Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2006

ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ



(και ασπρόμαυροι διευθυντές)

Εδώ και μέρες προσπαθώ να βγάλω απ΄το κεφάλι μου την φάτσα του και δεν μπορώ, ειλικρινά. Είπα να το ξεχάσω έχω τόσα πολλά να γράψω, είπα να μην το σχολιάσω γιατί μπορεί να είμαι λίγο παραέξω από τα παραδεκτά ήθη αλλά δεν τα κατάφερα. Με έχει στοιχειώσει εντελώς αυτός ο διευθυντής σχολείου που είδα προχθές το πρωί στην τηλεόραση να υπερασπίζεται τις θέσεις του ως προς την εμφάνιση των μαθητών.

Τους έριξε κανονικά στο φιλότιμο «ελάτε στην θέση μας, δείτε τις ευθύνες μας, τόσα παιδιά πρέπει να προσέχουμε». Κι απ΄την άλλη πάρτε κωλόπαιδα αποβολές να ΄χετε, που οι τρίχες σας είναι πέντε πόντους πιο μακριές. Και μετά έκαναν μια ωραιότατη συζήτηση περί της όλης συμπεριφοράς του μαθητού που απορρέει από την εξωτερική του εμφάνιση. Και μετά έφυγα για δουλειά φορώντας ότι μου άρεσε, ξέροντας ωστόσο ότι δεν μπορώ να αποκλίνω κατά πολύ από τα πρότυπα εμφάνισης που κυριαρχούν. Το σύστημα θα σε σφυρηλατίσει θες δε θες.

Προσπαθώ όμως να το καταλάβω και δεν μπορώ. Έχεις την άπειρη ευθύνη να προσέχεις, να διδάξεις και να διαπαιδαγωγήσεις ένα σωρό παιδιά. Έχεις όπλα τους καθηγητές που ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τις γνώσεις τους, την ψυχοσύνθεσή τους, τις αρχές τους. Έχεις όπλα τα βιβλία που ποτέ δεν μπορείς να επιβάλλεις το περιεχόμενό τους, τον τρόπο διδασκαλίας, το αν θα καταφέρουν όλοι οι μαθητές να τα μάθουν πραγματικά. Έχεις όπλα τα διαγωνίσματα που είναι συγκεκριμένος ο τρόπος που πρέπει να δίνονται, που βασίζονται στην αποστήθιση, που με ένα σκονάκι της προκοπής περνάει ο καθένας χωρίς ιδιαίτερη κριτική σκέψη.

Θέλω να πω, έχεις ένα σωρό σκατά να παλέψεις που ακόμα κι αν το κάνεις ρε άθλιε, τα παιδιά θα έχουν ΣΟΒΑΡΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ. Γιατί δεν μπορείς να επέμβεις στο μυαλό του κάθε μαλάκα καθηγητή και να κάνεις τον υποβολέα στο μάθημα. Δεν μπορείς να πιάσεις το βιβλίο της ιστορίας να του βάλεις φωτιά στην μέση του προαυλίου και να διδάξεις πέντε διαφορετικά βιβλία ιστορίας να γνωρίσουν τα παιδιά όλες τις όψεις της. Δεν μπορείς να κάνεις διαγωνίσματα όπως τα θες και με ό,τι θέμα θες. Δεν μπορείς να προάγεις με άριστα έναν μαθητή που δεν θυμάται ημερομηνίες αλλά έχει λαμπρό μυαλό. Δεν επιτρέπονται αυτά.

Και πας ρε καθίκι και ασχολείσαι με την εμφάνιση του κάθε μαθητή; Το μοναδικό πράγμα που επιτρέπει στο παιδί λίγη ελευθερία. Λίγη προσωπικότητα. Μια κόκκινη τούφα στα μαλλιά, ένα σκουλαρίκι, πέντε χάντρες στο χέρι είναι το πρόβλημά σου; Αυτά, είναι λόγοι αποβολής από το άθλιο σχολείο σου, μακριά από τα καμμένα μυαλά σας, έξω από τους μολυσμένους χώρους σας όπου απαγορεύεται η σκέψη κι εσείς κολλάτε στο θεαθήναι.

Θα νιώσω πραγματικά ήσυχη όταν δω ΕΝΑΝ διευθυντή σχολείου με μισοξυρισμένο πορτοκαλί κρανίο να καπνίζει φούντα σε παράθυρο τηλεόρασης και μιλώντας αγγλικά να δίνει εισιτήρια συναυλιών στους μαθητές του που είχε υποσχεθεί όταν θα περνούσαν στο Πανεπιστήμιο με άριστα.

(το παράχεσα αλλά είναι δεδομένο ότι έχω το ακαταλόγιστο πια)


Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2006

BEEN THERE



…I’m done.-

Τα μάτια μου τσούζουν. Είχα μήνες να γράψω με ρίμελ στις βλεφαρίδες και make up στα γυαλιά αλλά τώρα πρέπει να το συνηθίσω. Πήγα για δύο μέρες εκπαίδευση και έχει και αύριο. Τους έβαλα στην θέση τους όμως μια χαρά. Με το που πάτησα το πόδι μου ξεκαθάρρισα τί θέλω από όλους. Πήρα συνέντευξη από έναν έναν και τους έκοψα τον τσαμπουκά μιά και καλή. Ξέρουν επακριβώς ποιός θα με ξυπνάει, ποιός θα μου κάνει καφέ, ποιός θα κρατάει τα τηλεφωνήματά μου και ποιός θα μου κάνει μασάζ στην πλατούλα μου που πιάνεται εύκολα. Βρήκα και έναν να μου κάνει αέρα αλλά θέλει λίγη εκπαίδευση ακόμα γιατί δεν χειρίζεται καλά το πίπουλο.

Είχα πολλές αντιρρήσεις η αλήθεια αλλά επιβλήθηκα του κερατά. Δεν είναι δα και τίποτε τρομερό. Εκεί που πάει να σου υψώσει φωνή ο κάθε τυχάρπαστος υπαλλιλίσκος, τον βουτάς απ΄τον λαιμό και μόλις του πεταχτούν τα μάτια όξω (όχι πριν, δεν θα το αποστηθίσει καλά – καρατσεκαρισμένο) τότε του λες τί ακριβώς περιμένεις απ΄αυτόν.

Και μετά κάαααααθεσαι. Με έναν βρωμοκαλλιτέχνη είχα ένα θεματάκι, μου ΄κανε τον έξυπνο, είναι και κάτι εκατοστάκια πιο ψηλός αλλά του έκανα μια περίεργη λαβή και τον τουμπάραμε κι αυτόν. Να ξέρετε αι καλλιτέχναι έχουν αχίλλειο πτέρνα τον κώλο τους. Άπαξ και τους τον πιάσεις, καθάρισες.

Φέρτε μου κι άλλους, λέμε! Τώρα που πήρα φόρα θα γίνω καπιτάλα του κερατά. Φέρτε μου γραφεία, υπαλλήλους, ιεραρχίες και αφεντικά. Μέχρι μπαράκι τους είπα να μου στήσουν. Τί στο καλό, πιάσαμε δουλειά και δεν θα πίνουμε τα ουισκάκια μας; Ήρθε η διευθύντρια να διαμαρτυρηθεί. Τί λες κυρά μου, πού το έχεις ξανακούσει ολόκληρη εταιρεία χωρίς ντρικς; Μέχρι φυστίκια θα μου πάρουν. Αμ πως!

Έλα, με κουράσατε και τέτοια μυαλουδάρα δεν κάνει να την καίμε τσάμπα. Πάω για τούφες.

Άσχετο: Ρε σεις, άμα το αφεντικό ζητήσει καφέ με γάλα (για μια φίλη μου ρωτάω, λέμε)  δηλαδή πόσο ακριβώς γάλα βάζεις;

Moooving at last…   :D



Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2006

POOR BOYS



Καλά ρε γαμώτο έπρεπε να γίνουν όλα αυτά μία βδομάδα πριν πιάσω δουλειά; Μιλάμε για πολύ φοβερά γεγονότα. Γιατί αν κάτσετε και βάλετε στο μικροσκόπιο την ζωή της νοικοκυράς, τί σκατά χαιρόμαστε; Μαγειρεύουμε, ξεσκονίζουμε, πλένουμε, σκουπίζουμε και τί μας μένει να ξεσκάσουμε λίγο; Ακριβώς. Τα ψώνια. Η ώρα που θα σημειώσουμε τις ελλείψεις του νοικοκυριού, θα βγούμε λίγο έξω και θα πάμε να χαζέψουμε στα ράφια του σούπερ μάρκετ. Τίποτε φοβερό για όλους εσάς αλλά για μας είναι ίσως η μόνη ώρα της προκοπής. Αλλά ακόμη και αυτό, άχαρο. Μέχρι σήμερα το πρωί.

Ξυπνάω, πίνω στα γρήγορα την πρώτη κούπα καφέ, φοράω τα καινούργια μου τεράστια γυαλιά που όταν γελάς κουτουλάνε με τα δόντια σου και πάω για χάζεμα. Συνήθως κάνω κάνα εικοσάλεπτο μέχρι να αποφασίσω τί στο καλό θα μαγειρέψω και μετά στήνομαι στην ουρά του ταμείου. Η ουρά σήμερα άφαντη. Όλα τα ταμεία άδεια εκτός από ένα που γινόταν της μουρλής. Όλο χαρά εγώ τρέχω γρήγορα και πάω στο πρώτο άδειο ταμείο που βρήκα μπροστά μου. Η Τζένη εκεί (ναι άμα είσαι νοικοκυρά αρχίζεις και ξέρεις φάτσες, ονόματα, μέχρι και το διαιτολόγιο της κάθε πωλήτριας) και βάλθηκα γρήγορα γρήγορα να αδειάζω το καλάθι. «Πώς έτσι σήμερα λάσκα Τζενάκι;» για να πάρω την φοβερή απάντηση «μυρίστηκαν αρσενικό ρε, δεν βλέπεις;». Και τότε κάνω να δω και τί να δω;

Ο Διευθυντής του σούπερ μάρκετ είχε την φαεινή ιδέα να προσλάβει άντρα ταμία. Καλά, όταν λέμε άντρα μην φανταστείτε κανέναν άντρα άντρα, πιο πολύ σε παιδάκι έφερνε αλλά πουλάκι είχε. Και αυτή ήταν η κεντρική ιδέα. Βάλε πουλί σε επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με γυναίκες και σώθηκες. Όλες είχαν στηθεί στην σειρά και του έπιαναν κουβέντα. Μία γέμιζε τσάντες, άλλη τον ρώταγε πώς του φαίνεται η καινούργια δουλειά και οι παραπίσω σχολίαζαν. Μία μάλιστα χάιδευε συνέχεια τα μαλλιά της. Η Τζένη μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο Γιωργάκης τις έχει ξεκουράσει αφάνταστα αλλά ήδη από την δεύτερη μέρα έχει κλατάρει. Δεν προλαβαίνει ούτε τσιγάρο να κάνει. Poor Γιωργάκη πού να ΄ξερες...

Το έργο το ΄χω ξαναδεί. Κάποτε αυτό το είχαμε κάνει και στα ινστιντούτα. Το πήραμε πρέφα όταν κλείσαμε συμβόλαιο με ένα πρακτορείο να κάνουμε αποτρίχωση από την μέση και πάνω σε όλους τους άντρες μοντέλα. Όταν είχαν ραντεβού αυτοί οι τύποι, κατά περίεργο τρόπο, έβρισκαν όλες οι πελάτισσες να «περάσουν έτσι για βόλτα». Στο σαλόνι που περίμεναν οι μοντέλοι είχαν απαξάπαντος τρεις τέσσερις γυναίκες να τους πλαγιοκοπούν.

Ε, μυαλό ήθελε; Πήραμε δυό τρεις (φράγκα δεν έβγαζαν ούτως ή άλλως απ΄την δουλειά τους) τους χρίσαμε διαιτολόγους, γυμναστές, αισθητικούς, διευθυντές και τους αφήσαμε να περιφέρουν την ομορφιά τους στον χώρο γενικώς και αορίστως. Μια άσπρη ρόμπα, ένα ταμπελάκι και καθαρίσαμε. Πήξαμε στην δουλειά. Ειδικά ο «διαιτολόγος» έκανε χρυσές δουλειές. Επιβαλλόταν άψογα, τις ζύγιζε και τις περισσότερες φορές έχαναν πολύ περισσότερο απ΄ότι έπρεπε. Δε πα να γάνιαζε τόσο καιρό η αληθινή διαιτολόγος; Τίποτε αυτές. Αν δεν το ΄λεγε ο μοντέλος, δεν έχαναν γραμμάριο. Μεγάλο κίνητρο το πουλί και μεταξύ μας αναλογικά πάντα, σέρνει και στόλο μαούνες άμα λάχει.

