Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006

FAQ



(OFF)

Έχουμε και λέμε : Γραφείο έχουμε, υπολογιστή έχουμε, dsl βάλαμε, ελεύθερο χρόνο έχουμε, γαμάτα παιχνιδάκια αντιγράψαμε, τί μας λείπει ε; Τί έχει το έρμο και ψοφάει;

Fuck 1: Ο dsl δουλεύει όποτε του καβλώσει. Όλο μου λέει server not found (τί διάολο πού πάνε και τους κρύβουνε), όλο try again (σαν να παίζεις αυτά τα παιχνίδια για μαλάκες που όλη η φάση είναι να κάνεις κλικ ξανά και ξανά και αυτό να σου λέει try again) όλο σούρνεται, όλο βογγάει. Πήρα μια καλή κυρία στον OTE και με ρώτησε τί firewall έχω. Ε, της είπα κι εγώ norton και raxevsky. Ακόμα γελάει. Μου είπε (αφού περίμενα να πάρει ανάσα απ΄τα γέλια) να το διαβάσω προσεκτικά, ααα... συγνώμη...kaspersky (μα τί ηλίθια, ρόμπα έγινα πάλι). Μου είπε να τσεκάρω το firewall και αν δεν φταίει ο kaspersky ή ο norton τότε θα στείλει τεχνικούς. Πήγα και έκανα κάτι allow και κάτι block και τα ΄κανα πιο σκατά. Τώρα βρήκε να ερωτευτεί κι ο μικρός (αν διαβάζεις, να τσακιστείς να έρθεις και να μην μου κάνεις εμένα τον ψόφιο κοριό στο msn ερωτύλε νεανία).

Fuck 2: Α δεν σας είπα, έβαλα και msn. Άαααλη μαλακία. Μα τί περίεργο μπλιμπλίκι είναι αυτό! Εκεί που κάθεσαι πλακώνουν κάτι άγνωστοι και γεμίζει η μπάρα από ανοιχτά παράθυρα που είναι και μπλε. Και αναβοσβήνουν κιόλας. Δηλαδή άντρα θέλω τώρα τονε θέλω. Έβαλα busy, αρχίδια. Έβαλα away, σκατά. Πάλι τα ίδια. Τώρα δεν τους απαντάω και γράφουν κάτι μπινελίκια και όλο ανοίγουν μπλε παράθυρα που κλείνω σαν τον μαλάκα (ρε kat, μεγάλη η χάρη σου).

Fuck 3: Και δεν φτάνουν όλα αυτά, έχω και το wordpress που doesn’t let my friends comment (are you reading me? Hello? Wordpress we have a problem!). Τους παίρνει για spam και άντε μετά να ξεσπαμάρεις, άντε να εξηγήσεις ότι δεν έχεις comment moderation γαμώτο αλλά μαλακισμένο blog (ή πάρα πολύ έξυπνο χε χε).

The wildest fuck: Και φτάνουμε στο πιο σπασαρχίδικο. Ξέρεις τί είναι να έχεις χτίσει την πιο γαμιστερή πόλη ever της δυναστείας των Qin, να people worship you like god, να έχεις χτίσει κοτζάμ Underground Vault ΚΑΙ Grand Tumulus, να έχεις και γαμώ τα delian ΧΩΡΙΣ cheatάκια, να trade like hell και το μαλακισμένο κωλοπαίχνιδο να έχει κολλήσει και να μην αλλάζει mission ΔΥΟ μέρες;

Σιχτήρ !!!

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2006

ΧΑΣΜΑ ΣΚΕΤΟ



Αυτές τις μέρες έχω λιώσει να βλέπω τα ντοκυμαντέρ τριών χρόνων που μάζευα στο μαγαζί. Ζώα, έντομα, φυσικά φαινόμενα, έμαθα και για τον Τσε, για τις αλλαγές στο κλίμα, για τα περίεργα του κόσμου, θρησκείες, κουλουβάχατα τα ΄χω κάνει. Και το χειρότερο δεν θυμάμαι σε ποιό απ΄όλα είδα έναν άνθρωπο να μιλάει για αυτό που θέλω να γράψω. Γαμώτο πουρές έχει γίνει το κεφάλι μου.

Έλεγε λοιπόν ο ανθρωπάκος ότι αυτή τη στιγμή είμαστε το πιο περίεργο, αλλοπρόσαλο και αξιομελέτητο ον στον πλανήτη. Ψιλοτσαμπουκαλεύτηκα να πω την αλήθεια, λέω τί στο διάολο δεν φτάνει ρε φίλε που κάθομαι και σε ακούω τόσες ώρες, θα μας την πεις κιόλας; Αλλά το έσωσε. Πάνω κάτω τα πράγματα έχουν ως εξής :

Τα παλιά τα χρόνια η κοινωνία ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον πράγμα. Είχες δηλαδή την οικογένεια να κάθεται στην καλύβα γύρω από το τραπέζι, έλεγε καμμιά μαλακία ο πατέρας – αρχηγός, έλεγε κάνα παραμύθι η γιαγιά, πλέκανε κάτι δύσκολα οι γυναίκες του σπιτιού, πλήξη του κερατά. Και τσουπ! πάρτε μια εφημερίδα. Σούσουρο, χαμός, συζητήσεις, χαρές, ενδιαφέρον για το νέο επίτευγμα και ξανά μανά ρουτίνα.

Μετά από πολλά χρόνια ξαναείχες την οικογένεια να κάθεται στην καλύβα γύρω από το τραπέζι διαβάζοντας εφημερίδα, ο πατέρας – αρχηγός πέταγε στάνταρ μαλακίες, οι υπόλοιποι χοντροβαριόντουσαν και τσουπ! πάρτε κι ένα ραδιόφωνο και άμα λάχει πάρτε και ένα εμβόλιο για την πανούκλα να ΄χετε. Της πουτάνας όλα. Κύριο θέμα συζήτησης, φρέσκα νέα, μουσική, υγεία, ευτυχία. Μετά πάλι ρουτίνα.

Για κάθε καινούργιο επίτευγμα, ο άνθρωπος περίμενε μια – δυό γενιές. Ήταν κάτι σαν τα καλά παπούτσια το Πάσχα και τα Χριστούγεννα μόνο που οι αλλαγές στην ζωή του ήταν πολύ μεγάλες και είχε περισσότερο χρόνο να τις αφομοιώσει, φιλοσοφήσει, χαρεί, μπλαμπλάρει, μαλακιστεί.

Έλεγε λοιπόν ο ανθρωπάκος ότι αν υποθετικά αρχίζαμε και δίναμε στην ανθρωπότητα με το σταγονόμετρο επιτεύγματα, θα είμασταν μια πολύ σοφή κοινωνία με δεδομένες τις αλλαγές που έχουμε καταφέρει. Γιατί στην εποχή μας οι αλλαγές που άλλοτε περίμεναν αιώνες, τώρα γίνονται μέρα με την μέρα με αποτέλεσμα κάποιοι άνθρωποι να τις ακολουθούν όσο μπορούν, άλλοι καθόλου, άλλοι να είναι αρνητικοί, άλλοι να δουλεύουν νυχθημερών για να τις εντάξουν στην ζωή τους και άλλοι να παίρνουν ένα κάρο με δυό άλογα και να αρνούνται ακόμη και τον ηλεκτρισμό.

Άμα κάτσεις δηλαδή και συζητήσεις με δυό ανθρώπους της ίδιας ηλικίας που μένουν στην ίδια πόλη και είναι του ίδιου φύλου, είναι απίστευτα δύσκολο να έχουν παρόμοια βιώματα και ενδιαφέροντα. Φυσικά όσο νεότεροι τόσο περισσότερο άσχετοι μεταξύ τους. Λες και ζούμε σε τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Αυτό δηλαδή που κάποτε ονομαζόταν χάσμα των γενεών, στις μέρες μας έχει γίνει χάσμα σκέτο. Και φυσικά δεν ξέρω για σας αλλά εγώ καταγοητεύτηκα με την ανάλυση που δεν είχα σκεφτεί και που την είπε πιο επιστημονικά και πιο σοβαρά φυσικά αλλά εγώ δεν γράφω τέτοια. Είχα γουρλώσει τα μάτια, είχα παγώσει την οθόνη και έλεγα ναι ρε μαλάκα, αυτό ισχύει. Καμμιά φίλη μου δεν ακούει την μουσική μου, ούτε εγώ ξέρω τις δικές τους, κάποιες δεν ξέρουν να ανοίξουν υπολογιστή, εγώ δεν ξέρω ράφτινγκ και ιππασία, άλλες δεν ξέρουν καθόλου τα βιβλία που μου αρέσουν και εγώ δεν έχω ιδέα πώς κονταίνει μια κουρτίνα και πώς γίνεται το μπαλού.

Και μετά λέω μπα η ιδέα μου, θα έχουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα. Και μετά λέω, μπα σκατά έτσι είναι. Και μετά λέω, αν είναι έτσι με τις φίλες σου, δηλαδή φαντάσου πώς θα είναι να ψάχνεις άντρα. Και μετά λέω σκατά. Θα μάθω μπαλού.

Κυριακή, 27 Αυγούστου 2006

Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΩΝ ΔΙΑΖΥΓΙΩΝ



Το 2004 στην Ευρώπη υπήρξαν 2.2 εκατομμύρια γάμοι και 1 εκατομμύριο διαζύγια. Φρεσκότερα νέα δεν έχω αλλά μάλλον κατά διαόλου πάει το πράγμα. Φταίει λέει η έλλειψη επικοινωνίας, η επιπολαιότητα, η απιστία και κάτι θρησκευτικές ελλείψεις που δεν τις γράφω γιατί την ξέρουμε την κασετούλα. Κατά τους αναλυτές του φαινομένου, έχουμε μπροστά μας μια μάστιγα που ολοένα και θεριεύει βάζοντας σε κίνδυνο τις αξίες των ανθρώπων, που θα μας αφανίσει, που μπλα μπλα μπλα.

Δηλαδή εξηγήστε μου κάτι κύριοι αναλυτές, κοινωνιολόγοι, γαμολόγοι και ηθικολόγοι για να το εμπεδώσω. Έχεις μια «αξία» που την βλέπεις να φθίνει. Βλέπεις ρε παιδάκι μου ότι δεν την γουστάρει ο κόσμος, βγάζει σπυριά ή τέλος πάντων δεν του κάθεται. Γιατί ντε και καλά πρέπει αυτό να είναι κακό; Γιατί ντε και καλά καταστρεφόμαστε; Αφού η αξία σου είναι κοινωνική, πλαστή δηλαδή. Και μεταξύ μας, ξέρουμε ότι δεν είναι και από τα ευκολότερα πράγματα που βάζεις τον άνθρωπο να καταφέρει. Γιατί λοιπόν δεν ανοίγεις τα στραβά σου να δεις ότι εξελισσόμαστε;

Χίλιες φορές να έχεις πέντε ευτυχισμένους γάμους παρά δύο εκατομμύρια δυστυχισμένους που τρέχουν σε συμβούλους, που βασανίζονται για να ανακαλύψουν τελικά ότι έφαγαν την ζωή τους για κάτι που δεν γουστάρουν. Φωνάζετε παντού όλοι σας για την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία της βούλησης, για το κυνήγι της ευτυχίας, για την αυτογνωσία και χαίρεστε που ο άνθρωπος αρχίζει δειλά δειλά και τα διεκδικεί. Κι όταν όλα αυτά φέρνουν διαζύγιο, ξαφνικά έχουμε μια μάστιγα. Με άλλα λόγια, να είστε ελεύθεροι, να κυνηγήσετε την ευτυχία σας αλλά μέσα στον γάμο, να βγάλετε τον σκασμό.

Θεωρείτε δηλαδή ότι τα παλιά τα άγια χρόνια που δεν χώριζαν, δεν υπήρχαν προβλήματα επικοινωνίας, απιστίας, ασυμβατότητας; Της πουτάνας γινόταν. Αλλά ήταν ένας τεράστιος Γολγοθάς να τα παραδεχτείς και να τα αντιμετωπίσεις.

Το διαζύγιο είναι κάτι γαμάτο. Υπεργαμάτο για την ακρίβεια αν είσαι δυστυχισμένος. Έπειτα, η κοινωνία μας προχώρησε τόσο που τα παιδιά χωρισμένων γονιών δεν είναι κοινωνικά απόβλητα παρά μόνο οικογενειακά. Έχουν τόσες τύψεις οι χωρισμένοι γονείς που δυστυχούν αντί να προχωρήσουν και συμπαρασύρουν στις ενοχές τους και τα πιτσιρίκια. Θεωρούν ότι απέτυχαν σε κάτι που ντε και καλά έπρεπε να *δουλέψει* μέχρι να πεθάνουν.

Ε λοιπόν, ΔΕΝ είναι έτσι. Καθόλου όμως. Αν δουλεύει το συνεχίζεις, αν όχι το κόβεις και προχωράς. Καμμία αμαρτία, καμμία έλλειψη επικοινωνίας, καμμία κοινωνική αναπηρία. Αν απ΄την άλλη το επισημοποιήσεις με χαρτιά και νυφικά η διαφορά θα είναι ότι αν χωρίσεις θα ενταχθείς στα στατιστικά των διαζυγίων. Αυτό είναι όλο. Γιατί οι κύριοι κοινωνιοτέτοιοι, μετρούν τα επίσημα διαζύγια. Αν μπορούσαν να καταγράψουν και τις σχέσεις που ναυαγούν καθημερινά, θα τις είχαν κάνει γαργάρα τις φιλοσοφίες τους για μάστιγες, λιμούς και καταποντισμούς.

