Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

FTOY!





Gamoto den exw akomh ellhnika sto pcaki m giati kapoios panejypnos apofasise sta kala kathoumena na to paijei rooter gia na min tou to peirajoume, alla den tha tou perasei! Fimwnetai h eleftheria tou logou (ntaj' kai ths malakias)?

Loipon, postarw apo twra aftes tis grammoules estw kai sta greeklish giati avrio provlepetai agrio trejimo:

Eyxomai kalh xronia se ooooooolous kai polles filares stis moutrakles sas!


Na sas mpei ejairetika kala to 2008... h o,ti einai na sas mpei telos pantwn!!! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

0-1




Μέρες που΄ναι, δεν θα μπορούσα παρά να μπω στο κλίμα των ημερών. Ένα ρημάδι χαρτί με τρέχει δύο εβδομάδες τώρα, για να καταλήξω να ρίξω τον πρώτο καυγά της ζωής μου με άνθρωπο. Ούτε εγώ το πιστεύω αλλά στ΄αλήθεια τσακώθηκα. Άνοιξα ψιλικατζίδικο, το πούλησα, τα ΄βγαλα πέρα με υγειονομικό, εφορίες, τέβε, ΔΕΗ και επιμελητήρια (με μόνη βοήθεια το ίντερνετ και τις οδηγίες που έδινε) για να τσακωθώ για ένα κωλόχαρτο. Ειλικρινά μου είναι αδύνατο να το πιστέψω ότι βρέθηκα απέναντι σε τόσο αγενείς ανθρώπους. Για να με καταφέρει κάποιος να εμπλακώ σε καυγά, αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα. Χίλια μπράβο λοιπόν, στα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας.


Ιστορικό χοντρικά: Μια ωραία πρωία ανακαλύπτεις πως σου λείπει ένα ρημαδόχαρτο. Ας το ονομάσουμε κωλόχαρτοΑ. Σου λένε λοιπόν μην ταλαιπωρείσαι κοπελιά, πήγαινε στα ΚΕΠ να τελειώνεις. Μια και δυό πάω. Τίποτε δεν είναι μου λένε, μην ανησυχείτε, θα πάτε στην τάδε υπηρεσία, θα κάνετε αυτό, θα πάρετε το κωλόχαρτοΒ και θα το καταθέσετε στο άλλο ΚΕΠ γιατί εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα. Σε λίγες μέρες θα ΄χετε το κωλόχαρτοΑ στα χέρια σας.

Στην τάδε υπηρεσία ανακαλύπτω ότι χρειάζομαι ένα κωλόχαρτοΓ και ένα κωλόχαρτοΔ που τα ΚΕΠ ξέχασαν να μου πουν. Αφού ταλαιπωρούμαι για μέρες (έπεσα και σε απεργίες) πάω στο νέο ΚΕΠ να καταθέσω το κωλόχαρτοΒ για να πάρω το πολυπόθητο κωλόχαρτοΑ. Ααααα όχι μου λένε, τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας δεν τα ξέρουν καλά. Τσάμπα πήγατε στην τάδε υπηρεσία, χρειάζεστε απλά μια υπεύθυνη δήλωση και το κωλόχαρτοΑ.

Hello? Καλέ πώς δεν το σκέφτηκα; Για να βγάλω το κωλόχαρτοΑ χρειαζόταν απλά να καταθέσω το κωλόχαρτοΑ; Μα τί απλό που ήταν. Προσπαθώ να τους εξηγήσω το άτοπο της μαλακίας που πέταξαν και δυστυχώς τζίφος. Ανένδοτοι. Η ουρά ήταν μέχρι την πόρτα, οπότε προκειμένου να μπερδεύομαι αποφάσισα να πάω την επόμενη στην εν λόγω υπηρεσία μόνη μου να τελειώνω.

Στον γυρισμό όμως, είχα την φαεινή ιδέα να περάσω από τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας μπας και μου βρουν ευκολότερη λύση. Τί το ήθελα; Και όχι μόνο αυτό αλλά με έπιασε το παράπονο και ήθελα να τους εξηγήσω απ΄την αρχή πόσο με είχαν ταλαιπωρήσει. Άρχισα τα παράπονα:
- Πρώτον, με στείλατε κάπου χωρίς να μου πείτε ότι θέλει κωλόχαρτοΓ και Δ, με αποτέλεσμα να τρέχω σα τον μαλάκα, δεύτερον τα άλλα ΚΕΠ δεν δέχονται το κωλόχαρτοΒ και τρίτον, τί κάνω τώρα;
Η απάντηση ήταν διαφωτιστικότατη:
- Αααα, τί λέτε; Εμείς εξυπηρετούμε Περιστέρι. Πού να ξέρουμε τί χρειάζονται οι άλλες περιοχές;
- Μα απ΄την πρώτη στιγμή ξέρατε ότι δεν ανήκω εδώ. Μου το είπατε άλλωστε. Γιατί λοιπόν μου δώσατε λάθος οδηγίες αντί να με στείλετε στα ΚΕΠ εκείνης της περιοχής να ξεμπερδεύουμε;
- Να πάρετε στο Υπουργείο να κάνετε τα παράπονά σας για τα ΚΕΠ της περιοχής σας.
- Μα εσείς με ταλαιπωρήσατε όχι εκείνοι.
- Όχι, εσείς έπρεπε να το ξέρετε.
- Ότι τί; Ότι δηλαδή μου δώσατε οδηγίες για μια υπηρεσία που επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα, θα ήταν στάνταρ λάθος;
- Να, εδώ σας γράφω το τηλέφωνο του Υπουργείου να κάνετε τα παράπονά σας.
- Τέλος πάντων, τώρα τί κάνω;
- Να πάτε μόνη σας στην Υπηρεσία να σας εξυπηρετήσει.
Δεν άντεξα, ύψωσα φωνή:
- Ναι, αυτό θα έκανα. Βαρέθηκα να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο με τα ΚΕΠ.
Την άφησα και έφυγα. Πηγαίνοντας προς την πόρτα την ακούω να φωνάζει μπροστά σε όλο τον κόσμο:
- Άλλη φορά να μην μας προτιμήσετε!
- Εννοείται! Μόνο που εμείς σας πληρώνουμε...
Για να εισπράξω την υπέρτατη απάντηση:
- ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!


Έκλεισα την πόρτα και βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Το ΚΕΠ ήταν φίσκα από κόσμο που με κοιτούσε κοροιδευτικά. Προφανώς γιατί θα έπρεπε να ξέρω ότι τα ΚΕΠ δεν είναι δημόσια υπηρεσία και άρα αυτό τους καθιστά Αγίους που απαγορεύεται να τους αντιμιλάς ακόμη κι αν τρέχεις τσάμπα δύο βδομάδες για πάρτη τους.

Το έψαξα όμως. Όπου να ΄ναι ετοιμάζεται επιστολή για τον Δήμο Αγ. Βαρβάρας που θα κοινοποιηθεί σε τρεις- τέσσερις ακόμη αρμόδιους. Όχι πως θα καταφέρω τίποτε, ένα συγνώμη θα ήταν αρκετό, απλά γιατί αποφάσισα πως τέρμα με τις κατσίκες*.