Η κόμπλα έγινε αμέσως μετά. Γιατί η ομορφιά δεν σου φτάνει άμα δεν την έχεις όλη δικιά σου. Άρχισαν τα παραπονάκια «μα γιατί δεν έχει χρόνο να με δει σήμερα ο διαιτολόγος; Εγώ δηλαδή δεν πληρώνω;» Μετά άρχισαν οι ζήλειες «γιατί αυτή κάθεται πιο πολλή ώρα στο γραφείο του κι εμένα με ξεπετάει όποτε με βλέπει;» Και μετά άρχισαν οι μπόμπες «Πού είναι αυτό το αρχίδι που κάνει τα γλυκά μάτια στην γυναίκα μου;» Και μετά αποφασίσαμε ότι καλό είναι οι γυναικείοι χώροι να μένουν γυναικείοι αν θέλουμε να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Ή ακέραιο.


Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006

MEIN KAMPF 2006



(δε σίκουελ)

Σε μια γρήγορη μετάφραση από την wiki το βιβλίο Mein Kampf γράφτηκε από τον Α.Χίτλερ έπειτα από χρόνιες παρατηρήσεις κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Βιέννη. Η ιδεολογία του λοιπόν διαμορφώθηκε όταν παρατήρησε ότι υπήρχε μία φυλετική, θρησκευτική και πολιτιστική ιεραρχία στην πόλη αυτή. Στην κορυφή ήταν η Άρεια φυλή και στην βάση οι Εβραίοι και οι Τσιγγάνοι. Θεωρούσε ότι η ανάμειξη φυλών επέφερε εθνική και γλωσσική αποδυνάμωση και ότι η δημοκρατία δίνοντας δύναμη σε μειονότητες λειτουργούσε αρνητικά. Και μετά τους γάμησε πατόκορφα (οκ, αυτό δεν το λέει η wiki).

Η όλη φάση ξεκίνησε πάντως με το ίδιο ακριβώς σούσουρο όπως στις μέρες μας, μόνο που τότε δεν εξελίχθηκε ακριβώς σε σούσουρο: μετανάστες - ανεργία – αλλοίωση γλώσσας – η πολυπολιτισμικότητα ως μάστιγα – εθνική έξαρση – προγονολατρεία – νεοναζί (ή με κάποιο άλλο πιο ήπιο όνομα αλλά νεοναζί του κερατά) - βία. Αυτή τη στιγμή όλα αυτά, έδωσαν ένα 7,3% σε 6 νεοναζί βουλευτές στο κρατίδιο Μεκλεμβούργου – Πομερανίας στην Γερμανία. Of all places στην Γερμανία.

Κουλό ε; Αλλά τόσο γνώριμο. Η Ελλαδίτσα έχει ήδη πέσει στην ίδια λούμπα. Όπως κι αν το ονομάζουμε, όσο κι αν «θέλουμε να βοηθήσουμε τους καημένους τους μετανάστες», η βιβλιοθήκη μας είναι γεμάτη από εθνικιστικά βιβλία που «αποδεικνύουν» την ανωτερότητα του Έλληνα, οι δουλειές μας γεμάτες με χαμηλόμισθους «κακομοίρηδες» (αλλά πάντα υποδεέστερους το μυαλό μας ανθρώπους), οι πόλεμοι για τον εκφυλισμό της γλώσσας μαίνονται και η πρώτη βρισιά που ξεστομίζουμε δεξιά αριστερά είναι «Αλβανός» και «Γύφτος».

Σε λίγες μέρες πάλι θα ανοίξουν άπειρες συζητήσεις για το ποιός έχει δικαίωμα να σηκώσει τη σημαία και θα ακούμε εκλεγμένους βουλευτές να ισχυρίζονται ότι «Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι». Στις επερχόμενες εκλογές οι ακροδεξιοί (το ΛΑΟΣ π.χ.) θα ανέβουν σημαντικά και οι υποστηρικτές τους θα νομίζουν ότι έτσι προφυλάσσουν το σπίτι τους. Ότι αυτοί, δεν είναι ακροδεξιοί αλλά οι άλλοι δεν είναι Έλληνες και πρέπει να φροντίσουμε να μην γίνουν ποτέ για να μην πεινάσουμε. Όλα τα δεινά της εποχής μας βρίσκουν έναν βολικό στόχο για να φτάσουμε στην good old ιδεολογία του mein kampf.

Μας λείπει μόνο μια γερή πένα, ένας ευφυής μισάνθρωπος και μπόλικη βία. Γιατί αν δεν το βλέπετε ήδη μπροστά στα γλαρά μάτια σας, το έδαφος είναι πανέτοιμο, η εξαθλίωσή μας εντείνεται και τα στρατόπεδα θεωρείστε ότι έχουν ήδη χτιστεί:

Παράγκες φλέγονται και μικρά τσιγγανόπουλα τρέχουν για να σωθούν. Κάποιοι "λευκοί" κάτοικοι της Νέας Κίου, κρατώντας αναμμένα δαυλιά πυρπολούν τις καλύβες ως νέα "Κου Κλουξ Κλαν" βρίζοντας πρόστυχα. Φωνές πανικού απ΄ τις γυναίκες τσιγγάνες "Μας κάψανε οι Κιώτες, βοήθεια συνανθρώποι", και οι υπάνθρωποι να συνεχίζουν να πυρπολούν με μπιτόνια βενζίνη”.


Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2006

ΚΛΩ(Ν/ΣΣ)ΕΣ





Είδα σήμερα στον δρόμο μια πελάτισσα που έκανε συχνά «τσιμπηματάκια» στο ινστιντούτο. Όχι τίποτε δραστικό, από αυτά που τσιμπάς εδώ, τσιμπάς εκεί και το αποτέλεσμα μοιάζει διαολεμένα με το τσίμπημα μέλισσας. Χαιρετηθήκαμε, μου είπε τα νέα της, της είπα τα δικά μου και ακόμα σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιά απ΄όλες ήταν.

Αυτές που ήταν μόνιμες πελάτισσες στις μίνι πλαστικές επεμβάσεις είχαν συνήθως συγκεκριμένο προφίλ και έμοιαζαν πολύ, γι΄αυτό και τις λέγαμε οι «κλώνσσες» (=κλώνοι+κλώσσες). Από σαράντα έως πενήντα πέντε, ξανθιές απαξάπαντος, απαραιτήτως με κολλητά παντελόνια, καραμαυρισμένες και με μεγάλα ντεκολτέ ακόμα κι αν ανάμεσα στα βυζιά τους υπήρχε το φαράγγι της Σαμαριάς από τις απανωτές σιλικόνες. Μιλούσαν όλες με τον ίδιο τρόπο και φορούσαν το ίδιο φούξια κραγιόν που χυνόταν πάνω στα άσπρα δόντια τους.

Το περίεργο με αυτές τις γυναίκες ήταν ότι τις μπέρδευα κι ας τις έβλεπα συνέχεια για μήνες. Γιατί εκτός από όλα αυτά τα κοινά, ακόμα και οι επεμβάσεις που επέλεγαν ήταν οι ίδιες και οι φάτσες τους μετά ήταν ακόμα πιο ίδιες. Τα φουσκωτά χείλια, τα τραβηγμένα μάτια και οι μικρές πεταχτούλες μύτες σχεδόν εξαφάνιζαν το βλέμα τους που ήταν το μόνο χαρακτηριστικό που τις έκανε να διαφέρουν.

Ακόμα και οι οικογένειές τους ήταν παρόμοιες. Οι άντρες τους γιατροί ή δικηγόροι ή γενικώς φραγκάτοι και εργασιομανείς, τα παιδιά τους στο εξωτερικό, από κάτω παρκαρισμένο το τζιπ και ο γκόμενος κάθε τρεις και λίγο ντριν στο κινητό. Που ακόμα και τα κινητά τους είχαν ringtones τα ίδια καραστάνταρ σκυλάδικα.

Είχα φτάσει στο σημείο, απλά βλέποντάς τις να ξέρω για ποιό λόγο είχαν επίσκεψη μόνο με ένα τσεκάρισμα στο τί είχαν κάνει γιατί οι επεμβάσεις τους επαναλαμβάνονταν. Bottox, σιλικόνη χείλια, bottox, στήθος, bottox, λίγη ακόμα σιλικονίτσα στα χείλια, bottox, λίιιιγο πιο φουσκωτό στήθος, bottox. Ένας ευκολότατος τυφλοσούρτης και μια ωραιότατη μέθοδος πώλησης : «ωραίο το bottox που κάνατε σήμερα, τί λέτε δεν είναι καιρός να κάνουμε λίιιιγο πιο φουσκωτά τα χειλάκια;» Η απάντηση ήταν «αχ ναι λιγάααακι όμως». Και μετά ήρθαν οι μέλισσες.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ ήταν πώς γίνεται τόσες πολλές γυναίκες να έχουν ακριβώς την ίδια αισθητική. Ούτε ένα ματοτσίνορο διαφορά. Ούτε μια τρίχα απ΄τα μαλλιά. Ούτε καν ένα ringtone. Η κλώνσα όμως, είναι ένα πολύ ευαίσθητο πλάσμα και ιδιαίτερα οξύθυμο. Γκρεμίζεται με μιάς ο κόσμος της (ή ο δικός σου αν έχει νεύρα) με μια απλή ερώτηση : «συγνώμη, πώς είπαμε το ονοματάκι σας;»

Και είναι δύσκολο να κατανοήσεις πώς ενώ ψοφάνε να γίνουν όλες ίδιες, μετά τσαντίζονται που τα κατάφεραν. Θες κυρά μου να διαφέρεις; Βάψε τη μύτη κόκκινη, κάνε το ένα βυζί πιο μεγάλο, κόψε το ένα αυτί, κάνε κάτι τέλος πάντων να σε θυμόμαστε!


Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2006

ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ





Η newagevictim είναι είκοσι χρονών, πάσχει από ΙΔΨ και γράφει αυτά για να ζητήσει βοήθεια από τυχόν ψυχιάτρους που διαβάζουν.


Εγώ θέλω απλά να της στείλω μια αγκαλιά και να της ευχηθώ να βρει γρήγορα μια λύση.


ΜΙΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ





Μόλις πληροφορήθηκα ότι ο Ψωμιάδης μοιράζει πακέτα μακαρόνια με την φάτσα του σε παλινοστούντες (και μάλιστα μακαρόνια που προέρχονται από ανθρωπιστική βοήθεια της ευρωπαικής ένωσης).

Να τον πληροφορήσω ότι τα μακαρόνια είναι μαλακία να τα τρως σκέτα. Ας τα δίνει με σαλτσάκια, γιατί ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση χωρίς σάλτσα είναι μισή δουλειά και θα πάει στράφι τέτοια φάτσα πάνω στα μακαρόνια.

ΨΙΛΙ-ΛΕΞΙΚΟ



(ή τί μου έμαθε ως τώρα η ζωή - 33 χρόνια)

Ζωή – Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο που ζεις. Μπορεί να είναι σκατένια ή βελούδινη αλλά δεν μπορείς να είσαι αντικειμενικός γιατί και τα δύο τα σκέφτεσαι ζωντανός. Κανένας πεθαμένος δεν μας έχει πει την γνώμη του.

Κουτσομπολιό – Είναι ο όρος που εφευρέθηκε από όλους αυτούς που έχουν λερωμένη την φωλιά τους. Η σωστή λέξη είναι του νόου ας μπέτερ.

Πείρα – Είναι όλες εκείνες οι σφαλιάρες που ξέρεις ακριβώς πότε θα τις ξαναφάς.

Εργασία – Είναι εκείνη η περίεργη συμφωνία μεταξύ ανθρώπων που πάντα κάποιος απ΄τους δύο δίνει τα πάντα και ο άλλος απολύτως τίποτα. Οποιαδήποτε άλλη συμφωνία δεν είναι εργασία ή εσύ έχεις πάψει να είσαι άνθρωπος.

Θεός – Είναι όλες μας οι προσπάθειες για να ενταχθούμε στο υπάρχον σύστημα αξιών. Είναι η αίσχιστη παγαποντιά ώστε να φαινόμαστε τα πιο σημαντικά πλάσματα του κόσμου ενώ μπορούμε ανά πάσα περίπτωση να ισχυριστούμε ότι είμαστε μικρά αθώα σκουλικάκια. Αν πραγματικά υπάρχει θεός, αυτό σημαίνει ότι τον κάνουμε ότι θέλουμε οπότε σκατά θεός είναι.