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2006

ΤΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ



Είναι τόσο τρομερό να χάσεις την βέρα σου; Και είναι δυνατόν αυτό, να είναι λόγος χωρισμού; Η συγκεκριμένη είναι με τον γκόμενο τρία χρόνια, πέρσι της έκανε πρόταση, του χρόνου θα παντρευτούν. Η φιλενάδα πάει με τον νόμο : στα τόσα ραντεβού θα μου πιάσει το μπούτι, στα τόσα θα μου πει «σ΄αγαπώ», στα τόσα θα συζήσουμε, μόλις κλείσουμε δύο χρόνια θα μου κάνει επίσημη πρόταση και μετά γάμος.


Από πιτσιρίκα το λέει το ποίημα. Και επειδή φυσικά κανένας γκόμενος δεν μπορούσε να της ανοίξει το κεφάλι να δει το μυστικό πλάνο, έμενε πάντα με το μουνί στο χέρι. Ο πρώτος σουταρίστηκε γιατί πήγε να την πηδήξει απ΄το πρώτο ραντεβού. «Απαράδεκτο και πρόστυχο» φώναζε η προγραμματισμένη. Έπρεπε να εγκριθεί πρώτα στα προηγούμενα στάδια. Που αν το σκεφτόταν στ΄αλήθεια με πρόγραμμα, θα γλίτωνε καμμιά εικοσαριά ραντεβού αν ήξερε π.χ. ότι ο τύπος δεν λέει στο κρεβάτι. Δεν με έπαιρνε ποτέ όμως να πω γνώμη γιατί έτρωγα πάλι στην μάπα τα γνωστά «μιλάς εκ του ασφαλούς». Λες και υπάρχει ποτέ «εκ του ασφαλούς» σ΄αυτά τα θέματα.


Εκείνο που μου είχε κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι ακόμα και να καιγόταν για γκόμενο, ακόμα και να είχε βρει τον τέλειο εκείνη έτρωγε χοντρά κολλήματα. Ας πούμε, ήταν απαράδεκτο να είναι με γκόμενο και να μην την ζητήσει σε γάμο στα δύο χρόνια. Ακόμα και κάποιος κακομοίρης που τα κατάφερε και το μάντεψε (ε..εντάξει του το σφύριξα γιατί τον συμπαθούσα) πάλι έφαγε πόρτα γιατί δεν έκανε πρόταση με δαχτυλίδι αλλά με πήδημα. Εντάξει, εδώ είχε και ένα δίκιο. Άμα την ρωτούσαν τα παιδιά της μετά από χρόνια «μαμά πώς σου έκανε πρόταση ο μπαμπάς;» ε, δεν γινόταν να δείξει το μουνί της.


Αυτή τη φορά όμως άρχισε να χώνει και μεταφυσική στο πράγμα. Αυτό το γαμωδαχτυλιδάκι έχει καταστρέψει τελικά πολύ κόσμο. Της είπα να πάει να πάρει άλλο και με είπε πεζή. Της είπα να παντρευτεί χωρίς δαχτυλίδι και μόνο που δεν με έδειρε. Είναι κακό σημάδι, φώναζε. Πήρε τηλέφωνο τον γκόμενο και του είπε να χωρίσουν. Απαρηγόρητος ο Γ. Πώς να σώσει μια σχέση που κρέμεται από ένα κομμάτι πλατίνα. Γενικώς δηλαδή, πώς σώζεις μια σχέση που κρέμεται από κάτι υλικό;


Και τότε έφαγα την φλασιά. Άμα δηλαδή κάποιος έρθει και με ρωτήσει στα πόσα ραντεβού μου έπιασε μπούτι, στα πόσα πηδήχτηκα, πότε συζήσαμε, πότε έγινε η πρόταση γάμου και το κυριότερο πούντο πούντο το δαχτυλίδι, τη γάμησα. ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Θέλω να πω, ψιλοφαντάζομαι αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να συζητηθούν όλα αυτά, ούτε υπήρχε περίπτωση με τις αφραγκίες μας τότε, να κολλήσουμε στο δαχτυλίδι. Τώρα για τον γάμο και τα λοιπά ξέρω ΄γω, ήρθαν μόνα τους μάλλον.


Το πιθανότερο είναι να έχουμε χάσει μερικές ροματζάδες με όλα αυτά τα φρου φρου αλλά η όλη φάση μου κάνει λίγο ξενέρα. Ξέρεις, σαν τις γκόμενες που δεν παντρεύονται σε δίσεκτο έτος αλλά δεν πρόκειται με καμμία παναγία να ανοίξουν ποτέ τα στραβά τους και να δουν ότι δεν θα είναι το έτος δίσεκτο αλλά ο γάμος τους.



Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2006

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ



(και άλλες αρετές)

Το σκέφτηκα πολύ σοβαρά και αποφάσισα τί είμαι. Δεν θέλω κουβέντα. Ιδού η πλήρης ανάλυση : “αφελής ή δόλιος υποστηρικτής του νεοταξικού καπιταληστρικού σχεδίου γενοκτονίας των εθνών και μετατροπής του παγκόσμιου πληθυσμού σε ανέστια μάζα δουλοπαροίκων και καταναλωτών” (sic). Βέβαια, σε όλα αυτά χώστε μπόλικες ψιλές, δασείες και περισπωμένες και αρκετή ελληνική παράδοση, για να έχει ο ξεπεσμός μου περισσότερο κύρος.

Το ότι δέχτηκα στην πόρτα μου και φιλοξένησα όσους περισσότερους πεινασμένους μετανάστες ζήτησαν την βοήθειά μου, αυτό με έκανε όλα αυτά. Μα, υπάρχουν Νόμοι και Κανόνες μου λένε. Ναι. Αλλά σύμφωνα με την δική μου λογική, κάποια πράγματα δεν επιδέχονται κανόνες.

Σκέψου για παράδειγμα να σου λέγανε, ξέρεις, η δολοφονία επιτρέπεται και μάλιστα πάρε και μια χατζάρα και βγες στους δρόμους και σφάξε όσους τραβάει η ψυχούλα σου. Κόβω το χέρι μου ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ΔΕΝ θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό. Σκέψου τώρα να σου λέγανε, ξέρεις, αν δεν πάρεις την χατζάρα κινδυνεύει ο πολιτισμός σου, η παράδοση, η γλώσσα και η επιβίωσή σου. Ξέρεις ανθρωπάκι, αν δεν σκοτώσεις μερικούς θα φτωχύνεις, θα αλλοιωθεί η ομογένεια του πληθυσμού σου, θα ξεχαστούν η γλώσσα σου και οι παραδόσεις σου, εκείνοι είναι ο εχθρός, απλά δεν έρχονται με όπλα αλλά ύπουλα και με παρακάλια. Κόβω το χέρι μου ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ΔΕΝ θα μάσαγαν.

Σκέψου τώρα, να έφταναν οι αναλύσεις μεγάλων πανεπιστημίων και να σου έλεγαν ξέρεις ανθρωπάκι, εσύ φταις που ήρθαν όλοι αυτοί οι μετανάστες και μας πήραν τις δουλειές, μας μπαστάρδεψαν τον πολιτισμό μας, μας γέμισαν παιδιά τους. Και τώρα ανθρωπάκι είναι η τελευταία σου ευκαιρία να πάρεις την χατζάρα και να τους διώξεις όλους από ΄δω μέσα αλλιώς χάθηκε ο Έλληνας για πάντα. Εδώ θα μασήσουν πολλοί, αλλά και πάλι κάποιοι ΔΕΝ θα το κάνουν.

Και φτάνουμε τώρα στον χαρακτηρισμό που μου δώσατε για να το τελειώνουμε μια και καλή : Δεν μπορεί κύριοι Έλληνες απ΄την μια να μου είστε φιλόξενοι, φιλεύσπλαχνοι, χριστιανοί και με μια καρδιά αγκινάρα και από την άλλη ψυχροί λογιστές απέναντι σε τόσο ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Πρέπει επιτέλους να αποφασίσετε τί θέλετε. Γιατί Παράδοση, Πολυτονικό, Αρχαία και Έλληνες ΔΕΝ πάνε μόνα τους.

Είτε θα επιλέξετε όλο το πακετάκι (Ξένιος Δίας, Χριστιανική Αγάπη, Δασείες και άλλες παραδοσιακές αρετές), είτε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα παραδεχτείτε ανοιχτά το “πας μη Έλλην βάρβαρος” και δεν θα μου κρύβεστε πίσω από μαλακισμένους αφορισμούς για όλους εκείνους που βάζουν τους Ανθρώπους (όλους όμως) πάνω από τις γλοιώδεις απάνθρωπες θεωρίες σας.-

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2006

ΓΙΑ ΣΕΝΑ



Είναι μερικές φορές που έχεις φτιάξει στο κεφάλι σου το Πλάνο, έχεις συμμορφωθεί, έχεις προσπαθήσει πολύ και έχεις πείσει σώμα και ψυχή να ακολουθήσουν. Είναι τόσο καλά όλα σχεδιασμένα που δεν μπορεί να πάει κάτι στραβά. Απλά δεν μπορεί. Κάπου μέσα σου σκέφτεσαι τα χειρότερα, κάπου ακούς κάτι, κάπου αμφιβάλλεις. Αλλά όχι, προτιμάς να ζεις στην πλάνη ενός τέλειου σχεδίου γιατί εσύ είσαι μια ωραία καλολαδωμένη μηχανή και όλα είναι θέμα μόνο προσπάθειας και επιμονής όπως συνηθίζουν να σου φωνάζουν μέσα στα μούτρα σου όλη σου τη ζωή.

Παίρνεις τα γραναζάκια σου και τα βάζεις να δουλέψουν. Κάποια με την μία σκαλώνουν, άλλα σπάνε, άλλα σκούριασαν. Κι εσύ εκεί, να πιστεύεις σαν μαλάκας ότι δεν μπορεί, όλα ήταν σχεδιασμένα άψογα. Και τότε γίνεται το θαύμα. Η μηχανή σου δουλεύει ρολόι. Ακούς τα γρανάζια να γυρίζουν και όλα δείχνουν ότι τα κατάφερες. Μόλις έπιασες επιτέλους το σύμπαν απ΄τα αρχίδια. Μόλις το έβαλες να σου παίρνει πίπες. Με προσπάθεια και επιμονή.

Μέχρι την στιγμή που μαθαίνεις ότι πάλι κατάφερες να κοροιδέψεις τον εαυτό σου. Όλα ήταν μια αυθυποβολή. Αυλαία.

Τώρα πρέπει να σταματήσεις να ακούς τον ψεύτικο θόρυβο των γραναζιών σου. Η προσπάθεια και η επιμονή δεν είναι αρκετές. Θέλει και δύναμη. Πολύ περισσότερη από όση σου δόθηκε.

Και μετά σε πιάνει το παράπονο. Σχεδόν ουρλιάζεις για ισότητα ή μια τόσο δα ευκαιριούλα. Δεν γίνεται για όλο τον υπόλοιπο κόσμο να δουλεύουν όλα ρολόι και μάλιστα χωρίς καμμία προσπάθεια – πολλές φορές χωρίς καμμία απολύτως χαρά - και για σένα να είναι όλα τόσο δύσκολα. Δεν γίνεται.

Και μετά εύχεσαι να είχες λίγη παραπάνω δύναμη. Μόνο αυτό.   :’(

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2006

3006



Η παιδική ηλικία, η προεφηβεία και η εφηβεία είναι υποχρεωτικές. Οι γονείς που συμπεριφέρονται συγχέοντας τα όρια αυτών των ηλικιών, φυλακίζονται. Είναι υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν συγκεκριμένο λεξιλόγιο, συμπεριφορά και γνώσεις ενώ τα παιδιά τους υποβάλλονται σε ειδικά τεστ κάθε εβδομάδα για να διαπιστωθεί ότι μεγαλώνουν αυστηρά μέσα σε αυτά τα όρια. Για κάθε λέξη, εικόνα ή γνώση που έλαβαν κατά λάθος από το περιβάλλον τους, χρησιμοποιούνται ειδικές τεχνικές αμνησίας και ο επαναπρογραμματισμός τους γίνεται αποκλειστικά από ειδικούς κρατικούς συμβούλους.

Η κατανομή επαγγέλματος γίνεται έπειτα από μηνιαία τεστ δεξιοτήτων. Τα τεστ αυτά περιλαμβάνουν κρατικούς διαγωνισμούς με σκοπό να επιλεχθούν τα κατάλληλα άτομα για το κατάλληλο επάγγελμα. Το μικρό ποσοστό των ατόμων που δεν έχουν καμμία δεξιότητα, χρησιμοποιούνται ως δότες ψυχής και σώματος στην κρατική υπηρεσία πειραματισμού για να βελτιωθούν οι τεχνικές προγραμματισμού του πολίτη. Οι συγγενείς επιπλήττονται για την αδυναμία τους να παράγουν άτομα με δεξιότητες και τους αφαιρείται για τρεις γενιές το δικαίωμα της τεκνοποίησης.

