέρεις να ζεις». Είναι «να ξέρεις να ζεις όπως θέλουμε εμείς». Είναι «είσαι μεγάλος μαλάκας έτσι όπως είσαι και πρέπει οπωσδήποτε να μοιάζουμε». Είναι «άλλαξε αμέσως γιατί επειδή όλοι οι άλλοι μαλάκες θα φέρονται όπως λέμε, σε λίγο θα είσαι σαν την μύγα μες στο γάλα». Και να πεις ότι προορίζονται για τίποτε ιθαγενείς σε καμμιά μαύρη ζούγκλα που θέλεις ντε και καλά να τους εκπολιτίσεις για να τους κλέψεις τα σώβρακα, άντε να το καταπιούμε. Μα είναι δυνατόν να αναφέρεσαι σε όλο τον κόσμο; Πόσο ζόμπι θεωρείς πως είμαστε και θα ακολουθήσουμε όλοι τους ίδιους ηλίθιους κανόνες; Πώς να τρώμε, πώς να μιλάμε, πώς είναι σωστό να φερόμαστε. Λες και είμαστε τίποτε ρομποτάκια που πρέπει κάποιος να μας προγραμματίσει απ΄την αρχή. Αν και από την απήχηση, προφανώς όλα τα παραπάνω ισχύουν.

Σε καλούν σε ένα ρημαδοτραπέζι και πρέπει να έχεις προβάρει τί λέξεις ακριβώς θα πεις στην οικοδέσποινα, τί δώρο θα της πας, ποιά πηρούνια θα χρησιμοποιήσεις, πώς θα φας την κάθε μπουκιά και πόσο θα γελάσεις. Και μετά αν περάσεις καλά μετά από όλο αυτό το μαρτύριο, έλα να με χέσεις. Καλύτερα κάτσε σπίτι σου να μάθεις όλο το Α στο λεξικό του Μπαμπινιώτη παρά όλους αυτούς τους κανόνες. Άσε που όλοι λένε τα ίδια. «Θα μου περάσεις το αλάτι;» Μιλάμε, όταν ξεστόμιζα τέτοιες μαλακίες στο μάθημα των αγγλικών, η καθηγήτρια με πετούσε όξω απ΄την τάξη με κλωτσιές. Και τώρα έγινε και τρέντι η μετάφραση από αγγλικά σε ελληνικά. Όοοοχι, δεν είναι σωστό να πεις «δώσε το αλάτι ρε μάστορα», όχι. Πρέπει να το πεις όπως ο αστοιχείωτος το μετάφρασε στο βιβλίο, από «pass me the salt» σε «πέρασέ μου το αλάτι». Για να δείξεις φυσικά ότι το διάβασες το ρημάδι.

Εγώ πάντως την επόμενη φορά που θα πάω σε τέτοιο τραπέζι με κολλημένους σε κανόνες εγγλέζουρες, θα τα πω τα πράγματα όπως θέλουν να τ΄ακούσουν. Στα ελληνικά, φυσικά. Θα ζητήσω το εθνικό γλυκό της Αγγλίας. Είναι λέει της μόδας στα savoir vivre. Το spotted dick ντε. Αλλά θα είμαι μέσα στα savoir. Μετάφραση στα ελληνικά δε θέτε; Θα το ζητήσω «σπιλωτό μπούτσο». Κι ας τολμήσει να μου μιλήσει κάνας μαλάκας απ΄αυτούς που περνάνε αλάτια. Στα διάλα!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2006

ΜΑΖΙ

(No fucking way!!!)

Πάντα ονειρευόμουν το – πριγκηπόπουλο – πάνω - στ΄άλογο να είναι ίδιο με εμένα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι το είχα καταλάβει από άλλα ζευγάρια. Να του αρέσουν τα ίδια πράγματα, τα ίδια φαγητά, τα ίδια βιβλία, οι ίδιες μουσικές. Και όπως ήταν φυσικό, ολόκληρο το σύμπαν συνομώτησε και μου ΄φερε το ανάποδό μου. Μα ακριβώς όμως. Και χωρίς άλογο – κάνω πως το προσπερνάω ακριβώς αυτό. Η μουσική μου για κείνον είναι «αγριάδα» (χεχε epic metal rulez), η μουσική του για μένα είναι «αν το βίντεοκλιπ είναι flesh κάνουμε και τούμπες». Τα αναγνώσματά του είναι Ιστορίες, εικονογραφημένα, πόλεμοι και γενικώς σπαθόλουρα, τα δικά μου οτιδήποτε δεν περιέχει τα προηγούμενα (εκτός από βαβέλ και παραπέντε).

Ακόμα και στο φαγητό μου τη σπάει. Απ΄το κοτόπουλο εκείνος θα φάει μόνο στήθος και εγώ μόνο μπούτι. Σπάνια βλέπουμε ταινίες μαζί. Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να μας αρέσουν οι ίδιες ταινίες, εκτός από σπανιότατες εξαιρέσεις που φυσικά πρέπει να έχουν έστω κι έναν πήδουλο. Για να πάρουμε οικογενειακό παγωτό πρέπει να σιγουρευτούμε ότι δεν είναι μία γεύση. Εγώ θέλω την σοκολάτα μου μόνο και εκείνος την βανίλια του μόνο. Μάλιστα εκεί που ενώνονται, τα χωρίζουμε με το μαχαίρι γιατί είναι αδύνατον να δοκιμάσω βανίλια ή να δοκιμάσει σοκολάτα. Στο μόνο που ταιριάζουμε είναι το γάλα. Δεν μπαίνει στο σπίτι μας αυτό το σιχαμερό πράγμα. Κι αν μπει αναγκαστικά (γαμώ το φραπόγαλό σας γαμώ), το πιάνουμε κλείνοντας την μύτη και το πετάμε αμέσως μετά την χρήση. Πάλι καλά. Το σύμπαν θα ξεχάστηκε στο γάλα. Αν φυσικά ξεχάσω κι εγώ το γεγονός ότι έχω κολλημένους στο στήθος δύο γαλακτοφόρους αδένες και κάποια στιγμή στο μέλλον θα ξερνάω με τον ίδιο μου τον εαυτό.

Το θέμα βέβαια, δεν είναι καθόλου οι διαφορές μας. Είναι το απίστευτο κουλό που βγαίνει μέσα από αυτές. Ο καθένας μας είναι τελείως άσχετος με τα ενδιαφέροντα του άλλου. Και τελικά δεν με νοιάζει μία. Ας πούμε, στις κυριακάτικες εφημερίδες εκείνος θα διαβάσει τα πολιτικά, τα αθλητικά και τα οικονομικά και εγώ τα πολιτιστικά και τα κουτσομπολίστικα. Το ρεζουμέ είναι λιγάκι περίεργο. Δεν γουστάρουμε να κάνουμε – πράγματα - μαζί.

Η καλύτερή μου είναι όταν πάει γήπεδο και η καλύτερή του όταν πήγαινα σε διάφορα μαθήματα (εντάξει, κοπτική ραπτική ήταν αλλά δεν το λέμε παραέξω) ή όταν πάω σε φίλες. Θέλω να πω, πως δεν είναι απαραίτητο να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και κοινές ασχολίες. Κάποτε αυτό με απασχολούσε πολύ. Εκτός δηλαδή απ΄τα ευνόητα ήθελα να κάνουμε κι άλλα πράγματα μαζί. Έβλεπα άλλα ζευγάρια που πήγαιναν παρέα σε μαθήματα χορού ή σε αθλήματα και ψιλοζήλευα. Και άρχισα τις εκπτώσεις. Μέχρι και γήπεδο πήγα. Καλό ήταν αρκεί να μην παρακολουθούσες ποδόσφαιρο. Εκείνος αρνήθηκε όμως να μάθει κοπτική – ραπτική. Το γουρούνι. Μπαστακωνόμουν στις αθλητικές συζητήσεις και ας μην καταλάβαινα γρι. Μουρμούραγα όταν κόλλαγε στον υπολογιστή και δεν κάναμε – κάτι – μαζί, άσχετα αν δεν ήξερα τί. Μετά μου πήρε δικό μου πισί και σταμάτησα να μουρμουράω. Μετά βαρέθηκα να ζητάω πράγματα που ουσιαστικά δεν ήθελα. Γιατί έτσι είχα χρόνο να κάνω αυτά που ήθελα.

Και τώρα συνειδητοποιώ πως με βολεύει που δεν ταιριάζουμε. Στο κάτω – κάτω δεν μου παίρνει τα βιβλία μου, δεν μου χαλάει τα cd μου, μπορώ να δω ταινίες που θα διαλέξω μόνη μου, δεν είμαι υποχρεωμένη να κάτσω να δω ποδόσφαιρο και δεν μου τρώει το παγωτό μου. Και πείτε σας παρακαλώ στις Σταχτοπούτες (και στις μεταΣταχτοπούτες – aka cosmogirls) ότι είναι ηλίθιες.

ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΡΑ

Είναι ρε γαμώτο κάτι κωλόφαρδοι που έχουν σούπερ δυνάμεις. Σου λένε βέβαια για παρηγοριά ότι μπορείς με εξάσκηση να τα καταφέρεις κι εσύ, αλλά τζίφος. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι είναι πολυταξιδεμένοι. Όποτε γουστάρουν τηλεμεταφέρονται οπουδήποτε και ούτε εισιτήρια, ούτε ναυτίες (ούτε κινέζικα βραχιολάκια – ούτε δραμαμίνες κλαψ), ούτε ένα κάρο λεφτά. Και δεν φτάνει η απίστευτη κωλοφαρδία τους, αλλά μπορούν να πάνε κι όξω απ΄τη γη. Τα ΄χουν γυρίσει όλα. Σείριους, Ανδρομέδες, Άρηδες και ότι πιο εξωτικό μπορείτε να φανταστείτε. Πάνε, κάνουν την βολτούλα τους, τα ψιλολένε με κάτι νοημοσύνες που δεν έχει δείξει το χόλυγουντ (γαμάουα δηλαδή) και γυρνάνε να μας κάνουν φιγούρα.

Τους ρωτάς πώς τα κατάφεραν και αρχίζουν τις θεωρητικούρες για τον διαλογισμό. Ξάπλωσε στο κρεβάτι σου, άδειασε το κεφάλι σου, εστίασε στο πόμολο (... και αν δεν σε πάρει ο ύπνος να με χέσεις) και νοιώσε το σύμπαν να σε διαπερνά. Γενικά με τις οδηγίες ποτέ δεν αντιμετώπιζα πρόβλημα εκτός αν μιλάμε για μαγειρική. Αλλά αυτές τις οδηγίες δεν τις κατάλαβα. Άντε να ξαπλώσω στο κρεβάτι, το κεφάλι πώς το αδειάζεις; Σου λέει, να μην σκέφτεσαι τίποτε. Άντε να το προσπαθήσω. Το «δεν σκέφτομαι τίποτε τώρα» δεν σημαίνει ότι τώρα σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα; Και όταν προσπαθώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα πάλι δεν σκέφτομαι και μάλιστα πολύ; Τεσπα, ας μην κάνουμε και τους δύσκολους.