Αγάπη – Είναι όλα αυτά που θέλεις να κάνεις αλλά δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν είναι επί 2.

Προφητικά Όνειρα – Είναι το αποτέλεσμα εκείνης της εγκεφαλικής λειτουργίας που ενώ μπορεί όταν κοιμάσαι να σου δείχνει έναν κουβά σκατά, εσύ το μεταφράζεις ως ένα επιτυχημένο μέλλον. Όσο μικρότερος ο εγκέφαλος τόσο ευοίωνες οι προβλέψεις.

Εκκλησία – Εταιρεία παροχής υπηρεσιών με σύστημα πυραμίδας και αμερικάνικο μάρκετινγκ πολύ πριν αυτό εφευρεθεί.

Συμβουλές – Είναι ο μόνος λόγος που δεν έχουμε αφανιστεί απ΄τον πλανήτη.

Υπομονή – Είναι όλα αυτά που πρέπει να κάνεις αν αγαπάς την υγεία σου ή η δικαιολογία αν σκυλοβαριέσαι να ζήσεις.

Πόλεμος – Είναι το παιχνίδι των ενηλίκων που όμως δεν μπορεί να παιχτεί χωρίς πιτσιρίκια.

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2006

ΠΡΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΛΑΜΟΓΙΑ



Το να μου γαμάτε το αυτοκίνητο, το σπίτι και τους δρόμους με αφισάκια και φυλλάδια γεμάτα από τις γαμώφατσές σας δεν είναι κάτι που θα με κάνει να σας ψηφίσω. Κάθε πρωί γεμίζω μια σακούλα από το σκουπιδαριό σας και φρικάρω όταν ωρύεστε για την βρωμιά των πόλεων. Αλλά δεν σας έφτανε αυτό. Μου ΄χετε στήσει ένα σωρό περιπτεράκια με πλαστικές καρέκλες στη μέση των πεζοδρομίων λες και θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να με πείσει ο εκάστοτε κράχτης σας για το πόσο ικανοί είστε για δήμους και βουλευτιλίκια.

Αν ήσασταν πραγματικά όσα διατείνεστε ότι είστε ή μπορείτε να γίνετε, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΗΔΗ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ. Θα έπρεπε ήδη να ξέρω απ΄έξω κι ανακατωτά τα έργα σας κι όχι μόνο την φάτσα σας ή το όνομά σας που ψοφάτε να λέτε και να ξαναλέτε, αν δεν αναλλώνεστε σε ομηρικούς καυγάδες σαν τελευταίες κατίνες στα κανάλια ή να ζητάτε σαν ζητιάνοι ψήφους απ΄τον κόσμο στον δρόμο. Έχετε ιδέα τί εικόνα δίνει αυτό; Τί κακομοιριά εκπέμπετε με όλες αυτές τις γελοίες κινήσεις μάρκετινγκ; Τσάμπα λεφτά δίνετε. Αν τα δίνατε για κάτι ουσιαστικό πιο πολλοί θα σας ψήφιζαν.

Είμαι περίεργη, όλοι αυτοί που φροντίζουν την εικόνα σας και την προβολή σας πού στο διάολο πήγαν και σπούδασαν όλες αυτές τις πίπες; Ο κόσμος άλλαξε και προχωράει. Δεν είμαστε δύο δεκαετίες πίσω να βλέπουμε μόνο εσάς. Τώρα βλέπουμε και παραέξω. Τώρα κλείνουμε επ΄αορίστου την τηλεόραση. Τώρα σας τα χώνουμε στα ίσια και επώνυμα χωρίς να φοβόμαστε αν αύριο διορίσετε τα παιδιά μας ή μας φακελώσετε. Και πολύ στ’ αρχίδια μας, αν θέτε να ξέρετε. Γιατί ΔΕΝ σας έχουμε ανάγκη πια. Έχουμε ανάγκη από αληθινούς πολιτικούς. Και εσείς δεν έχετε πάρει μυρωδιά.

Η εικόνα του Ψωμιάδη να κάθεται ξαπλωτός στην καρέκλα της Βουλής και να ειρωνεύεται όλους εκείνους που τον ρωτούσαν περιττές ερωτήσεις (για το δικό του κεφάλι) με φρίκαρε. Είχε γείρει πίσω και απολάμβανε το «θέατρο» γελώντας. Ήθελα να κάνω εμετό. Για το δικό του κεφάλι πάντα, όλα αυτά είναι πλεκτάνες, συνομωσίες και πόλεμος στο πρόσωπό του. Άλλη όρεξη δεν είχαμε ρε μαλάκα. Για το δικό μου είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που είχα πάντα στο μυαλό μου για τα λαμόγια της πολιτικής.

Ούτε ένα μικρό παιδί στην Βουλή των Εφήβων δεν φέρθηκε έτσι. Προτείνω μόνιμους έφηβους βουλευτές στην Βουλή των Ελλήνων. Ας μην έχουν δικαίωμα αποφάσεων, αρκεί να υπάρχουν πάντα εκεί να λένε την γνώμη τους. Να διδάξουν ήθος, κριτική σκέψη και να μάθουν σε όλα αυτά τα λαμόγια τί σημαίνει εικοστός πρώτος αιώνας και βουλευτιλίκι από ανάγκη να κάνεις πράγματα, όχι από ανάγκη να μάθω ντε και καλά την γαμόφατσά σου.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2006

ΚΟΚΚΙΝΟ



Έχουν περάσει τρία χρόνια από τότε που ήμουν στην θέση που θα είμαι σε λίγες μέρες. Πρωινό ξύπνημα, γραφείο, συνάδελφοι, εταιρεία, γραμματέας. Τί γαμάτα που γίνονται τα πράγματα καμμιά φορά. Έτσι, τόσο εύκολα. Το άγχος εκεί σα μαλάκας να σου τραβάει τ’ άντερα και να τα στρίβει κοντοσούβλι γύρω απ΄το λαιμό σου αλλά τουλάχιστον λίγο φως.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά ξέροντας ότι επιτέλους μετά από τόσους μήνες τρέξιμο, βιογραφικά και συνεντεύξεις έχω βρει μια δουλίτσα, μπορώ να αράξω σαν άνθρωπος τις δύο εβδομάδες που μένουν. Να χαρώ ρε γαμώτο λιγάκι το «νοικοκυρά». Γιατί τελικά άλλο είναι να είσαι νοικοκυρά από επιλογή και άλλο από ανεργία. Έχει μεγάλη διαφορά. Οι νοικοκυρές από επιλογή ξυπνούν το πρωί, μπιστάνε τσίτα τα ραδιόφωνα, βουτάνε τον πλάστρη, ζυμώνουν κάνα τυροζαμποσκατοπιττάκι και άμα λάχει σιδερώνουν κάνοντας παράλληλα πάουερ πιλάτες για τους γλουτιαίους. Κάποιες άκουσα ότι καθαρίζουν ακόμα και τις φακές. Τέτοια προκοπή σας λέω. Εγώ τις βράζω μαύρες.

Οι άλλες οι άνεργες είμαστε κλάφτα χαράλαμπε. Μπίχλα παντού και ΄μεις χωμένες σε μια καρέκλα περιμένοντας να βρωμίσει το πτώμα. Χτυπάει το ξυπνητήρι κι αντί να πεταχτούμε επάνω να τρέξουμε στην κουζίνα, να φτιάξουμε πρωινό και καφεδάκι για τον σύζυγο που φεύγει στην δουλειά αποχαιρετώντας τον με ένα φιλί, εμείς κρυβόμαστε κάτω απ΄τα σεντόνια απ΄τις τύψεις. Καλά, όχι μόνο τύψεις. Άμα κωλοβαράς όλη μέρα το πιθανότερο είναι να έχεις καταφέρει να κοιμηθείς γύρω στις πέντε τα ξημερώματα (άμα είσαι τυχερή), οπότε είναι κομματάκι δύσκολο να σηκώνεσαι πρωί πρωί και να το παίζεις χαρωπή νοικοκυρά. Γιατί δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο (καλά το δεύτερο δεν ήμουν ποτέ, μην λέμε κι ότι θέλουμε).

Σας λέω παράδεισος. Έχω φτιάξει ρολό στο φούρνο με πατάτες, ξεσκόνισα γραφείο με σαλοτραπεζαρία και έκανα ότι πανικοβλήθηκα όταν πλημμύρισε ολόκληρη την κουζίνα για εκατοστή φορά το σιφόνι. Έτσι κάνουν οι νοικοκυρές λέει. Πανικοβάλονται. Αφήστε που εδώ και λίγες μέρες χάλασε το πλυντήριο πιάτων και πλένω στο χέρι. Με μουσική. Νιρβάνα του κερατά και να το δοκιμάσετε.

Στα σκληρά δεν έχω πέσει ακόμη. Ελένες, Τατιάνες, Γρηγόρηδες και λαικά δεν έχει το πρόγραμμα. Μία είναι η εκπομπή που βλέπω, έβλεπα και θα βλέπω γιατί είναι η καλύτερη εκπομπή του κόσμου (και μην ρωτάτε ούτε εγώ ξέρω πώς κόλλησα έτσι) : Μαμαλάκης. Μου έχει σχεδόν μεταδώσει την αγάπη του για την ζωή, τους ανθρώπους και τα μικρά αυτού του κόσμου, ακόμη κι αν είναι μια χούφτα μαιντανός ή ένα λουλουδάκι σε μια γλάστρα.

Ένα ψιθυριστό γιούπι στο μπλογκ μου και ένα σατανικό κόκκινο χαμόγελο στην αγχωμένη φάτσα στην μαύρη μου οθόνη που μου ΄χει σπάσει τ΄αρχίδια τόσους μήνες η σιχαμένη. :D

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2006

ΔΗΜΑΡΧΕ ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ



Πριν λίγες μέρες δίπλα στο σπίτι μου είχαμε έναν νεκρό από πυροβολισμό. Απέφυγα να κατέβω πριν τον πάρει το ασθενοφόρο, ο Τάσος έτρεξε να βοηθήσει. Πήρα την αστυνομία και ήρθαν αμέσως τέσσερα περιπολικά. Δεν ήταν κάτι περίεργο αυτό για την Αγία Βαρβάρα. Πέρασε ένα αυτοκίνητο και έτσι απλά, έβγαλε ένα όπλο, πυροβόλησε τον πιτσιρικά και εξαφανίστηκε αφήνοντας γυναίκες πίσω να ουρλιάζουν και να φωνάζουν στην γλώσσα τους. Καθημερινά έχουμε φασαρίες, ξυλοδαρμούς και επεισόδια έξω από την πόρτα μας.

Το διπλανό σπίτι ανήκει σε μια οικογένεια τσιγγάνων. Από εκείνα τα πανέμορφα που όμως δεν έχουν έπιπλα στο εσωτερικό τους αλλά είναι ντυμένα τοίχο – τοίχο με κιλίμια και όλοι κάθονται στο πάτωμα ή στο πεζούλι του πεζοδρομίου. Η οικογένεια αποτελείται από ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που συζεί με τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Γύρω στα εφτά - οχτώ άτομα. Η μητέρα είναι νεαρή γύρω στα εικοσιπέντε και έχει τρία παιδάκια. Δεν περνάει μέρα που να μην τρώει ξύλο, να μην δέρνει αλύπητα τα μικρά και να μην μαλώνει με την γειτονιά.

Καμμιά φορά όταν οι ξυλοδαρμοί γίνονται έξω από το σπίτι στον δρόμο, επεμβαίνει η γειτονιά και ο άντρας της σχεδόν πάντα με κλάμματα, μας ζητάει συγνώμη και παρακαλάει να μην φωνάξουμε αστυνομία. Πριν ένα μήνα έχασαν τον αδελφό της γυναίκας του από ναρκωτικά. Δεν έχω ανατριχιάσει περισσότερο στην ζωή μου από τα κλάμματα αυτού του ανθρώπου.

Όλα αυτά, γιατί θέλω εδώ και τρεις παραγράφους (αλλά με έπιασε η πάρλα – τί πρωτότυπο) να δώσω μια αντικειμενική εικόνα της κατάστασης που για πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω ότι έχει καλό μέλλον. Τα τελευταία τρία χρόνια η Αγία Βαρβάρα έχει γίνει ένα κανονικότατο εμπορικό κέντρο. Γύρω από το σπίτι μου έχουν ανοίξει καμμιά τρακοσαριά μαγαζάκια (και λίγα λέω) με ρούχα και παπούτσια. Από όλη την Αττική έρχονται εδώ για να ψωνίσουν από τους τσιγγάνους φτηνά ρούχα (μάρκες ή μαιμούδες δεν ξέρω) που πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι μια χαρά ρούχα. Τους δόθηκαν φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις ώστε να φτιάξουν τις δικές τους επιχειρήσεις.