Bottom line, αυτό που ανακάλυψα για τους καυγάδες είναι ότι καλά έκανα και τους απέφευγα. Απορώ πώς κάποιοι τους έχουν καθημερινή πρακτική. Μετά τον καυγά ιδρώνεις, το κεφάλι σου πονάει για ώρες και αναρρωτιέσαι διαρκώς ποιός ο λόγος να γίνει όλο αυτό. Προφανώς το αντίδοτο για τους καυγάδες είναι ένα συγνώμη. Που ακόμα πιο προφανώς είναι τρομερά δύσκολο για μερικούς ανθρώπους. Και που εντελώς προφανέστατα προτιμούν να αναμετρώνται με ντεσιμπέλ, παρά να τους πηδήξει κάποιος τόσο ανεπανόρθωτα τον τόσο μεγάλο εγωισμό του φοβερού και καταπληκτικού εαυτού τους.

Σε αυτόν τον καυγά ηττήθηκα. Δεν είχα ούτε τα απαιτούμενα ντεσιμπέλ ούτε την τελευταία κουβέντα. Από επιλογή φυσικά. Θα μπορούσα να μην κλείσω την πόρτα και να γίνουμε κώλος με τη θείτσα. Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα που τώρα που τα σκέφτομαι ήρεμα, θα ήταν μεγάλη ντροπή να τα πω. Έτσι όμως μετράνε οι καυγάδες. Από το ποιός επιβλήθηκε. Είναι δύσκολο να κρίνεις από το αποτέλεσμα καθώς οι συνέπειες δεν φωνάζουν τόσο δυνατά, άσχετα αν είναι άπειρα πιο οριστικές και από τα πιο εντυπωσιακά γαυγίσματα.

*κατσίκες= οι τύπισσες που κατσικώνονται πίσω από ένα (δημόσιο/ δημοτικό/ ιδιωτικό/ στ΄αρχίδια μου) γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία σε σκυλάκια που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να γαβγίσουν μόνο και μόνο γιατί οι κατσίκες βρίσκονται πίσω απ΄το γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία. Που η αλήθεια είναι ότι οι κατσίκες είτε πίσω από γραφείο, είτε σε στάνη, το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι κατσικότυρο.

p.s. οκ, σεντονάρα αλλά σκεφτείτε πως αυτό είναι το επίσημο tribute στον πρώτο μου σκυλοκαυγά. :)

p.s.2. και μην πιστεύετε μαλακίες. Το τελευταίο που σκέφτεσαι μετά από έναν καυγά είναι το σεξ. To “θα τη γαμήσω” πάρτε το μεταφορικά. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ





Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ.... ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

.... ενημέρωση πιέστε 1,,,,

...το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!! :D

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

ΠΟΥ ΛΕΣ ΦΙΛΑΡΑΚΙ....




Κι έχεις κι απ΄την άλλη κάτι μια χαρά παιδιά, να κάθονται να στενοχωριούνται για βλακείες!


Άντε ρε που θα ντραπείς κιόλας. Σιγά που φταις εσύ, άμα δεν παίζει φράγκο. Ο πρώτος είσαι; Άσε που είσαι σίγουρος δηλαδή ότι η κοπέλα είναι μαζί σου για τα προσόντα σου και όχι για την τσέπη. Λίγο το ΄χεις αυτό δηλαδή; Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός και του χρόνου τέτοια εποχή θα τρέχουμε στα Άσπρεν για σκι.

(ναι, ξέρω παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά δεν μου ΄ρχεται κάτι πιο έξυπνο, ακόμα στον πρώτο φραπέ είμαι)

Αντείτε ρε σκουλήκια να πείτε μια καλή κουβέντα στο παιδί που κάθεται και σκάει για χαζομάρες, μέρες πούναι! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

e Μ.Μ.Μ. o



Η απόφασή μου να χρησιμοποιώ το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά συγκοινωνίες ήταν εντελώς αναγκαστική από τη στιγμή που ο τσίφτης σαραβαλιάστηκε. Ε, συνέβαλε και το γεγονός ότι άνοιξε το μετρό στο Αιγάλεω, οπότε ήρθε κι έδεσε. Ήθελα καιρό να γράψω για το πώς είναι να κινείσαι αποκλειστικά με μμμ αλλά όλο το ανέβαλλα. Έλεγα ρε παιδάκι μου, μην είσαι ξινόμουτρο, πες ότι κάνεις κάτι οικολογικό, άσε που γλιτώνω κι ένα σωρό φράγκα από βενζίνες και λάδια που ο τσίφτης τα κατάπινε κυριολεκτικά. Χθες όμως, ήρθε ο γερανός και πήρε δια παντός τον τσίφτη μου. Για καταστροφή.

[Μεγάλο το κρακ που νοιώθεις μέσα σου όταν μιλάμε για το πρώτο σου αμαξάκι τελικά. Κι ας πρόκειται για κάτι άψυχο. Ήταν η καλύτερη συντροφιά μου από πιτσιρίκα. Μια βολτίτσα και αμέσως γινόμουν άλλος άνθρωπος. Δεκαπέντε χρόνια κολλητάκια και τώρα παλιοσίδερα. Τον βγάλαμε μια τελευταία φωτογραφία και τον αποχαιρετήσαμε. :( ]

Τότε μόνο συνειδητοποίησα το οριστικό των συγκοινωνιών, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το επόμενο αυτοκίνητο. Που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει γιατί έχω ταπηροκρανιαστεί σοβαρότατα με αυτό που όλοι λένε «συγκοινωνίες» αλλά στην ουσία είναι η καλύτερη διαφήμιση των αυτοκινητοβιομηχανιών. Δυό μήνες να κινηθείς με λεωφορεία και μετρό, φτάνει. Θες καμιά δεκαετία με λίμο και σωφέρ για να στανιάρεις μετά. Αν έχεις τα φράγκα δηλαδή. Γιατί αν δεν, την έκατσες άσχημα.

Βλέπετε το πρόβλημα με τις περιοχές μας είναι ότι παρόλο που έχουμε μετρό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις και λεωφορείο αν δεν μένεις Αιγάλεω. Και η Αγία Βαρβάρα και η Νίκαια και η Νεάπολη και η Μάνδρα και ο Κορυδαλλός και το Χαιδάρι και το Περιστέρι. Ναι, το Περιστέρι. Ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας κινείται με λεωφορεία. Τα οποία από εκεί και από όοοοολες τις παραπάνω περιοχές σκάνε στο Αιγάλεω. Όλη μέρα. Που κάνουν δρομολόγια ανά μισάωρο και που πρέπει να ‘σαι Η κωλόφαρδη για να μπορέσεις αφού ζπρώξεις ικανοποιητικά, να μπεις μέσα.

Το σύνηθες είναι, αφού χάσεις κάνα δυό, να το κόψεις με τα πόδια. Ή με ταξί αν έχεις χρόνο να φας μποτιλιάρισμα της αρκούδας (και εννοείται φυσικά ότι κανένας ταρίφας δεν δίνει ρέστα από τρία ευρώ – κάθε πρωί και ένας καυγάς με γριούλες που ζητάνε τα ρέστα τους). Γιατί όοοολα τα αυτοκίνητα των γύρω περιοχών, σκάνε κι αυτά στο Αιγάλεω. Στο τέλος, το παίρνεις απόφαση και ξυπνάς είκοσι λεπτάκια νωρίτερα και πας ποδαρόδρομο μέχρι το μετρό. Που για Παλλήνη και πέρα, το δρομολόγιο είναι κι αυτό ανά μισή ώρα. Μια ατέλειωτη αγωνία δηλαδή.