Σου λέει, εστίασε στο πόμολο. Ωραία κοιτάω το πόμολο, σκέφτομαι ότι δεν σκέφτομαι τίποτα που μάλλον σημαίνει ότι δεν σκέφτομαι τίποτα και περιμένω το σύμπαν να με διαπεράσει. Άφαντο. Λέω, δεν μπορεί όπου να ΄ναι έρχεται. Ψιλονοιώθω μια ανατριχίλα και τότε θυμάμαι ότι άφησα το παράθυρο ανοιχτό. Αμέσως ξε-εστιάζω από το πόμολο, γεμίζει το κεφάλι μου σκέψη, κρυώνω και λιγάκι και πάει το ταξιδάκι. Άντε φτου κι απ΄την αρχή μέχρι να ξανακολλήσω στο σημείο με το σύμπαν που όπου να ΄ναι θα περάσει. Μ’αυτά και μ΄αυτά το σύμπαν με έφτυσε, με πήρε ο ύπνος και πάει η μέρα. Και δεν πήγα και ταξίδι. Τελικά είναι μεγάλη μαλακία να κάνεις την νοικοκυρά.

[Στις έξι ραντεβού στον οδοντίατρο. Και με απείλησε ότι θα χρειαστεί να ξαναπάω. Τρία χρόνια ήταν αυτά. Ψάχνω από το πρωί να βρω ασκήσεις διαλογισμού. Να καταφέρω μια αστρική προβολή στον Σείριο μέχρι τις εφτά το απόγευμα. Ή μια ύπνωση. Κάτι τέλος πάντων που δεν θα σταματήσει να έχει επήρρεια την στιγμή στην πόρτα του ιατρείου που θα μυρίσω το γαρυφαλέλαιο. Η χειρότερή μου. Με το που το μυρίζω θέλω να βάλω τις φωνές.]

Πάω να προσπαθήσω πάλι. Αν αδειάσω ικανοποιητικά το κεφάλι μου, αύριο θα έχω ταξιδιωτικό ποστ με τρέντι εστιατόρια, φτηνά ξενοδοχεία και πού να διασκεδάσεις - τί να μην χάσεις (sic) από το αστρικό σου ταξίδι. Plus, συνέντευξη με οντότητα.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2006

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ & ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ

Από τα άγρια εγκλήματα του παρελθόντος αυτό τελικά που μας ενδιαφέρει είναι μονάχα ποιός ευθύνεται. Κάπου διάβασα ότι τα ΜΜΕ συντελούν στην διαστρέβλωση της κάθε είδησης προσπαθώντας να την αποδόσουν ως ένα απλοικότατο γεγονός. Η είδηση δίνεται πια, χωρίς καθόλου την κοινωνική, οικονομική και πολιτική προέκτασή της, προσπαθώντας να προσωποποιήσει τον ένοχο και να στρέψουμε το μένος μας προς αυτόν, αποζητώντας του ευθύνες. Και φτάνουμε στο σημείο να μισούμε τον Μπους . Πράγμα τελείως γελοίο (όσο γελοίος είναι και ο Μπους) για τα δεδομένα μιας υπερδύναμης και τους χιλιάδες παράγοντες που διαμορφώνουν την πολιτική της. Υπό το πρίσμα αυτό λοιπόν, κάπως έτσι μας δίνεται και η ιστορία. Μαθαίνουμε ηλιθιωδώς απλοικά για ένα γεγονός, με ένα αίτιο, έναν δυνάστη και έναν αθώο. Όπως ακριβώς το μικρό μας μυαλό θα τα ήθελε για να εμπεδώσει καλύτερα.

Το αποτέλεσμα είναι να ξαναγράφουμε ιστορία προσπαθώντας να την φτιάξουμε όπως την μάθαμε. Ένα γεγονός, ένα αίτιο, ένας δυνάστης και ένας αθώος. Όπου ποτέ ο αθώος δεν ψάχνει τα λάθη του, όπου ποτέ ο δυνάστης δεν είναι άνθρωπος και ποτέ τα αίτια δεν είναι πολλά. Εξ΄ορισμού λοιπόν, υποσυνείδητα για τον καθένα μας οι Τούρκοι είναι κακοί, οι Έλληνες καλοί, οι Γερμανοί τέρατα, κ.τ.λ. Αυτό είναι ίσως το λάθος μας.

Λιώνω κάθε φορά στα κλάμματα όταν βλέπω ντοκυμαντέρ με όλα αυτά τα βασανιστήρια που τράβηξαν οι Εβραίοι. Κανείς όμως ποτέ δεν έκατσε να μου εξηγήσει γιατί ο Χίτλερ τους επιτέθηκε τόσο άσχημα. Είναι ταμπού για όλους. Θεωρείται δεδομένο ότι ένα τέρας θα κάνει αίσχη. Η γνώμη μου για τους Ναζί δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά δεν είναι καθόλου κακό να μάθω τους μηχανισμούς εκείνους που βοήθησαν να γίνει αυτό το αίσχος. Το ίδιο και με τους Πόντιους. Δεχόμαστε μόνο να ακούσουμε τα παθήματά τους και τις φρίκες που διέπραξαν οι Τούρκοι. Δεν είναι καθόλου κακό όμως να εξετάζουμε και την άλλη πλευρά. Να αποδεχτούμε για μία γαμημένη φορά ότι πίσω από τον εχθρό – τέρας – δυνάστη, ενδεχομένως να κρύβονται πολιτικές, άνθρωποι, θρησκευτικές πεποιθήσεις, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, διαφορετικός πολιτισμός. Τα συναισθήματα θα πρέπει να κυριαρχούν μόνο για τα θύματα. Τα υπόλοιπα θέλουν γερό ψάξιμο και ανοιχτό μυαλό.

Όταν μιλάμε για την ιστορία ενός τόπου, όσο συναισθηματικά δεμένοι κι αν είμαστε με τον τόπο μας και τους προγόνους μας είναι λάθος να θεωρούμε ταμπού να αναφέρουμε τα λάθη τους και εγκλήματά τους. Είναι λάθος την ιστορία να την κάνουμε είδηση στα τηλεπαράθυρα ψάχνοντας στο πάνελ ποιός είναι ο θύτης και ποιό το θύμα για να γίνει τζέρτζελο. Είναι χοντρή μαλακία ακόμη κι αν είμαστε Πόντιοι ή Εβραίοι να μισούμε ολόκληρους λαούς ψάχνοντας ακόμη τους υπαίτιους γιατί αυτό που θα καταφέρουμε στα σίγουρα θα είναι η μετατροπή του μέλλοντός μας, σε μια είδηση από αυτές που αύριο θα έχουν ξεχαστεί ή από αυτές που θα ακούγονται ως breaking news. Και τότε η μόνη μας δράση θα είναι να ψάχνουμε έναν Μπους να γαμωσταυρίσουμε για να νοιώσουμε καλύτερα χωρίς πραγματικά να αντιληφθούμε ότι είμαστε το ίδιο ή και περισσότερο συνένοχοι με εκείνον, έχοντας μια τόσο επικίνδυνη και ηλίθια συλλογιστική.

Τα αίτια μιας γενοκτονίας ή ενός ολοκαυτώματος δεν είναι απαραίτητα «η αντίθετη άποψη». Πιθανόν να είναι μονάχα το σύνολο των μηχανισμών που οδήγησε σε αυτές, ακόμη κι αν αγαπημένα μας πρόσωπα υπήρξαν θύματα. Η Ιστορία και τα εγκλήματα του παρελθόντος δεν έχουν αισθήματα. Το μέλλον μας έχει. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία από την «δικαίωση των θυμάτων». Τα θύματα οποιουδήποτε ιστορικού γεγονότος δεν θα δικαιωθούν ποτέ. Βασανίστηκαν και έχασαν την ζωή τους. Η μόνη «δικαίωση» που μπορούμε να τους δώσουμε είναι να αποδείξουμε ότι καταλάβαμε γιατί χάθηκαν. Να καταλάβουμε επιτέλους την Ιστορία και να μην την αδικούμε με συνθήματα γηπέδου γιατί ο αγώνας αυτός δεν έχει διαιτητή. Ούτε σφύριγμα λήξης. Ούτε πρωταθλητές. Μόνο κουρασμένους παίχτες και αφηνιασμένους οπαδούς.

Πηγές : Μια άλλη άποψη για την γενοκτονία των Ποντίων.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2006

ΚΩΔΙΚΑΣ DA ΤΕΧΝΗ

(apokalypsis)

Αυτό το μπλογκ αποφάσισε να ασχοληθεί επιτέλους με την Τέχνη. Αρκετά με τις επιστήμες και τα πεζά. Οι καλλιτεχνικές μου φλέβες έχουν πεταχτεί όξω και ζητάνε με μια φωνή μια γερή ανάλυση της Τέχνης. Και δη της Υψηλής. Γιατί θα πρέπει να το παραδεχτείτε ατάλαντα γουρούνια ότι επιτέλους κάποιος θα πρέπει να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Τα κράταγα, τα κράταγα αλλά μπάφιασα.

Η Τέχνη που λέτε, είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που ξέρετε και νομίζετε. Αρκεί φυσικά να ξέρεις από πού ξεκίνησαν όλα. Picture this : Όταν στα παλιά παλιά χρόνια η γη ήταν γεμάτη δεινοσαύρους, λουλούδια (που δεν θα έβαζες στο βάζο) και άλλα εκθέματα του jurasic park (part II), ο άνθρωπος ήταν ένα σκατό και μισό. Χωμένος στη σπηλίτσα του, κακόμοιρο παράσιτο και ενίοτε μεζεδάκι για ούζο. Κωλοβάραγε που λέτε όλη μέρα και μη έχοντας άλλο να κάνει, είπε να επιμεληθεί της διακόσμησης στην σπηλιά. Σεξ δεν έκανε. Βασικό γνώρισμα της Υψηλής Τέχνης από τα προιστορικά χρόνια. Ούτε καν η μαλακία. Στους κύκλους μου, οι ιστορικοί τον ονομάζουν homo agamian.

Ο homo agamian λοιπόν, ξεκίνησε το πρώτο ρεύμα Τέχνης. Ενώ ας πούμε οι ανθρωπολόγοι θα περίμεναν με τέτοιες συνθήκες ζωής να δουν σπηλιές ζωγραφισμένες με χιλιάδες βυζάρες, μουνάρες και παρτούζες – ύμνος στην ζωή με άλλα λόγια - αντίκρυσαν ξενέρωτους παραμορφωμένους δεινοσαύρους, δέντρα και λουλούδια (απ΄αυτά που δεν τα βάζεις με τίποτε στο βάζο). Συμπέρασμα; Εξ΄απανέκαθεν ο άνθρωπος ήτο μαλάκας. Επιστημονικότατο αυτό αλλά δεν είναι ακριβώς τώρα η στιγμή να παραθέσω τα πτυχία μου.