Ο Άντζελο είναι πια φίλος μας. Όποτε περνάμε με το αυτοκίνητο μας χαιρετά, μας δείχνει εκεί στον δρόμο το νέο εμπόρευμα και όποτε πάμε είναι το καλύτερο μαγαζί του κόσμου σε εξυπηρέτηση, τρόπους και τιμές. Και είναι όλα τα μαγαζάκια έτσι. Κάθε πελάτης που θα μπει στο μαγαζί του έχει δώρο ένα παγωμένο μπουκαλάκι νερό και άπειρα δωράκια, έτσι επειδή γουστάρει. Και όλα δουλεύουν πολύ καλά. Κλείνουν γύρω στις δώδεκα τη νύχτα και τότε που είχαμε το μαγαζί, ακόμα κι αν ο Άντζελο είχε κλείσει τα φώτα, αν θέλαμε κάτι δεν υπήρχε περίπτωση να μην το ξανανοίξει για μας. Φοβερό παιδί και «αποκλειστικός αντιπρόσωπος της nike», όπως λέει συνέχεια.

Χθες ενώ τηγάνιζα, άνοιξα το πατζούρι της κουζίνας. Καθόταν στο πεζούλι η κοπέλα που μένει δίπλα. Φώναζε συνέχεια στα πιτσιρίκια και παραπονιόταν σε μια φίλη της για το ξύλο που τρώει. Μισά τσιγγάνικα μισά ελληνικά. Την προσοχή μου τράβηξε η λέξη «σεμινάριο». Έμεινα μαλάκας. Η λέξη αυτή ήταν κάτι εντελώς παράταιρο από αυτές τις δύο κοπέλες. Έστησα αυτί. Η γειτόνισσά μου παρακινούσε την φίλη της να γραφτεί στα σεμινάρια του Δήμου. Της παρέθετε τα επιχειρήματα και εγώ ήθελα να πάω να τις αγκαλιάσω απ΄την χαρά μου. Η συζήτηση κάπως έτσι : «Έλα μωρή. Έλα και θα δεις τί ωραία περνάμε. Μας δίνουν σάντουιτς, κοκακόλες και χυμούς. Οι δασκάλες είναι γυναίκες και ο άντρας σου δεν θα ζηλέψει. Θα σε αφήσει. Εμένα με άφησε. Είναι καλές κοπέλες, μας μαθαίνουν αμερικάνικα και άμα θέλουμε μας αφήνουν να βγάλουμε φωτογραφίες με την μηχανή τους. Πάμε μαζί αύριο να γραφτείς. Μόνο ταυτότητα. Λεφτά δε θες».

Ο Δήμαρχος εδώ, βγαίνει με τα μπούνια. 67% πήρε στις προηγούμενες εκλογές. Είναι λένε υπερκομματικός αλλά ότι και να ΄τανε δεν έχει σημασία. Κάθετί που γίνεται, το βλέπεις γύρω σου. Δεν είναι αόρατα πράγματα που απαιτούν πολλά λεφτά και όλο τα περιμένεις. Δρόμοι, πλατείες, μα ελάτε μια βόλτα και πείτε μου αν η πόλη αυτή έχει καμμιά σχέση με τις διπλανές των πολιτισμένων άσπρων ανθρώπων. Δεν ψηφίζω εδώ. Ουσιαστικά δεν έχω καμμία σχέση με την πόλη αυτή εκτός του ότι έτυχε να νοικιάσω ένα σπίτι εδώ. Αλλά το σωστό θα το πω. Ο Δήμαρχος αυτός είναι πολύ μάγκας. Με πολλά να παλέψει ακόμα αλλά πολύ μάγκας.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2006

REALITY SHOPS



Μου τη δίνει να είμαι απόλυτη και κακιά αλλά μερικές φορές δεν κρατιέμαι. Ο σημερινός πονοκέφαλος με έριξε στο κρεβάτι απέναντι στην τηλεόραση. Ορδές καινούργια και παλιά ταλέντα και ατάλαντα, γέμισαν τα στούντιο. Και οι κριτές χαλαροί, αστείοι, πετάνε και κάνα πικρόχολο, κρίνουν το «μέλλον» τους και τσεπώνουν τα φράγκα εις βάρος τους. Μα πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι για να πας σε ένα τέτοιο πράγμα; Θα μου πεις, έχω όνειρα, έχω σπουδές, έχω ταλέντο αλλά δεν υπάρχει τρόπος να τα καταφέρω αλλιώς.

Διαφωνώ. Αν δεν τσουλάει παράτα τα ή κάντο χόμπι. Τα «κυνήγα το όνειρό σου» και «μην τα παρατάς εύκολα» είναι μαλακίες και τα λένε κάτι τελειωμένα ρομποτάκια. Δεν αξίζει όλο αυτό αν είναι να φας την ζωή σου, αν είναι να δυστυχήσεις και να γίνεις και κλόουν από πάνω. Και όλα αυτά ΑΝ πετύχεις. Το άλλο το σκέφτηκες; Ότι δηλαδή μια χαρά την κάνουν την δουλειά τους όλοι αυτοί στις πλάτες των «ταλέντων» και έτσι διαιωνίζεις μια άρρωστη κατάσταση; Αύριο δηλαδή τί, θα τους βάζουνε να κάνουν live πλαστικές για να γίνουν πραγματικοί αστέρες;

Άκουσες πώς τα ονομάζουν; Ακαδημίες. Σιγά ρε μην είναι και ΤΕΙ. Δηλαδή πόσο πιο ψαρωτικό τίτλο να ψάξουν να σου βρουν για να καλύψουν την φόλα; Πόσους κλαψομούνικους ηθικοπλαστικούς διθυράμβους να βγάλει ο Μεταξόπουλος για να πείσει την θεία Νίτσα ότι αυτό το πράγμα είναι σχολείο; Ας πει κάποιος επιτέλους στον Μεταξόπουλο ότι η θεία Νίτσα καίγεται να μάθει ποιός πήδηξε ποιά στην τουαλέτα και όχι αν ο κάθε μαλάκας εκεί μέσα έχει καλή σκηνική παρουσία. Αλλά ο Μεταξόπουλος την γέμισε την σχολή του, γέμισε την τσέπη του, πέρασε και για «καλός πατέρας» και καλείσαι εσύ τώρα να βγάλεις από πάνω σου τη ρετσινιά «παιδί των reality» και να καταφέρεις να βρεις μια δουλίτσα.

Θεωρώ ότι το «όνειρο» του κάθενός πρέπει να έχει συγκεκριμένες οδούς. Αλλιώς δεν είναι όνειρο και δεν αξίζει για όνειρο. Τα όνειρα είναι συννεφένια, όχι χωμάτινα. Για τα όνειρα πρέπει να πετάξεις, όχι να κυλιστείς, γιατί ακόμη κι αν τα καταφέρεις θα είσαι βρώμικος και θα έχεις ξενερώσει. Όταν είσαι διατεθειμένος να παραμερίσεις την αξιοπρέπειά σου (ότι σημαίνει αυτή η λέξη για τον καθένα μας), την προσωπικότητά σου και την ευτυχία σου για να γίνεις αυτό που θέλεις, μετά ρε φίλε τί θα το κάνεις;

Η χειρότερη κατάταξη «ταλέντων» είναι οι αθώοι, αυτοί που δεν βλέπουν την εκμετάλλευση και την ξεφτίλα σε όλο αυτό. Που γλύφουν δεξιά αριστερά και παίζουν το παιχνίδι τους υπερασπιζόμενοι όλη αυτή τη φρίκη καταλήγοντας γραφικά ερείπια σε άλλα reality να παραπονιούνται που δεν τους θυμούνται ή δεν τους «στήριξαν». Ή η μειοψηφία που γίνεται μεγάλο όνομα και παρακινεί τα πιτσιρίκια να κάνουν το ίδιο.

Έβλεπα reality αλλά δεν θέλω να ξαναδώ. Τα έβλεπα όχι για να ακούσω ωραίες φωνές αλλά γιατί είμαι κουτσομπόλα και έσπαγα πλάκα. Σήμερα όμως μου σφίχτηκε το στομάχι. Όπως ακριβώς όταν έβλεπα παλιά την Πάνια να ξεφτιλίζει τους Κάτμαν και τους Ταμπάκηδες. Τελικά έχω να ομολογήσω ότι η Πάνια είναι μια χαρά παιδί μπροστά στα λαμόγια της μικρούτσικης ακαδημίας.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2006

ΛΑΣΠΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑΣΕΜΙΑ



Δίπλα στο σπίτι μου στην παλιά γειτονιά είχε ένα δασάκι. Τριγύρω σπίτια, ανηφόρες, χωματόδρομοι και λάσπη. Καμμιά φορά διαβάζω στα κλασσικά μυθιστορήματα για όλη αυτή την εμμονή με την λασπουριά και τους καταλαβαίνω απόλυτα. Ήταν αδύνατο να μην σε επηρρεάσει τόση γλίτσα. Από το γήπεδο του Ιωνικού και μέχρι επάνω στο βουνό, κατσάβραχα και χωματόδρομοι. Κάποιοι γείτονες έστρωναν το κομμάτι έξω από το σπίτι τους με τσιμέντο και εμείς πηγαίναμε κρυφά και το κάναμε δρόμο του Χόλυγουντ. Με μούντζες, αστέρια και υπογραφές.

Το κάθε σπίτι τότε είχε το δικό του κομμάτι τσιμεντοπεζοδρομίου για αυστηρά προσωπική χρήση. Μπουγάδες, γλάστρες, ντιβάνια και τραπεζοκαρέκλες. Μια γειτόνισσα είχε βάλει αριστερά δεξιά τελάρα μόνο και μόνο γιατί την ενοχλούσαμε με τις λασπουριές μας. Τότε τα πεζοδρόμια ήταν κάτι σαν βεράντες και περπατούσες μόνο στον δρόμο εκτός αν σε καλούσαν να κάτσεις για ουζάκι ή σου’χαν σκάσει την μπάλλα και ήθελες να εκδικηθείς αφήνοντας πατημασιές.

Και μετά ήρθε η «αλλαγή». Οι μεγάλοι δρόμοι στρώθηκαν με άσφαλτο. Κάποιοι γείτονες έβαλαν άσπρες πλάκες στο πεζοδρόμιό τους και μάζεψαν τα σκοινιά με τα σώβρακα. Ένας πανέξυπνος δίπλα μας, έστρωσε γυαλιστερό μάρμαρο και όλη μέρα μαζεύαμε τις γριές που έτρωγαν σούπες η μιά μετά την άλλη. Η θεία Μιρέγιω ξήλωσε το γιασεμί και έβαλε τριαντάφυλλα ενώ ο ξινός απέναντι έβαλε κάγκελα. Ένα μπάχαλο.

Μέχρι την ημέρα που αναγκάστηκε να παρέμβει ο Δήμαρχος. Ανακοίνωσε σε όλους ότι τα πεζοδρόμια είναι «δημόσιοι χώροι» και ότι πρέπει η πόλη μας να έχει σχέδιο και αισθητική. Της πουτάνας έγινε. Η διπλανή αρνήθηκε να ξανασκουπίσει το δικό της και φώναζε «τόσα χρόνια τα πλένουμε, τα καθαρίζουμε και θα έρθετε τώρα να μας πείτε ότι δεν είναι δικά μας; Τσάμπα σας ψηφίσαμε». Ο άλλος που τον υποχρέωσαν να ξηλώσει τα κάγκελα, πήρε επιτόπου έναν κασμά και άρχισε να ξηλώνει την άσφαλτο. Ο θείος Μιχάλης που δούλευε κορδελιάστρης πήρε την φαλτσέτα απ΄τα φόντια και άρχισε να κυνηγάει τον Δήμαρχο. Δεν ξανάρθε. Έβαλαν όλοι καρέκλες στα πεζοδρόμια και φύλαγαν καραούλι, μην τους τα πάρουν για "δημόσια".