Το χειρότερο είναι το βράδι. Αφού βγεις απ΄το μετρό, καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Αιγάλεω από τη φασαρία. Μόνιμες κόρνες και τα αυτοκίνητα σημειωτόν. Και η στάση που εξυπηρετεί όοοολες τις γύρω περιοχές, τόσο γεμάτη που ο κόσμος περιμένει στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γιατί οι περιοχές μας είναι γκέτο συνταξιούχων. Ακόμα και οι αφίσες στις κολώνες διαφημίζουν εκδρομές των καπη. Και νοιώθεις τόσο άσχημα με όλα αυτά. Οι γέροι δύσκολα μπορούν να σπρώξουν για να χωθούν στα λεωφορεία, ενώ συνήθως όλο και κάποιος θα μαγκωθεί στην πόρτα.

Άσε οι μαθητές. Το Αιγάλεω είναι κέντρο φροντιστηρίων με αποτέλεσμα οι μαθητές από εκεί, αλλά και όσοι σπουδάζουν Αθήνα να ξεροσταλιάζουν στην στάση. Σαν μαθήτρια θυμάμαι, ξεσηκώναμε τη στάση από γέλια, φωνές και φάρσες. Τώρα τίποτα. Τα πιτσιρίκια στέκονται παρέες παρέες, αμίλητα. Και εργάτες. Μαύρα ρούχα και χέρια πρησμένα με κρεμασμένη τη χαρακτηριστική σακουλίτσα με το τάπερ, να περιμένουν οι άνθρωποι με μισόκλειστα μάτια ένα μισάωρο στη στάση. Που μακάρι τελικά να είναι μισάωρο.

Καμιά φορά με πιάνουν τα νεύρα μου. Πήγανε και μου βάλανε μετρό εδώ και χρόνια, σε κάτι κουκουρούκου περιοχές που όποτε περνάω από ΄κει, ζήτημα να μπουν δυό άνθρωποι στο βαγόνι. Και αφήσαν τα πιτσιρίκια και τα γεροντάκια που δεν έχουν άλλη επιλογή, να τουρτουρίζουν στην στάση. Είπανε πως όπου να ΄ναι θα ξεκινήσουν έργα και για τις υπόλοιπες περιοχές, αλλά δεν μπορούν να βάλουν περισσότερα λεωφορεία προς το παρόν, γιατί υπάρχει ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Προχθές το βράδι στην στάση, ήταν πραγματικά πολύ θλιβερά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Γριούλες να τρέμουν απ΄το κρύο, να ρωτάνε τί νούμερο είναι το λεωφορείο που έρχεται και να μαραζώνουν όταν μάθαιναν ότι το δικό τους είχε μόλις περάσει, κάτι ρωσσίδες με μωράκια να τα έχουν τυλίξει με κουβέρτες και τα πρόσωπά τους να έχουν ασπρίσει απ΄την παγωνιά.

Δίπλα μου, κάτι κοριτσάκια emo. Μου ζήτησαν τσιγάρο και αποτραβηχτήκαμε παραπίσω να ξεχαρμανιάσουμε. Για πρώτη φορά δεν μου προξένησαν απορία. Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο έχουν να υιοθετούν αυτή τη θλιβερή εμφάνιση. Κατάμαυρα μαλλιά να κρύβουν το πρόσωπο, τα μάτια τους μουτζουρωμένα γύρω γύρω με μαύρο μολύβι και να σηκώνουν με δυσκολία κάτι τεράστιες τσάντες παραγεμισμένες με βιβλία. Είναι ίσως η μόνη εμφάνιση που ταιριάζει με όλο αυτό. Ο μόνος τρόπος που έχουν να δείξουν πόσο απέλπιδα είναι τα παιδιά, απέναντι σε όλα αυτά.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

FUCK OFF ALIENS




Ένα χρόνο πριν, είχα γανιάσει να τα γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά και σε κάθε ευκαιρία. Όλοι μας δηλαδή. Ήταν πολύ σουρεάλ ρε παιδάκι μου αυτό που είχε συμβεί στον Αντώνη και ακόμη πιο σουρεάλ η ευθιξία του Λιακόπουλου όταν ας πούμε καθημερινά μέχρι σήμερα, λέει τέτοιες μαλακίες, που αν η επιστημονική κοινότητα είχε λίγη τσίπα, θα έπρεπε να τρώει τις μηνύσεις βροχή.


Είχε γίνει μεγάλο τζέρτζελο τότε, γελάσαμε, το κοροιδέψαμε και περιμέναμε να το μαζέψουν. Αρχίδια. Γιατί μπορεί εσύ να είσαι ψωνάρα του κερατά και να μηνύεις δεξιά αριστερά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει από πάνω ένας σοβαρός να σου πει το λογικό: Πού πα ρε καραμήτρο; Γίνεται ρε εξωγήινε να μηνύσεις κάποιον για τα link του ή την αυτόματη αποδελτίωση του blog του;

Γίνεται μια χαρά, του είπαν. Έδεσαν τον Αντώνη, τον έτρεχαν στα τμήματα, κατέσχεσαν τον σκληρό της ιντερνετικής δουλειάς του κι άντε να βρεις δίκιο μετά, όταν ο πιο προχώ μπάτσος της εποχής μας, το μόνο που ξέρει από νετ είναι googlesearch: poutanakia kai vyzares.

Και μεθαύριο είναι η δίκη. Στ΄αλήθεια δηλαδή. Και δεν ζεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κίνα ούτε στο Ιράκ. Στην Ελλάδα. Κι ο μηνυτής έχει το θράσσος να κάνει και βιντεάκια απευθυνόμενος στο κοινό του internet λες και μιλάει ο πρωθυπουργός ενώ αμέσως μετά θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα hits του στο youtube. Αλλά είναι και άσχετος. Πού να πάει το μυαλό του ότι τα hits στο internet συνήθως δεν είναι ψήφοι, αλλά ντομάτες.

Για μένα δεν έχει καμία σημασία αν ο Αντώνης δικαιωθεί την Παρασκευή ή όχι. Δηλαδή έχει, αλλά τη μεγάλη φόλα την έφαγε, ενώ όλοι μας πια, έχουμε ξενερώσει άπειρα με το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε εδώ μέσα. Είναι σαν να ερχόσουν στο ψιλικατζίδικο και να μου έχωνες μήνυση επειδή τα γαριδάκια είναι ανθιυγιεινά. Και να ερχόταν μετά το υγιειονομικό και να μου έκλεινε το μαγαζί για ένα χρόνο, μέχρι να αποφασίσει ο δικαστής. Κι όλα αυτά επειδή το γαριδοεργοστάσιο ήταν πολυεθνική και δεν μπορούσες ούτε τσικ να του κάνεις. Ε, θα με ένοιαζε μετά αν θα κέρδιζα τη δίκη; Μετά από τόση ηλιθιότητα, ανεργία και ξεφτίλα;

Ο Τσιπρόπουλος, με την κατάσχεση του υπολογιστή του έχασε την δουλειά του, την επιδότηση και την ησυχία του. Γιατί θίχτηκε λέει ο τύπος! Από πράγματα που έγραφε κάποιος άλλος φυσικά. Αλλά εκείνος τον Αντώνη μπορούσε να πλήξει γιατί ο funel που ήταν ο στόχος επειδή τον σατίριζε, ευτυχώς προστατευόταν από νόμους σύγχρονης χώρας και όχι του εξωγηινιστάν.
Λοιπόν, Αντώνη έχω να σου πω τα εξής: Μακριά από το ελληνικό internet η επόμενη δουλειά σου. Όσο πιο μακριά μπορείς. Στήσε έναν σέρβερ στον Βόρειο Πόλο και βάρα από ΄κει. Οι πολικές αρκούδες είναι πολύ πιο ασφαλείς από τους εξωγήινους της χώρας σου.