Η ηλικία συνταξιοδότησης είναι τα 90. Το κράτος φροντίζει ώστε όλοι να ακολουθούν πιστά τους κανόνες μακροζωίας και τιμωρεί αυστηρά εκείνους που βάζουν σε κίνδυνο την νιότη τους, διασφαλίζοντας ότι θα είναι παραγωγικοί μέχρι την σύνταξη. Όποιος δέχεται να συνταξιοδοτηθεί, παράλληλα υποχρεώνεται να πληρώνει για την χορήγηση του χαπιού «+10», ώστε να καταφέρει να γεράσει και να πεθάνει σε δέκα χρόνια. Όσοι το αρνιούνται εργάζονται υποχρεωτικά μέχρι τον θάνατό τους στα 180 τους.

Εάν το άτομο παρουσιάσει συμπτώματα κατάθλιψης κατά την διάρκεια της ζωής του, το κράτος αποφασίζει για τις λύσεις που θα δοθούν, έπειτα από ειδικά τεστ αξιολόγησης του προβλήματος. Συνήθως του αφαιρείται ο σεξουαλικός σύντροφος και του παραχωρείται καινούργιος. Αν ωστόσο έχει και άλλες δεξιότητες τοποθετείται σε νέο επάγγελμα. Σε περίπτωση που η κατάθλιψή του δεν πηγάζει από μη ικανοποιητικό σεξ ή από μη ικανοποιητική εργασία, ενθαρρύνεται να τερματίσει την ζωή του. Αν δεν το πράξει, δωρίζεται αυτομάτως στην κρατική υπηρεσία πειραματισμού.

Κάθε νέα σκέψη που προκύπτει έξω από τα ελεγχόμενα προγράμματα διδασκαλίας, σβήνεται από την μνήμη ακαριαία.Καμμία νέα σκέψη δεν επιτρέπεται από το σύστημα καθώς μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ζωή και την υγεία των πολιτών μετά από τις ολέθριες συνέπειες της θεωρίας του Χάους. Η κρατική υπηρεσία πειραματισμού έπειτα από πειράματα νέων σκέψεων σε αδέξια πειραματόζωα κατέληξε ότι το σύστημα είναι αλάνθαστο ως έχει. Ο κάθε πολίτης υποβάλλεται σε ανίχνευση φαιάς ουσίας. Κάθε ίχνος αυτής βομβαρδίζεται ηλεκτρονικά και ο πολίτης θεραπεύεται.

Το συναίσθημα της ευτυχίας είναι ελεγχόμενο καθότι επικίνδυνο. Η σεροτονίνη διοχετεύεται στον οργανισμό των πολιτών για δέκα μέρες κάθε έτος, όπου τους δίνεται άδεια από την εργασία. Κατά την διάρκεια της άδειας χορηγούνται υπνωτικές ουσίες παράλληλα με την σεροτονίνη ώστε το άτομο να είναι ευτυχές αλλά όχι επικίνδυνα ευτυχές για τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας του. Τα όνειρά του ελέγχονται και σβήνονται πριν το άτομο επανέλθει στην εργασία του. Σε ελάχιστες περιπτώσεις που τα όνειρα δεν σβήστηκαν επαρκώς, το άτομο κρίθηκε επικίνδυνο και δόθηκε στην κρατική υπηρεσία πειραματισμού με την ένδειξη «σεροτονοεξαρτώμενος».

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2006

ΤΟ ΜΟΝΙ



Είχα μια δασκάλα που μίλαγε συνεχώς σαν αυτόν τον κολλημένο με τους λεξάριθμους που σε διακόπτει κάθε τρεις και λίγο, για να σου πει την αντιστοιχία κάθε λέξης σου με αριθμούς. Πέταγες μια φράση και στην έκανε νιανιά στο λεπτό. Αλλά χωρίς σταματημό. Προφανώς είχε κόλλημα με αυτό το πράγμα και σίγουρα ήξερε καλά την γλώσσα. Δεν είχε καθόλου πλάκα φυσικά. Για κάποιον άσχετο όμως, το θεματάκι έχει πολύ φάση. Έτσι, για έναν καιρό το βρήκα παιχνίδι. Έκανα νιανιά ότι λέξη μου καθόταν χωρίς φυσικά να προσπαθώ να είμαι σωστή. Απλά για να γελάσω λιγάκι με την κουλή επεξήγηση που προέκυπτε και για να παιδέψω μερικούς μερικούς.

Μου έλεγε ας πούμε η μάνα μου : «Θέλεις να σου μαγειρέψω ομελέτα;» Της έλεγα εγώ ξαφνιασμένη, ρε μαμά είναι σίχαμα αυτό που θες να κάνεις, είσαι και μεγάλη γυναίκα». Μαλάκας η μάνα μου. «Γιατί παιδάκι μου;» Γιατί μαμά, στο σχολείο μας μάθανε (εδώ ψάρωνε) ότι η λέξη μαγειρεύω βγαίνει από το μαγεία + ρεύομαι και σημαίνει κάτι πολύ σιχαμένο. Με κοίταγε απορημένη, το σχολείο ήταν τοτεμ πάντα για κείνη και άρχιζε κάτι περίεργα μουρμουρητά.

Μου έλεγε μετά από μέρες «πήγαινε τώρα να συμμαζέψεις το αχούρι σου, τσαπατσούλα». Ψευτολυπημένη εγώ της έλεγα, μα ρε μάνα πότε θα μάθεις επιτέλους να μιλάς όμορφα; Τί είναι αυτά τα πράγματα που λες στο παιδί σου; Κόλλαγε. «Τί είπα δηλαδή;» Ε να, με είπες τσαπατσούλα. Ξέρεις τώρα τί σημαίνει αυτή η λέξη και την πετάς έτσι απλά στα παιδιά σου; Άμα σε ακούσει κάνας μορφωμένος άνθρωπος, θα μας χώσουνε στο ίδρυμα και θα σου απαγορέψουνε να μας βλέπεις. «Γιατί ρε αγάπη μου, τί είπα πάλι;» Το τσαπατσούλα βγαίνει από το τσάπα + τσούλα. Δηλαδή δεν φτάνει που με λες πουτάνα, μου κολλάς από δίπλα και μια τσάπα για να μου ρίξεις στάχτη στα μάτια; Στο παιδί σου; «Μα κι εμένα έτσι με έλεγε η γιαγιά σου». Ωραίες δικαιολογίες μαμά. Και μετά μου λες να μην επαναλαμβάνω κακιές λέξεις! Έβαζε κάτω το κεφάλι και έψαχνε την επόμενη να βρει σωστές λέξεις για να με βάλει να καθαρίσω το δωμάτιό μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά την λέξη «καθαρίζω» δεν την ξεστόμιζε ποτέ.

Εντάξει, το παιχνιδάκι παρατράβηξε όταν μια μέρα που ήταν όλο το σόι στο σαλόνι άρχισα πάλι να εξηγώ λέξεις με την γνωστή δικαιολογία «στο σχολείο μας μάθανε» και την γιαγιά να βγάζει καπνούς. Κάτι είχε πάθει εκείνες τις μέρες και μας έλεγε ότι αν δεν πήγαινε στον γιατρό, σίγουρα θα πάθαινε πνευμονία. Αμάν ρε γιαγιά, της λέω, εσύ φταις που μιλάει έτσι η μαμά. «Τί λες παιδί μου;» Να, στο σχολείο μας μάθανε ότι η λέξη πνευμονία βγαίνει από τις λέξεις πνεύμα + μονία. Και μονία είναι ο πληθυντικός της λέξης «μουνί» στην καθαρεύουσα. Η μάνα μου πετάχτηκε πάνω και μου ΄κλεισε το στόμα. Με έπιασε στα κρυφά και μου είπε ότι θα ερχόταν την άλλη μέρα στο σχολείο.

Και ήρθε γαμώτο. Και έκατσε και είπε στην δασκάλα μου και για την πνευμονία. Δυστυχώς, είχα προλάβει να της μάθω και πώς κλίνεται κιόλας: Το μονί, τα μονία, ω μονία...

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2006

OF ALL THIEVES…



....fools are the worst; they rob you of time and temper.

Τί ακριβώς θα μπορούσα να υποθέσω όταν ένα απόγευμα ρέχλας χτύπησε το τηλέφωνο και η γνωστή μου επέμενε να πεταχτούμε το Σάββατο στις 4 ακριβώς από το σπίτι της, γιατί μας είχε μια έκπληξη; Εντάξει φαντάστηκα τίποτε γενέθλια, κάνα παρτάκι αλλά...στις 4; Όσες φορές και αν την ρωτούσα τί συμβαίνει άρχιζε τα γελάκια και τα μυστήρια «είναι για το καλό σου», «έλα και δεν θα χάσεις» και κάτι άλλα περίεργα. Όχι, το να την βρίσω δεν ήταν επιλογή. Σκεφτόμουν ότι ένα γαμωσαββατοκύριακο έχω, δεν είναι δυνατόν να το χαλαλίσω χωρίς να ξέρω τί παίζει, τίποτα αυτή. «Θα χάσεις την ευκαιρία της ζωής σου» και άλλα περίεργα. Τεσπα πήγα.

Είχαν μαζευτεί καμμιά δεκαριά γνωστοί και φίλοι, όλοι με εκείνο το παγωμένο χαμόγελο και μπόλικα νεύρα. Ανάμεσά μας ήταν και μια κυρία που μας συστήθηκε ως Τ. δικηγόρος, οικογενειακή φίλη. Την κλάσαμε βασικά και αρχίσαμε τον χαβαλέ μεταξύ μας, είχαμε να τα πούμε καιρό, μέχρι που η κυρία ήρθε απότομα στην μέση του σαλονιού, βούτηξε το τραπεζάκι με τα φραπεδάκια μας, το ΄σουρε στην άκρη και στην θέση του έβαλε έναν πίνακα με τρίποδο. Μείναμε μαλάκες να την κοιτάμε να μιλάει ξαφνικά και να ζωγραφίζει σχήματα στον πίνακα για μια «καριέρα» χωρίς καν να ρωτήσει αν γουστάρουμε να μας γαμάει έτσι το χαβαλέ.

Η φίλη μας, μας ζήτησε να ακούσουμε ήσυχα την δικηγορίνα και μας έδωσε μπλοκάκια να σημειώσουμε απορίες. Δέχτηκα με την προυπόθεση να χρησιμοποιήσω ότι φρασεολογία γουστάρω στις απορίες μου. Μου είπε να είμαι κόσμια και ότι αυτά είναι «πολύ σοβαρά πράγματα» και ότι θα «μου αλλάξει το μέλλον μου». Βασικά, το μέλλον μου πάνω κάτω τα ίδια έμεινε αλλά είπα να παρακολουθήσω.

Τρεις ώρες και κάτι ψιλά άκουγα την ενημέρωση που έμοιαζε κατά 90% με πίπες καλής ψυχολογίας και κατά 10% με τα σεμινάρια πώλησης που είχα φάει στην μάπα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Χωρίς φυσικά να έχει πει λέξη για το προιόν και τονίζοντας ξανά και ξανά πόσο γαμάτο είναι να δουλεύεις όσο θέλεις και να βγάζεις δισεκατομμύρια. Αισχρές αμερικανιές μεν, για γνήσιους νεοέλληνες δε. Οι απορίες όλων στο τέλος, ήταν για το δια ταύτα, ενώ οι απαντήσεις της κυρίας (προκάτ πάντα) για τα δισεκατομμύρια και μια πρόσκληση για το τάδε ξενοδοχείο την άλλη μέρα που θα τα εξηγούσε όλα πλήρως.

Ναι, τόσο μαλάκες. Πληρώσαμε και πήγαμε. Μας έπρηξε η φιλενάδα ότι χρειάζεται να φέρει άτομα, ότι είναι η καινούργια της καριέρα και άλλα απελπισμένα. Πρωί πρωί, σε μια κωλοαίθουσα, μαζί με ένα τσούρμο κόσμο και ανάμεσά μας κάτι γελαστά ζόμπι με ειδικές καρφίτσες στο πέτο. Ένας Αμερικάνος (σώωωπα) έβγαλε λόγο σε σπαστά Ελληνικά τύπου «εγκώ έκανα το ντριμ μου πραγκματικότις» και από κάτω χειροκροτούσαν τα ζόμπι, χειροκροτούσαμε κι εμείς. Μετά μια αναφορά στους αρχαίους θεούς μας, στην ευφυία των Ελλήνων (ξανά μανά χειροκροτήματα) και μετά τραγούδι(!). Όλοι μαζί πιάστηκαν χέρι χέρι (ναι, κι εμείς γαμώτο) και αυτοί τραγούδαγαν και εμείς λέγαμε πάει το γαμήσαμε το Σαββατοκύριακο.

Δεν γράφω τίποτε άλλο. Τα σκέφτομαι και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Η φίλη μου άντεξε ένα μήνα και για άλλο ένα μήνα μου κλαιγόταν για όλα αυτά που την έβαλαν να αγοράσει και να μάθει, και πόσο άσχημα ένοιωθε που ενοχλούσε γνωστούς και φίλους να αγοράσουν όλες αυτές τις παπαριές που πούλαγε η εταιρεία.

Το μόνο που θέλω να πω στα ηλίθια ζόμπι που ασχολούνται με όλα αυτά είναι ΣΥΝΕΛΘΕΤΕ ΒΛΑΜΕΝΟΙ. Όταν μια εταιρεία υποτιμά τόσο τους αγοραστές της είναι δεδομένο ότι χρειάζεται πέντε φορές πιο ηλίθιους πωλητές.

p.s. Όλα αυτά, μου τα θύμισε αυτό το blog που με οδήγησε σε ένα γαμάτο site που φυσικά απειλείται με μηνύσεις.