Σύντομα άρχισαν τα έργα. Αυτά που για μια δεκαετία ταλάνιζαν τα προάστια του Πειραιά. Τότε κάθε δίμηνο ξήλωναν την άσφαλτο, άνοιγαν τρύπες, έβαζαν πελώριους σωλήνες και ξαναέστρωναν την άσφαλτο. Αλλά ήταν ξεχασιάρηδες οι μπαγάσες. Μετά από λίγο άλλα συνεργεία ξεκινούσαν το ξήλωμα και φτου κι απ΄την αρχή. Η γιαγιά είχε βαρεθεί να ψήνει καφέδες στους εργάτες. Τότε στην Νίκαια ήταν δήμαρχος ο Στέλλιος. Όταν τον ρώτησε η μάνα μου γιατί όλο αυτό το ράβε – ξήλωνε, της έδωσε την πιο αστεία απάντηση ever «ε, κυρά Λίτσα, περίσεψαν κάτι λεφτά και είπαμε να το κάνουμε σιγά σιγά».

Λάσπη και των γονέων. Αν δηλαδή τότε είχαμε κάνα Ντοστογιέφσκι στην Νίκαια, θα σκίζαμε στην λασπολογοτεχνία. Κάποια στιγμή οι δρόμοι μπαλώθηκαν για τα καλά (φαίνεται του τέλειωσαν τα λεφτά του Στέλλιου) και τα πεζοδρόμια ξανάγιναν ιδιωτικά. Οι περαστικοί είχαν άπλα να περπατούν πια στην άσφαλτο.

Το δασάκι γέμισε κάγκελα τριγύρω και ο κυρ Θόδωρας πήρε τα κλειδιά της μεγάλης σιδερένιας πόρτας που την άνοιγε μόνο Κυριακές. Αν ήθελες να μπεις να μαζέψεις χόρτα για πίτα, έπρεπε να πας να του χτυπήσεις το κουδούνι, να σε βρίσει, να στείλεις την γιαγιά σου να τον βρίσει κι αυτή και μετά να έρθει η κόρη του, να του πάρει τα κλειδιά με το ζόρι και να σου ανοίξει. Ευτυχώς ο θείος μου στράβωσε ένα κάγκελο και μπαίναμε όλοι από εκεί και φτιάχναμε χορτόπιτες όποτε θέλαμε.

Στην γειτονιά μου ακόμα τα πεζοδρόμια είναι ιδιωτικής χρήσης. Άλλα με μάρμαρο, άλλα με κάγκελα, άλλα με ντιβάνια. Το αγαπημένο μου είναι με φούλι και βασιλικό. Ο κυρ – Θόδωρας πέθανε και το δασάκι είναι πάντα ανοιχτό. Ο Στέλλιος κατεβαίνει λένε πάλι για δήμαρχος. Άμα θέλεις να γράψεις λογοτεχνία για λάσπες με αισθητική, νομίζω ότι σύντομα θα είναι το καταλληλότερο μέρος.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2006

ΠΑΡΤΕ ΚΙ ΕΝΑΝ ΜΠΛΟΓΚΟΛΙΒΕΛΟ



Από σχόλιο στο blog του reader digest :

nicoletta said...

Τελευταίο σχόλιο από μένα στο μπλογκ του Ρήντερ, (ήτα όχι ιώτα λόγω ea) γιατί αν κάτι κατανόησα πλήρως είναι οι αυταπάτες που τρέφουν οι bloggers περί επισκεψιμοτήτων, μηχανάκια που καταγράφουν μόνιτορ που παρακολουθούν και άλλα παρόμοια τα οποία θα τους ανοίξουν το δρόμο προς τη δόξα ή το δρόμο προς έναν άλλο δρόμο.

Και μιλάω έτσι γιατί απλά ο τρόπος που ο καθένας κορδώνεται ή παραπονιέται δείχνει ότι δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που επικρατεί και εκτός διαδικτύου, και εκεί όλα βασίζονται στην αριθμολαγνεία και το μπεστ-σελεριλίκι ενώ επίσης μιλάνε όλοι γιατί βρήκαν βήμα ΤΖΑΜΠΑ.

Και καλά να μιλάει ο κόσμος, αλλά να μιλούν και όσοι έχουν δικτυωθεί εδώ και καιρό στην πραγματικότητα ανάμεσα στον κόσμο τον απλό; Να ανεβαίνουν στο ΒΗΜΑ του χωρίς τσίπα και να τα κάνουν όλα σαν τα μούτρα τους; Που είσασταν όλοι εσείς στην προ-μπλογκερ εποχή; Πότε καθήσατε να δώσετε μία δραχμούλα για να φτιαχτούν ιστοχώροι ανάλογοι;

Όσο ασχοληθήκατε με τις φωνές που ακούγονταν αλλά κάνατε ότι δεν τις ακούγατε πριν το μπλογκινγκ κάνει την εμφάνισή του τόσο ασχολείστε και τώρα. Κι άν αύριο κλείσει το μπλογκερ και όλα τα μπλογκς ΠΟΣΟΙ από εσάς είστε έτοιμοι να δώσετε χρήματα για να μπορείτε να μιλάτε και για να μπορούν άλλοι να μιλήσουν; Πόσοι από σας που βρίσκετε έτοιμα τα templates και τα μηχανάκια και κάνετε ένα κοπυ πέϊστ και το παίζετε γνώστες θα καθόσασταν να ξενυχτήσετε για να μάθετε πως λειτουργεί μία ιστοσελίδα; Πόσοι θα αφιερώνατε χρόνο τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα για να είστε πάνω από το κεφάλι μιας κοινότητας;

Είτε αυτή η κοινότητα είναι για λογοτεχνικά θέματα είτε για ο,τι δήποτε άλλο που αφορά την Τέχνη ή την Επιστήμη ή την Πολιτική. Πόσοι θα καθόσασταν να λύσετε τα όποια προβλήματα δημιουργούνταν ανάμεσα σε μέλη; Εύκολα λοιπόν εδώ έρχεται ο καθένας με το αναφαίρετο δικαίωμά του να μπλογκάρει και να ανεβάσει τη δουλειά του, γιατί το άλλο αναφαίρετο δικαίωμα να αλλάξεις τη ζωή σου για ένα σκοπό τρώει χρόνο, τρώει χρήμα και ξεβολεύει.

Θα κλείσω με την ευχή να βάλουν κάτι να πληρώνετε, έστω και 20 ευρώ το χρόνο. Για να δω πόσοι θα παραμείνουν και πως θα το δουν από κει και μετά. [...]

Τς τς τς τσαμπατζήδες που είμαστε. Τελικά λαός χωρίς hierarchy είναι επικίνδυνος...

(ο οποίος λίβελος, κατά έναν περίεργο τρόπο, με κάνει να ψοφάω για παγκοσμιοποίηση - όσο ξεκούδουνο κι αν σας φαίνεται αυτό τώρα)

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2006

YOUR OPINION



ΜΙΜΗΣ Says:

θα παρακαλούσα νά εχω τίς απόψεις ανθρώπων πού στό οικογενειακο τους περιβάλλον υπάρχει ατομο μέ διαγνωσμένη σχιζοφρένεια.πώς τήν αντιμετωπίζουν καί αν διαπιστώνουν οτι μέ τήν χρηση φαρμάκων βελτιώνεται η ποιότητα ζωης του ασθενούς ή ο ασθενής καταντάει στό τέλος μιά γλάστρα.

Στήν οικογένεια μου η κόρη μας από τόν 1ο γάμο της συζύγου μου ηλικίας σήμερα 23 ετών (μεγάλωσε κοντά μου περίπου από τήν ηλικία των 4 ετων) παρουσιάσε σχιζοφρένεια από τά 19 καί η βοήθεια πού της παρέχεται ειναι μέσω ομοιοπαθητικής της οποίας τά αποτελέσματα δέν ξέρω νά τά κρίνω καθώς η σύζυγος μου στό ξεκίνημα αυτης της τραγωδίας-περιπέτειας προτίμησε τήν ομοιοπαθητική παρά τήν κλασσική ψυχιατρική φοβούμενη τίς παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων(ειχαμε εμπειρία καί από αυτό).

Σήμερα λοιπόν μας βασανίζουν τύψεις αν αυτό πού κάνουμε ειναι τό καλλίτερο ή χάνουμε οριστικά τό παιχνίδι μέ τήν επιλογή της ομοιοπαθητικής. Γνώμες ειδικών,αρθρα καί ενημέρωση μέσω internet εχω αφθονη,αλλά αυτό πού μού λείπει ειναι απόψεις κοινων θνητών πού ζουν αυτό τό πρόβλημα καί θά ηθελα νά διαβάσω-ακούσω τήν δική τους γνωμη καί αντιμετώπιση.

I JUST POST…



to say I love you…
----------

No New Year's Day to celebrate

No chocolate covered candy hearts to give away

No first of spring No song to sing

In fact here's just another ordinary day

----------

I just called to say I love you

I just called to say how much I care

I just called to say I love you

And I mean it from the bottom of my heart

----------

No Libra sun No Halloween

No giving thanks to all the Christmas joy you bring

But what it is, though old so new,

To fill your heart like no three words could ever do

----------

I just called to say I love you

I just called to say how much I care, I do

I just called to say I love you

And I mean it from the bottom of my heart,

of my heart, baby of my heart...

----------

I just call to say I love you” Stevie Wonder.

----------

( I would call αλλά στο Καραισκάκη δεν έχει σήμα γαμώτο) :)

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2006

UNDER MY SKIN



Η ηλικία είναι κάτι που απλά δηλώνεις για να χωθείς κάπου. Το είχα υποψιαστεί, το ορκίζομαι, ήμουν σχεδόν σίγουρη πως η ηλικία είναι κάτι έξω από εμάς. Άκουγα «νοιώθω παιδί», «νοιώθω πάντα νέος» ή «προσποιούμαι τον γέροντα αφού έτσι φαίνομαι». Όλα αυτά πια δεν ακούγονται τόσο κλισέ στα γερασμένα παιδικά μου αυτιά.

Αν μπορούσα να μιλήσω σε ένα παιδί που απορεί πώς είναι να είσαι ενήλικος θα έσκυβα και θα του ψιθύριζα στ΄αυτί το μεγάλο μυστικό : θα είσαι πάντα όπως είσαι τώρα. Θα αλλάξουν τα ρούχα, οι σχέσεις, οι λέξεις που θα επιτρέπεται να λες, ακόμη κι αν μέσα σου καίγεσαι να ουρλιάξεις «θέλεις να παίξουμε;», «θέλεις να γίνουμε φίλοι;», «δεν σε παίζω», «θέλω την μαμά μου».

Θα αλλάξει η ζωή σου, θα χάσεις για πάντα πολλούς αγαπημένους, θα μάθεις πράγματα αλλά θα είσαι πάντα μέσα σου αυτό που είσαι τώρα. Ένα παιδί. Ίσως ένα λίγο πιο λυπημένο παιδί.

Κάθε τόσο θα ξαφνιάζεσαι κοιτώντας τον καθρέφτη και σύντομα θα κρύβεις όλο και περισσότερο την παιδική σου φύση. Ότι προστάζει ο καθρέφτης, αυτό θα κάνεις για να μην σε καταλάβουν. Θα παίζεις όλων των ειδών τα θέατρα. Δεσποινίς, γκόμενα, σύζυγος, καριερίστα, σοβαρή.Τίποτα απ΄όλα αυτά όμως δεν θα είναι αυτό που είσαι μέσα σου.

Μέσα σου θα θέλεις την ελευθερία να κλαις, να γελάς και να ουρλιάζεις όπου και όποτε θέλεις. Μέσα σου θα θέλεις μια κρυφή κουταλιά γλυκό κυδώνι, μια κούκλα και την αγκαλιά της μάνας σου.

ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ



Δημοκρατία

“Είναι εκείνο το πολίτευμα που η εξουσία πηγάζει από το λαό. Βγαίνει από την αρχαία ελληνική λέξη δήμος, που σήμαινε τόσο λαός όσο και κράτος.

Στην εποχή μας, όλα τα κράτη - δημοκρατικά και μή αυτοπροσδιορίζονται σαν δημοκρατίες”.

Come again?

Συνταγματική Μοναρχία

“Σε αυτό το πολίτευμα η δύναμη του μονάρχη δεν είναι πια απόλυτη, αλλά ρυθμίζεται από ένα σύνταγμα. Παρόλαυτα η κυβέρνηση ελέγχεται από τον μονάρχη και όχι από τον λαό”.

Thaaaaat’s better!

-------------------------------------

Now listening…

Confusion will be my epitaph.

As I crawl a cracked and broken path

If we make it we can all sit back and laugh.

But I fear tomorrow Ill be crying,

Yes I fear tomorrow Ill be crying”.

Epitaph by King Crimson

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2006

ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΡΥΠΩΝΕΙ



...η μεταφυσική στην Αρχαία Ελλάδα.