Τα χρόνια πέρασαν και ο άνθρωπος βγήκε απ΄την σπηλιά του. Από homo agamian, έγινε homo arxaious ellinius, έγινε homo christianous, homo tourkofagous, homo oxious metaxas (pente asteron), homo polytexnious, homo neoellinious και κατέληξε από εκεί που ξεκίνησε – όπως οι επιστήμες σύσσωμες με ενημέρωσαν πριν λίγο - σε homo agamian. Κλείστηκε πάλι στην σπηλίτσα του να μην τον φάνε τα άγρια θηρία. Καταλαβαίνετε φυσικά, ότι η καθ΄όλα επιστημονικότη αναδρομή είναι απαραίτητη σε μία σοβαρή ανάλυση Τέχνης. Και εννοείται ότι εδώ μέσα, την επιστήμη θα την τρώτε στην μάπα θέλετε δεν θέλετε. Να ξηγούμαστε δηλαδή.

Το ζουμί είναι όμως το εξής : Σε όλα τα στάδια υπέβοσκε το agamian. Οι απανταχού φιλόσοφοι έγραψαν «περί φύσις». «Περί σεξ», κανείς. Κάθε ζωγράφος που σεβόταν τον εαυτό του ζωγράφιζε έστω κι ένα δεντράκι ή λουλούδια – ντε και καλά – σε βάζα. Το πουλί του, κανείς. Όσοι ήτο πιο πηδήκουλες και είπαν να κάνουν μια προσπάθεια να το αναδείξουν, το μόνο που κατάφερναν ήταν τόνοι κυτταρίτιδας, πεσμένα βυζιά και φάτσες –γαμώτο – δεν – έχουν – εφευρεθεί – τα - laxatol (Τζοκόντα Παυλίδης).

Ο απλός κόσμος σύντομα τους πήρε χαμπάρι και τότε συνέβη η μεγαλύτερη απάτη όλων των αιώνων. Το γεγονός που μπέρδεψε επιστήμονες, ιστορικούς και ανθρωπολόγους. Η αγαμία πήρε δύσκολες ονομασίες για να μην την καταλαβαίνει ούτε ο πιο ψαγμένος (funnel, οφείλεις να παραδεχτείς ότι οι Ιλλουμινάτοι είναι σκέτες πίττες μπροστά στην τυρόπιττα). Φωβισμός, Ντανταισμός, Μπαουχάους, Νεοπλαστικισμός κ.α. Απίστευτα ονόματα δηλαδή, που έμμεσα σε κάνουν να τρέμεις να ασχοληθείς. Σε κάνουν να Φωβηθείς, σε κάνουν Νταντά και άμα πεις κακιά κουβέντα θα στείλουν τον Μπαουχάους να σε φάει. ΜΠΟΥ! Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Νεοπλαστικισμός είναι έργα που φτιάχτηκαν από δέρμα Νεοελλήνων που ψιλιάστηκαν την απατεωνιά, σε καμβά από πλαστικό.

Οι πιό άνετοι ονομάστηκαν Σουρεαλιστές. Είναι η πιο τίμια φάρα. Δεν γαμάνε και δεν ντρέπονται να το δείξουν.

Σάββατο, 20 Μαΐου 2006

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΝΑΥΑΓΟΣ

Το σενάριο με το νησί και τον ναυαγό ήταν πάντα η χειρότερή μου. Δεν έδινα με τίποτα απάντηση στα τρία πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου. Με τίποτα όμως. Εντάξει, άμα με πίεζαν έπαιρνα το κουλτουρέ ύφος και έλεγα τα βιβλία μου – την μουσική μου – και τον σύντροφό μου (sic). Όλοι συμφωνούσαν κατευχαριστημένοι. Μόνο εγώ με μούτζωνα για την πίπα που είπα.

Μιλάμε, φαντάσου να είσαι μοναδικός ναυαγός σε ένα νησί και να είσαι τόσο πολύ μαλάκας ώστε να πάρεις τέτοιες αηδίες μαζί σου. Και να θέλεις να ταλαιπωρήσεις και τον σύντροφό σου. Αλλά προφανώς είναι από τις ερωτήσεις που πρέπει να κάνεις και λίγο επίδειξη, να δείξεις ότι διαβάζεις ή ότι ακούς μουσική ή ότι αγαπάς. Ναι ρε βλάκα, άντε και τα κάνεις όλα αυτά αλλά επέτρεψέ μου : άμα σου κάτσει μια κουφάλα και αρχίσει πονόδοντος πόσο μπορεί να σε βοηθήσει ο σύντροφός σου; Το πολύ πολύ να σου δέσει ένα βιβλίο στο λαιμό και να σε στείλει άπατο για να μην του ζαλίζεις το κεφάλι (τ΄αρχίδια ήθελα να πω, αλλά κρατήθηκα).

Άσε που εμείς οι γυναίκες είμαστε διπλά υποκρίτριες. Πού πας χρυσή μου χωρίς ξυραφάκι, χωρίς αποτριχωτική, χωρίς αντιηλιακή, χωρίς ταμπόν, χωρίς κονσίλερ; Μεταξύ κατεργαρέων κορίτσια, ειλικρίνεια. Τουλάχιστον πάρτε τα υπόλοιπα και αφήστε τον σύντροφο εκεί που είναι. Να του μείνει η καλή ανάμνηση. Όχι η άλλη με την μαύρη ρίζα στο γόνατο και την τρίχα στην μασχάλη πλεξούδα.

Ρε γαμώτο, γιατί όλες οι απαντήσεις μας πρέπει να είναι καθωσπρέπει; Γιατί για μία μόνο φορά να μην πούμε τα πράγματα όπως έχουν; Εγώ πάντως αν βουλιάξει το ρημαδοκάραβο και μπορώ να διαλέξω τρία πράγματα θα είναι ως εξής : Μια βαλίτσα να χώσω όλα τα καλλυντικά, άπειρα παυσίπονα και ένα φουσκωτό. Αλλιώς δεν ναυαγώ. Πάει και τελειώσε.

CRACKERS

Τί θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Η πιο σιχαμένη ερώτηση που έχω ακούσει ποτέ. Σε ένα πιτσιρίκι θα προκαλέσει αφορμή για μίμηση προτύπων, ηλίθιων στερεοτύπων και ποιηματάκια του τύπου «η μαμά θέλει να γίνω γιατρός και ο μπαμπάς δικηγόρος». Σε έναν έφηβο θα προκαλέσει τρελλό άγχος και σε έναν ενήλικο στάνταρ αυτοκτονία. Πρέπει όλοι κάτι να γίνουμε, κάτι που να είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό ή να αποτελείται από δυό τρεις ψαρωτικές λέξεις για να την βγάζουμε καθαρή. Πρέπει να έχουμε στόχους, τίτλους και σκοπούς. Το να ψάχνεσαι είναι απαράδεκτο ή τουλάχιστον δεν το λες.

Όταν με ρωτούν τί δουλειά κάνω, λέω τίποτα. Μετά, λιγάκι απογοητευμένοι και για να προχωρήσει η συζήτηση, με ρωτούν τί σπούδασα. Τους απαντώ «κολοκυθοκορφάδες» - η αγαπημένη λέξη του μπαμπά μου –και τους ξενερώνω. Τελείως αμήχανοι αμέσως μετά, με ρωτούν αν πήγα σχολείο. Τους απαντώ ότι πήγα αλλά δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Όλα αυτά αν δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη για κουβέντα. Είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να σταματήσει κάποιος να ασχολείται μαζί σου. Γιατί είναι πολύ περίεργα τα πράγματα πλέον. Είμαστε οι δουλειές μας. Είμαστε οι καριέρες μας. Λες και όταν δεν δουλεύεις δεν υπάρχει τίποτε άλλο να συζητήσεις. Λες και αν δεν έχεις μια συγκεκριμένη καριέρα δεν είσαι άνθρωπος, δεν έχεις ιδέες, δεν έχεις πράγματα να πεις.

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε μια τέτοια παρέα. Ως τώρα δεν χρειαζόταν να μου κάνουν πολλές ερωτήσεις. Μόλις άκουγαν «ψιλικατζού» άλλοι γέλαγαν νομίζοντας ότι κάνω πλάκα και άλλοι αντιδρούσαν λες και με ρώτησαν μια ερώτηση που δεν έπρεπε να κάνουν. Κάποιος βλάκας μια φορά, μου είχε ζητήσει και συγνώμη που ρώτησε. Το σίγουρο σε αυτές τις καταστάσεις, ήταν ότι δεν θα μου ξαναέδινε κανείς τον λόγο. Ανακούφιση. Άρχιζε τότε λοιπόν η συζήτηση – cracker. Έτσι την λέω. Είναι ένα είδος άτυπου διαγωνισμού που όλοι πετάνε αγγλικές λέξεις ή ακρωνύμια σε σχέση με την ιδιότητά τους και οι υπόλοιποι είτε προσπαθούν να βρουν το crack είτε κάνουν πως κατάλαβαν και ψάχνουν για δυσκολότερες. Μόνο που απαγορεύεται να γελάσεις και αν δεν τα καταφέρεις πρέπει να τους πεις ότι θυμήθηκες ένα σόκιν ανέκδοτο. Αποκλείεται να σε βάλουν να τους το πεις, οπότε και πάλι σε αφήνουν στην ησυχία σου.

Οι ώρες περνούσαν πολύ δύσκολα – περισσότερο για τους crackers – μέχρι που ήρθε η στιγμή που όλοι εξάντλησαν τα περί επαγγελματικών. Έστριψα ένα τσιγάρο και περίμενα όλο αγωνία να χωθώ σε μια αληθινή συζήτηση. Και έπεσε το πρώτο μεγάλο θέμα. Well, βασικά ήταν και το τελευταίο. «Πρέπει να φύγω, αύριο έχω brain storm στις 7», «ναι κι εγώ. Έχω flight στις δέκα». Οκ, είπαν όλοι. Θα κατάλαβαν πόσο σπουδαίο ήταν αυτό. Οκ είπα κι εγώ «έχω να βάλω τους γίγαντες στο νερό». Κάποιοι με χτύπησαν συμπονετικά στον ώμο, κάποιοι μου πρότειναν το χέρι για χειραψία. Έτσι χαιρετάνε οι crackers μετά από μια μεγαλειώδη αναμέτρηση επαγγελματικής σταδιοδρομίας.

Οι παρέες αυτές δεν είναι σταθερές. Δεν έχει νόημα να ξαναβγείς με κάποιον που ξέρει πια τί κάνεις και πόσο σπουδαίος είσαι. Εκτός αν είναι καλύτερος από σένα και θέλεις να δώσεις άλλο ένα ματς. Και εννοείται δεν θα τους ξαναδώ. Από την στιγμή που δεν σου αρέσει το cracking δεν υπάρχεις γι΄αυτούς. Η επόμενη έξοδός τους θα είναι με άλλους ομοίους τους. Έμαθα ότι έχουν έναν πολύ δύσκολο στόχο να επιτύχουν. Πρέπει στο πολύ σύντομο διάστημα της επίγειας ζωής τους να προλάβουν να πουν σε όσο περισσότερους γίνεται όσες περισσότερες δύσκολες λέξεις μπορέσουν. Μετά πάνε στάνταρ στον Παράδεισο.

p.s. (αυτό σημαίνει περιστερόγραφο αν δεν είσαι cracker) : Δεν φτάνει που γιορτάζει η μισή Ελλάδα και πρέπει να τρέχω σαν μαλάκας μέρα που ΄ναι, βάλανε οι μαλάκες και την eurovision. Να πήζεις και να έχεις και την υστέρω να τσιρίζει παρέα με το σόι. Λυπηθήτε με.

p.s.2 (περιστερόγραφο νάμπερ του): Γιαγιούλα πολύχρονη. Είσαι τρέλλα!!!!