Όσοι μπορείτε να παραστείτε, η δίκη γίνεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, διαβάστε το κείμενο του Αντώνη για λεπτομέρειες.

Οι υπόλοιποι, υπογράψτε εδώ. Έτσι, για το θεαθήναι προφανώς, αφού είμαστε ακόμα εδώ και συζητάμε έναν ολόκληρο χρόνο μετά, πώς θα αθωωθεί ένας άνθρωπος για τα link του!!!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

DEMO




Είναι λοιπόν ένας τύπος, που ο πατέρας του ήταν βιαστής. Μαζί με τα φιλαράκια του είχαν βιάσει όλες τις πιτσιρίκες του διπλανού χωριού, που τις περισσότερες τις σκότωναν αμέσως μετά. Αφού δικάστηκε, σάπισε στη φυλακή. Η κοινωνία καταδίκασε σύσσωμη τους εγκληματίες και ο γιος μεγάλωσε ορφανός σε ένα ψευτοδημοκρατικό και εχθρικό περιβάλλον.


Ο γιος λοιπόν, καθότι συγγραφέας, έκατσε και έγραψε ένα επιστημονικό βιβλίο 1400 σελίδων παρακαλώ, που έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Πόσο δηλαδή οι γκομενίτσες του κουνιόσαντε του μπαμπά, πόσο πουτάνες ήσαντε, πόσα πολλά λεφτά είχαν βγάλει, πόσο κακώς που δεν πρόλαβε να τις ξεκοιλιάσει όλες και το κυριότερο, πόσο μπάσταρδα είναι τα παιδιά τους και γιατί πρέπει να τα ξεκοιλιάσουμε μέχρι να αφανιστούν.

Το βιβλίο βγήκε στα βιβλιοπωλεία ενώ διαφημιζόταν (καθημερινά) από την τηλεόραση, από έναν τυπάκο που δήλωνε (καθημερινά) πόσο διαφωνεί με τις πράξεις του βιαστή, αλλά πως το κοινό οφείλει να μαθαίνει (καθημερινά) από την εκπομπή του, τα γεγονότα που οδήγησαν τον δράστη στα εγκλήματα. Τα χιλιάδες εγκλήματα για χρόνια. Προφανώς εν βρασμώ (καθημερινά).

Η κοινωνία, καθ’ ότι δημοκρατική, διχάστηκε. Επιτρέπεται να περιορίσουμε την ελευθερία λόγου; Επιτρέπεται να απαγορευτεί ένα βιβλίο; Να φιμώσουμε τις ιδέες; Τα τηλεπαράθυρα φούντωσαν. Κάποιοι πιο δημοκράτες απ΄τους άλλους, υποστήριζαν ότι ναι μεν τα εγκλήματα είναι καταδικαστέα, τα θύματα όμως, δεν έπρεπε να φορούν φούστες πάνω από το γόνατο. Οι περισσότεροι συμφώνησαν, δίνοντας παράδειγμα κάτι άλλες κοπέλες που μετακόμισαν πρόσφατα στο χωριό και που φορούν κόκκινα προκλητικά φουστάκια.

Ήρθαν εκλογές. Ο τηλεπλασιέ και ο γιός του συγγραφέα, έγιναν βουλευτές στο ίδιο κόμμα και καταδίκαζαν ομόφωνα τις ρατσιστικές ενέργειες. Συνέχιζαν όμως ακάθεκτοι τους αγώνες τους κατά της φούστας πάνω από το γόνατο, κατά της προκλητικής συμπεριφοράς των γυναικών και ιδίως των ξενόφερτων γυναικών με τα «βάρβαρα» ήθη.

Κάποτε, παρόλο που ως τότε ο συγγραφέας του βιβλίου ήταν στο περιθώριο χρόνια, για τις φρικαλέες απόψεις του, άρχισαν να του δίνουν βήμα. Δημοκρατία γαρ. Βγήκε στα τηλεπαράθυρα. Όχι για το βιβλίο μόνο αλλά γενικά για την άποψή του για τις ξένες γυναίκες με τις κοντές φούστες. Όταν κλήθηκε να πει την γνώμη του εξεράγη. Φώναζε: «αρνούμαι τον διάλογο με γραικύλους και υπάνθρωπους». Όλα αυτά, γιατί αν η φούστα σου ήταν πάνω από το γόνατο δεν ήσουν γυναίκα. Ούτε καν άνθρωπος. Φυσικά, αν δεν ήσουν απ΄το χωριό του και πλερέζες να φόραγες, δεν είχες καμία ελπίδα να συνομιλήσει μαζί σου. Νέα ήθη. Δημοκρατία γαρ.

Ο συγγραφέας κλήθηκε σε δίκη γι΄αυτό το βιβλίο από κάτι ψευτοδημοκράτες. Ο γιος του ως καλός δικηγόρος ανέλαβε την υπεράσπιση. Ο τηλεπλασιέ ως βουλευτής πια, συνέχιζε να δηλώνει πως διαφωνεί με το βιβλίο αλλά το διαφήμιζε (καθημερινά) γιατί αυτή ήταν η δουλειά του. Ο αρχηγός του κόμματός τους απ΄την άλλη, συνέχιζε να καταδικάζει τον ρατσισμό αλλά και τις κοντές φούστες που μπορεί να προκαλέσουν τα καλά και τίμια χωριατόπουλα να βιάσουν.

Η κοινωνία παρέμεινε δημοκρατική. Από εκείνες τις δημοκρατίες που πλέον δεν γύριζες το κεφάλι σου απ΄την άλλη στο θέαμα των βιασμένων πτωμάτων. Ήσουν υποχρεωμένος να τα κοιτάζεις ξανά και ξανά. Μέχρι που τα συνήθιζες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που τα εγκλήματα ενός βιαστή παρότι καταδικαστέα, άρχισαν να εξετάζονται εξονυχιστικά, υπό επιστημονική πάντα σκοπιά, λαμβάνοντας το αξιογαμήσιμο του θύματος, ως ελαφρυντικό.


Από εκείνες τις δημοκρατίες που σύμφωνα με το επιστημονικό αυτό βιβλίο, ο μόνος τρόπος να γλιτώσει η κοινωνία τους μελλοντικούς βιασμούς, δεν είναι να καταδικαστούν οι δράστες αλλά τα αίτια που τους οδηγούν στα εγκλήματα: οι κοντές φούστες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που άρχισαν να αμφισβητούν τα εγκλήματα γιατί το επιστημονικό βιβλίο έλεγε πως όλα αυτά είναι φούμαρα δυό – τριών ελαφρών κοριτσιών. Παρόλα τα ντοκουμέντα.


Σύντομα, η δημοκρατία αυτή, προχώρησε παραπέρα. Τα ταμπού έσπασαν. Η αμφισβήτηση έγινε το νέο τρεντ. Κάθε δεδομένο και αλήθεια, μπορούσε να αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε ντυνόταν τον επιστημονικό μανδύα. Σωρεία επιστημονικών βιβλίων, έφεραν στην επιφάνεια εξωγήινους πολιτισμούς με ατράνταχτα επιχειρήματα, ιατρικές συνομωσίες που αποθάρρυναν τον κόσμο να εμβολιάζει τα παιδιά του ή να ακολουθεί τις θεραπείες των γιατρών, ενώ σύντομα η δύναμη των τηλεπαραθύρων έκανε τον κάθε μισάνθρωπο νομάρχη, υπέρτατο άρχοντα του χωριού. Πλήρης δημοκρατία απόψεων.