Όσο καλά και να μου εξηγούσαν τις ανακαλύψεις των αρχαίων, κάτι πάντα δεν μου κόλλαγε. Φαντάσου να είσαι αρχαίος και εκεί που κάθεσαι, ξαφνικά να γυρίσει ένας τύπος και να σου ανακοινώσει όμορφα κι ωραία ότι η Γη είναι μέρος ενός πλανητικού συστήματος, ότι κινείται γύρω από τον Ήλιο, ότι υπάρχουν και οι τάδε πλανήτες με τόση απόσταση και κάνουν αυτήν την κίνηση. Η μόνη απάντηση που θα έδινες θα ήταν είτε γονατιστός με ένα σφαγμένο αρνί στα πόδια του, είτε καθοριστική για το υπόλοιπο της ζωής του αιθεροβάμωνα ( και χαραγμένη πάνω σε πέτρα ;) ).

Πόσο μάλλον να είσαι σύγχρονη Ελληνίδα και να σου λένε ότι πριν χιλιάδες χρόνια ήξεραν ότι η γη είναι στρογγυλή! Τέτοιου τύπου ισχυρισμοί είναι ο Νο1 λόγος που αυτή την στιγμή το μεταφυσικό προσελκύει απλό κόσμο. Ναι, αυτοί που έσφαζαν αρνιά στον Δία και έδιναν χασίσια στην Πυθία για να μάθουν το μέλλον τους ήξεραν πράγματα που τα παραδεχτήκαμε αιώνες μετά. Πώς γίνεται;

Εγώ ας πούμε, έχω χοντρό κόλλημα με τον Αρίσταρχο που τα είχε «προβλέψει» όλα αυτά. Μέχρι πριν κάποια χρόνια βέβαια, το κόλλημά μου δεν ήταν απλά θαυμασμός, ο Αρίσταρχος για μένα ήταν κάτι σαν ο Νοστράδαμος. Μέχρι πριν κάποια χρόνια ήταν αδύνατο να χωρέσει στο μυαλό μου ότι όλα αυτά τα θαυμαστά δεν είναι απαραίτητο να τα «δεις» μόνο με τηλεσκόπιο. Δεν χρειάζεσαι να σου παρουσιαστούν μπροστά σου για να ανακαλύψεις την ύπαρξή τους αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι που λέγονται μαθηματικά, γεωμετρία, παρατήρηση, υπολογισμοί και μπόλικη ευφυία.

Ήταν αδύνατο όμως να πειστώ ότι αν δεν δεις όλο το πλανητικό σύστημα φάτσα κάρτα ΔΕΝ γίνεται να το εικάσεις. Βρήκα πολλούς ομοιδεάτες, χιλιάδες forum, ελληνογκαγκά, εξωγηινόπληκτους, εύπιστους, για να ανακαλύψω ότι η άποψη που επικρατεί είναι πως οι αρχαίοι φιλόσοφοι είχαν κληρονομικό χάρισμα (και οι νέοελληνες το ΄χασαν).

Το χάσμα μεταξύ των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων των αρχαίων φιλοσόφων και η δυσκολία της πλήρης επεξήγησής τους είναι ο λόγος της κατάντιας μας. Σε αυτό ακριβώς το κενό χωρούν συνομωσίες, εξωγηινολογίες, μεταφυσικές και θαύματα. Ε, είπα να γεμίσω λίγο απ΄το κενό για μερικούς που με πρήζουν για το πόσο οφθαλμοφανές θαύμα είναι αυτό που υποστήριξε ο Αρίσταρχος. Και η αντίρρησή μου δεν έγκειται στο «θαύμα» αλλά στην ερμηνεία του όρου «θαύμα». Και ο Αρίσταρχος ήταν όντως ένα θαυμαστικό μυαλό.

[Αλλά φυσικά οι πραγματικές ερμηνείες των «θαυμάτων» αυτών είναι βαρετές και μειώνουν την αξία των ανθρώπων που έφαγαν την ζωή τους να τα ανακαλύψουν. Γιατί προφανώς είναι πολύ πιο cool να νομίζεις ότι όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς αλλά προιόν κουτσομπολιού με τίποτε εξωγήινους που κωλοβάραγαν πάνω στον Όλυμπο παρατηρώντας την εξέλιξη των ιθαγενών ούγκα μπούγκα (Ελλήνων)].

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2006

ΜΑΙΕΥΤΗΡΙΑ – ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΑ



Τρίτη φορά που την είδα και πάλι δεν μου έφτασε. Όταν πήγα να την πρωτοδώ πριν εφτά μήνες στο μαιευτήριο, δεν μου το επέτρεψαν. Ήταν σε απομονωμένο δωμάτιο με άπειρα «κατασκευαστικά» λάθη. Οι γιατροί εντόπιζαν κι ένα καινούργιο κάθε μέρα δίνοντας όλο και λιγότερες ελπίδες για την ζωή της. Αλλά και πάλι, ποτέ δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους. Άλλοι υποστήριζαν ότι δεν θα ζήσει, άλλοι ότι θα ζήσει με χοντρά προβλήματα και άλλοι ότι όλα θα είναι μια χαρά. Ανάλογα σε τί βάρδια θα έπεφτες.

Η αδελφή μου ένα ράκος. Άπειρα τεστ πριν γεννηθεί για να μας πουν τρεις μέρες μετά την γέννα (και μετά τα συγχαρητήρια για το υγιέστατο μωράκι) ότι η υπάλληλος που παραλάμβανε τόσους μήνες τα τεστ, τα έκλεινε σ΄ ένα συρτάρι χωρίς να τα ελέγξει, θεωρώντας ότι όλα είναι μια χαρά. Ο μαιευτήρας πίστευε την υπάλληλο και τώρα έπεφτε απ΄τα σύννεφα κάθε φορά που οι γιατροί του μαιευτηρίου ένας προς έναν τον έπαιρναν στην άκρη για να τον ενημερώσουν για τα προβλήματα της μικρής.

Εδώ και ένα μήνα έχει σταματήσει τα πολλά φάρμακα. Σ΄αυτήν την επίσκεψη δεν χρειάστηκε να αποστειρωθώ για να την δω. Έχουν προγραμματιστεί δύο χειρουργεία για αρχές Οκτώβρη και ένα ακόμη μετά από δύο χρόνια. Πλέον όλοι συμφωνούν ότι θα ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Η μικρή έκανε μάγουλα και τα μάτια της τώρα δεν φαίνονται τόσο μεγάλα. Μοιάζει πια με αληθινό μωρό. Γελάει κιόλας.

Η αδελφή μου είναι εξουθενωμένη. Η ιδέα της μήνυσης προς το μαιευτήριο, της φαίνεται πια ανούσια και κουραστική. Ο μαιευτήρας που ήταν και κολλητός δεν της φαίνεται πια τόσο ένοχος (ακόμα κι αν δεν σήκωσε ποτέ το κουλό του να δει ΜΙΑ γαμημένη εξέταση). Το μόνο που θέλει εκείνη είναι να πάνε καλά τα χειρουργεία για να χαρεί λίγο την μικρή. Το μόνο που θέλω εγώ είναι να πάω να τους βάλω μια χειροβομβίδα και να τους κάνω κομμάτια.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2006

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΣΜΟΣ



Ελάτε τώρα, αφού ξέρετε ότι και οι δύο θεωρείες χάσκουν από μόνες τους. Είναι ποτέ δυνατόν ο θεός να έφτιαξε τον άνθρωπο και τα ζώα την πέμπτη μέρα; Μιλάμε, πρέπει να ξεσκίστηκε στο τρέξιμο για εκατομμύρια χρόνια να βγάζει αβέρτα ζώα από την θάλασσα στην στεριά, να κολλάει φτερά, να μετατρέπει βράγχια σε πνεύμονες και να τα ψοφάει πάνω σε πέτρες με ρετσίνια για να βρούμε εμείς απολιθώματα μην τυχόν και τον υποψιαστούμε. Απ΄την άλλη ο μαλάκας ο Δαρβίνος έπεσε στην λούμπα και δεν τον υποψιάστηκε καθόλου, λες και είναι ποτέ δυνατόν να φτάσει η εξέλιξη εδώ που έφτασε (ΕΜΑΣ δηλαδή) χωρίς ένα θεικό κωλοδάχτυλο. Η αλήθεια είναι πάντα στην μέση κυρίες και κύριοι.

Πριν εκατομμύρια χρόνια με την βοήθεια του Θεού δημιουργήθηκε στην γη το πρώτο πρώτο είδος ζωής στον βυθό της θάλασσας. Κακομούτσουνο λιγάκι αλλά με όλα τα εφόδια για να εδραιώσει την ζωή και να κατακτήσει όλο τον πλανήτη. Ο Θεός ήταν πάντα από δίπλα. Αργούσαν λιγάκι τα πράγματα αλλά η αίσθηση του χρόνου στο κεφάλι του Θεού δεν έχει καμμία σχέση με τον χρόνο όπως τον καταλαβαίνουμε εμείς. Jack Daniels – εκεί όλα κυλούν αργά.

Έπιασε λοιπόν δουλειά το Θεικό ον και ξεσκίστηκε στην εξέλιξη (στον δικό του χρόνο ήταν υπερωρίες του κερατά). Πήρε ένα αρθρόποδο και του ΄κανε την ζωή πατίνι. Τί το ξεκλήριζε, τί του έσπαγε τ΄αυγά, τί έβαζε κάτι άλλα θηρία να το τρώνε, ταλαιπωρία μαύρη. Θα μπορούσε φυσικά να το βουτήξει και να το βγάλει απ΄την θάλασσα απ΄την αρχή αλλά ήθελε να νομίζουμε ότι αναγκάστηκε να τα κάνει όλα μόνο του για να επιβιώσει. Κάποια κακόμοιρα αρθροποδάκια ξετσούνισαν σιγά σιγά και άρχισαν να γεννάνε στην στεριά για να γλιτώσουν τ΄αυγά τους. Κάποια άλλα ανακάλυψαν φύκια στην επιφάνεια της θάλασσας και ανέβηκαν να ρημαδοφάνε και να κρυφτούν.

Πήγαινε στην ζούλα ο Θεός και άρχιζε τα γενετικά πειράματα. Εκεί που τρώγανε αμέριμνα τα φυκάκια τους, τσουπ! πήγαινε και τους κόλλαγε ένα μεγάλο πόδι. Βζζζζίου έκαναν τα αρθροποδάκια (που στην γλώσσα τους σημαίνει σε ακριβή μετάφραση : είμαστε και γαμώ τους οργανισμούς, όπου να΄ναι θα φυτρώσουν και αρχίδια), και χοπ χοπ άρχισαν να πηδάνε πάνω στα βράχια. Μόλις νύχτωνε πήγαινε στα άλλα που γεννούσαν και τσουπ! κόλλαγε στα μικρά τους δύο φτερά.

Για εκατομμύρια χρόνια (γήινου πάντα χρόνου – πέμπτη ημέρα για τους ψιλιασμένους) ό,τι μαλακία του ερχόταν στο κεφάλι, πήγαινε ο θεός και την κόλλαγε πάνω στα αρθρόποδα. Ε, δεν θέλανε και πολύ μεταξύ μας για να κυριαρχήσουν στην στεριά και σε όλο τον πλανήτη. Σειρά τώρα, είχαν τα θηλαστικά. Τα γνωστά. Τους έκανε την ζωή πατίνι, τα έβγαλε απ΄την θάλασσα, τους κόλλησε βυζιά, πέη, αρχίδια και ό,τι τέλος πάντων πέρναγε απ΄το διεστραμμένο του μυαλό (γιατί τόσες χιλιετηρίδες αγαμίας βλέποντας αρθρόποδα να ζευγαρώνουν, κι εσύ βυζιά πέη και αρχίδια θα κόλλαγες αριστερά δεξιά σαν μανιακός) και τα έβαλε να ζήσουν παρέα με τα αρθρόποδα.

Κάποια στιγμή βαρέθηκε. Ήθελε να ξεκουραστεί λιγάκι. Έστριψε ένα αστρικό νόμισμα [πλανήτης απ΄τη μια (κορώνα) – εξωγήινες βάσεις απ΄την άλλη (γράμματα)] και στο μεγάλο δίλλημα ποιός θα κυριαρχήσει, κέρδισαν τα θηλαστικά. Την συνέχεια την ξέρουμε. Ευφυία, μεγαλύτερα αρχίδια και Άνθρωπος. Ο Θεός πλέον ξεκούραστος άρχισε πάλι τα γενετικά πειράματα, που δεν μπορεί να τα διακρίνει όποιος κι όποιος. Εκεί που κάθεσαι τσουπ! πάρε έναν υπολογιστή, τσουπ! πάρε κι έναν καναπέ, τσουπ! πάρε και ίντερνετ, τσούπ! πάρε τ’αρχίδια μου.