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2006

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΤΡΟΦΙΜΑ (3)



(VS Συμβατικές και Βιολογικές Καλλιέργειες)

Οι προσπάθειες για βελτίωση σε φυτά και ζώα ξεκίνησαν ουσιαστικά δέκα χιλιάδες χρόνια πριν. Αυτές οι αλλαγές, μαζί με την φυσική εξέλιξη των ειδών βοήθησαν να προκύψουν τα είδη τροφής που δεν έχουν καμμία σχέση γενετικά, με τα αρχικά είδη. Οι λόγοι των προσπαθειών αυτών ήταν να βελτιωθούν οι σοδειές, η γεύση, η ποσότητα και να μειωθούν οι απώλειες λόγω ασθενειών των αρχικών ειδών. Η εργαστηριακή γενετική τροποποίηση είναι ουσιαστικά η εξειδικευμένη και πιο καταρτισμένη συνέχιση της προσπάθειας που έκαναν από πάντα οι άνθρωποι.

Η πιο εύκολη μέθοδος που χρησιμοποιούσαν οι νομάδες πρόγονοί μας και συνεχίζεται έως σήμερα, είναι η απλή επιλογή. Οι σπόροι από τα καλύτερα φυτά σπείρονταν για να δημιουργηθεί μια καινούργια γενιά φυτών που θα περιείχαν τα καλύτερα χαρακτηριστικά. Για μεγάλες περιόδους αυτοί οι σπόροι αποθηκεύονταν για να ξαναχρησιμοποιηθούν και έτσι να φτάσουμε στο σημείο να έχουμε συγκεκριμένα «ανώτερα» φυτά. Αυτή είναι μια από τις κύριες μεθόδους που χρησιμοποιεί και η τωρινή τεχνολογία.

Το γνωστό μας σιτάρι είναι αποτέλεσμα συνδιασμού των γονιδίων τριών διαφορετικών φυτών και απλής επιλογής, που ανά τα χρόνια υπερίσχυσε λόγω της ανθεκτικότητάς του και είναι το κυρίαρχο είδος σταριού αυτήν την στιγμή.

Κάθε φορά που τα γονίδια ενός είδους μεταλλάσονται ή διασταυρώνονται (κάτι που συμβαίνει είτε στις συμβατικές μεθόδους είτε στις εργαστηριακές) η πιθανότητα δημιουργίας μιας νέας επικίνδυνης ουσίας είναι υπαρκτή. Τα ίδια αποτελέσματα προκύπτουν είτε μέσω τεχνολογίας rDNA είτε απλώς διασταυρώνοντας στα τυφλά, είδη. Ο κίνδυνος έχει να κάνει με την παρουσία επικίνδυνων τοξινών και όχι με την μέθοδο που χρησιμοποιήθηκε.

Η αξιολόγηση όμως, είναι μονομερής. Η Ευρωπαική Ένωση για παράδειγμα στην Γερμανία, αξιολογεί όλα τα προιόντα που προέρχονται από γενετικές τροποποιήσεις και δεν αξιολογεί κανένα προιόν που προέρχεται από συμβατικές τροποποιήσεις. Το ότι η αξιολόγηση βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στις μεθόδους τροποποίησης και όχι στο ίδιο το προιόν, θεωρείται επιστημονικά απαράδεκτη.

Αυθόρμητες μεταλλάξεις είναι πολύ πιθανόν να συμβούν ωστόσο και στην φύση. Ονομάζονται “sports” από τους φυτοκόμους αλλά δεν είναι εύκολο να προκληθούν. Έτσι, οι φυτοκόμοι περιμένουν πολύ καιρό μέχρι να εμφανιστεί ένα καινούργιο είδος «μεταλλαγμένου» φυτού και ακόμη περισσότερο για να εμφανιστεί ένα χρήσιμο είδος. Έτσι, για να προκαλέσουν γρηγορότερα τέτοιες μεταλλάξεις χρησιμοποιούν ακτινοβολία ή χημικά όπως ethyl methane sulfonate και η συχνότητα αυξάνεται. Τα προιόντα που προκύπτουν από τέτοιες μεταλλάξεις χρησιμοποιούνται και καταναλώνονται κατά κόρον είτε είναι ζώα είτε φυτά και ονομάζονται «οργανικά» χωρίς κανέναν επίσημο έλεγχο. Υπάρχουν αυτήν την στιγμή πάνω από 2,200 τέτοια είδη ανά τον κόσμο που δημιουργήθηκαν έξω από εργαστήρια με την χρήση ακτινοβολίας και κυρίως χημικών.

Οι εργαστηριακές μεθόδοι γενετικής τροποποίησης λειτουργούν κάτω από πλήρως ελεγχόμενες συνθήκες χωρίς τον τυφλό πειραματισμό διότι μονάχα γνωστά και ακριβή γονίδια μεταφέρονται. Αντιθέτως οι συμβατικές μεθόδοι περιλαμβάνουν την μεταφορά χιλιάδων άγνωστων γονιδίων με αδιευκρίνιστες λειτουργίες μαζί με τα επιθυμητά γονίδια.

Συμπεράσματα :

Όλα αυτά που ακούγονται για τα super είδη που θα συγκεντρώνουν υπερδυνάμεις ή τρώγοντάς τα θα αντικαθιστούν εμβολιασμούς ή whatever, τουλάχιστον για τώρα, ανήκουν στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και είναι ένα κομμάτι της παραπληροφόρησης ενάντια στα μεταλλαγμένα. Όλα αυτά, είναι απλά οι δυνατότητες που έχει η συγκεκριμένη επιστήμη και όχι οι τωρινές πρακτικές της. Και είναι πολύ λογικό να επικρατεί σκεπτικισμός και φόβος απέναντι ειδικά σε κάτι με το οποίο τρεφόμαστε αλλά λίγη κοινή λογική δεν βλάπτει.

Θα μπορούσαμε φυσικά να αγνοήσουμε την τεχνολογία και να εμπιστευτούμε την τροφή μας σε γεωπόνους, φυτοκόμους και κτηνοτρόφους. Θα μπορούσαμε να τους αφήσουμε να πειραματίζονται, όπως ακριβώς γινόταν στο παρελθόν (και συνεχίζεται) και να αποσύρουμε κάθε φορά από την αγορά τα είδη που δηλητηρίασαν τους καταναλωτές όπως γίνεται κατά κόρον με διάφορες ποικιλίες πατάτας για παράδειγμα. Θα μπορούσαμε ενώ έχουμε την δυνατότητα να αναγνωρίσουμε και να απομονώσουμε τα προβληματικά γονίδια, να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να τα απομακρύνει ή να πειραματιστεί σε ελεγχόμενο περιβάλλον. Και όλα αυτά, γιατί μας έχουν πείσει ότι η γενετική τροποποίηση και οι μεταλλάξεις είναι κάτι εντελώς καινούργιο που ασκούν κάτι επικίνδυνοι και πουλημένοι τρελλοεπιστήμονες.

But it all goes down to this : Έχουμε μια συγκεκριμένη ανάγκη που είτε εργαστηριακά είτε συμβατικά πρέπει να αντιμετωπισθεί. Έχουμε αναμφισβήτητα κινδύνους, όποιον τρόπο κι αν επιλέξουμε, οι οποίοι ΔΕΝ είναι κάτι που μπορούμε να αποκλείσουμε εντελώς και έχουν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ να κάνουν με το αποτέλεσμα και όχι την μέθοδο που χρησιμοποιούμε. Απλά, είναι δεδομένο ότι η γνώση μας έχει προχωρήσει τόσο, ώστε να βρίσκουμε τρόπους να μειώσουμε όλους αυτούς τους κινδύνους.

Όταν λοιπόν η αντίδρασή μας είναι ένα ξερό ΟΧΙ, αντί έστω να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε κανένα αρνητικό κρούσμα έως αυτήν την στιγμή και να κινηθούμε επιβάλλοντας ελέγχους, αρχίζω και αναρρωτιέμαι ποιός πατεντάρει την σκέψη, την πρόοδο και τον φόβο μας.

Πηγές : The National Academy Press

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΤΡΟΦΙΜΑ (2)



(VS Συμβατικές και Βιολογικές Καλλιέργειες)

Σε γενικές γραμμές, μεταλλαγμένα τρόφιμα σημαίνει γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα που διαθέτουν επιπλέον ιδιότητες, ανάλογα την ανάγκη που θέλουμε να καλύψουν. Είτε αυτό αφορά ποσότητα και μέγιστη εκμετάλλευση των αγροτικών εκτάσεων, είτε θρεπτική αξία και ανθεκτικότητα των προιόντων σε καιρικές συνθήκες, ασθένειες ή επιθέσεις εντόμων. Ψιλοεπιστημονική φαντασία, δηλαδή.

Έχοντας στο μυαλό μου τα τετράγωνα καρπούζια, το άσπρο ποντίκι με το τερατώδες αφτί κολλημένο στην πλάτη του, κατατρόμαξα ακούγοντας όλες αυτές τις πρακτικές. Τί να το κάνω, αν έχω μπόλικο φτηνό καλαμπόκι που όμως έχει υποστεί «ακατανόητα» πειράματα και δεν ξέρω αν αύριο με σκοτώσει; Το δικό μου καλαμπόκι το θέλω να προέρχεται από τα χέρια ενός γερούλη αγρότη που δεν έκατσε να του χώνει ενέσεις και να το ταίζει χάπια σε ένα μυστικό υπόγειο για να με σκοτώσει.

Η λέξη ποικιλία και μετάλλαξη δεν είναι καθόλου νέοι όροι στις συμβατικές καλλιέργειες. Αυτά τα καινούργια Χ-crops δεν προέκυψαν από κάποιο ευφάνταστο κόμικ και δεν τα τρώμε πρώτη φορά. Οι εκστρατείες κατά των μεταλλαγμένων, δυστυχώς λειτουργούν σαν μια διαφημιστική καμπάνια. Οι λέξεις «τοξίνες» και «αλλεργίες» είναι προφανώς πολύ πιασάρικες για να πείσουν τον πληθυσμό να τα απορρίψει.

Παλιότερα φυσικά, δεν γίνονταν τέτοια πράγματα. Παλιότερα όλα ήταν αγνά και απολύτως φυσικά. Well, guess again. Ένα παράδειγμα «νέας» τροφής είναι το kiwi ή ακτινίδιο. Δεν υπήρχε κύριοι οικολόγοι τέτοιο φρούτο πουθενά πριν το 1960. Θα μπορούσαμε φυσικά να ισχυριστούμε ότι το τροποποίησαν τίποτα μυστικά εργαστήρια κάπου κοντά στην Area 51 παραδίπλα από τα πτώματα εξωγήινων αλλά είναι κοινή πρακτική για όλους σχεδόν τους γεωπόνους, ο πειραματισμός σε ποικιλίες, διασταυρώσεις και αναπαραγωγή προιόντων.

Το kiwi ήταν ένα φυτό που έβγαζε μικρά άνοστα μούρα στην Κίνα. Οι «μεταλλάξεις» ή τέλος πάντων οι πειραματισμοί στην αναπαραγωγή και την καλλιέργειά του, έγιναν στην Νέα Ζηλανδία και το αποτέλεσμα ήταν το ακτινίδιο που πρωτοπουλήθηκε στην Αμερική. And guess what : κανείς δεν το ήλεγξε ποτέ για αλλεργίες ή για προβλήματα που θα προξενούσε στην υγεία των καταναλωτών ως νέο προιόν. Αποτέλεσμα; Αλλεργίες στην ουσία actinidin. Κανείς οικολόγος δεν διαμαρτυρήθηκε, κανένας ακτιβιστής δεν διαδήλωσε να απαγορευτούν τα ακτινίδια και το καλύτερο; Τα «πειράματα» των γεωπόνων συνεχίστηκαν κανονικότατα με αρκετά παραδείγματα επιπτώσεων στην υγεία των καταναλωτών και ένα σωρό νέα είδη και ποικιλίες στο πιάτο μας. Οι μηχανισμοί ελέγχου, ανύπαρκτοι.

Αυτό που ζητούν οι οικολογικές οργανώσεις σήμερα, δεν είναι όμως απλά να ελέγχονται τα μεταλλαγμένα πριν βγουν στο εμπόριο που είναι απαραίτητο. Είναι να εξαφανιστούν εντελώς, διότι τα μεταλλαγμένα γονίδια θα εξαπλωθούν ανεξέλεγκτα στην φύση χωρίς να ξέρουμε τις επιπτώσεις. Δεν μας εξηγούν όμως περισσότερα και το κυριότερο, δεν μας εξηγούν για τα μεταλλαγμένα γονίδια που προκύπτουν ούτως ή άλλως από την φύση.

(συνεχίζεται)

P.S. Ανέκδοτο της ημέρας : Βιολογικά ακτινίδια. ;)

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΤΡΟΦΙΜΑ (1)



(VS Συμβατικές και Βιολογικές Καλλιέργειες)

Σύμφωνα με το The ABIC 2004 Manifesto όλα ξεκίνησαν από μια ανάγκη. Δεν είναι απαραίτητο πάντα τα κίνητρα της έρευνας να αφορούν την εξόντωσή μας ή την συνομωσία πολυεθνικών για να κατακτήσουν τον πλανήτη βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές μας ή κάνοντας πειράματα στον απλό κόσμο για να βγάλουν λεφτά.