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2006

I HAD A DREAM

Η γιάφκα ήταν φίσκα από επαναστάτες. Με αιτίες. Η νιότη δεν θα έλεγες ότι ήταν μια απ΄ αυτές. Οι πίτσες και το παγωτό ήταν. Ο αρχηγός γνωστός στην πιάτσα ως Τρελλός έθεσε επί τάπητος τις απόψεις του περί γυναικείων μηρών και η οργάνωση συμφώνησε. Δική του ήταν η γιάφκα, δεν μπορούσες να κάνεις κι αλλιώς. Ακολούθησε ένα ονειρεμένο εγκεφαλικό Στριπτήζ από την αρχηγίνα για να αποδείξει ότι τα μπούτια της ήταν καλύτερα. Μπεεεεε φώναξε το Πρόβατο. Και έδωσε τρεις ψήφους. Σε άλλα μπούτια. Βγήκαν περίστροφα και άρχισαν οι διαμαρτυρίες για την ιδεολογική του κατάντια αλλά ο σεβασμός στο πρόσωπο του επίτιμου πρόβατου, τους κράτησε. Συμφώνησαν να τα πληρώσει μόνος του και του έκλεισαν κάτι Αρχίδια κρυφά ραντεβού με τον γιατρό.

Το καραφλό Αρχίδι πήρε τον λόγο στο Τσακ και άφησε επιτέλους το κουτάλι : «Πρέπει να επαναστατήσουμε τώρα». Η κόρη του Μαρκήσιου ντε Σαντ κατάλαβε το υπονοούμενο, έντυσε τον Νίο με την δερμάτινη στολή και άρχισε το μαστίγωμα. Η Γοργόνα τρόμαξε και έβαλε τα κλάματα και τότε ένας τεράστιος ροζ Ελέφαντας ήρθε να την παρηγορήσει. Το δωμάτιο σείστηκε από τον απίστευτο όγκο του. Ήταν αδύνατο όμως να σταματήσει να σκούζει η Γοργόνα. Την πήρε στα μπράτσα του και πήγε να την ηρεμήσει αλλού.

Μετά δεν θυμάμαι πολλά πολλά. Μονάχα ένα λιβάδι με Ηλιοτρόπια και κάτι rss και κάτι περίεργες συμβουλές : «ποτέ δεν βάζεις στο συρτάρι βρακιά και κάλτσες μαζί».

Και μετά ξύπνησα. Περιέργως έχω μια επιθυμία να φωτογραφίσω το ψυγείο μου και να ακούω όλη μέρα Placebo.

Γιατρέ μου είμαι καλά;

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2006

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

Τα μάτια μου τσούζουν απ΄τον πονοκέφαλο. Δύο ασπιρίνες σε συνδυασμό με τον τρίτο δυνατό καφέ και παγωμένες κομπρέσες δεν έχουν κάνει τίποτε. Πριν κάποια χρόνια το θεράπευα διαφορετικά. Τηλεφωνούσα στην μητέρα μου και με ξεμάτιαζε. Ακόμη και την γιαγιά μου είχα ξυπνήσει ένα βράδι για να το κάνει. Έλεγαν τα «μυστικά» λόγια και μετά από μία – δύο – τρεις, το πολύ τέσσερις ώρες ήμουν περδίκι. Αφού φυσικά πριν το ξεμάτιασμα είχα πιει τις ασπιρίνες μου και είχα αποφασίσει ότι δεν θα κάνουν τίποτε. Όταν τελείωναν την τελετουργία με έφτυναν τηλεφωνικώς και μου έλεγαν να κουνηθώ. Αν τύχαινε και ήμουν στο γραφείο, πήγαινα και κουνιόμουν στην τουαλέττα.

Πριν πολλά χρόνια έκανα και άλλα πράγματα που κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Έκανα προσευχή κάθε βράδι, είχα και μια συλλογή από μερικές σπάνιες εικόνες αγίων που μου χάριζαν πελάτισσες απ΄όλη την Ελλάδα. Μια φορά, μια πελάτισσα από την Πάτμο μου έφερε μία εικόνα χειροποίητη που την έκλεψε από τον παππού της που ήταν μοναχός σε ένα μοναστήρι. Έφτιαχνε μόνο εφτά τέτοιες εικόνες τον χρόνο, ειδικά διαβασμένες, θαυματουργές και κάτι άλλα που δεν τα συγκράτησα. Πριν πολλά χρόνια βάφτισα ένα μωρό που λατρεύω και έφερα σπίτι μου έναν παπά για αγιασμό που μου έκανε κύρηγμα μην τυχόν και κάνω παρέα με παλιοημερολογίτες. Δεν ήξερα τί ήταν οι παλιοημερολογίτες αλλά δεν του το ΄πα. Μετά που έμαθα, δεν μου φάνηκαν καθόλου σατανάδες που θέλουν να μου κλέψουν την ψυχή.

Όλα αυτά λειτουργούσαν μια χαρά. Οι περισσότερες ευχές μου πραγματοποιούνταν, οι προσευχές μου με προστάτευαν, το μάτιασμα έφευγε. Κάποια στιγμή πατήθηκε ένα άσχημο κουμπί στην ζωή μου. Ένα κουμπί που τα έφερε όλα τούμπα. Και τότε άρχισα και παρατηρούσα καλύτερα τα πράγματα γύρω μου. Διαπίστωνα ότι όλα αυτά που έκανα ήταν περισσότερο μηχανικά παρά ανάγκη ή πίστη. Ότι συνέχιζα παθητικά όλα αυτά που είχα μάθει χωρίς ποτέ να αναρρωτηθώ γιατί. Όταν κάτι «λειτουργεί» ποτέ δεν σε νοιάζει ο τρόπος. Όταν κάτι πάει λάθος αρχίζει το ψάξιμο.

Ανακάλυψα ότι το ξεμάτιασμα δεν είχε πάντα αποτέλεσμα. Ειδικά αν δεν είχα καταπιεί ασπιρίνες. Ότι οι προσευχές μου με αποσπούσαν από την λογική. Ήθελα όση περισσότερη λογική γινόταν. Ήθελα λύσεις και γνώσεις. Ήθελα αποτέλεσμα συνδεδεμένο με τα αίτια και όχι αόριστα αφημένο σε λέξεις όπως «πίστη», «ελπίδα», «αισιοδοξία». Ήθελα πειράματα που θα έφερναν ΚΑΘΕ φορά αποτέλεσμα και όχι όποτε ήμουν εντάξει στα «ιερά» καθήκοντά μου και αν ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί. Ήθελα η ζωή μου να μην είναι ένας διαρκής αγώνας για να καταλήξω παρέα με αγγέλους στον παράδεισο. Ήθελα να ζήσω όπως όριζε ο δικός μου εγκέφαλος, η δική μου λογική, η δική μου αισθητική, η δική μου καρδιά. Όχι όπως μου είχε ορίσει ένας γέρος σε μια πήλινη πλάκα πάνω σε ένα βουνό με δέκα φράσεις πολλούς αιώνες πριν. Η ζωή μου ήθελα να είναι πλημμυρισμένη από πειράματα, από λάθη και αμαρτίες.

Ανθρώπινα πράγματα και όχι ιερά, όσια και αναμάρτητα. Η αμαρτία είχε περισσότερη σοφία να μου δώσει από όλη την αυτοσυγκράτηση του κόσμου. Η τριβή με το κατώτερο είναι σπουδαίο πράγμα αν του δώσεις σημασία και αν το λάβεις υπ΄όψιν. Αρκεί να σκύψεις να το δεις. Αρκεί να μην κυνηγάς αιώνια το τέλειο, φορώντας παρωπίδες στο φθαρτό. Τότε ακριβώς ήταν που αγάπησα τις αμαρτίες μου και την λογική μου. Αυτή που είχα. Και τότε ήταν που έκανα συνειδητά λάθη. Ξανά και ξανά. Όχι αληθινά λάθη. Ψεύτικα. Αυτά που είχαν φτιάξει για να με τρομάξουν. Τότε ακριβώς έμαθα ποιά ήταν τα πραγματικά λάθη μου. Αυτά δεν θα τα δεις ποτέ μέσα σε «ιερές» εντολές. Και τα ξεφορτώθηκα.

Είμαι ανάποδη, το ξέρω. Άλλοι γίνονται πιστοί στα δύσκολα. Όταν δεν έχεις λύσεις περιμένεις το θείο, το μαγικό, το θαύμα. Εγώ όχι. Δεν θέλω άλλο σκοτάδι. Προτιμώ την στατιστική.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2006

ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Είσαι ερωτευμένη όσο ποτέ στην ζωή σου. Κάθε που αναπνέεις, σχεδόν πονάς που δεν είναι δίπλα σου την κάθε στιγμή. Όλοι γύρω σου απορούν γιατί κλαις διαρκώς όταν χρειάζεται να τον αποχωριστείς για λίγο. Στρατός, δουλειά, σπουδές. Ό,τι σας χωρίζει είναι αβάσταχτα οδυνηρό. Μαθαίνεις ότι στον ύπνο του μιλάει για σένα, στα τηλεφωνήματα ένα βάρος στο στήθος, όταν συναντιέστε δεν μπορείς να σταματήσεις να ακουμπάς το δέρμα του. Και ακόμη αναπνέεις και σχεδόν πονάς που δεν είναι δίπλα σου την κάθε στιγμή.

Φτάνει η στιγμή που ο έρωτας γίνεται αγάπη. Τότε που καταφέρατε να ζήσετε μαζί, που νικήσατε θεούς και δαίμονες, που το βράδι σε όποια στάση κι αν κοιμάται πάντα προσπαθεί η άκρη του ποδιού του να ακουμπάει στο δικό σου και μερικές φορές τον νοιώθεις μέσα στον ύπνο του να σε χαιδεύει απαλά. Και πάλι νοιώθεις αυτόν τον πόνο στο στήθος. Όχι σε κάθε ανάσα, αλλά στις βαθύτερες. Ειδικά σε αυτές που ανασαίνεις μέσα από την καρδιά και πεθαίνεις χιλιάδες φορές στην ιδέα ότι δεν είστε αθάνατοι. Ειδικά κάτι μέρες σαν την σημερινή. Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Όταν δύο χέρια σφίγγονται γερά, δυό μάτια αποχαιρετιούνται χωρίς να ξέρουν για πόσο, όταν η μία από τις δύο καρδιές σταματάει για πέντε ολόκληρες ώρες και είναι σαν να σταμάτησαν και οι δύο. Και τώρα χτυπούν πάλι μαζί. Ανακούφιση. Πλασματική ευτυχία. Ανθρώπινη. Η αγάπη όμως θα έπρεπε να ήταν κι αυτή ανθρώπινη. Όχι τόσο μεγάλη.