Οι εκάστοτε επιστημονικοί τηλε-εκδότες θησαύριζαν, ενώ χέρι-χέρι ακολουθούσαν τα κόμματα στην μάχη κατά της κοντής φούστας. Κανένα επιστημονικό δεδομένο δεν υπήρχε, που να μην είχε από δίπλα ένα άλλο να το αντικρούει. Καμιά κοντή φούστα δεν κυκλοφορούσε χωρίς να έχει δίπλα της έναν επίδοξο βιαστή με αρκετούς λόγους να βιάσει. Καμία δημοκρατική άποψη δεν υπήρχε, που να μην της δινόταν βήμα στα τηλεπαράθυρα, ώστε να εκραγεί αμέσως μετά για τους υπανθρώπους που την πλαισίωναν. Κάθε δημοκράτης κάτοικος, μετρούσε το μέγεθος της δημοκρατίας που μπορούσε να ασκήσει, σύμφωνα πρώτα με την καταγωγή του και έπειτα με τα εκατοστά που είχε υιοθετήσει για τις... φούστες.

Η δημοκρατική αυτή κοινωνία, επέμενε πως όλα έβαιναν καλώς. Πως το βιβλίο δεν έφερε κανένα έγκλημα για να κατηγορείται. Αντιθέτως, όπλισε τους χωριανούς με σκεπτικισμό απέναντι στις προκλητικές συμπεριφορές. Τα εγκλήματα τελικά, δεν είχαν τόση πολλή σημασία σε αυτή τη δημοκρατία. Ούτε οι δράστες. Τα εγκλήματα ήταν απλά το αποτέλεσμα μιας επιστημονικώς τεκμηριωμένης και προκλητικά αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Της κοντής φούστας.

Η νέα αυτή δημοκρατία, καλείται να αποφασίσει για το μήκος της φούστας.
Επιστημονικά.


Η δίκη είναι αύριο.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

DECODING




Βαρέθηκα τους κώδικες και τις γλώσσες του σώματος και τα σήματα και τα μηνύματα και όλα αυτά τέλος πάντων τα αόρατα με τα οποία προσπαθούν να με μεταφράσουν και που καλούμαι με τη σειρά μου να αποκωδικοποιήσω για να μπορέσω επιτέλους να επικοινωνήσω με τον διπλανό μου. Με μορς καλύτερα θα τα λέγαμε.


Ένα ατέλειωτο κατεβατό από όρους, ταμπέλες και κλισέ που τις περισσότερες φορές ούτε λογική έχουν, άσε που σε καταμπερδεύουν. Και εντάξει, κάποτε ίσως να χρειάζονταν, όμως στην εποχή μας οι κώδικες αλλάζουν τόσο πολύ γρήγορα που είναι σχεδόν παράλογο να χρησιμοποιείς για κριτήρια τις ερμηνείες συμπεριφοράς που βοήθησαν κάποτε τη γιαγιά σου να επιβιώσει (με βοηθητικά αναγνώσματα τον ονειροκρίτη και τον καζαμία).

Είναι σα να ξυπνάς ένα πρωί και να φοράς το αγαπημένο σου στρετς μαύρο παντελόνι με το μαύρο κοντό πουλοβεράκι. Φαντάσου ότι είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να φτιάξεις ζεστό καφεδάκι και να εντρυφήσεις χαλλλλαρά σε όλες τις χαζολεπτομέρειες: να προβάρεις το πιο ψηλό τακούνι σου, να μακιγιαριστείς με τις ώρες, να διαλέξεις κατάλληλη ζώνη, να αρωματίσεις το μαλλί με σανταλόξυλο και να ξεκινήσεις χαρούμενη για τη δουλειά με τέρμα μουσικές κολλημένες στ΄αφτί, σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ε, όλοι όσοι σε δουν θα σταθούν σε ένα και μόνο γεγονός. Απ΄όοοολα όσα έχεις κάνει όλο το πρωί, κολλάνε σα χαλασμένα γραμμόφωνα στο ότι φοράς μαύρα και αντί για καλημέρα, σε ρωτούν μήπως πέθανε κανείς. Άλλοι πάλι σκέφτονται πως θα υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο που – έστω υποσυνείδητα – σε σπρώχνει στην καταχνιά, ενώ κάποιοι απ΄αυτούς, πως σίγουρα θέλεις να κρύψεις τα περιττά κιλά σου... Ούτε που τους περνάει απ΄το μυαλό πως helloooo? ίσως, απλά και μόνο λατρεύεις το μαύρο. Κανείς δεν βλέπει τη φάτσα σου που λάμπει από χαρά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου που λένε πάντα τις πιο μεγάλες αλήθειες και που κανείς τους ποτέ δε σκέφτηκε να τα αποκωδικοποιεί πρώτα. Κολλάνε. Σα χαλασμένα γραμμόφωνα.

Με το που θα σκάσεις μύτη, ανοίγουν με τη μία το Μεγάλο Λεξικό της Τετριμένης Συμπεριφοράς: Χμμμ... μαύρα ρούχα...καταθλιπιτικιά, μαύροι κύκλοι...άγριο σεξ ή μπάφοι, κόκκινο μανό....πουτάνα ή απλά κακό γούστο, πλατύ χαμόγελο...φλερτάρει, υπερκινητική...κόκα ή διπλός εσπρέσσο, ψηλό τακούνι... πεσμένος κώλος.

Ε λοιπόν, καιρός να αλλάξετε λεξικό. Οι περισσότερες ερμηνείες σας είναι πρωτόγονες και ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού με ολίγη από πουριτανισμό, κάτι από μισανθρωπισμό, μπόλικο κουτσομπολιό και τίγκα στο στερεότυπο.

[Κι αν θέτε να ξέρετε οι πουτάνες πια χρησιμοποιούν γαλλικό μανικιούρ, το πλατύ χαμόγελο σημαίνει πρόσφατη λεύκανση, οι μαύροι κύκλοι καλύπτονται αψογότατα με στικ και το ψηλό τακούνι δεν σηκώνει με τίποτα τον πεσμένο κώλο. Χρειάζεσαι και ειδικό καλσόν για να το πετύχεις αυτό ]   :P







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

ΔΙΣ ΓΟΥΙΚ’Σ ΝΟΟΥΛΕΤΖΙΖ




νόουλετζ νάμπερ ουάν: o εγκέφαλός μας, είναι λέει κατασκευασμένος για ένα και μόνο πράγμα: τη χαρά. Να ξεχνά γρήγορα τις κατραπακιές και να επιλέγει να θυμάται μόνο τα χαρούμενα, ενώ σε κάθε δύσκολη φάση να προσπαθεί εναγωνίως να βρει διέξοδο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του κατάσταση, την χαρά.


[Έκατσε δηλαδή ο καλός θεούλης και έφτιαξε όoooλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα, πίτα στα μυαλόνια, υπομυαλόνια, ανθυπομυαλόνια (κι όλα αυτά τα θαυμαστά τέλος πάντων που έχουν μέσα τα μυαλά και που επιτελούν ένα κάρο λειτουργίες), με αρχιεντολή τη χαζοχαρουμενιά. By default δηλαδή, έχουμε αρχιμαλάκα εγκέφαλο.
Αντί να κάθεται δηλαδή να φιλοσοφήσει, να κλαψομουνιάσει, να προβληματιστεί, ό,τι αξιολόγο και να κάνεις, αν δεν περιέχει χαρά, kiss it goodbye. Ο εγκέφαλος θα στο ξεχάσει με την πρώτη ευκαιρία. Αν δηλαδή κάποιος κάτσει και το σκεφτεί, όλοι όσοι δεν είναι χαρούμενοι ή δεν προσπαθούν να ξαναγίνουν χαρούμενοι, έχουν πρόβλημα προγραμματισμού και χρειάζονται κατεπειγόντως ζυγοστάθμιση. Which brings us στα (αρσενικά & θηλυκά) ανθυπογκομενίδια: lifestyle, sex, shopping & gossip. Ο εγκέφαλός τους είναι υγιέστατος, μάγκες μου. Εμείς χάνουμε άσχημα]


νόουλετζ νάμπερ του: ο θυμός λέει, είναι δύο πράγματα: είτε πόνος, είτε φόβος. Αυτό. Τίποτε άλλο.