Κάνοντας μια γρήγορη μετάφραση και αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, τα πράγματα έχουν ως εξής. Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις καλύπτουν περίπου το 18% του πλανήτη μας. Ο πληθυσμός αυξάνεται ραγδαία ενώ τα τρόφιμα δεν επαρκούν. Επιπροσθέτως με την εξάπλωση των πόλεων, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις μειώνονται. Σε απλά μαθηματικά (απ΄αυτά που έχουν όμως άμεσο αντίκτυπο στην ζωή όλων μας και όχι ασαφείς θεωρίες), υπήρξε άμεση ανάγκη να εφευρεθούν τρόποι για την καλύτερη εκμετάλλευση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Είτε αυτό αφορούσε ποσότητα, είτε ποιότητα των προιόντων. Οικολογική συνείδηση δηλαδή, με σωστά κίνητρα και περιορισμένο χρόνο για τα επιστημονικά μέσα που διαθέτουμε, ώστε να βρεθούν λύσεις.

Στον αντίποδα όλης αυτής της συλλογιστικής (ηθικά και πρακτικά) βρίσκονται κατά την ταπεινή μου άποψη, οι βιολογικές καλλιέργειες. Αka, λιγότερη δυνατή εκμετάλλευση της καλλιεργήσιμης γης, μικρότερες ποσότητες προιόντων που ενίοτε καταστρέφονται από συνειδητή απόρριψη της τεχνολογίας στον Υψηλό Βωμό της Ποιότητας και της Υγείας. Αφορούν πολύ μικρά ποσοστά του πληθυσμού λόγω υψηλού κόστους (η φύση αποδεικνύεται τελικά πιο ακριβή) και ο οικολογικός μανδύας με τον οποίον τα έχουν πλασάρει, είναι άτοπος και ηλίθια κοντόφθαλμος.

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη για λιγότερη χρήση χημικών αλλά η «μόδα» των βιολογικών προιόντων είναι πλήρως αντιοικολογική. Αν υποθετικά όλοι οι αγρότες επέλεγαν τις βιολογικές καλλιέργειες, θα μας θέριζε η οικολογική πείνα λόγω περιορισμένων προιόντων και μη οικολογικών εισοδημάτων. :)

(συνεχίζεται)

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2006

BORING STUFF



-Να είσαι ο εαυτός σου.

-Aν πραγματικά ήμουν ο εαυτός μου, θα κυκλοφορούσα χωρίς ρούχα και παπούτσια, θα έτρωγα με τα χέρια και δεν θα υπήρχε κανένας μα κανένας λόγος να σου μιλάω. Γι΄αυτό σου λέω, η σωστή συμβουλή δεν είναι «να είσαι ο εαυτός σου» αλλά «κάνε τον εαυτό σου όπως πρέπει να είσαι».

Τρίτη, 15 Αυγούστου 2006

DESTINATION



Κάνεις όνειρα, σχέδια, προγραμματισμούς για να ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει λόγος. Το μόνο που μετράει είναι να αντέχεις. Όσο μπορείς. Κι αν όχι, να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου να σε κρατά και τον κρατάς. Καμμιά φορά τα αποθέματα και των δύο τελειώνουν, καμμιά φορά λιγοψυχάς. Δεν έχεις πάντα δύναμη να στηρίξεις ή να στηριχτείς.

Γραμμένα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού, τα όνειρα και τα σχέδια για την ζωή σου, λες δεν μπορεί να τα κρατώ τσάμπα. Δεν τα σβήνεις αλλά και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά. Άλλοι γύρω σου προχωράνε, άλλοι σέρνονται, άλλοι τρέχουν. Ο καθένας τον δικό του βηματισμό ζωής και εσύ εκεί, βήμα βήμα να αναρρωτιέσαι γιατί μένεις πάντα τόσο πίσω και γιατί προχωράς. Δεν έχεις κανέναν λόγο. Και σιγά σιγά τα όνειρα σβήνονται, ξεφτίζουν.

Κοιτάς μόνο να περπατάς πιο γρήγορα, πιο καμαρωτά, πιο στητά. Να φαίνεται ότι έχεις γερά στο κεφάλι σου ένα πλάνο, να δείχνεις ότι έχεις αποφασίσει την ζωή σου κι ας είσαι μόνο ένα άδειο κεφάλι χωρίς έστω ένα τόσο δα σχεδιάκι ζωής. Ίσως βαθιά μέσα σου, να μην θέλεις καθόλου να σχεδιάσεις άλλες ευτυχίες. Και αυτό πονάει πιο πολύ από το άσκοπο περπάτημα. Χαμογελάς, χαιρετάς, προσπερνάς και συνεχίζεις. Έτσι, απλά για να φαίνεται ότι δεν χαλάς την παρέλαση.

Για πού όμως; Πού γαμώ το κεφάλι σου; Για πόσο; Πότε θα σταματήσεις να περπατάς, πότε θα κάτσεις να σκεφτείς, να ξαναονειρευτείς, να ξαναστήσεις τα στρατιωτάκια σου και να πολεμήσεις; Αλλά πόλεμο αληθινό αυτή την φορά. Με όλες του τις μάχες.

Όχι.

Φοβάμαι.

"And I forget just why I taste

Oh yeah I guess it makes me smile

I found it hard it's hard to find

Oh well whatever nevermind

Hello, hello, hello, hello, how low?

Hello, hello, hello, hello, how low?

With the Lights out it's less dangerous

Here we are now entertain us

I feel stupid and contagious

Here we are now entertain us

A mullato an albino

A mosquito my libido

A denial "

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2006

VIE



Ήρθε η μέρα της επίσκεψης. Μιλούσαμε κάνα μισάωρο με την μάνα μου στο τηλέφωνο. Άρχισε πάλι τα παράπονα για τις απουσίες που μου έβαλε τόσο καιρό. Μου έλειψαν αρκετά και όταν της ανακοίνωσα ότι θα περάσουμε για καφέ το απόγευμα, καταλάβαινες ότι η φωνή της γελούσε. Μετά από τρία παιδιά και ένα σπίτι μες στην φασαρία και τις φωνές, έμειναν ξαφνικά οι δυό τους. Πήραν σκυλιά, πήραν καναρίνια, φόρτωσαν το μπαλκόνι με γλάστρες και χάρισαν μια γάτα στην γιαγιά στον κάτω όροφο. Αλλά και πάλι η φασαρία δεν ήταν αρκετή. Τα σκυλάκια έγιναν φίλοι με την γάτα και οι γλάστρες θέριεψαν αλλά δεν είναι και τόσο κοινωνικές για να κάνεις μια κουβέντα της προκοπής. Όλα αυτά τα ζώα και τα φυτά, όση φροντίδα και να χρειάζονται δεν αναπληρώνουν όλη αυτή την την φροντίδα που έχουν κάνει δεύτερη φύση τους.

Κάθε φορά που πηγαίνουμε συνειδητοποιώ πόσο μου λείπουν, πόσο μου λείπει το σπίτι μου. Και δεν είναι ακριβώς στεναχώρια, αλλά μια γλυκιά νοσταλγία για όλα αυτά που έζησα εκεί. Μα πιο πολύ για εκείνους. Που ζουν πλέον μόνοι περιμένοντας ένα τηλέφωνο ή μια επίσκεψη. Και που ποτέ όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να γεμίσουν την καρδιά τους. Δεν έχουμε πια χρόνο για διαφωνίες, για απόψεις, για τα καθημερινά. Λες και αυτοί οι άνθρωποι φορτίζονται με αγκαλιές και χάδια και χωρίς να τους φορτίσεις είναι τελείως ανίκανοι να αρθρώσουν έστω μια λέξη.

Ο μπαμπάς με ενημερώνει τηλεφωνικά για τα καινούργια ψαρευτικά του. Τα ΄χει απλώσει στην ταράτσα και τα πασπατεύει κάθε μέρα. Σχεδόν ένα μήνα πριν τις διακοπές. Έτσι είχε γίνει και πέρσι. Μόνο που λίγες μέρες πριν φύγουν άρχισε ο πεντάμηνος γολγοθάς της οικογένειας στα νοσοκομεία καταλήγοντας άδικα σε διπλή κηδεία. Και μετά ξανά νοσοκομεία, εγχειρήσεις και ανίατες ασθένειες. Τσακίστηκαν και οι δύο. Φέτος τους πείσαμε να πάνε διακοπές. Ο μπαμπάς θέλει μόνο μια ακρούλα να ψαρεύει και η μαμά μια καρέκλα να ξεκουραστεί.

Σε έναν εξωφρενικά ουτοπικό κόσμο θα ήθελα να μην υπήρχε λόγος να γράψω για όλα αυτά.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2006

ΕΒΟΛΟΥΣΙΟΝ



Μόλις ξεκίνησε η Εβδομάδα Σοβαρής Επιστημονικής Μελέτης του Αυγούστου. Την βδομάδα δηλαδή που την αφιερώνουμε αποκλειστικά σε ενδελεχή μελέτη της πρωτόγονης ζωής στον πλανήτη. Της αμοιβάδας. Κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, κάνουμε πολύ σοβαρή έρευνα, εξειδικευμένη στις μηδενικές ψυχοπνευματικοσωματικές διακυμάνσεις του πιο σοφού οργανισμού που υπήρξε ποτέ στην Γη.

[Με μικρούλες διαφορές. Οι αμοιβάδες για παράδειγμα, δεν έπιναν φραπεδούμπες, δεν σαπάκιαζαν σε δυό καρέκλες και δεν είχαν υπολογιστές. Αλλά είμαι σίγουρη ότι καταφέρνουμε στο έπακρο να προσεγγίσουμε τί ακριβώς γινόταν στο μυαλό της μικρής αμοιβάδας τότε].

Θέλει φυσικά ειδικές γνώσεις όλο αυτό αλλά μπορείς να πεις ότι κάποιοι άνθρωποι είναι γεννημένοι για την επιστήμη και το καλό της ανθρωπότητας. Και γαμώ τα κύτταρα ήταν, που λέτε. Είχε περάσει σε τέτοια μορφή ζεν και διαλογισμού που είχε καταφέρει να δημιουργήσει διαστημικό κενό στον εγκέφαλό της. Και όχι μόνο αυτό αλλά έκανε και την μαγκιά να το περάσει αυτό στην ανθρωπότητα μέσω κυτταρικής μνήμης. Ώπα, σας μπέρδεψα.

Μισό, να το κάνω ταληράκια γιατί είναι λίγο δύσκολο αυτό. Είναι ρε παιδάκι μου μερικοί άνθρωποι που άμα τους βάλεις απέναντι σε μια αμοιβάδα ή σε άλλους ανθρώπους με παρόμοια κυτταρική μνήμη, συννενοούνται άψογα. Παρατηρήστε π.χ. τους αρχιδόκαμπους σε τίποτε κλαμπάκια. Τηλεπάθεια λέμε. Όλοι μα όλοι πάνε για να γαμήσουν. Αυτό δηλαδή εσείς πώς το εξηγείτε; Ε, με λίγη παρατήρηση, μερικά πειράματα και ένα έργο ζωής, είναι εύκολο να καταλάβεις ότι ζεν γεννιέσαι δεν γίνεσαι. Και άμα σκεφτείς ότι ακόμη και η αμοιβάδα κατάφερε να εξελιχθεί, (που δεν είχε και φραπέ γιατί τα υπόλοιπα είναι ψιλοάχρηστα), καρασίγουρα εμείς που την έχουμε ξεσκίσει την εξέλιξη, πάμε για Νόμπελ, Όσκαρ και Φέις οφ δε γίαρ. Με μπικίνι.

Και φυσικά τα πειράματά μας γίνονται στην «σπηλιά» μας (οι πασέ επιστήμονες το λένε και εργαστήρι) κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες*.

* Εχμ... όταν λέμε ελεγχόμενες συνθήκες μιλάμε για πολύ προχώ συνθήκες:

1.Μοτο : Dreamers of the world unite. You have nothing to loose but your carma.

2.Μουσική : «Sometimes, when I look deep in your eyes, I swear I can see your soul» James.

Στο τέρμα όμως.  :)

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2006

HOSTEL



Έκανα την χοντρή μαλακία και είδα το hostel. Την καινούργια ταινία του Ταραντίνο που πρέπει να είσαι χειρουργός ή χασάπης για να την αντέξεις. Και δεν είναι λόγω του splatterίστικου mood που έχει καβαλήσει τόσα χρόνια τον Ταραντίνο, όσο η φρίκη της ωμής βίας που προκύπτει από τον κορεσμό του σύγχρονου ανθρώπου και την ανάγκη του για νέες συγκινήσεις (όπως θα έλεγε και ο Κουτσογιαννόπουλος).

Χοντρικά*, πρόκειται για ένα μυστικό οίκημα σε ένα χωριό όπου πληρώνεις αστρονομικό αντίτιμο για να «διασκεδάσεις». Well, το «διασκεδάσεις» είναι πάνω κάτω να σου δέσουν σε μια καρέκλα ένα τυχαίο θύμα και να το βασανίζεις ζωντανό με όποιον τρόπο γουστάρεις. Και βλέπεις πάμπλουτους ασυγκίνητους να κόβουν σάρκες στην ψύχρα, να βγάζουν μάτια, να πειραματίζονται πάνω σε ζωντανούς ανθρώπους που ουρλιάζουν, ξερνάνε και ένα σωρό άλλα (που ΔΕΝ πάνε με κόκα κόλα και ποπ κορν).