Παρακαλάς να μην χρειαστεί ποτέ και οι δικές σας καρδιές να το περάσουν αυτό εκτός κι αν είναι να σταματήσουν ταυτόχρονα για πάντα. Οι καρδιές δεν είναι φτιαγμένες για να χωρίζονται. Αν είναι να σταματούν θα έπρεπε να σταματούν μαζί. Μόνο μαζί. Μόνο.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2006

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Μετά από δύωρη πολιτική κουβεντούλα και αφού επιβεβαιώθηκε ότι είμαι μια αθώα χίπισα με καθόλου ιστορικές, πολιτικές και διπλωματικές γνώσεις (και καμμία όρεξη για τέτοιες γνώσεις εδώ που τα λέμε) το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Προφανώς έχω μια επικίνδυνα αθώα άποψη για τόσο σοβαρά θέματα και απλουστεύω μέχρι μαλακίας πράγματα που είναι (και μάλλον πρέπει να είναι) πολύπλοκα. Αν όμως δεν απλουστεύσω, αν δεν τα κάνω όλα λίμπα, δεν μπορώ να χτίσω πάνω τους ούτε ένα λιθαράκι γνώσης. Γι΄αυτό πάντα ξεκινάω απ΄τα χαζά. Έτσι λοιπόν, (επειδή όπως λέει και ο μπαμπάς μου σκάω γάιδαρο απ΄την φτέρνα), εγώ επιμένω να απλουστεύω και να ρωτάω:

Ως πολίτης επιτρέπεται να σιχαίνομαι την εκκλησία, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να θεωρώ ανούσιες τις εθνικές επετείους ή να μην τις γιορτάζω, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να μην βλέπω το μέλλον μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος, ως πολιτικός όχι;

Ως πολίτης επιτρέπεται να μην μισώ άλλους λαούς παρά μόνο πολιτικές, ως πολιτικός όχι;

Μήπως είναι προκαθορισμένα τα στεγανά των πολιτικών ούτως ώστε ποτέ να μην τους αφήσουμε να είναι και πολίτες;

Μήπως ένας πολιτικός παύει να είναι ελεύθερος εξ ορισμού;

Μήπως πραγματικά δεν θέλουμε να έχουμε αληθινούς πολιτικούς;

Κι αν πραγματικά υπάρχουν πολίτες – πολιτικοί πού είναι; Κρύβονται μην τους πάρουμε χαμπάρι και βγάζουμε τους σκέτους πολιτικούς στην τηλεόραση;

P.S. Κωστή μου, η Αμερική κάνει τα πάντα για να σε κρατήσει εκεί. Είστε έντεκα εκατομμύρια και η δημοτικότητα του προέδρου επιβάλλει να πάψετε να κάνετε τα φαντάσματα. Τουλάχιστον θα μπορείς να ξαναδείς την πατρίδα σου. Έμαθα και ένα ευχάριστο σήμερα. :)

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2006

ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ

(ως όπλο)

Η άποψη μου για τις ενοχές όταν μου τις προκαλούν άλλοι, είναι ότι αποτελούν ένα σημαντικότατο όπλο εναντίον μου. Από όπου κι αν προέρχονται, τις αντιμετωπίζω πολύ πολύ αρνητικά γιατί συνήθως πίσω τους κρύβονται οι πιο απαράδεκτοι σκοποί των πιο σιχαμερών ή πιο αθώων μυαλών του κόσμου. Ίσως το εξέφρασα βέβαια λίγο τραβηγμένα προσπαθώντας να εκφράσω το πόσο πολύ έχω βασανιστεί από δαύτες μέχρι να τις ξεφορτωθώ για τα καλά.

Όταν ας πούμε είσαι δεκάξι και η μάνα σου μετά από σχετική ανάκριση σε γεμίζει τύψεις του τύπου : «στο τιμόνι που κρατάει ο πατέρας σου, ορκίσου μου ότι δεν θα κάνεις τίποτα μέχρι να παντρευτείς», κι εσύ ξέρεις τον ξενοδόχο με το μικρό του όνομα ε, δεν είναι και πολύ εύκολα τα πράγματα. Και είσαι μόνο δεκάξι. Άπειρα ξενύχτα, κόμπος στο στήθος για μήνες και αποξένωση στο παιδικό δωμάτιο παρακαλώντας αυτό το «τιμόνι που κρατάει ο πατέρας σου» να μην του φέρει ατύχημα γιατί σίγουρα θα φταις εσύ. Μόνο και μόνο επειδή κάνεις σεξ με το αγόρι που είσαι ερωτευμένη σαν τρελλή. Σταματάς να τους κοιτάς στα μάτια και μετά αλυσίδα. Ή θα το πάρεις κατάκαρδα και θα το ρίξεις σε προσευχές, τάματα και αγαμία ή θα σκεφτείς λογικά (ελπίζω να μην βασανιστείς όσο εγώ) και θα αποφασίσεις ότι η ζωή είναι δική σου και ότι η αξιοπρέπειά σου δεν είναι αναλογική με την ηλικία που πρωτοπηδήχτηκες. Αλλάζει βέβαια εντελώς η κοσμοθεωρία σου αν καταφέρεις και απαγκιστρωθείς από τέτοια διλλήματα. Φτιάχνεις τα δικά σου σοβαρά από τα «σοβαρά» που έχει επιβάλλει η παράδοση, η θρησκεία και ένα σωρό άλλοι με ανώτερο σκοπό να χάσεις αυτά που πραγματικά σε ενδιαφέρουν.

Δεν ξέρω αν τα δικά μου «σοβαρά» συμπίπτουν με του υπόλοιπου κόσμου, όμως τα ΄χω ξεγυμνώσει από «πρέπει» άλλων. Έχω και δικά μου πια. Και εκεί τα βρίσκω μπαστούνια με τους γύρω μου. Δεν ξέρω γιατί είναι τόσο σημαντικές οι ενοχές για τους άλλους. Ίσως έτσι έμαθαν. Είναι ο πιο οικείος κώδικας επικοινωνίας για έναν άνθρωπο, αν μεγάλωσε έτσι. Παράπονα από παντού, ενοχές για το παραμικρό, σκληρά όπλα εναντίον μου. Αποφεύγω συστηματικά πλέον αγαπημένους μου φίλους για να γλιτώσω τον πυροβολισμό «γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο;», «γιατί δεν ήρθες στην γιορτή μου;», «μας ξεχνάς, δεν μας αγαπάς πια». Ο κόσμος σου να γκρεμίζεται και να πρέπει να είσαι πιο τυπική, πιο κοινωνική, πιο «πρέπει». Να έχεις ημερολόγιο και να κάνεις τα τηλέφωνά σου, τις επισκέψεις σου.Ουφ, κουράστηκα.

Αναλλώνομαι πια σε χαζές δικαιολογίες για να προχωρήσουμε την κουβέντα, μπας και προλάβω να πω επιτέλους την ουσία : «μου έλειψες πολύ και είπα να σε ακούσω λιγάκι – είσαι καλά;»

Κυριακή, 14 Μαΐου 2006

ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΠΥΡΙ

Ο κύριος Ανδρέας Μπάσογλου είναι Φαρμακοποιός. Και όχι μόνο φαρμακοποιός αλλά και Μέλος της Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών. Τον ανακάλυψα τυχαία όταν ο φαρμακοποιός μου έβαλε μια τεράστια ταμπέλα έξω από το μαγαζί του (γιατί περί μαγαζιού πλέον πρόκειται) : ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ. Έτυχε να τον επισκεφτώ πάνω που του έστηναν την ταμπέλα και δεν γινόταν να μην μου την σχολιάσει. Γαμώτο! Καμμιά φορά δεν γίνεται με τίποτε να αποφύγεις πράγματα που σε γαργαλάνε για χαβαλέ. Είχα πάει μόνο και μόνο να πάρω μια αντιβιοτική κρεμούλα για ένα κωλόσπυρο. Και το ΄φαγα το κύρηγμα : «α, δεν θέλω αντιρρήσεις. Ξέχνα τα αντιβιοτικά και τα χημικά. Θα πάρεις staphysagria». Δυστυχώς βιάστηκα: «μπα, πίνω πολλούς καφέδες και είναι επικίνδυνος συνδυασμός. Πάντως το ξέρω ότι είναι και γαμώ τα φάρμακα». Μπερδεύτηκε ο άνθρωπος, σου λέει αυτή θα τα ξέρει καλύτερα από μένα και δεν το συνέχισε. Μαλακία βέβαια γιατί θα είχαμε κορυφαία συζήτηση. Μου ΄δωσε λοιπόν την αλοιφούλα μου και την γλίτωσε χωρίς πολλά πολλά.

Με ξέρετε πια όμως, ότι θα σκάσω αν δεν εντρυφήσω στα καινούργια επιστημονικά επιτεύγματα. Όχι τίποτα δηλαδή, αλλά έχουμε βγάλει κι ένα Πανεπιστήμιο και πρέπει να συμβαδίζουμε με την εποχή. Τί λέγαμε; Α, ναι. Ο κύριος Ανδρέας Μπάσογλου λοιπόν, ως τέτοιος που είπα αποπάνω έγραψε ένα καταπληκτικό άρθρο για τα ομοιοπαθητικά φάρμακα και μάλιστα για αυτό που μου πρότειναν. Απ΄το γκούγκλισμα προέκυψε δηλαδή, μην νομίζετε ότι έχω τόσο υψηλές διασυνδέσεις. Λέει λοιπόν το Μέλος ανάμεσα σε πολλά χρήσιμα πράγματα , ότι αυτό το φάρμακο είναι ό,τι πρέπει για : «συχνοουρία με ούρα που εξέρχονται κατά σταγόνα. Τσούξιμο κατά την διάρκεια και μετά την ούρηση. Χρήσιμο φάρμακο σε προστατίτιδες, σαλπιγγίτιδες, αμηνόρροια από συναισθηματική ταραχή. Κυστίτιδα κατά τη διάρκεια της κύησης ή από υπερβολική ερωτική δραστηριότητα. Ο ασθενής που χρειάζεται staphysagria χαρακτηρίζεται από καταπίεση συναισθημάτων».

Αυτό το τελευταίο κύριε Ανδρέα μου ήταν μαχαιριά στο στήθος οφείλω να σας πω. Για το σπυρί μου όμως, δεν έγραφε πουθενά, οπότε είπα να το ψάξω στα εξωτερικά γιατί οι ξένοι επιστήμονες είναι πιο τρέντι ρε παιδάκι μου. Το βρήκα λοιπόν. Και έγραφε και για το σπυρί μου. Αλλά εκεί έφαγα άπειρες μαχαιριές. Ενδεικτικά οι πιο αξεπέραστες ήταν οι εξής :

Θεραπεία για Προβλήματα Συμπεριφοράς :

-Για αυτούς που πετάνε πράγματα σε ανθρώπους (ένα γαμωφαρμακάκι πώς γίνεται από ένα κωλόσπυρο να με ξέρει τόσο καλά; )

-Γι΄αυτούς που θέλουν σεξ (καρατεράστιο πρόβλημα συμπεριφοράς για την επιστήμη της Ομοιοπαθητικής – η συμβατική ιατρική προφανώς κάνει την πάπια).

-Γι’ αυτούς που έχουν διανοητικά προβλήματα από υπερβολικό σεξ (τα λέει και ο Χριστόδουλος αλλά η επιστήμη έχει άλλη βαρύτητα).