[Ακόμα ψάχνομαι μπας και τρικλοποδιάσω αυτή τη σπαστικότατη θεωρία αλλά τζίφος. Όσες φορές είμαι ταπηροκρανιασμένη, καραισχύουν αυτά τα δύο ή ένα από τα δύο. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο θυμός ερχόταν κι από μόνος του]

νόουλετζ νάμπερ θρι: ακόμα ψοφάω για Dire Straits. Όποτε τους ακούω λιώνω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι αξεπέραστοι.-


[προδίδω την ηλικία μου με κάτι τέτοιες μλκς τώρα, αλλά αφού τους λατρεύω γμτ] :D



p.s: έμαθα κι ένα κάρο πράγματα ακόμη, αλλά πρόκειται για γνώσεις που αποσκοπούν κυρίως στην διατήρηση της σωστής μου εγκεφαλικής κατάστασης (aka gossip). :P


σουκουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυκισεζ !!!







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

MINI ME




Έδειχνε χθες τις καταστροφές από τις πλημμύρες σε όλη την Ελλάδα και σε κάθε βίντεο έβλεπες κι ένα πιτσιρίκι τρελαμένο απ΄ την χαρά του. «Οφείλουν να μας αποζημιώσουν όπως έκαναν με τους πυροπαθείς» έλεγε μια γιαγιά ενώ ο μικρός από πίσω έχωνε το ποδήλατο μέσα στις λάσπες κι έκανε σούζες. «Καταστραφήκαμε» έλεγε ένας αγρότης και δύο μικρές παραδίπλα πέταγαν η μια στην άλλη λασπόβομβες. Ο καλύτερος, ήταν ένας φαφούτης πιτσιρικάς που έτρεχε πίσω από τον δημοσιογράφο με το μικρόφωνο και έκανε γκριμάτσες στην κάμερα.


Ήταν αδύνατο να μη παρατηρήσεις πόσο πολύ γαμάτες φαίνονται οι καταστροφές στα παιδιά. Μικρή, παρακαλούσα να ξαναγίνει ένας μεγάλος σεισμός για να πηγαίνουμε ατέλειωτες βόλτες κουκουλωμένοι με κουβέρτες στο αυτοκίνητο, να ανάψουμε μεγάλη φωτιά έξω από το δασάκι και να ζωγραφίσουμε με μαρκαδόρους τα μπεζ αντίσκηνα που μας είχε χαρίσει ο στρατός. Ένας γείτονας είχε ζωγραφίσει τον Εγκέλαδο (ένα χοντρό τέρας με αυτιά ελέφαντα αλλά με πολύ συμπαθητική φάτσα), κάτι αστείους πολιτικούς με μυτόγκες, ενώ σε κάθε αντίσκηνο έγραφε και μια αστεία λεζάντα. Εμείς απλά χρωματίζαμε τα ρούχα των σκίτσων και τα αφτιά του Εγκέλαδου.

Όταν πήγαμε εκδρομή στις Πλαταιές, θα βλέπαμε και το «ρήγμα» που έλεγε η μάνα μου και που σε γενικές γραμμές θεωρούσα ότι επρόκειτο για κάνα λούνα παρκ. Ε, ήταν καλύτερο. Για ώρες πετούσαμε πέτρες μέσα στο ρήγμα που τελικά ήταν μια πολύ μεγάλη σχισμή στην βάση ενός βουνού, βάζοντας στοιχήματα ότι σίγουρα η δική μας πέτρα θα βρει πάτο. Αλλά δεν. Το πιο απίστευτο ήταν ένα σωρό σκαλιά που στέκονταν μόνα τους. Το σπίτι που οδηγούσαν, είχε καταρρεύσει. Κι ένα σωρό άλλα. Τραγικά αν σου τύχουν αλλά για ένα παιδί, είναι ευκαιρία να ζήσει ασυνήθιστα.

Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο. Όπως π.χ. να μην κοιμηθείς στο κρεβάτι σου κι ας ήταν έστω σε ένα αμάξι ή ένα αντίσκηνο. Ή να πετύχεις όλη τη γειτονιά γύρω από μια φωτιά να κάνει αστεία μέχρι το ξημέρωμα και κανείς να μην έχει παρατηρήσει ότι είσαι ξύπνια. Ή να μαγειρεύουν όλες οι γειτόνισσες μαζί, σε αυτοσχέδια τρίποδα και να τρως φαγητά από πλαστικά πιάτα που μετά μπορούσες να πετάξεις και που δεν ήσουν υποχρεωμένη να καθαρίσεις κανένα τραπέζι. Το πιο γαμάτο ήταν τα καινούργια σκηνικά παιχνιδιού. Ένα δέντρο που είχε πέσει ήταν το μόνιμο παιχνίδι μας. Έβλεπες πώς ήταν η κορυφή του, έπιανες τις κάμπιες από πάνω του, τις έβγαζες απ΄ το κουκούλι, τις ζούλαγες και με τα πράσινα ζουμιά έβαφες τα νύχια σου. Χώρια που σε βάζανε οι μεγάλοι να κάνεις πράγματα για τα οποία σε άλλες φάσεις έτρωγες της χρονιάς σου, όπως π.χ. να αλωνίσεις το δάσος και να μαζέψεις ξύλα για τη μεγάλη φωτιά.

Ένοιωθα για χρόνια μεγάλες τύψεις για τις καταστροφές που ευχόμουν να έρθουν. Βέβαια, τόνιζα στον καλό θεούλη ότι δεν ήθελα να πάθει κανένας κακό, μόνο αν γινόταν να καταστραφεί κάνα σπίτι για να έχουμε επιτέλους ένα καταφύγιο της προκοπής γιατί το ερείπιο της γειτονιάς το ΄χαμε βαρεθεί, να καεί κάνα αμάξι για να δούμε το μπαμ και οι καταστροφές να κρατήσουν πάνω από μήνα για να γλιτώσουμε το σχολείο και να κοιμόμαστε στα μπεζ αντίσκηνα με τα ζωγραφισμένα αστεία.

Ευτυχώς, δεν μου ΄χαν τύχει ποτέ αληθινές καταστροφές όπως αυτές που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό. Αλλά βλέποντας όλα αυτά τα παιδάκια χθες βράδυ, θυμήθηκα αυτό που ενήλικη πια, ντρεπόμουν να παραδεχτώ. Ότι δηλαδή, για αρκετά χρόνια το «Ολοκαύτωμα» που όλοι έτρεμαν με τον τρελό και το δάχτυλο στο κόκκινο κουμπί - που ήταν πολύ της μοδός στα παιδικάτα μου - ήταν το πιο γαμιστερό σενάριο έβερ.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

MANOLOPATHY




Αγαπητή Interamerican,


Μετά από τα τελευταία μαντάτα (κλικ) οφείλω να δηλώσω τα συγχαρητήριά μου που αναγνωρίσατε πρώτη μια σύγχρονη ανάγκη, όπως αυτήν της εναλλακτικής ιατρικής και ειδικά της ομοιοπαθητικής. Σαφώς και θα χαρώ αν τελικά διαψευστώ για τα όσα έχω υποστηρίξει ανά καιρούς κατά της ομοιοπαθητικής, αν και την τελευταία φορά που τσέκαρα ο James Randi συνεχίζει να προσφέρει ένα εκατομμύριο δολλάρια σε όσους αποδείξουν πως δεν πρόκειται για ψευδοεπιστήμη. Το προσπερνάω όμως, διότι δε με συμφέρει καθόλου στην συγκεκριμένη επιστολή.