Υποτίθεται ότι αυτό το είδος διασκέδασης προκύπτει αμέσως μετά τον σεξοτουρισμό, την παιδοφιλία και είναι λίιιιγο πιο πέρα από τις γνωστές διαστροφούλες. Σαφώς πρόκειται για φανταστικό σενάριο αλλά αν εξαιρέσεις εντελώς τις φρικιαστικές εικόνες (που είναι παραπλανητικές γιατί ο σκοπός δεν είναι φαντάζομαι να βρίζεις τον Ταραντίνο και όλο του το σόι), έχει ένα point. Αν ας πούμε δεν είχαμε πολέμους να πορωθούμε, τρομοκράτες να φοβηθούμε, στιγερά εγκλήματα να διαλευκάνουμε και σαπουνόπερες να κολλήσουμε, θα έλεγα ότι αυτή η συγκίνηση θα ήταν the next best thing.

*Στην περίπτωση που θέλατε να το δείτε και σας χαλάω το suspense, σας ενημερώνω ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Συνήθως δεν τα κάνω αυτά αν σκεφτείτε ότι ποτέ δεν είπα σε κάποιον που ήθελε να δει τους «Συνήθεις ύποπτους» ότι ο ένοχος είναι ο κουτσός. Ποτέ. Τα σέβομαι συνήθως εγώ αυτά τα πράγματα. Απλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν μετράει καθόλου το suspense αλλά η ύψιστη αποτύπωση του πώς είναι για παράδειγμα, να κόβεις τους τένοντες των ποδιών ενός ξυπνητού ανθρώπου (αφού φυσικά έχεις πάρει ένα νυστέρι και έχεις κόψει βυζιά και κομμάτια κοιλιάς) και μετά να λες στο θύμα ότι είναι και καλά ελεύθερο. Και ο μαλάκας το πίστεψε και πήγε να τρέξει! Πολλά γέλια, σας λέω.

Τέλος πάντων. Αυτό που μετράει λοιπόν, είναι πόσο μαλάκας μπορεί να γίνει κάποιος αν έχει πολλά λεφτά και βαριέται να πηδήξει.

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2006

ESCAPING FROM REALITY



Debating with CGP

Διαβάζοντας τις οικονομικές στήλες των εφημερίδων, κάτι δεν μου παει καλά. Τελικά υπαρχει κρίση στην οικονομία η όχι”.

Φαντάζομαι ότι θα μας το απαντήσεις ωσονούπω. :)


Η επίσημη γραμμή των εφημερίδων και των καναλιών είναι ότι ο μέσος έλληνας περίπου λοιμοκτονεί. Ερχονται όμως τα στατιστικά στοιχεία και βλέπουμε ότι μάλλον δεν λοιμοκτονούμε, διότι αν λοιμοκτονούσαμε δεν θα βλέπαμε άυξηση στις λιανικές πωλήσεις, αύξηση σε οικοδομική δραστηριότητα, κίνηση φορτηγών στους δρόμους, αύξηση στις πωλήσεις σε εστιατόρια ( Δηλαδή ποίοι πάνε και τρώνε, μόνο οι κάτοικοι της Εκάλης και του Ψυχικού, ας σοβαρευτούμε λίγο) κλπ κλπ”.

Αν κάνουμε ότι σοβαρευόμαστε, θα πρέπει όλα αυτά τα στατιστικά στοιχεία να τα αντιπαραβάλουμε με το ύψος των μισθών, των συντάξεων και το κύμα κατασχέσεων από τις Τράπεζες, όπως και το ύψος των δανείων που έχει φτάσει στον ουρανό. Η οικονομία δεν είναι τούρτα για να κόψεις το κομμάτι που σου αρέσει. Εκτός αν θες να τo πας κάπου συγκεκριμένα... Συμψηφιστικά λοιπόν, πάμε κατά διαόλου.

"Δεν λοιμοκτονούμε, ένα μέρος του πληθυσμού πιέζεται, αλλά ένα άλλο, πολύ μεγαλύτερο ευημερεί".

Το πολύ μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που ευημερεί δεν είναι απαραίτητο να είναι αριθμητικά μεγαλύτερο (και δεν είναι). Μπορεί να είναι οικονομικά μεγαλύτερο. Αν για παράδειγμα ήσουν ο Λάτσης, θα μέτραγες οικονομικά για δυό χιλιάδες συνταξιούχους (και άλλους τρεις χιλιάδες που έκρυψες από την εφορία), οπότε καταλαβαίνεις ότι η πλάστιγγα ισορροπεί αλλά αριθμητικά, παπάρια ισορροπία είναι.

Αν δεν είναι έτσι, τότε κάτι παει στραβά με τα νούμερα”.

Τίποτε δεν πάει στραβά με τα νούμερα, αρκεί να τα βάλεις κάτω σε μια κόλλα χαρτί και να κάνεις την σούμα. Elementary economics (ψιλικατζίδικο δατ ιζ). ;)

Και βέβαια η ανάπτυξη χρηματοδοτείται από δάνεια αλλά σε ποίο μέρος του πολιτισμένου κόσμου δεν γίνεται αυτό ? Και από ότι φαίνεται έχουμε δρόμο ακόμη μπροστά μας γιά περαιτέρω χρηματοδότηση της διαβίωσης μας. Το πρόβλημα θα προκύψει αν γιά κάποιο λόγο σταματήσει η πιστοδότηση. Αλλά αυτό από μόνο του δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο γιά να ανάσχεση της ανάπτυξης”.

Δηλαδή για να καταλάβω, ένα ατράνταχτο δείγμα της ανάπτυξης μιας χώρας είναι κατά πόσο χρηματοδοτείται η διαβίωση των πολιτών της; Ναι, τότε σε αυτή την περίπτωση έχουμε και γαμώ τις αναπτύξεις, αν σκεφτείς ότι χρωστάμε τα κέρατά μας. Αλλά για στάσου. Αν σταματήσει - λες- η πιστοδότηση, η ανάπτυξή μας θα συνεχιστεί; Πώς ακριβώς;

"Ας ελπίσουμε ότι το τραπεζικό σύστημα θα παίξει σωστά τον ρόλο του και θα δίνει χορηγήσεις με σωστά τραπεζικά κριτήρια, κάτι που μέχρι τώρα φαίνεται να κάνει”.

Πες μου έναν Έλληνα που δεν κατάφερε να πάρει πιστωτική κάρτα γιατί δεν πληρούσε τα κριτήρια της τράπεζας. Πες μου ποιά είναι αυτά τα «σωστά τραπεζικά κριτήρια» εκτός από το να δανείζει κάθε Τράπεζα, ακριβά λεφτά σε όποιον κακομοίρη βάλει την γαμημένη υπογραφή ακόμη κι αν δεν έχει στον ήλιο μοίρα.

Αρα που είναι το πρόβλημα ? "

Έλα μου ντε! Όμορφος κόσμος, ηθικός , αγγελικά σκατένιος.

"Μας είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι λειτουργούμε στην ζώνη του EURO και σαν πολιτισμένη χώρα έχουμε απειλές αλλά και ευκαιρίες ? Και από ότι φαίνεται κάποιοι έχουν αρπάξει τις ευκαιρίες, γιά όσο υπαρχουν, από τα κέρατα και προχωρούν μπροστά. Κάποιοι άλλοι μεμψιμοιρούν και προασπίζουν τον Εθνικό πλούτο... Μα είμαστε στα συγκαλά μας ? Είναι δυνατόν να μιλάμε γιά κρίση όταν μία χώρα απορροφά 1 εκατ μετανάστες ? Που δουλεύουν αυτοί ? Ποίοι τους πληρώνουν ? Ποίοι αγοράζουν τις υπηρεσίες που προσφέρουν ? ΟΛΟΙ ΜΑΣ !!!!!!!!!!!!

Αμ, πες το ντε τόση ώρα! Όλοι αυτοί λοιπόν που «ζορίζονται» οικονομικά, ουσιαστικά είτε είναι τεμπέληδες, είτε δεν εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες, είτε τους αρέσει να κλαίγονται (κάτι μου θυμίζει αυτό). Ντροπή τους λοιπόν! Τα γουρούνια...

"Εδώ κάπου οι οικονομικοί μας δημοσιογράφοι έχουν ευθύνη να εκπαιδεύσουν τους αναγνώστες στην νέα πραγματικότητα, διότι θα έχουμε και κρίση αλλά όσο διαρκεί το παρτυ ας το απολαύσουμε και να μάθουμε να λειτουργούμε σαν οικονομικά σκεπτόμενοι άνθρωποι και όχι σαν τριτικοσμικοί κακομοίρηδες. Εχει μπροστά της τεράστιο έργο η οικονομική δημοσιογραφία, να ελέγχει, να ενημερώνει αλλά και να εκπαιδεύει τους αναγνώστες”.

Νάτην πάλι αυτή η «νέα πραγματικότητα». Λοιπόν, το ρεζουμέ είναι ότι ζούμε σε μια χώρα που ευημερεί, που αναπτύσσεται του σκοτωμού, που έχει «πάρτυ» δηλαδή.

Αν κυρίες και κύριοι (ή «τριτοκοσμικοί κακομοίρηδες» διαλέγετε και παίρνετε) εσείς έχετε αντίρρηση ή πεινάτε, για όλα φταίνε οι δημοσιογράφοι που δεν σας ενημέρωσαν σωστά. Α, όλα κι όλα. Επιτέλους, δείτε την «νέα πραγματικότητα» και αρπάξτε τις ευκαιρίες γύρω σας, γιατί μου φαίνεται ότι πολύ το έχετε ρίξει στην κλάψα εδώ μέσα!

NEW AGE SUCKS...



...γιατί μπαστακώθηκε απ΄το πουθενά και αν πεις κουβέντα αρχίζουν τις εξυπνάδες περί Μεσαίωνα. Γιατί στρατολογεί ένα σωρό φιλοσοφίες απ΄όπου ή όποτε κι αν προέρχονται, αρκεί να μπορούν να εμπορευματοποιηθούν και να περιέχουν την ανάλογη «μαγεία» του να ξεφεύγεις – εύκολα – από – τα - σκατά. Χωρίς ναρκωτικά, δηλαδή. Τί να το κάνεις το Φενγκ-Σούι αν δεν μπορείς να το γυρίσεις σε φράγκα; Ποιός θα έχεζε τις μάγγισες της Σμύρνης αν δεν του πουλούσαν πακετάκι την τράπουλα; Ποιός θα νοιαζόταν για τις παπαριές της Σαιεντολογίας αν δεν είχε διάσημους οπαδούς και ισχυρισμούς για εξωγήινους;

Έπειτα, δεν κατάλαβα, από πού κι ως πού ένα φιλοσοφικό ή πνευματικό (ή δεν ξέρω τί άλλο) ρεύμα χώνει την μύτη του σε επιστημονικά επιτεύγματα και τα ακυρώνει μόνο και μόνο για να προωθήσει μαγείες και ματζούνια; Πού χωράνε συνομωσιολογίες και λογικές «Εκείνοι – εναντίον – Σου», σε ένα τέτοιο κίνημα; Και γιατί όσοι επιστήμονες διαφωνούν μαζί τους είναι ντε και καλά πουλημένοι στις πολυεθνικές; Όλοι αυτοί οι «spiritual» άνθρωποι, πώς στο διάολο πάνε και κολλάνε σε ότι καινούργιο σκατό μας σερβίρουν; Και τα παιδιά τους, τί φταίνε;

Θέλω να πω, οι Ινδιάνοι είχαν μια εκπληκτική φιλοσοφία αλλά όσο και να εκτιμήσω ή να εντρυφήσω στις σοφίες τους, στις θρησκείες τους ή στις μουσικές τους, δεν παύει να είναι μεγάλη μαλακία να χορεύω τον χορό της βροχής για να βρέξει. Τέλος πάντων, θέτε να κάνετε τους Ινδιάνους; Fine. Πάρτε τα χρήσιμα από την κάθε φιλοσοφία και αφήστε τα υπόλοιπα στην εποχή που ανήκουν. Αλλά χρειάζεται και λίγο μυαλό για να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο. Γιατί άμα μου διαβάζεις για παράδειγμα Όμηρο ή Πλάτωνα και αυτό που συμπεραίνεις είναι ότι οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν νταλαβέρια με εξωγήινους, ε χέσε μας. Τράβα να διαβάσεις καμιά Κοκκινοσκουφίτσα. Τουλάχιστον λύκοι υπάρχουν.

Έχουν γίνει όλα ένας τεράστιος αχταρμάς και δεν ξέρεις από πού θα την φας. Γιατί άμα πιστεύεις σε μία τέτοια μαλακία, συνήθως πιστεύεις σε όλες. Ο άξονας είναι κοινός. Κριτική (new age) σκέψη – δυσπιστία χωρίς γνώσεις – εμμονή σε παραδοσιακές πρακτικές ως αθώες – ακύρωση ΚΑΘΕ επιστήμης – ευτυχισμένη ζωή. Η μόνιμη αισιοδοξία σε όλο της το μεγαλείο, όταν για να είσαι μόνιμα αισιόδοξος στις μέρες μας πρέπει να έχεις κάνει στην καλύτερη, ηρωίνη και στην χειρότερη, λοβοτομή. Ο χαζοχαρούμενος Τομ δεν πιάνεται, αυτός έχει φράγκα.