-Για μετά τον αυνανισμό (προφανώς για να γλιτώσετε την τύφλωση και τα διανοητικά προβλήματα),

-Για απρεπή συμπεριφορά (εννοεί το σεξ και τον αυνανισμό, μην ψάχνεστε).

Σας ορκίζομαι έτσι ακριβώς τα γράφει και είναι ένα τεράστιο κατεβατό. Δεν το συνέχισα. Για ένα σπυρί πήγα και έγινα ρόμπα. Πάντως με τρία χαπάκια το πρωί, τρία το μεσημέρι και τρία το βράδι, δεν ξέρω για το σπυρί σας αλλά προβλήματα συμπεριφοράς τύπου σεξ, δεν θα ΄χετε με τίποτα.

Γιατί είπαμε, οι ομοιοπαθητικοί πρώτα απ΄όλα ενδιαφέρονται για τον Άνθρωπο. Όπως και η Εκκλησία. Βοήθειά μας.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ποτέ δεν μου άρεσε το μάθημα της Ιστορίας. Ίσως επειδή έχω γενικότερα πρόβλημα με πράγματα που θέλουν μνήμη και επεξεργαστή άνω του μετρίου. Αυτά που συγκρατούσα μόνο ήταν περιστατικά κοσμογονικά που είναι αδύνατον να αφήσεις να ξεχαστούν. Παράδειγμα, ο Καποδίστριας με τις πατάτες. Μέγας ευεργέτης. Ή ιστορικές τοποθεσίες που είχα φροντίσει να τις αποστηθίσω σαν ποίημα και μου μείνανε : «Εσκί Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ – δεν γουστάρω χίστορι, της θειάς σας το σερβάν». Αρκεί να θυμόμουν να μην έγραφα ολόκληρα τα ποιήματά μου στα διαγωνίσματα.

Η χειρότερή μου ήταν οι τοποθεσίες και τα ονόματα. Σαν να είσαι μάγειρας και η χειρότερή σου να είναι το μαγείρεμα. Με τίποτα δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα κάνω σκατά. Μια άλωση της Πόλης θυμάμαι και τον χρυσό αιώνα του Περικλέους. Πάλι καλά που δεν με είχαν ρωτήσει για τον αργυρό και τον χάλκινο. Αλλά ήταν και τόσο σιχαμένα τα βιβλία της ιστορίας που δεν σε τραβούσαν καθόλου. Όπως και οι καθηγητές. Λες και είχαν συννενοηθεί όλους τους άχρωμους, άγευστους, αγέλαστους και ξενέρωτους ανθρώπους να τους κάνουν καθηγητές ιστορίας. Αν δηλαδή έβγαινε νόμος να κάνουν οι Γαλλικούδες ιστορία, εγώ τώρα θα ήμουν αστέρι. Γιατί το μάθημα της ιστορίας θέλει το πιπεράκι του, θέλει το κουτσομπολιό του, θέλει να ασχολείσαι λιγάκι με τα κοσμικά ή έστω την μόδα. Αν για παράδειγμα κάποιος μου έλεγε ότι η τάδε Βασίλισσα της Αγγλίας δεν έκανε ποτέ μπιντέ και πηδιόταν για όλη της την θητεία από τότε μέχρι τότε με το αγαπημένο της άλογο, δεν θα υπήρχε καμμία μα καμμία περίπτωση να το ξεχάσω.

Στην Τρίτη Λυκείου ήμουν υποχρεωμένη να αποστηθίσω κάτι συνθήκες για τις Πανελλήνιες. Μαζεύονταν όλοι οι μαλάκες όλη την ώρα, κάποιες συγκεκριμένες ημερομηνίες στου διαόλου την κάλτσα και άρχιζαν τ’ αλισβερίσια. Η Πολωνία έπαιρνε πίπες στην Γερμανία που έχυνε με την Ρωσσία που γυάλιζε τον κώλο της Πρωσίας και όλοι μαζί γαμούσαν την Ελλάδα. Ναι, πάντα αυτό ήταν το ηθικό δίδαγμα των συνθηκών. Όλοι κυνηγούσαν τον κώλο μας. Κάπως έτσι τα μετέφραζα μπας και τα καταλάβω καλύτερα. Θα έφταιγαν και οι εφηβικές ορμές και βρήκα να ξεσπάσω στην Ιστορία. Βέβαια όταν γράφαμε διαγωνίσματα έβαζα και λίγο έρωτα στα γαμήσια για να γουστάρει η καθηγήτρια. Και γούσταρε η ηλίθια. Αγάμητη γαρ. Μιλάμε άμα της έγραφα άρλεκιν, πάλι ιστορία θα νόμιζε ότι διάβαζε. Μια φορά βέβαια μου την είπε, ότι και καλά πρέπει να γράφω επακριβώς ότι λέει το βιβλίο και να μην κάνω παρομοιώσεις ή εκτενείς αναλύσεις στις διαπροσωπικές σχέσεις των κρατών αλλά εκτιμούσε λέει, την συνθετική μου σκέψη. Μέχρι τα είκοσι νόμιζα ότι «συνθετική σκέψη» είναι να τα αναγάγεις όλα σε γαμήσια.

Αν μου κάνει κάποιος τώρα τεστ για τις συνθήκες, θυμάμαι μόνο την σος. Την συνθήκη των Σεβρών. Που φυσικά ήταν ένα από τα θέματα. Και που φυσικά ήταν το μόνο που απάντησα. Μόνο που δεν είχα προλάβει να της φτιάξω ποιηματάκι και την έγραψα «συνθήκη των Σερβών». Πέντε ήταν ο βαθμός μου στην Ιστορία. Η καθηγήτρια μου είπε ότι οι εξεταστές δεν εκτίμησαν την συνθετική μου σκέψη και ότι είναι πολύ οπισθοδρομικό το σύστημα για δεχτεί προσωπικές κρίσεις. Πρέπει δηλαδή να παίρνεις το βιβλίο, να το αποστηθίζεις, να μην πάει με τίποτε το μυαλό σου στο πονηρό, να μην κουτσομπολέψεις, να μην κρίνεις και να μην κάνεις ποιήματα. Και να είσαι και έφηβη. Αναρρωτιέμαι τί άνθρωπος θα γινόμουν αν το έκανα όλο αυτό. Μπορεί και καθηγήτρια Ιστορίας. Μπρρρρρ...

Σάββατο, 13 Μαΐου 2006

WEEKEND FAIRY TAIL

Πατάω απαλά απαλά τα πλήκτρα και ακούω μουσική όσο πιο σιγά μπορώ. Το σπίτι μου γέμισε ροχαλητά και εγώ γελάω σαν μαλάκας. Καμμιά φορά τσιμπιέμαι μήπως όλα αυτά είναι όνειρο. Όχι δεν είναι. Είμαι σίγουρη ότι χθες ήρθαν φίλοι στο σπιτάκι μας, χουζουρέψαμε μαζί το πρωί στο κρεβάτι, έφτιαξα καφεδάκια, φάγαμε την ίδια ώρα στο ίδιο τραπέζι, είδαμε μαζί τηλεόραση και πολύ φυσικά πήγε να κοιμηθεί. Ίσως τα παραμύθια έχουν μείνει πολύ πίσω. Ίσως τα σημερινά παραμύθια να πρέπει να γραφτούν κάπως έτσι:

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια πανέμορφη τσιμεντένια πολιτεία μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια. Είχαν το σπιτάκι τους, το αμαξάκι τους, το dvd player, την ψηφιακή κάμερα, τα πισιά τους και την αγάπη τους. Ήταν δε τόσο τυχεροί που και οι δύο είχαν δουλειά και μάλιστα δούλευαν πενθήμερο – οχτάωρο. Πληρώνονταν υπερωρίες κανονικότατα και η απόσταση από τις δουλειές τους δεν ήταν μεγάλη. Αφήστε που γλίτωναν και την Αττική Οδό. Πήγαιναν κάθε χρόνο διακοπές σε τόπους εξωτικούς, ενώ είχαν πολλούς φίλους που μπορούσαν να συναντούν όποτε θέλουν γιατί ήταν όλοι τους δημόσιοι υπάλληλοι. Τα Σαββατοκύριακα τα περνούσαν στο κρεβάτι και στις αργίες πήγαιναν στο εξοχικό τους.

Τα χρόνια πέρασαν ευτυχισμένα μέχρι τα εκατό τους χρόνια. Δεν έπαθαν καρκίνο, δεν έπαθαν εγκεφαλικά ή εμφράγματα και έφτασαν μέχρι τα βαθιά γεράματα όπου έκαναν ακόμη σεξ κάθε μέρα. Τα παιδιά τους, τους υπεραγαπούσαν και τους επισκέπτονταν συχνά. Κανένα τους ποτέ δεν αρρώστησε, κανένα δεν έμεινε άνεργο και κανένα δεν πέθανε νωρίτερα από αυτούς, ενώ όλα παντρεύτηκαν και σπούδασαν ότι γούσταραν.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2006

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ

Υπάρχει μια θεωρία για τις βρισιές. Πρέπει λέει, για να δώσεις έμφαση στην βρισιά σου να ακολουθήσεις έναν απλό κανόνα. Έχεις ας πούμε έναν παπάρα και θέλεις οπωσδήποτε να τον πεις παπάρα. Ανοίγεις λοιπόν την στοματάρα σου και φωνάζεις του σκασμού : ΠΑΠΑΡΑΑΑΑΑ!!!!. Ε, και; Τί καταλάβες; Η μισή Ελλάδα είναι παπάρες και η άλλη μισή αρχίδια, μαλάκες και μπρίκια. Τα ίδια και τα ίδια. Καμμιά πρωτοτυπία. Και ο παπάρας ούτε που σου δίνει σημασία. Το θέμα είναι να τον μπερδέψεις, να τον αποσυντονίσεις, να τον βάλεις να σκεφτεί και να την ακούσει στέρεο. Αν και υπάρχουν και μερικές πρωτότυπες βρισιές, συνήθως βαριέμαι αφόρητα με τις συνηθισμένες.

Λέει λοιπόν αυτή η θεωρία ότι αρκεί να πάρετε πολύ συνηθισμένες λέξεις και να τις κολλήσετε στην βρισιά σας χωρίς να το σκεφτείτε. Αφήστε τους παραλήπτες να τις σκεφτούν. Προσοχή όμως, όχι δυό βρισιές. Όχι ας πούμε αρχιδοπαπάρα, μαλακοπαπάρα, πουτανοπαπάρα (αυτό μάλλον δεν ταιριάζει) γιατί έτσι είστε διπλά κοινότυποι και ο παπάρας πάλι στ΄αρχίδια του.

Σκεφτείτε ας πούμε αθώες γλυκές λεξούλες όπως για παράδειγμα: τιράντα, λάμπα, αρκούδα, ποτιστήρι, περίπτερο, σκούπα, σφηνάκι, βαλβίδα, κανάτα.

Σκεφτείτε τώρα τις βαρετές γνωστές βρισιές : μουνί, καργιόλης, αρχίδι, μαλάκας, λινάτσα, πουτάνα, τσούλα, κουράδα.