Έχω λοιπόν ένα αίτημα. Αφού υποστηρίζετε έμπρακτα το δικαίωμα επιλογής θεραπείας των πελατών σας και καθώς δεν σας πολυενδιαφέρουν οι αμφιλεγόμενες θεωρίες περί των αποτελεσμάτων των θεραπειών αυτών, αιτούμαι να συμπεριλάβετε στις καλύψεις σας και τα Manolo Blanhik, ιδιαίτερα της σεζόν άνοιξη – καλοκαίρι 2007.

Τα επιχειρήματά μου είναι ακράδαντα και δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν αυτά των οπαδών της ομοιοπαθητικής. Μια ματιά θα σας πείσει:

- Κατ’ αρχήν, τα Manolo είναι κι αυτά ολιστικά. Δεν θεραπεύουν μεμονωμένες ασθένειες αλλά ασθενείς. Κάθε άρρωστη, με ένα ζευγάρι Manolo ξανανιώνει.

- Είναι απόλυτα φυσικά και χωρίς καμία χημική παρενέργεια καθώς δεν ξεβάφουν στο πόδι, είναι ανατομικά και δεν αφήνουν κάλους.

- Ο νόμος των ομοίων δεν ισχύει στα Manolo. Θεραπεύουν όλες τις ασθένειες χωρίς διακρίσεις.

- Κινητοποιούν τα πανίσχυρα αμυντικά συστήματα του οργανισμού καθώς συγκεκριμένα σημεία της γυναικείας φυσιολογίας, ειδικά πάνω σε δεκαπεντάποντα, γίνονται ακαταμάχητα και πανίσχυρα.

- Πολεμούν την αισχροκέρδεια των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών με τον πανίσχυρο Νόμο Των Ομοίων: πλουτίζοντας τις παπουτσοβιομηχανίες.

- Οι συμβατικοί ιατροί τα πολεμούν αλλά οι οπαδοί των manolo απαντούν: «δεν μας ενδιαφέρει πώς δουλεύουν, εμάς πάντως μας έκαναν περδίκι».

- Αντί να βασίζονται σε αόρατες «ενέργειες» και αναπόδεικτες θεωρίες, η δράση τους είναι απτότατη, επιστημονική και 100% αποδείξιμη. Αρκεί να προσπαθήσει κάποιος να αποσπάσει ένα πρόσφατα αποκτηθέν manolo από μία ασθενή και θα διαπιστώσει σχεδόν αμέσως την επιδείνωση της υγείας της. :D


p.s.: Η κολλητή μου θέλει να λάβετε επίσης υπ΄όψιν σας την αστρολογία, καθώς πρόσφατα θεραπεύτηκε από παρολίγον άπιστο σύζυγο που μόνο η αστρολογία κατάφερε να διαγνώσει την έφεσή του στα γκομενίδια καθώς ανήκε στο ζώδιο Πανίβλακας με ωροσκόπο Μουρντάρη.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

ΓΙΑΔΕ

Κάτι μικρά πραγματάκια πάνω στους ανθρώπους που αγαπώ, κάποτε με έκαναν πύραυλο. Κι ενώ το κεκέδισμα του μικρού υποχώρησε νωρίς (κι ευτυχώς από πιο νωρίς μπορούσα κι εγώ να πω το σίγμα) όλα τα υπόλοιπα έμειναν ίδια κι απαράλλαχτα. Με μια διαφορά όμως. Τώρα τα λατρεύω. Άσε που τα προκαλώ κιόλας.

Η μάνα μου, με το παραμικρό χτυπάει τις παλάμες της στα γόνατα και φωνάζει πολλές φορές «αχού το παιδάκι μου»!
Η γιαγιά διακόπτει κάθε είδους συζήτηση, χτυπώντας σε στον ώμο και λέγοντας πολλές φορές το χαρακτηριστικό «γιάδε» μέχρι να γυρίσεις να την κοιτάξεις, ώστε να σε ρωτήσει συνήθως κάτι για τον θρύλο.
Ο μπαμπάς, οτιδήποτε καινούργιο κι αν συμβεί στην ζωή μου, αρχίζει και τελειώνει τις φράσεις του με αλλεπάλληλα «πρόσεχε».
Τέλος, ο μικρός, σε κάθε παρατήρηση που του κάνω είτε για κάτι που φοράει, είτε (συνήθως) για την κοτσίδα του που την αφήνει μες την ψαλίδα, απαντάει στάνταρ «στ΄αρχίδια μου» ενώ όταν του λέω κάτι που έκαναν άλλοι, η απάντηση είναι «στ΄αρχίδια σου».


Όταν πηγαίνω στο πατρικό μου, είναι η καλύτερη του άντρα μου. Κάθεται και χαζεύει τα χούγια της οικογένειας και γελάει σα βλαμμένο.

Ένας χαρακτηριστικός διάλογος, πάει κάπως έτσι:

Μαμά: Τί κάνετε παιδάκια μου; Είστε καλά;
Εγώ: Τα ίδια ρε μαμά. Άσε, χάλασε πάλι το πλυντήριο και μέχρι να ΄ρθει ο τεχνικός θα κοψομεσιαστώ να τα πλένω στο χέρι.
Αδελφός: Στ΄αρχίδια σου.
Γιαγιά: Γιάδε... γιάδε...
Μαμά: Αχού το παιδάκι μου!
Μπαμπάς: Πρόσεχε. Αυτοί οι τεχνικοί είναι λέρες.
Γιαγιά: Γιάδε... γιάδε...
Μαμά: Κάτσε βρε μαμά, τί θες; Αφού μιλάμε!
Γιαγιά: Ο Ολυμπιακός πότε παίζει γιε μου;
Σύζυγος: Την Κυριακή.
Μαμά: Πες ρε παιδί μου κι εσύ τίποτε στον αδελφό σου να την δώσει τη μηχανή. Τρώει τόσο κρύο, θα αρπάξει καμιά πούντα!
Εγώ: Ναι βρε ηλίθιο. Καλά λέει η μαμά! Το κορίτσι σου δεν το σκέφτεσαι;
Γιαγιά: Γιάδε...
Αδελφός: Στ΄αρχίδια μου.
Μπαμπάς: Μικρέ, θα τις φας, πρόσεχε!
Μαμά: Αχού το παιδάκι μου!
Γιαγιά: Γιάδε...
Μαμά: Έλα βρε μάνα. Τί ΄ναι πάλι;
Γιαγιά: Θα κερδίσουμε.
Σύζυγος: Άσε μη το γρουσουζέψουμε.
Γιαγιά: Γιάδε...
Μαμά: Τί λες βρε μάνα;
Γιαγιά: Για την Κυριακή λέω. Θα τους σκίσουμε τους κουρέλες.
Αδελφός: Στ΄αρχίδια μας.
Μπαμπάς: Ας προσέχαμε.