Και αυτό που μου την σπάει πιο πολύ, είναι ότι έχει εισχωρήσει παντού. Στην παιδεία, στις πολιτικές ιδεολογίες, στα μέσα. Έξω λέει η βιολογία από τα σχολεία, έξω οι θεωρίες της εξέλιξης. Και οι κυβερνήσεις σιγοντάρουν. Να ρωτάει το παιδί σου πώς το γέννησες και το μόνο που θα του κάνει λογικό θα είναι ότι το έφερε ο πελαργός. Να βάλετε ρε σεις και μάθημα για οργόνες, για ούφο και για το διάβασμα αύρας. Αλλά να ξέρετε, στις επόμενες εκλογές εγώ θα στείλω την αύρα μου να ψηφίσει.

Όπως και με τα εκάστοτε κολλήματα που μας πιάνουν (ορθορεξίες, γυμναστικές και αρχαιολαγνείες) έτσι κι αυτό, μου θυμίζει θρησκεία. Μόνο που η προσευχή, ονομάστηκε διαλογισμός, auditing (ή δεν ξέρω τί άλλο) και ο παπάς έγινε πνευματικός ή καθοδηγητής, ή τέλος πάντων οποιοσδήποτε με αρκετά εξωτικό όνομα που θα κάτσει να ξυρίσει το κεφάλι του και θα βάλει μια κελεμπία. Και εννοείται δεν έχουν ιδέα τί σημαίνει πραγματικά διαλογισμός. Γιατί αν έκαναν έστω και τρία λεπτά διαλογισμού και αληθινή προσπάθεια αυτογνωσίας, θα είχαμε ομαδικές αυτοκτονίες και δράματα.

Είμαι πεπεισμένη ότι όλα ξεκίνησαν με τον Κοέλιο. Πάει και τελείωσε, μας έχει καταστρέψει παγκοσμίως αυτός ο μαλάκας.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2006

MAD



Πόση μαλακία να αντέξει κανείς; Πόσα ακόμα ηλίθια post πρέπει να διαβάσω για να αρχίσω να ουρλιάζω; Αρχίζω και ξενερώνω άσχημα με τα blogs. Το «νέο» και «ανατρεπτικό» και «επαναστατικό» αυτό μέσο, κάτω από όλα αυτά τα σπουδαία έχει περάσει κάτι πίπες και κάτι κουλά, που ούτε ο τελευταίος σκληροπυρηνικός φασίστας δεν θα είχε διανοηθεί. Και εντάξει, ας πει ο καθένας ότι γουστάρει. Αλλά αντίδραση καμμία. Γιατί; Γιατί το είπε ο τάδε που είναι φίλος με τον τάδε, που που που. Σκατά.

Και όχι τίποτε άλλο, αν αρχίσω και τα χώνω, μετά σου κολλάνε την ταμπελίτσα metablogger που πολύ της μόδας έγινε, αλλά όχι για τους σωστούς λόγους. Ο φίλος μου ο Δημήτρης το ξέρει πολύ καλά. Γιατί τελικά είναι προτιμότερο να γράψεις ότι ο Χ είναι μαλάκας παρά ότι διαφωνείς με την άποψή του. Το πρώτο έχει πλάκα, έχει άποψη, έχει οπαδούς. Το δεύτερο είναι κατάπτυστο και μεταφράζεται ότι «ο χ είναι μαλάκας αλλά είμαι πολύ φίδι και τον χτυπάω και καλά στο κείμενο» οπότε πλακώνουν όλοι να σου βγάλουν στην φόρα τις προθέσεις σου. Χωρίς να σε ξέρουν οι μαλάκες. Το αντικείμενο χάνεται, τα στρατόπεδα κυριαρχούν και οι πίπες συνεχίζουν και γράφονται χωρίς να υπάρχει μετά μια μόνο λεξούλα για την οποία να μην υπάρξουν αντιδράσεις αλλά για εντελώς μαλακισμένους λόγους. Ένα θέατρο. Θα ήθελα το να πεις την άποψή σου να μην είναι άσκηση θάρρους και συγκέντρωση οπαδών. Να είναι μια ειλικρινή κατάθεση επιχειρημάτων και αυτό το έχω δει από ελάχιστους.

Θα μου πεις γιατί τα γράφεις όλα αυτά τώρα. Γιατί είδα ένα «επικίνδυνο» κείμενο. Και γιατί οι οπαδοί δρουν σαν τα αρνιά και πιστεύουν τελικά τα πάντα αρκεί να έχουν μέσα την λέξη «εναλλακτικό», «φυσικό» και «πατροπαράδοτο». Και γιατί αν πεις κουβέντα δεν κοιτάει κανείς το γαμημένο το επιχείρημά σου. Παρά μόνο τις κατά – φαντασίαν - προθέσεις σου, το nik σου και τα link σου. Και μας φταίνε μετά οι ανώνυμοι. Κάποτε είχα συμβουλέψει φίλο μου να μην τα χώνει. Ότι τα μπλογκς δεν είναι fora, ότι γνωριζόμαστε λίγο παραπάνω, ότι η κατάσταση είναι πιο οικογενειακή. Ήμουν λάθος. Θέλει ταρακούνημα η κατάσταση για να βγάλεις ουσία. Αν ψάχνεις ουσία.

Αυτά, για να ξεκαθαρίσω ότι χέστηκα αν γίνω μισητή στην τελική. Είμαι εδώ για να πω την γνώμη μου. Η οποία έχει να κάνει με ΚΕΙΜΕΝΑ και ΑΠΟΨΕΙΣ. Όχι με ανθρώπους. Δεν είμαι εδώ για να κάνω φίλους, ούτε να βρω γκόμενο και οπαδούς.

Btw, ρε άσχετε, μας κούφανες τελείως λέμε!

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2006

ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ...



...είναι ταξικό;

Είχα διαβάσει κάπου ότι το χιούμορ δεν μπορεί με καμμία παναγία να προέρχεται από ανθρώπους που δεν έχει τσακιστεί έστω και λίγο η αξιοπρέπειά τους, που δεν έχουν πονέσει, που δεν έχουν λόγους να καυτηριάσουν τα κακώς κείμενα που τους ταλαιπωρούν. Δεν θα δεις χιούμορ άξιο λόγου ανάμεσα στις κυρίαρχες τάξεις. Πιο πιθανό είναι να το συναντήσεις σε πολύ καταπιεσμένες ομάδες. Οι ομοφυλόφιλοι είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα. Γιατί είναι από τους λίγους τρόπους που τους έμειναν για να αντιδράσουν για όλα αυτά που περνούν.

Ο Χριστόδουλος όσα ανέκδοτα και να μου πει δεν πρόκειται να με κάνει να γελάσω (μάλλον θα αηδιάσω) αλλά θα σκάσει το χείλι μου όταν ο Λαζόπουλος αρχίζει να σατυρίζει τα τηλεκακόμοιρα, αναδεικνύοντας πόσο μακριά είναι όλα αυτά τα ψώνια από την πραγματική ζωή και από όλα αυτά τα φριχτά που έντεχνα πασπαλίζονται με κώλους και βυζιά στην οθόνη μου. Και τότε είναι που καταλαβαίνω την ανάγκη της σάτυρας. Που δεν πρέπει να έχει όρια. Τουλάχιστον όχι τα «όρια» που ορίζουν οι αποπάνω. Τα όρια πρέπει να τα ορίζει η ζωή που ζούμε. Και όταν αυτή διέπεται από πλήρη ανηθικότητα και σκοταδισμό, τότε ποιός έχει το δικαίωμα να ορίσει όρια;

Και ψάχνω να ορίσω τα δικά μου «όρια». Όλη αυτή η «σάτυρα» που γίνεται στην πλάτη μου και σε όλους τους απλούς ανθρώπους, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της εξύβρισης, της υποτίμησης της νοημοσύνης, της κλεψιάς, της παρανομίας. Η σάτυρα που μου γίνεται από τις Τράπεζες, από την Τηλεόραση, από την Κυβέρνηση, από αυτό που μου σερβίρουν για Παιδεία και από τα λαμόγια που πλέον τα ονομάσαμε Πολιτικούς, δεν έχει κανένα μα κανένα όριο. Εκείνοι γελάνε και εγώ φωνάζω για όρια.

Και όταν έρθει η στιγμή να αστειευτώ κι εγώ με τα κομμένα μου φτερά, να σατυρήσω, να αυτοσαρκαστώ, τότε όλοι φωνάζουν «ανήθικο», «τραβηγμένο», «παράνομο». Και είναι άδικο. Άμα πω τον Καραμανλή μαλάκα είναι έξω από τα όρια, εκείνος όμως εδώ και τόσα χρόνια με φωνάζει μαλάκα κάθε μέρα και μου φέρεται ως τέτοιο χωρίς στην ουσία να μπορώ να αντιδράσω. Ακόμα κι αν τον σουτάρω στις επόμενες εκλογές θα έχει πάντα τρόπους να επηρρεάζει την ζωή μου κι αυτός και τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Είναι άδικο γαμώτο.

Το χιούμορ και η σάτυρα ναι, προέρχονται από τσακισμένους ανθρώπους. Το γέλιο όμως ποτέ δεν το κάνουμε εμείς.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2006

KNOCKING ON HEAVEN’S DOOR



Σπάω το κεφάλι μου αυτές τις μέρες. Παίρνω στρατιωτάκια, τα χώνω σε κουτάκια και βάζω γύρω γύρω εχθρούς. Και μετά ψάχνω τρόπο πώς θα μπορούσε να γίνει «πόλεμος» αλλά χωρίς πόλεμο. Από αίτια δεν πάσχω. Τους βάζω να πλακώνονται για κουκουρέλαιο, για πλυντηρικά όπλα, για θέματα πίστης. Βλέπετε, τα μισά μου στρατιωτάκια πιστεύουν στο Μπουρδάνι και τα άλλα μισά στην Κουλή Παρακαταθήκη. Έχω και κάτι δισεκατομμύρια πιστούς του Βίδα, αλλά αυτοί δεν ανακατεύονται – ακόμα.

Είναι όλα τους πολύ αγριεμένα και τα κρατάω με νύχια και με δόντια. Χθες το βράδι πήγε ένα κόκκινο και βούτηξε ένα μπλε για αιχμάλωτο. Τα μπλε τσαντίστηκαν και περιμένουν να τους συναρμολογήσω ένα κανονάκι. Τους είπα ότι θα κάνουμε κανονική δίκη πρώτα. Κάτι ρουφ, άκουσαν παράπονα ότι η δίκη θα είναι σικέ και ότι μου την έχουν στημένη. Κοίτα ρε, να βοηθήσω πήγα και θα βρω τον μπελά μου. Μισό παιδιά, επιβάλλεται λίγο χέσιμο...Αφού ρε βλαμμένα εγώ σας έστησα, ψεύτικα είσαστε λέμε, εγώ σας έβαλα να πλακωθείτε, αφήστε τις μαλακίες να κάνουμε κάνα επιστημονικό πείραμα της προκοπής. Κοίτα ρε, το πιστέψανε.

Πάμε παρακάτω. Λοιπόν, βλέποντας τα πράγματα κυριολεκτικά από πάνω, οφείλω να παρατηρήσω ότι τα στρατιωτάκια μου φαίνονται πολύ μικρά. Όσο όμως τα πλησιάζω μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και νομίζεις ότι θα σου βγάλουν το μάτι. Για ευνόητους λόγους, θα συνεχίσω τις παρατηρήσεις μου...από πάνω. Δύο λύσεις μπορώ να σκεφτώ. Είτε να συναρμολογήσω κανόνια και πύραυλους και κάτι καταπέλτες που έχουνε ξεμείνει από ένα σαράβαλο κάστρο (τους δράκους δεν τους δίνω με τίποτα λέμε) και να κάτσω να δω το θέαμα, είτε να συναρμολογήσω την αρένα των Ρωμαίων χωρίς τα λιοντάρια.

Βασικά, τα στρατιωτάκια είναι φτιαγμένα κυρίως για νταβαντούρι. Το κάθε μαλακισμένο που έχει στρατιωτάκια, για να τα γαμήσει στους πολέμους τα ΄χει. Οπότε φαντάζεστε ότι ένα επιστημονικό πείραμα πρέπει να περιλαμβάνει νέες μεθόδους. Συναρμολόγησα την αρένα και την έβαλα στην μέση. Τα στρατιωτάκια ξενέρωσαν άσχημα στην αρχή αλλά τους εξήγησα ότι είναι φτιαγμένα για παιχνίδι και αυτό είναι ένα πολύ γαμάτο παιχνίδι (και μαλακισμένα θα κάνετε ότι θέλω στην τελική, σιγά που θα το συζητήσουμε).

Οι κανόνες ήταν απλοί. Έλα εδώ κύριε κόκκινε, γιατί πήγες και βούτηξες τον μπλε; Μάλιστα. Ποιός σου ΄δωσε την διαταγή; Ωραία. Έλα ΄δω κύριε αρχηγέ, πάρε το σπαθάκι σου και έμπα στην αρένα. Κύριοι κόκκινοι, ποιός είναι ο αρχηγός σας; Όμορφα. Όποιος κοτέψει, ξηλώνω με την μία τα γαλόνια και βρίσκουμε άλλον. Ξηγημένοι; Λοιπόν, όποιος μαυρίσει πρώτος το μάτι του άλλου κέρδισε. Χτυπήματα σε γεννητι.... σε πλαστικά όργανα, απαγορεύονται.