Και τώρα, βρίστε πρωτότυπα:

Αρκουδομαλάκα, αρχιδοποτιστήρι, μουνόλαμπα, μαλακοτιράντα, κουραδοπερίπτερο, σκουπολινάτσα, τσουλοσφηνάκι, βαλβιδοπουτάνα, καργιολοκανάτα!

Και αφήστε τον παραλήπτη να κάνει την σύνδεση.

(...μου φαίνεται ότι θα γίνoυμε μια ωραία ατμόσφαιρα μετά από αυτό)

:P

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2006

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

Το αριστερό μου μεσσαίο δάχτυλο είναι βουτηγμένο μόνιμα σε ένα ποτήρι με παγάκια. Το ΄καψα. Γράφω μόνο με το δεξί και είναι μεγάλη μαλακία. Πατάω τα πλήκτρα με το μεσσαίο δάχτυλο γιατί ο δείκτης του δεξιού μου χεριού πονάει και δεν έχω τσιρότο. Τον έκοψα με το μεγάλο μαχαίρι. Έχω καπνίσει μόνο τρία τσιγάρα, κι αυτά κάτι rockets 24 που βρήκα γιατί δεν μπορώ να στρίψω καπνό. Τα παράθυρα είναι όλα τέντα ανοιχτά γιατί έχω ξεράσει τρεις φορές απ΄το πρωί. Μου είπε η μάνα μου ότι για να γλιτώσω το βάψιμο μπορώ να πλύνω τα πορτοπαράθυρα με χλωρίνη. Εσείς δηλαδή τί θα καταλαβαίνατε; Πήρα λοιπόν παχύρρευστη χλωρίνη και την άπλωσα πάνω στις πόρτες και τις ντουλάπες και περίμενα ν΄ασπρίσουν. Έτσουζαν βέβαια λίγο τα μάτια μου, αλλά θεώρησα ότι είναι καλό σημάδι γιατί έτσι απολυμαίνεται το σπίτι.

Πήρα μετά έναν κουβά νερό, το πανάκι μου και πήγα να τα ξεβγάλω. Η κάθε πόρτα ήθελε τρεις κουβάδες νερό κι ακόμη έχει χλωρίνη επάνω. Μετά από κάθε πόρτα ξέρναγα λιγάκι, ζαλιζόμουν και επέστρεφα δριμύτερη. Τα μάτια μου είναι κατακόκκινα. Πήρα και την μάνα μου να της τα χώσω. Τ΄άκουσα κιόλας. Εκείνη εννοούσε λίγη χλωρίνη σε έναν κουβά με νερό. Μου είπε να φύγω γρήγορα απ΄το σπίτι γιατί όταν είχε κάνει κι εκείνη την ίδια μαλακία πάθαμε οικογενειακώς φαρρυγίτιδα. Γαμάτο ήταν να μην μπορεί να μιλήσει κανείς στο σπίτι. Και γαμώ τις ησυχίες είχαμε για καμμιά βδομάδα. Βέβαια, εκείνη τα ΄χε κάνει χειρότερα. Είχε ανακάτεψει χλωρίνη με ακουαφόρτε.

Και επειδή λοιπόν δεν μπορώ να φύγω απ΄το σπίτι, έχω ανοίξει όλα τα παράθυρα και περιμένω να ξεβρωμίσει. Μάλλον σε τρεις – τέσσερις μέρες. Τα ψόφησα όμως όλα τα μικρόβια. Εγώ ακόμα δεν ψόφησα. Ρε γαμώτο είναι πολύ δύσκολη δουλειά το σπίτι. Τελειώνεις το ένα και εμφανίζονται άλλα δέκα. Και μετά ξαναβρωμίζουν τα παλιά. Τις κουρτίνες τις άφησα να κρέμονται γιατί δεν έχω κουράγιο να τις ξαναράψω. Δεν μου ΄μειναν και δάχτυλα της προκοπής δηλαδή. Πάντως καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αν δουλεύεις οι δουλειές του σπιτιού είναι λιγότερες. Πώς στο διάολο τα κατάφερνα τόσα χρόνια δεν μπορώ να καταλάβω.

...ωραία. Όσες ώρες προσπαθώ με ένα δάχτυλο να γράψω έκαψα και το φαγητό. Φανταστείτε κάψιμο αφού κατάφερα και το μύρισα με τόση χλωρίνη.

Μωρό μου, ελπίζω τώρα να κατάλαβες τί σημαίνει «γράφω τον πόνο μου». Ειδικά τώρα που θα μείνεις νηστικός. Οφείλεις όμως να ομολογήσεις κι εσύ ως blogger, ότι ο σκοπός ήτο ιερός.

WHAT A WONDERFUL WORLD…

Αυτό είναι το πρώτο βραδινό μου κείμενο. Πάντα λειτουργούσα καλύτερα τη νύχτα. Ας το κάνω λιγάκι πιο «σκοτεινό» λοιπόν όπως ακριβώς είναι και η αίσθηση που μου αφήνει αυτές τις μέρες η μικρή μας κοινωνία ηλεκτρονίων. Που κάποιες στιγμές εύχομαι να ήμασταν μονάχα ηλεκτρόνια και όχι άνθρωποι. Θα ήταν όλα πιο εύκολα έτσι.

Μικρά φλασάκια από όλα τα χρόνια της ζωής μου περνούν από τα μάτια μου όλο και πιο έντονα αυτές τις μέρες. Επιμένουν να μου θυμίζουν πράγματα που θα ΄θελα να ξεχάσω, να μην χρειαστεί να ξανασυναντήσω.

Πέντε ετών...Στα βαγόνια του τραίνου της Γερμανίας έκανα κάποτε ένα μεγάλο λάθος. Έτρεξα μπροστά αφήνοντας το χέρι της μάνας μου για να προλάβω το τελευταίο σφύριγμα. Μπήκα στο βαγόνι που καθόταν μια φίλη μας με τον γιο της. Έντρομη η μητέρα μου με βούτηξε, με έβγαλε από το βαγόνι και προχωρήσαμε μπροστά. Στα «δικά μας» βαγόνια. Θα συναντούσε την φίλη της μετά. Εκείνο το κομμάτι του τραίνου που είχα μπει κατά λάθος δεν ήταν για μας, ήταν για τους Τούρκους. Όταν ρώτησα την μητέρα μου γιατί οι Γερμανοί, οι Έλληνες και όλοι οι άλλοι κάθονται μπροστά και όχι μαζί με την φίλη μας, μου απάντησε ότι έτσι λέει ο νόμος. Αργότερα έμαθα ότι ο «νόμος» αυτός καθιερώθηκε διότι οι Τούρκοι μύριζαν άσχημα.

Έντεκα ετών...Στο σχολείο πήγαινα μαζί στην ίδια τάξη μαζί με τον ξάδελφό μου. Ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά. Μέχρι να ξεκαθαρριστεί από την γιαγιά μου ότι εγώ ήμουν χριστιανή ορθόδοξη, περνούσα καθημερινά τεστ από άλλες μαμάδες : «κάνε το σταυρό σου», «πες μου το πάτερ ημών», «πήγες την Κυριακή στην εκκλησία;» Ο ξάδελφός μου σύντομα απομονώθηκε τελείως από τα υπόλοιπα παιδιά. Όταν κάναμε προσευχή στο προαύλιο εκείνος ήταν ήδη στην αίθουσα και μας περίμενε. Η απομόνωση αυτή τον έκανε εσωστρεφή, ντροπαλό και φοβισμένο. Έγινε πολύ κακός μαθητής, πήγε αργότερα φυλακή στο στρατό περίπου πέντε χρόνια διότι η θρησκεία του δεν του επέτρεπε να βαστήξει όπλο και τώρα εργάζεται στις λαικές αγορές. Ακόμη μισεί το σχολείο.

Δεκαεφτά ετών... Ο πατέρας μου έπαθε ατύχημα στα καράβια και αναγκάστηκαν με την μητέρα μου να εργαστούν σε λαικές αγορές στα προάστια της Αττικής. Μόλις είχε έρθει το πρώτο κύμα μεταναστών και πήγαινα να βοηθήσω γιατί οι κλοπές ήταν απίστευτες με αποκορύφωμα το Κορωπί και τον Ωρωπό. Οι μητέρες είχαν εκπαιδεύσει τα πιτσιρίκια να κρύβονται κάτω από τον πάγκο και όσο εκείνες διάλεγαν, εκείνα βουτούσαν ότι έφτανε το χέρι τους. Οι πάγκοι με τα λαχανικά είχαν κυριολεκτικά ρημαχτεί και αυτοί οι άνθρωποι κυριολεκτικά πεινούσαν. Εκτός λοιπόν από την υπερβολική αστυνόμευση, οι λαικατζήδες αποφάσισαν να δράσουν κι εκείνοι. Προμηθεύτηκαν ξύλινα γκλομπ και παρέδιδαν οι ίδιοι τους κλέφτες στους αστυνομικούς μετά την δημόσια «περιποίηση». Τόσο πολύ ξύλο δεν έχω δει ποτέ άλλοτε στην ζωή μου. Τον καιρό εκείνο θυμάμαι μονίμως να προσπαθώ με τον πατέρα μου να συνεφέρουμε την μητέρα μου που λιποθυμούσε από τα κλάμματα.

Τριάντα δύο ετών... Η Ρ. από την Αλβανία νοίκιασε σπίτι απέναντι από το μαγαζί μου. Μια πολύ αγαπημένη οικογένεια με δυό κοριτσάκια. Ο σύζυγος δούλευε σε οικοδομές και εκείνη καθαρίστρια σε σπίτια. Η γειτονιά κυριολεκτικά τους αγκάλιασε, αφού φυσικά εκείνη ξεβρώμισε όλα τα σπίτια της και εκείνος έκανε όλες τις χαμαλοδουλειές των γειτόνων. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι που ανακάλυψαν ότι ήταν Μουσουλμάνοι. Πολύ σύντομα δεν έβρισκαν δουλειά. Μέσα σε δύο μήνες εκείνοι και τα παιδιά τους βαφτίστηκαν χριστιανοί με νονάδες δυό «κυρίες» της γειτονιάς. Τώρα ζουν ήσυχα και έχουν πολλή δουλειά. Μονάχα που καιγόταν η καρδιά μου όταν έβλεπα μέσα από το παράθυρό τους να στρώνουν το χαλί και να κάνουν κρυφά την προσευχή τους στον Αλλάχ.