Αυτή την χρονική στιγμή (σε γήινο πάντα χρόνο) το αστρικό νόμισμα στροβιλίζεται πάνω απ΄τα κεφάλια μας και λάμπει κάθε φορά που κάνει μια περιστροφή. Το δίλημμα είναι προφανές : Άνθρωπος ή Χάος. Οι πιθανότητές μας είναι 50-50.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2006

ΦΘΟΝΕΙΣΤΕ ΜΕ



(κάνει καλό)

Έμαθα πολλά πράγματα αυτές τις μέρες. Έμαθα ότι κάθε συναίσθημα δυσαρέσκειας, αμφισβήτησης και διαφωνίας σημαίνει τελικά φθόνο που με την σειρά του σημαίνει μύρια άλλα ψυχολογικά προβλήματα που με την σειρά τους καταλήγουν σε μια επικίνδυνη και πρωτόγονη κοινωνία γεμάτη κακούς ανθρώπους. Και μάλιστα, ότι το «κακό» μας έχει κυκλώσει όλους και στο τέλος θα μας πνίξει*. Που μας έχει πνίξει δηλαδή. ΜΠΟΥ!

[Περίεργο, κάτι τέτοια μου ΄λεγαν και στο κατηχητικό όταν ρώταγα τον παπά απλά πραγματάκια όπως για παράδειγμα, γιατί όλοι οι παπάδες είναι χοντροί αφού νηστεύουν συνέχεια ε; Ε;;; Σκοτείνιαζε και μου εξυμνούσε την «μεγάλη δύναμη της σιωπής», της «εγκράτειας» και της δύναμης που έχει η «αγάπη εις αλλήλους». Εγώ ήθελα να τον πω μαλάκα γιατί στην τελική ούτε σε μια ερώτηση δεν μου ΄χε απαντήσει τόσους μήνες ο μούργος αλλά δεν γινόταν γιατί έπρεπε πρώτα να εξασκήσω την «ανωτέρα δύναμη της σιωπής». Έπειτα αυτούς που δεν μίλαγαν καθόλου, πολύ τους γούσταρε ο χοντροπαππάς και είχαν – έλεγε - όλες τις αρετές του κόσμου. Έξω τους. Μέσα τους δεν είμαι και τόσο σίγουρη. Φυσικά με σούταρε απ΄το κατηχητικό με μια δικαιολογία που ακόμη και τώρα η γιαγιά δεν την έχει καταλάβει : «δεν είναι δεκτική στα θεία». Με ρώταγε η γιαγιά για ποιά θεία έλεγε ο παππάς, εγώ της έλεγα μάλλον τη θεία Νίτσα που ήταν γιαχωβού].

Έμαθα επίσης ότι όποιος «σκάβει τον λάκο του άλλου πέφτει στη φάβα του φθόνου». Ωραίο ακούγεται και πολύ μου αρέσει. Η μεταφυσική νομοτέλεια που λέει ότι «εδώ πληρώνονται όλα» συμπληρώνεται εφεξής με το σοφό «κι αν δεν πληρωθούν, θα πάθεις κάτι πολύ χειρότερο : θα γίνεις μνησίκακος και θα πέσεις στην λούμπα του κακού». Φαντάσου δηλαδή, να σου ΄χουν κάνει τη ζωή πατίνι, να περιμένεις να γυρίσει ο γαμίδης ο τροχός, να μην γυρίζει με καμμία παναγία και να καταλήξεις να πάθεις και μνησικακία. Όοοχι, πρέπει να είμαστε χαρούμενα καλοπροαίρετα προβατάκια. Ακόμη κι αν δεν γυρίσει ο γαμίδης ο τροχός, ακόμα κι όταν σε πνίγει η αδικία από όλα αυτά τα σκατά που τρως στη μάπα καθημερινά.Oooops,είπα «σκατά»;

Σκατολογίες λοιπόν κομμένες γιατί έμαθα ότι και αυτό είναι «σύμπτωμα σοβαρών ψυχικών παθήσεων». Σκατά γαμώτο. Κι αυτό θα μου το κόψουν; Έτσι λοιπόν ό,τι δεν σου αρέσει, ό,τι σε πνίγει, ό,τι δεν γουστάρεις ρε αδελφάκι μου, μην το βαφτίζεις κριτική γιατί η καραμέλα της Δημοκρατίας σε αρώστησε στην τελική. Όοοοχι, κατάπιε τα και κάνε την ερωτευμένη και χαρούμενη κότα. Και προς Θεού μην πεις Σκατά!

Σκατά ρε γαμώτο! :D

* Και όλα αυτά γιατί αποφάσισες να διαφωνήσεις με μια μπαρούφα που διάβασες. Σιγά δηλαδή μην φοβηθώ να πω ότι διάβασα πίπες στο τάδε μπλογκ. Και σιγά που αυτό θα χαλάσει ή θα φτιάξει την εικόνα μου ή σιγά που θα με βουλιάξει στο κακό. Αλλά αυτό που δεν έχω καταλάβει, είναι γιατί η μνησικακία εντοπίζεται μόνο όταν συνοδεύεται από κλαψομούνικα ποστ ενώ δεν υφίσταται καν όταν ο άλλος αντιδράσει με χιούμορ και επιχειρήματα. Υφίσταται δηλαδή μόνο αν κάποιος σε βαφτίσει μνησίκακο. Ξέρετε, βαφτίζεται η δούλη του θεού έτσι κι έτσι κι έτσι. Εγώ αυτά τα λέω στερεότυπα.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2006

Ο ΠΙΠΗΣ



Τα ΄χα σχεδιάσει όλα πολύ προσεκτικά. Ήμουν είκοσι και δούλευα δεκατετράωρα. Το μαλλί μια ζωή μακρύ, κατάμαυρο και πρόκα. Σε διάφορες προσπάθειες να κατσαρώσει είχα αφήσει μαλάκες μπόλικους κομμωτές. Ο τελευταίος, ο Ζακίμ στην Σωτήρος ορκιζόταν ότι θα τα καταφέρει. Μου ΄κανε περμανάντ με το ζόρι. Του το ΄λεγα εγώ ότι το μαλλί μου είναι αδιάβροχο, εκείνος ντουβάρι. Του ΄λεγα ότι σ΄ένα βράδι έκανα έξι ντεκαπάζ και έγινα μια ξανθιά αλλά το μαλλί νταβανόπροκα. Του ΄λεγα ότι έχω δοκιμάσει όλα τα χρώματα αλλά κατσαρό ποτέ. Αυτός τίποτα. «Αγάπη μου, εγώ δεν έχω αποτύχει ποτέ». Είκοσι χιλιάρικα. Οκ. Δυό βδομάδες μετά, πήγα από ΄κει για καφέ με το μαλλί πρόκα. Έμεινε ο καλλιτέχνης. «Πού είναι η περμανάντ;» Έλα μου ντε!

Εκείνο το πρωί δεν είχα πει σε κανέναν πού πάω. Ο γκόμενος ζουλιάρης έπαιρνε τηλέφωνα κάθε τρεις και λίγο αλλά η μάνα μου βράχος. Της είχα πει ότι πάω σε μια φίλη, του το ΄πε και εκείνος θύμωσε. Τότε δεν είχαμε κινητά. Μόνο Εμπιστοσύνη και Ανάκριση. Τί γαμάτες εποχές! Είχα κλείσει ραντεβού στη Τζο τρεις βδομάδες πριν. Άμα είναι για μαλλί και ρούχο δεν δέχομαι γνώμη από κανέναν. Μιά φορά είχε τολμήσει γκόμενος να μου πει για την τζην φουστίτσα μου που φόρεσα στο σχολείο. Την γάμησε. Για τρεις μήνες την φόραγα κάθε μέρα. Μετά το πήρε απόφαση και τώρα με παρακαλάει να τις φοράω αλλά δεν έχει και τόσο γούστο άμα στο επιτρέπουν.

Πήγα στην Τζο και άρχισε τα γνωστά :

-Πώς τα θέλεις;

-Κοντά.

-Πόσο κοντά;

-Ξέρω γω, ξυρισέ τα.

Αυτή τη φάση την έχω ζήσει πολλές φορές από τότε. Είναι μια πολύ κουραστική συζήτηση περί του πόσο σέξι είναι τα μακριά μαλλιά, πόσο κρίμα είναι να τα κόψεις, τί θα γίνει αν το μετανοιώσεις, αν δεν αρέσει στον γκόμενο. Άκυρες όλες οι ερωτήσεις. Αλλά άντε να πείσεις την κομμώτρια. Ποιός ξέρει τί βρισίδια και κλάμματα έχουν φάει κι αυτές από πελάτισσες. Με τα πολλά, την έπεισα.

Μετά έρχεται το δεύτερο κύμα.

-Θέλεις να τα κόψεις σήμερα;

-Ε, γι΄αυτό ήρθα.

-Δεν μπορείς να περιμένεις μέχρι το άλλο Σάββατο που έχω μια επίδειξη;

-Όχι.

-Μα πρέπει να προβάλλω την δουλειά μου, που θα είναι τσάμπα, που...

-Όχι.

Ωραία. Πάει κι αυτό.

Και πάμε τώρα στην τρίτη και τελευταία φάση μέχρι επιτέλους να κάνεις τα γαμωμαλλιά σου όπως θες.

-Θέλεις να μην πληρώσεις τίποτα;

-Δηλαδή; -Να με αφήσεις να χρησιμοποιήσω τα μαλλιά σου για ποστίς.

-Τί είναι ποστίς;

-Κάτι σαν περούκα. Απλά θα αργήσει λίγο το κούρεμα γιατί θα τα κόβουμε προσεκτικά τούφα τούφα και θα τα τοποθετούμε σε αλουμινόχαρτο.

Αυτή η φάση είναι η καλύτερη. Οικονομικώς, δηλαδή. Το ΄χω κάνει άλλες τρεις φορές και μάλιστα την τελευταία, τα μαλλιά μου πήγαν σε μια κοπέλα που είναι φαλακρή και πολύ το φχαριστήθηκα γιατί ζήτησα από την κομμώτρια που ήταν φίλη μου να της τα δώσει δωρεάν. Η Τζο άρχισε το κούρεμα και ήταν πάρα πολύ περίεργο πράγμα. Έβλεπες ένα άδειο κεφάλι και μόνο το πρόσωπό σου. Χάιδευα συνέχεια το κεφάλι μου και δεν το πίστευα.

Η Τζο ήταν διστακτική. Προφανώς περίμενε να βάλω τα κλάμματα, να το μετανοιώσω. Όταν είδε φυσικά ότι μου άρεσε άρχισε να αναστενάζει ανακουφισμένη. Η πιο ωραία αίσθηση που έχω νοιώσει ποτέ ήταν όταν περπατούσα στον γυρισμό και το πρόσωπό μου ήταν τελείως άδειο, δεν μάσαγα τρίχες και το κεφάλι μου ανάλαφρο.

Πήγα κατευθείαν στο σπίτι του γκόμενου. Δούλευε βράδι και το πιθανότερο ήταν ότι κοιμόταν. Μου ΄χε δώσει κλειδιά του σπιτιού και άραζα τα Σαββατοκύριακα στον υπολογιστή μέχρι να ξυπνήσει. Είχα αρχίσει να έχω ενδοιασμούς. Του άρεσαν τα μακριά μαλλιά στις γυναίκες και ήταν περίπου σαν να είχα κάνει μια μεγάλη διαολιά. Αλλά χέστηκα. Το πήρα πατριωτικά. Αυτή είμαι κύριε και αν με γουστάρεις θα με γουστάρεις όπως θέλω εγώ.

Ο γκόμενος γενικά, δεν ήταν για απότομα ξυπνήματα. Άμα έκανες πως ακουμπούσες έστω και ένα δάχτυλο πάνω του την ώρα του ύπνου, πεταγόταν σαν να τον χτυπούσε ρεύμα. Ακόμα δηλαδή. Γδύθηκα και ξάπλωσα απαλά δίπλα του. Άλλαξε πλευρό και άνοιξε τα μάτια του. Μετά τα ξανάκλεισε και μετά τα γούρλωσε. Μετά γέλασε και φώναξε «Πίπη μου». Ουφ, του άρεσαν. Πολύ δηλαδή, αλλά θα γίνει πολύ γκαβλωτικό το κείμενο για να το γράψεις τσάμπα.