Και γαμώ τις μάχες είχαμε. Ούτε προστατευτικά έβαλα στις κερκίδες, ούτε λιοντάρια χρειάστηκα. Οι σεκιουριτάδες με έγραψαν στ’ αρχίδια τους και κοίταγαν τον αγώνα. Ξεπουλήσαμε σας λέω. Ξεσκίστηκαν οι δύο τύποι, χέστηκα ποιός κέρδισε και μετά το ρίξαμε στο γλέντι. Γιατί και θέαμα είχαμε και πάθος και ξεκίνησε και η περίοδος των μεταγραφών, που σημαίνει ότι το ενδιαφέρον των φιλάθλων είναι στο ζενίθ.

...και μετά άνοιξα την τηλεόραση. Και μετά σκέφτηκα να τους δανείσω την αρένα μου.

Mama put my guns in the ground I can't shoot them anymore

That cold black cloud is comin' down

Feels like I'm knockin' on heaven's door

Knock knock knockin' on heaven's door

IT WOULDN'T BE LUCK IF YOU COULD GET OUT OF LIFE ALIVE

Knock knock knockin' on heaven's door

ΦΕΡΜΠΥ



(φως + derby, that is)

Φιλικό λέει, ο γαύρος. Ξέρετε, από αυτά τα φιλικά που πας όλο φιλία στο γήπεδο να θαυμάσεις τα καινούργια αστέρια της ομάδας σου και να μάθεις τα νέα φιλικά συνθήματα. Που κάθεσαι στην κερκίδα χαρούμενος και δεν σε νοιάζει αν χάσεις ή κερδίσεις...αρκεί να μην ψώνισες και φέτος παλτά. Που όλοι ψώνισαν δηλαδή αλλά φροντίζεις να τα επαινέσεις τόσο όσο και οι εφημερίδες και το ραδιόφωνο και οι παράγοντες και όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι που πλήρωσαν το διαρκείας και πρέπει τώρα να πείσουν τις γυναίκες τους ότι τ΄άξιζε τα λεφτά του.

Και να είσαι γαύρος, να πω σωστός. Ένα μαγικό από τον Ρίμπο και έκανες απόσβεση. Αν είσαι αεκάκι ή βάζελος την γάμησες. Γιατί δεν υπάρχει διαρκείας για το τσάμπιονς λίγκ ή το άλλο ρε γαμώτο πώς το λένε, το πιο κάτω... ουέφα νομίζω, υπάρχει μόνο για την Ελλαδίτσα. Χωρίς πλάκα τώρα, για τις ομάδες που διαπρέπουν στο εξωτερικό έπρεπε να υπάρχει ένα διαρκείας για να βλέπεις όλους τους αγώνες λάιβ. Με πακετάκια τσάρτερ με εκείνα τα ωραία φυστίκια και με ειδικές θέσεις στο γήπεδο πάνω πάνω – για να φεύγεις γρηγορότερα. Κάτι σαν τζόγος όμως. Αν είσαι βάζελος για παράδειγμα ξέρεις ότι η ομάδα σου γαμάει στο εξωτερικό και θα τρως όλο το χρόνο φυστικάκια στο τσάρτερ και η γυναίκα σου θα είναι χαρούμενη που δεν πήγαν τσάμπα τα λεφτά σου. Και θα είσαι μετά και υπεράνω του ελληνικού πρωταθλήματος. Αν είσαι γαύρος τζογάρεις κανονικά, ενώ αν είσαι άεκ, ε θα το κάνεις για να ενισχύσεις την ομάδα όπως πάντα.

Τί στο διάολο μ΄έπιασε τώρα και γράφω για το κωλοποδόσφαιρο... πάντως πρέπει να έγραψα κακίες. Γουστάρω!

(να τί κάνει τρεις ώρες ακρόαση σπορ εφ εμ και κλαψιάρηδες ακροατές)

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2006

ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ




Λες «σύντροφος», λες «αδελφή ψυχή», λες «το άλλο μου μισό» μέχρι κάτι να στραβώσει. Τότε, τα πράγματα είναι απλούστατα : είναι άντρας. Και μάλιστα του έχεις δώσει και τα ανάλογα χαρακτηριστικά. Είναι εγωιστής, σαβουρογάμης, άπιστος και ένα σωρό πράγματα που αδύνατον να υπάρχουν σε γυναίκα. Δηλαδή πόσο πιο μαλακία ισχυρισμό μπορεί κάποιος να κάνει;

Και αρχίζεις τις αναλύσεις για τα παιδικά του χρόνια, τις προηγούμενες σχέσεις του, αυτά που έκανε, αυτά που δεν έκανε, για να ισχυροποιήσεις τα επιχειρήματά σου ενάντια στην φύση του. Και ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι οι περισσότερες γυναίκες είναι με το μέρος σου. Και χαίρομαι, γιατί οι άνθρωποι είμαστε έτοιμοι για εύκολα συμπεράσματα, γρήγορα και αποτελεσματικά για την ψυχική μας υγεία : φταίει η φύση του.

Ηρεμείς και ξαναπροσπαθείς σοφότερη. Όμως στο πίσω μέρος του μυαλού σου, αυτή η παραδοχή σε δηλητηριάζει. Κάθε του κίνηση έχει ήδη εξηγηθεί, κάθε του λέξη έχει ένα αίτιο συνυφασμένο με την ατελή του φύση, κάθε αναποδιά στην σχέση, είναι αναμενόμενη και σχεδόν σίγουρη. Και ξαναχωρίζεις. Και ξαναπροσπαθείς. Και ξαναχωρίζεις. Και κάθε φορά ισχυροποιείς όλο και περισσότερο τα επιχειρήματά σου. Μέχρι που σιγουρεύεσαι.

Αλλά και πάλι απορείς. Πώς γίνεται και κάποιες ανέχονται αυτή την φύση για όλη τους τη ζωή; Πώς μπορεί κανείς να βρει την ευτυχία με ένα τόσο μισητό πλάσμα; Γιατί ΟΛΕΣ οι γυναίκες δεν καταλαβαίνουν όλη αυτή την σοφία που τους μοιράζεις απλόχερα; Αφού οι ενδείξεις και οι αποδείξεις υπάρχουν. Έλα μου ντε!

Και μετά ο κόσμος χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα. Στους ανθρώπους και σε αυτούς που χωρίζουν τους ανθρώπους σε άντρες και γυναίκες.

Και μετά απορείς. Πώς γίνεται να υπάρχουν άντρες που θεωρούν ότι «όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες» και γυναίκες που θεωρούν ότι «όλοι οι άντρες είναι μαλάκες»;

Και μετά κοιτάς γύρω σου και καταλαβαίνεις ότι το στρατόπεδό σου δεν έχει ούτε έναν Άνθρωπο.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2006

ΠΩΣ ΕΙΠΑΤΕ;



«Στο όζον «πνίγηκε» την Τετάρτη η Αθήνα».

«Ozone is easy to measure, so they use this deceitful tactic to smear the name of ozone. Carbon monoxide is a proven killer. Ozone is a proven health enhancer. Ozone in smog is produced by the effect of the sun's energetic photons acting on polluting gases. Single molecules of oxygen are broken off these gases momentarily, but in seconds it reattaches itself to the other gases, which is part of nature's system for cleaning the atmosphere. The problem is not one of too much ozone in smog, but not enough ozone in the smog . If sufficient amounts existed, the pollutants would all be oxidized and rendered harmless».

...ε, τώρα δηλαδή φταίω εγώ να ξαναρχίσω τα επιστημονικά μου και το αγαπημένο μου παιχνίδι με τους δύσκολους όρους και να σας κάνω να χεστείτε πάνω σας;

Ή μήπως πρέπει να λέγομαι in.gr για να τρομάξετε αρκετά;

UPDATE : Ooops! Μετά από αυτό, καταλαβαίνετε ότι έγραψα μεγάλη πατάτα πάλι.  :(

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2006

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ



Δεν είναι δουλειά αυτή. Δεν είναι κατάσταση σας λέω. Μιά μέρα ήδη στο κρεβάτι, ο Τάσος να τρέχει με τα παυσίπονα κι εγώ μες τα νεύρα. Και γιατί; Γιατί ο καλός θεούλης αποφάσισε μια φορά τον μήνα να μου κάνει ένα «δωράκι». Έτσι το ΄λεγε η μάνα μου, φυσικά μετά την κλασσική χαστούκα που τότε έτρωγες όταν για πρώτη φορά είχες περίοδο. Έπρεπε λέει να κοκκινίσει τόσο το μάγουλό σου όσο ...και κάτι άλλα φιλοσοφημένα (που αν είχες φάει τέτοια χαστούκα το τελευταίο που θα σε ΄νοιαζε, θα ΄ταν τί μαλακία της είχαν πει της μάνας σου και έκανε τέτοιες παπαριές).

Και δεν φτάνει αυτό. Αφού σε έκαναν ρόμπα σε όλο το σόι (οι οποίοι με κοίταζαν εντελώς ηλίθια όλη μέρα) μετά ερχόταν η ιερή στιγμή της μύησης. Ήρθε η μαμά κοντά κοντά, εγώ έκανα τρία βήματα πίσω (μην τυχόν και το έθιμο έλεγε για καμμιά κλωτσιά) και μου έδωσε τυλιγμένη τη σερβιέτα. Μου είπε να βγάλω το προστατευτικό και να την κολλήσω για να μην «λερωθώ». Οκ, εσείς τί θα καταλαβαίνατε; Αυτό ακριβώς έκανα. Μόνο που τότε δεν ήξερα για αποτριχώσεις και άλλα προχωρημένα. Ακόμα γελάνε οι γυναίκες στο σόι με την πρώτη μου σερβιέτα. Με χώσανε στην μπανιέρα και μου την ξεκολλήσανε με νερό μετά από ώρες υστερίας. Εντάξει, μετά μου εξήγησαν ότι δεν την «κολλάς», την κολλάς στο εσώρουχο. Και μετά με άφησαν στον πόνο μου και συνέχισαν την καζούρα.

Είναι από τις πιο τραυματικές εμπειρίες που μπορώ να θυμηθώ. Να σε κοιτάνε όλοι καχύποπτα και ΄συ να είσαι σίγουρη ότι δεν έκανες καμμία σκανταλιά αλλά ρε μαλάκες έχω ολόκληρη πληγή , έχουν σαπίσει σίγουρα τα άντερά μου, αιμοραγώ σας λέω και πονάωωωω και αυτοί, ψύχραιμοι, στα παπάρια τους και κάτι συνθηματικά «έγινες γυναίκα», «θα περάσει», «θα το ΄χεις κάθε μήνα», «είναι για καλό». Είστε τρελλοί;

Άλλες φορές έκαναν σαν παλαβοί, θυμάμαι τότε που είχα πρόβλημα στ’αφτί ο μπαμπάς το χουχούλιαζε όλη νύχτα και τότε που ο μικρός δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, η μαμά έβραζε μερόνυχτα ευκάλυπτο στο δωμάτιο. Και να είσαι και έφηβη και να φας τέτοιο φτύσιμο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου ένοιωθα ότι ήθελαν όλοι να πεθάνω.

Με τα πολλά μου έδωσαν ένα παυσίπονο και με άφησαν στον πόνο μου. Μόνο που τους την έφερα. Βλέπετε, εγώ είμαι λίγο πιο άτυχη από τις περισσότερες γυναίκες. Έπρεπε να αρχίσω να ξερνάω και να λιποθυμάω για να καταλάβουν ότι έπρεπε να ανησυχήσουν. Κάθε μήνα ενέσεις και λιποθυμίες. Τρεις -τέσσερις μέρες οι περισσότερες γυναίκες, εφτά – οχτώ εγώ. Ντεπονάκια οι άλλες, ενέσεις και κοκταίηλ παυσιπόνων εγώ.

Έγινε ο μπαμπάς εξπέρ στα γυναικεία. Πορτοκαλαδίτσες, συκώτι, σπανάκια και ότι τέλος πάντων του γυάλιζε στο μάτι μπας και γλιτώσουμε τις λιποθυμίες. Και τώρα πέρασε η κληρονομιά στον σύζυγο (και ενίοτε στους εργοδότες που όσο να πεις όταν ξαφνικά ένα πρωί γίνεις άσπρη και ταβλιαστείς, δεν την γλιτώνεις την εξομολόγηση ότι δεν παίρνεις ναρκωτικά, ούτε είσαι αλκοολική, απλά έχεις γαμωπερίοδο).

Πάει δύο τα ξημερώματα και μου έμειναν άλλα δεκαπέντε περίπου λεπτά ηρεμίας. Κάνα διήμερο ακόμα και για κάθε τρεις ώρες θα χαπακώνομαι, θα ταβλιάζομαι και θα πονάω. Ενδιάμεσα θα χαμογελάω που για λίγα λεπτά ηρεμώ – όπως τώρα – και θα καταπίνω λίγη ώρα νωρίτερα τα παυσίπονα μπας και το προλάβω. Το υπόλοιπο κομμάτι της κατάστασής μου είναι λίγο splatter και ακατάλληλο αν το στομάχι σου είναι ανάποδα όπως το δικό μου αυτή τη στιγμή. Η μάνα μου λέει «για καλό». Εγώ λέω αρχίδια.