Θα έδινα τα πάντα για να μην ξαναζήσω τέτοιες στιγμές. Και πιστέψτε με δεν έχω αναφέρει ούτε τις μισές. Δεν ξέρω αν κάνω κακό στην πατρίδα να σκέφτομαι έτσι, δεν με ενδιαφέρει αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την απομόνωση ανθρώπων αλλά ακόμα κι αν βουλιάξει η πατρίδα μου, πιστεύω ότι όλοι οι παραπάνω άνθρωποι δεν το αξίζουν όλο αυτό. Κι ας μυρίζουν, κι ας πιστεύουν όπου θέλουν, κι ας είναι αναγκασμένοι να βάλουν τα παιδιά τους να κλέψουν για να φάνε.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2006

ΚΡΕΜΕΣ & ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ

Είναι η εποχή φαίνεται. Κάθε χρόνο, οι φίλες μου αφηνιάζουν. Ορμάνε σε Χόντους και τους γδύνουν κυριολεκτικά. Εννοείται αφού δώσουν έναν σκασμό λεφτά. Και εγώ αφρίζω αλλά δεν έχω πάντα κουράγιο να εξηγώ. Βέβαια ακόμη κι αν το κάνω, καμμία δεν το δέχεται λες και συνομωτώ για να μείνει πάνω τους κολλημένη η κυτταρίτιδα για πάντα. Λες και εγώ δεν έχω. Επικρατεί ακόμη η λογική του «κοίτα τί ωραίο δέρμα, εμ βέβαια φοράει σωστές κρέμες/ ξέρει το μεγάλο μυστικό». Νομίζουμε ακόμη ότι η ποιότητα ενός δέρματος εξαρτάται καθαρά από το πώς το φροντίζουμε και πόσο ακριβά σκευάσματα χρησιμοποιούμε. Και σε όλα αυτά παραμένω η κακιά της παρέας.

Έκατσα με ένα απλό σχεδιαγραμματάκι και ανέλυσα στον αδελφό μου τις στοιβάδες του δέρματος, πού είναι η κυτταρίτιδα, πού οι ρυτίδες και πόσο μάταια είναι όλα αυτά τα χαζά που πουλιούνται. Του εξήγησα ότι οι γυναίκες τείνουν να μην τα δέχονται όλα αυτά και πως οι φίλες του θα αντιδράσουν αρνητικά όπως και οι δικιές μου όταν κάθε φορά τους γκρεμίζω το σκεύασμα που χρυσοπλήρωσαν. Είχα δίκιο. Μόνο μία το δέχτηκε. Οι άλλες προτίμησαν την παραμύθα αμφισβητώντας ότι μια ολόκληρη βιομηχανία είναι στημένη σε ένα κουτό παραμύθι (για τα δεδομένα της εποχής μας).

Στην εποχή της γιαγιάς μου κάποια γυναίκα στην γειτονιά πουλούσε μια θαυματουργή κρέμα. Όσες την φορούσαν έκαναν μια κατάλευκη θεοτσιτωμένη επιδερμίδα. Η κυρία αυτή για τα τότε δεδομένα έγινε πολύ πλούσια. Μετά από λίγα χρόνια όσες χρησιμοποίησαν αυτήν την κρέμα έπαθαν μεγάλη ζημιά. Αποδείχτηκε ότι περιείχε υδράργυρο ο οποίος είχε την ιδιότητα να δημιουργεί μια στρώση κάτω από την επιδερμίδα, να μην την αφήνει να οξυγονωθεί και να την μαραζώνει μετά από κάποιο καιρό. Ίσως τύχει να έχετε δει γυναίκες μεγάλης ηλικίας με δέρμα ασυνήθιστα ρυτιδωμένο. Λες και έχεις πάρει μαχαίρι και έχεις κάνει χιλιάδες μαχαιριές παντού. Ο υδράργυρος από τότε απαγορεύτηκε. Αλλά όλα αυτά, πριν πενήντα χρόνια. Τότε που τα καλλυντικά δεν πωλούνταν σε καταστήματα αλλά φτιάχνονταν από αγνώστους.

Είμαι υπέρ των καλλυντικών. Τρελλαίνομαι για ότι έχει να κάνει με μακιγιάζ, αρώματα, έλαια και μπιχλιμπίδια. Κοροιδίστικα λεφτά όμως δεν έχω δώσει και ούτε πρόκειται. Τί ακριβώς περιμένετε από μια κρέμα προσώπου, από μια αντιρυτιδική, από μία τροφής, από μία νυκτός ή από μια κρέμα αδυνατίσματος σώματος; Θεωρείτε ότι η περιοχή του λαιμού, των ματιών, του στήθους ή των γλουτών χρειάζεται το δικό της βαζάκι; Πιστεύετε στ΄αλήθεια ότι υπάρχει κρέμα που μπορεί να επιτύχει σύσφιξη ή να εξαφανίσει ρυτίδες;

Είναι αδύνατο να τα αναλύσω ένα ένα ξεχωριστά, όμως δυό τρία πραγματάκια πρέπει να ειπωθούν. Το ανθρώπινο δέρμα κατ’ αρχήν δεν παθαίνει τίποτε χωρίς καλλυντικές κρέμες. Διαθέτει άψογους μηχανισμούς που το προστατεύουν υπό φυσιολογικές συνθήκες. Ένας από αυτούς είναι και η υδρολιπιδική μεμβράνη. Είναι αυτή η γυαλάδα του προσώπου που δεν είναι πια στην μόδα αλλά καμμιά δεν ξέρει ότι μας είναι απαραίτητη. Δεν είναι υποχρεωμένο κανένα κοριτσάκι από τα δεκάξι του να χρησιμοποιεί ισοβίως όλες αυτές τις αηδίες μόνο και μόνο γιατί μας το έχουν επιβάλλει τόσο μονόπλευρα.

Ένα σημαντικό κομμάτι είναι το κόστος. Το 80% περίπου του κόστους των καλλυντικών αφορά το βαζάκι και την φίρμα, παρά το ίδιο το προιόν. Δεν θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένες μάρκες αλλά όλες θα ξέρετε κάποια πανάκριβα καλλυντικά που είναι το νούμερο 1 στην Ελλάδα και έχουν έρθει από Αμερική. Η τιμή τους όταν πρωτοήλθαν στην Ελλάδα ήταν εξωπραγματική, πράγμα που τους απέφερε τρελλά κέρδη διότι όλες θεώρησαν ότι κάτι τόσο πολύ ακριβό θα είχε εκπληκτικά αποτελέσματα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι κρέμες αυτές είχαν φτιαχτεί για ψυχρότερα κλίματα και έφεραν ένα σωρό προβλήματα στα δέρματα των Ελληνίδων. Πέραν αυτού δεν είχαν ημερομηνίες λήξης με αποτέλεσμα να είναι αλλοιωμένα και να μυρίζουν. Περιείχαν επίσης φυτικά συστατικά που δημιούργησαν πολλές αλεργίες. Όλα αυτά τα γνωρίζω γιατί πολλά θύματα έρχονταν για να «θεραπεύσουν» το δέρμα τους στα ινστιντούτα. Και το μόνο κοινό μετά από άπειρα ιστορικά ήταν αυτές οι κρέμες. Το αποτέλεσμα; Τα καλλυντικά αυτά είναι ακόμη νούμερο ένα στην Ελλάδα και με διπλάσια τιμή.

Θα μπορούσα να γράψω τρία μπλογκ για το πόσο κοροιδία είναι τα περισσότερα καλλυντικά σκευάσματα. Έχοντας όμως στην διάθεσή μας αυτό το υπέροχο μέσο που λέγεται διαδίκτυο είναι ντροπή να μην γνωρίζουμε το δέρμα μας, το σώμα μας και τις λειτουργίες του. Ξοδέψτε όσο θέλετε αλλά μην πιστεύετε παραμύθια.

Και αν ακόμη δεν θέλετε να με πιστέψετε, τουλάχιστον ψωνίζετε καλλυντικά από φαρμακεία. Ας έχουν τουλάχιστον ημερομηνία λήξης αφού δεν έχουν τίποτε άλλο να σας προσφέρουν εκτός από άρωμα, χρώμα, ωραία υφή και μπόλικη ελπίδα.

ΚΟΙΝΟ DNA

Οι υπερυπολογιστές κατόρθωσαν κάτι για το οποίο μάχονται οι επιστήμονες εδώ και πολλά χρόνια. Είναι πια επίσημο και τελεσίδικο, το ότι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη προέρχονται από μια γυναίκα που έζησε στην Αφρική όταν πρωτοδιαχωρίστηκε ο άνθρωπος από τον χιμπατζή. Η αποκρυπτογράφηση του dna είναι γεγονός καθώς και οι ρίζες μας.

Αυτή βέβαια, είναι μια είδηση που δεν την ακούς κάθε μέρα αλλά και δεν μπορείς έτσι απλά να καταλάβεις τί μπορεί να σημαίνει σήμερα για μας. Στο άρθρο που το διάβασα είχε την πολύ εύστοχη παρατήρηση, ότι όλα αυτά είναι σημαντικό που συμβαίνουν την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Τώρα δηλαδή που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τα καλά και τα δεινά, τώρα ακριβώς η επιστήμη σπάει τα κατασκευασμένα σύνορα.

Δεν είχα προβληματιστεί ποτέ για τις ρίζες μου. Εννοώ, τις τόσο μακρινές. Ψιλομανούριασα όταν μερικοί «επιστήμονες» υποστήριζαν ότι οι Έλληνες κατάγονται από τον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο ανέκαθεν. Χαζογέλασα όταν κάτι πρόβατα υποστήριζαν ότι το dna των Ελλήνων είναι διαφορετικό από του υπόλοιπου κόσμου. Στεναχωρέθηκα αφάνταστα βλέποντας ξανά και ξανά τα ντοκυμαντέρ για τους Εβραίους που σκότωσαν οι Γερμανοί με αφορμή την φυλή τους.

Δεν ήξερα αν εκτός από τα εμφανή εξωτερικά χαρακτηριστικά υπήρχε και κάτι άλλο που διαχωρίζει τους ανθρώπους. Κάτι βιολογικό. Αλλά και αν υπήρχε, ποτέ δεν δέχτηκα ότι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σε ίσα δικαιώματα. Τώρα οι ίσες ρίζες τουλάχιστον, αποδείχτηκαν. Και ως νέμεσις κάποιοι που υποβλήθηκαν σε τέτοιου είδους τεστ ανακάλυψαν προγόνους που σε άλλη περίπτωση θα μισούσαν. Είναι πολύ πιθανό, ο καθένας μας να έχει μακρινούς προγόνους Εβραίους, Αφρικανούς, Κινέζους. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο τεστ να γίνει σε όλους τους βουλευτές και παπάδες. Θα ήθελα πολύ να δω την φάτσα του Άνθιμου αν αποδεικνυόταν ότι κατάγεται από Εβραίους και την φάτσα του Ψωμιάδη αν κατάγεται από Οθωμανούς, αφού αμφότεροι δίνουν τόση βάση στην ιστορία και στην παράδοση των Ελλήνων.

Τελικά καμμιά φορά υπάρχουν τόσες πολλές φιλοσοφικές προεκτάσεις πίσω από μια επιστημονική ανακάλυψη που είναι σχεδόν συγκινητικό να τις αναλύεις. Αυτά που προσπαθούμε αιώνες ολόκληρους με νομοθεσίες, ηθικούς κώδικες και θρησκείες να διατηρήσουμε ως δικαιώματα, αρκεί μία και μόνο επιστημονική ανακάλυψη να μας τα τεκμηριώσει. Άσχετα αν τις περισσότερες φορές είναι ήδη αργά. Άσχετα αν έχουν ήδη γίνει άπειρα χαζά εγκλήματα σε ένα σωρό αθώο κόσμο. Άσχετα αν η σωρεία ειδήσεων, βάζει πια την επιστήμη στα ψιλά γράμματα και προμοτάρει όλους αυτούς που έχουν πια καταγεγραμένο στο dna τους ότι είμαστε άνισοι.