Στην δουλειά μου είχα χοντρό πρόβλημα. Φαινόμουν πολύ μικρότερη απ΄ότι θα ΄πρεπε και έφαγα ένα ξεγυρισμένο χέσιμο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι η εικόνα μου με ταγιέρ ήταν το λιγότερο γελοία. Αλλά κι εκεί χέστηκα. Τους έκανα κάτι πωλήσεις που έτριβαν τα μάτια τους και παραιτήθηκα με μια γερή μεταγραφή.

Ο γκόμενος από τότε μόλις μάκραιναν αρκετά τα μαλλιά μου με έπρηζε. Τον έχω βάλει πια στο τριπάκι και είναι ή του ύψους ή του βάθους. Θέλει μεγάλες αλλαγές. Όλα του αρέσουν. Και οι μελαχροινές και οι ξανθιές και οι κοκκινομάλλες και τα αγοροκόριτσα. Τώρα που το σκέφτομαι στο θεματάκι αυτό, πρέπει να έχω κάνει μαλακία.

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2006

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ (4)



(τελευταίο και σκάω – το υπόσχομαι)

Ξεκινώντας με ένα μεγάλο ευχαριστώ στην chlorophyll junkie για την υπομονή της, παραθέτω εδώ τις πολύ κατατοπιστικές απαντήσεις της σε μια συζήτηση που είχαμε για τα μεταλλαγμένα μέσω mail :

Ερώτηση : Τί ακριβώς κάνουν οι γενετιστές; Όλα αυτά τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας (γονίδια ελέφαντα σε ντομάτα ας πούμε) φτάνουν στο πιάτο μας;

Απάντηση : ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΔΙΑΓΟΝΙΔΙΑΚΑ ΦΥΤΑ Απομονωνουμε το DNA με τα επιθυμητα γνωρισματα(αντοχη π.χ.).Τα γονιδια αυτα απομονωνονται με τη βοηθεια ενζυμων και κατοπιν εισαγονται σε ενα βακτηριο.Το βακτηριο εισαγεται στο κυτταρο του φυτου οπου εισχωρει στο κυτταρικο τοιχωμα κι απο κει στον πυρηνα του κυτταρου.Τα γονιδια με τα επιθυμητα χαρακτηριστικα συνδυαζονται με το DNA των κυτταρων του φυτου κι απο δω και περα το κυτταρο μπορει να εξελιχθει σε ενα νεο φυτο με τα επιθυμητα χαρακτηριστικα ΠΙΘΑΝΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ -Εμφανιση αλλεργιων -Αυξηση αντιστασης μικροβιων στα αντιβιοτικα -Παραγωγη τοξικων ουσιων -Μεταφορα γονιδιων σε συγγενικα ειδη -Απροβλεπτη και ανεξελεγκτη τροποποιηση δεκαδων οργανισμων.

Ερώτηση : Τί επικινδυνότητα έχει ένας γενετικά πειραγμένος οργανισμός (φυτό, ζώο) αν τον ξαμολίσουμε στο περιβάλλον; Και εννοώ ακριβώς ΤΙ ζημιά μπορεί να κάνει στο οικοσύστημα. Επιτέλους κάποιος να το εξηγήσει αυτό.

Απάντηση : Συμφωνα με μελετη του Πανεπιστημιου του Ονταριο η εκθεση της πεταλουδας Monarchus στη γυρη του καλαμποκιου Βτ ειναι τοξικη.Οι λαρβες της πεταλουδας αυτης πεθαναν ασχετα απο τη δοση της γυρης στην οποια εκτεθηκαν.Το ιδιο ισχυει-ισως σε μικροτερο βαθμο-και για τα υπολοιπα λεπιδοπτερα,πραγμα που συμφωνα με τη μελετη,δεν τους προκαλει καμια εκπληξη! Στην ιδια μελετη αναφερεται οτι σημειωθηκε αυξηση της υπαρξης ζιζανιων(μια και το Βτ σκοτωνει μονο εντομα).Συνηθως τα ζιζανια ειναι το καταφυγιο των εντομων οπου εκει αφηνουν τα αυγα τους.Στη δικη μας περιπτωση τωρα,εχουμε 371 φυτα ζιζανιου που μελετηθηκαν,στα οποια βρεθηκαν 24 αυγα απο τα οποια βγηκαν ΜΟΝΟ 2 λαρβες.Συμπερασμα;Μειωση του πληθυσμου καποιου ειδους απο το περιβαλλον.Οταν χανεται ενα ειδος σπαει η τροφικη αλυσιδα δλδ ή χανεται μαζι με την τροφη κι αυτος που το τρωει ή αυτος αναγκαζεται να αλλαξει τροφικες συνηθειες οποτε ξεσκιζει αλλο ειδος που αποκτα εναν εχθρο παραπανω κι οδηγειται κι αυτος σταδιακα στην εξαφανιση Μεταφορα γονιδιων απο φυτο σε φυτο,ναι,μπορει να γινει..ειναι κατι που γινεται εδω και αιωνες αρκει να υπαρχει συμβατοτητα.Π.χ. η αγριοφραουλα με τη φραουλα δεν...γιατι δεν εχουν συμβατοτητα.Το μουρο ομως με το βατομουρο εχουν... Οι σποροι των φυτων παλι,στειροι ή οχι δεν εχει σημασια,τρωγονται απο πολλους ζωντανους οργανισμους,οπως πουλια και ζουζουνια(σκαθαρια,μυρμηγκια...) Απο πρωτες μελετες εχει βρεθει ξενο DNA στο γονιδιωμα μελισσων γιατι η μελισσα εχει τεραστια ακτινα δραστηριοτητων και δεν μπορεις να την περιορισεις,ασε που παει παντα εκει που υπαρχει αφθονια γυρης. Αν ο σπορος του Βτ νομισει οτι βρισκεται σε εχθρικο περιβαλλον κι αρχισει την παραγωγη τοξινης;Θανατος..γι'αυτο ειναι προγραμματισμενος αλλωστε.(το να αναγνωρισει το περιβαλλον σαν εχθρικο εξαρταται απο διαφορες χημικες διαδικασιες οπως ολα αλλωστε) Πολλες φορες χρησιμοποιουνται στελεχη αντιβιοτικων...αν ειναι κανεις αλλεργικος στα αντιβιοτικα;Προφανως κι ο οργανισμος του θα αντιδρασει...μονο που επειδη ΔΕΝ θα γνωριζει τι καταναλωσε,οι γιατροι δεν θα μπορουν να τον βοηθησουν. Το ιδιο ισχυει φυσικα και για τροφικες αλλεργιες,οπως την αλλεργια στους ξηρους καρπους,η οποια μπορει να σε στειλει κυριολεκτικα.

(το υπόλοιπο κείμενο συνεχίζεται στα σχόλια γιατί είναι αρκετά μεγάλο – είμαστε πολυλογούδες τί να κάνουμε) :D

THAT’S ….



MY MAN  .-

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2006

ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΝΟΙΑ



Γ.Ιωαννίδης : «Η Ελλάδα έχει βάθος, έχει ομαδικότητα και είναι η καλύτερη ομάδα. Η νίκη αυτή είναι η πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Ο αθλητισμός και η παλικαριά των Ελλήνων έχουν επεκτείνει τη φήμη της Ελλάδας σε όλο τον κόσμο. Άλλοι επεκτείνουν τη φήμη τους με πολέμους…»

...ενώ εμείς επεκτείνουμε την φήμη μας συνυπογράφοντας και στέλνοντας στρατό και βοήθεια και Αλληλεγγύη αλλά άμα λάχει παίρνουμε και μια μπάλλα του μπάσκετ και τους πηδάμε τις μάνες ; Τέτοια παλικάρια είμαστε;

Υ.Γ. : Συγχαρητήρια στα παιδιά και στον Γιαννάκη. Αλλά μέχρι εκεί κύριοι πολιτικοί και κύριοι υποψήφιοι. Η νίκη αυτή δεν είναι προεκλογική εκστρατεία για να μου στήνετε εξέδρες στα πολιτικά σας γραφεία. Αν και στην τελική μόνο «οπαδοί» θα μπορούσαν να σας ψηφίσουν.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2006

TAΜΠΟΝ



(ή ταμπού)

Πάνε και σκέφτονται κάτι χαζομάρες αυτοί που κατασκευάζουν κατασκευάσματα που έτσι μου ΄ρχεται να αρχίζω να τα χώνω από ΄δω μέσα κι όποιον πάρει ο χάρος. Και εντάξει, όταν τα κατασκευάσματα είναι γενικής χρήσεως χέστηκα. Πάρτε ας πούμε ένα ψυγείο. Πώς πήγε και τους την βάρεσε να το κάνουν ντε και καλά ορθογώνιο και να ανοίγει στο πλάι δεν το κατάλαβα. Αλλά λες οκ έτσι το βρήκα, έτσι το έμαθα ας το χώσουμε εκεί σε μια γωνία και ας φάμε τα «ντιζαινάτα» ψυγεία άλλων σχημάτων για εικαστική παρέμβαση (πληρώνοντάς τα ένα κάρο λεφτά όμως, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι άσπρα και ορθογώνια). Μέσα στην επανάσταση και την παρέμβαση είμαστε.

Αλλά ρε κύριοι κατασκευαστές, αυτό το ταμπόν εδώ μου έχει κάτσει (αγοράκια, εδώ καληνύχτα το ποστάκι είναι για γκομενέτε). Εντάξει ρε φίλε βρήκες ένα σχεδιάκι εκεί πέρα (δε λέω, δεν κόλλαγε να το κάνεις πολύγωνο ας πούμε) αλλά ρε αθεόφοβε με ΚΟΡΔΟΝΙ; Και άντε στο εγκρίνανε τίποτε στόκοι από πάνω, το δοκιμάσατε όμως; Το έδωσες ρε άνθρωπα στην γυναικούλα σου να δει τί πίπα έφτιαξες, να στο βάλει στον κώλο μπας και το ξανασκεφτείς πριν χαντακώσεις μια τόσο γαμάτη ιδέα; Γιατί άπαξ και κάτι κυκλοφορήσει, τέλος. Ή θα το φας αιώνια στη μάπα ή θα πληρώνεις χρυσό το βελτιωμένο μοντέλο.

Και πάμε στο προκείμενο. Ρε φίλε, εμείς δεν έχουμε πουλί. Δεν γίνεται να κατουρήσουμε να το τινάξουμε και να το ξαναβάλουμε στην θέση του. Όπερ και σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βάλουμε στόχο στο κατούρημα. Ότι κρέμεται εμείς το κατουράμε (εξ΄ου και το “μουνί τα κάναμε”). Ειδικά όταν είναι κορδόνι. Δε πα να το τινάζεις, δε πα να το στίψεις, τίποτα. Θα έχεις μόνιμα να κρέμεται ένα κατουρημένο πράγμα ή δεν θα κάνεις τίποτε άλλο όλη μέρα απ΄το να αλλάζεις ταμπόν.

Άντε όμως να το δεχτώ. Θέτε να βάλετε κορδόνι; Με γειά σας με χαρά σας. Είναι ανάγκη ρε σεις να είναι πέντε μέτρα καλούμπα; Τί το περάσατε, λαβύρινθο και κολλήσατε επάνω τον μίτο της Αριάδνης; Ναι, όπου να ΄ναι θα βγει και ο Μινώταυρος να σας φάει. Μπου! Χάθηκε ρε σεις να σκεφτείτε τίποτε άλλο; Εδώ ακόμη και οι σερβιέτες έβγαλαν φτερά και σεις ακόμα φοβάστε το τέρας;

Εγώ αν κατασκεύαζα ταμπόν θα έβαζα ένα αδιάβροχο ετικετάκι σαν αυτά στα κινέζικα κουλουράκια. Να το τραβάς πεντακάθαρο και να διαβάζεις και την τύχη σου. Για παράδειγμα «η μέρα σου θα είναι εξαιρετικά υγρή». Να το διαβάζει η γκόμενα και να λέει αυτοί οι τύποι με ξέρουν πολύ καλάααα (έλααα δεν το πιστεύω). Και αν θέτε να ξέρετε, θα έφτιαχνα και ταμπόν με ζώδια. Ξέρετε πώς θα έκαναν οι γκομενέτε για τίποτε τέτοιο; Να το τραβάς και να λέει «σήμερα εσείς οι Παρθένοι, κάτω από την επίδραση του ανάδρομου σύμπαντος, θα ασχοληθείτε ιδιαίτερα με κάτι που σας αρέσει πολύ, δεν παχαίνει και δεν πονάει». Ε....εντάξει, με μικρότερη γραμματοσειρά. :D