λοβ διζ γκάιζ! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

“Woman In A Chemise”




Ο Πικάσο όταν ήταν σκατά, ζωγράφιζε τον καημό του σε πιο αξιοπρεπές φόντο. Τράβαγε δηλαδή μια «μπλε εποχή», έφτιαχνε κάτι αριστουργήματα και καθάριζε. Για τους υπόλοιπους όμως, ειδικά όταν το πινέλο είναι ο πιο θεόκουφος τρόπος να δηλώσεις ότι είσαι σκατά, τα πράγματα είναι λίγο πιο σκούρα. Κυριολεκτικά δηλαδή. Τα βλέπεις όλα σκατά. Δε πα να γυρίσει τούμπα ο κόσμος, δε πα να κάνει ο πλανήτης πάρτι, εκεί. Όσοι ήλιοι και να βγουν, εσύ σκατά.


Τις «μπλε» εποχές (που ήταν εντελώς σκατουλί δηλαδή αλλά τις λέω μπλε γιατί έχουμε κι ένα επίπεδο), τις είχα συχνά. Και δεν ήταν προϊόντα ματαιότητος ή υπαρξιακών ή άλλων πολυτελών διαδικασιών. Ήταν από μηχανής σκατά. Που εσύ δεν έχεις κανένα πρόβλημα να είσαι μες την τρελή χαρά κι εκεί που βόσκεις ανέμελα, σου ΄ρχεται η σφαλιάρα ξανάστροφη να σε προσγειώσει. Και λες εντάξει πού θα πάει, θα φύγουν οι δαχτυλιές απ΄τη μάπα, θα σταματήσει το στριφογύρισμα, θα ξεζαλιστώ και μετά θα γυρίσω στο πάρτι μου. Και σου ΄ρχεται η δεύτερη και η τρίτη και η τέταρτη. Ε, παίρνεις κι εσύ ένα πινέλο (τα ΄παμε, νοητό) και τα βάφεις όλα σκ... μπλέ.

Το περίεργο είναι ότι σύντομα συνηθίζεις εύκολα στη σκατοσύνη. Άμα δηλαδή κάνει πως αργεί η επόμενη σφαλιάρα εσύ ανησυχείς και τρελαίνεσαι. Σαν την μάνα μου ένα πράμα, που όταν έβγαινα βόλτα και αργούσα, μετακινούταν από το κρεβάτι της στο σαλόνι, μετά στη σκάλα, μετά στην εξώπορτα και στο τέλος έβγαινε στον δρόμο με τη νυχτικιά σαν την Αστέρω να με περιμένει. Έχω βγει στο δρόμο και ψάχνω τη σφαλιάρα μου. Περιέργως, ο ουρανός δεν είναι σκ... μπλε. Είναι ένα μούρλια γαλάζιο με κάτι ασπροκίτρινα συννεφάκια και μπόλικο φως. Τί έγινε ρε παιδιά;

Αναλύοντας καραεπιστημονικά όλο αυτό, μάλλον δεν είχα υπολογίσει τον παράξενο ελκυστή. Φυσικό φαινόμενο μεν, γαμώ τα παιδιά δε. Είναι ας πούμε, το τυπάκι που πήρε τις μαυρίλες του Πικάσο, τις έκανε αριστουργήματα και τον έστειλε με κλωτσοπατινάδες στην «ροζ» εποχή. Είναι σα να θες να φτιάξεις τούρτα με μόνα υλικά λάσπη και χώμα και να σου βγαίνει η πιο γαμάτη τούρτα του κόσμου. Είναι σα να περιμένει η μάνα μου με τη νυχτικιά στη γωνία βραδιάτικα και να σκάνε μύτη πέντε (οκ, αργοπορημένες) κλώνες μου. Είναι σα να περιμένεις τη σφαλιάρα και να σκάει μια τιτάνια χερούκλα που αντί να σε λιανίσει στη σφαλιάρα, αυτή να γελάει πονηρά (οκ, μπλογκική αδεία) και να σε ψοφάει στο γαργαλητό.

Ξυπνητήρι, καφές για δύο, ξεποδάριασμα, λεωφορείο, μετρό κι ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου στο βαγόνι. Αυτά είναι!

Κβαντογαμάουα. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ




Έχω καρακατακουφαθεί με το μένος εναντίον στις κάμερες των δρόμων. Έχουν ξεσηκωθεί όλοι και φωνάζουν για τα προσωπικά τους δεδομένα. Είναι λέει παράνομο να πας σε πορεία και να σε καταγράψουν. Είναι παράνομο να σπας μια βιτρίνα ή να πετάς μια μολότωφ και να ξέρουν ποιός είσαι. Είναι καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε. Να πηγαίνεις δηλαδή στις διαδηλώσεις, να μπαίνουν οι «κουκουλοφόροι», να τα κάνουν πουτάνα, να σπάνε μαγαζιά και μετά να γράφεις σεντονάρες και να ρίχνεις ηλεκτρονικές υπογραφές μπας και αποφυλακιστεί ο Παναγιωτάκης με τα πράσινα παπούτσια που ήταν αθώος και που μεταξύ μας, αν δεν ήταν εκείνος ο χριστιανός με την καμερούλα ακόμα στην ψειρού θα ‘τανε.


Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά έχεις μετά τα λαμόγια τους δεξιούς και τα βάζουν με τις διαδηλώσεις, το μόνο πραγματικό δικαίωμα που μας έμεινε, αυτό της διαμαρτυρίας. Κι έχεις και τα άλλα λαμόγια τα αριστερά απολιθώματα να ξεσκίζονται στα κλισέ περί αστυνομοκρατίας και άλλα τραγικά. Λες και οι κάμερες θα είναι επιλεκτικές. Λες και μας έπεσε άσχημα που έπιασε η κάμερα τον μπάτσο που βάραγε ζαρτινιέρες.

Και τα λέτε όλα αυτά στην εποχή μας; Από πού κι ως πού οι κάμερες είναι καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων ρε παιδιά; Ποιών προσωπικών δεδομένων; Των δικών μας δεδομένων ας πούμε, που δημοσιεύουμε εντελώς από μόνοι μας στο νετ; Των δεδομένων των άλλων, που βγάζουμε τραβώντας βιντεάκια απ΄όπου λάχει, (χωρίς να ρωτήσουμε φυσικά κανέναν) στο youtube; Των δεδομένων που γράφουμε στα παπάρια μας όταν είναι να καταγγείλουμε ανώνυμα; Των δεδομένων που όταν τα καταγγέλουν οι «απλοί άνθρωποι» είναι «ελευθερία λόγου» αλλά όταν τα καταγγέλει οποιοσδήποτε άλλος είναι «καταπάτηση προσωπικών δεδομένων»;

Και για πείτε μου ρε ΄σεις, χωρίς κάτι ωραιότατες καμερούλες πώς θα βγαίνατε να σκίζεστε για ΄κεινα τα καλόπαιδα τους μπάτσους που βασάνιζαν τους φυλακισμένους; Για τον μαλάκα που βασάνιζε το σκυλάκι και έγινε πανελλαδικά ρόμπα; Καταπατήσατε ή όχι τα προσωπικά δεδομένα της αστυνομικίνας που έγλυφε την μπανάνα στο αστυνομικό τμήμα; Ποιός από εσάς βγήκε να πει ότι όλα αυτά είναι παράνομα τότε;

Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα τί μας βολεύει ή τί πρεσβεύουμε. Γιατί είναι φυσικό το εθνίκι να είναι μόνιμα υπέρ της αστυνομοκρατίας και το κουμούνι κατά αλλά εγώ, σαν εργαζόμενη θέλω στην επόμενη διαδήλωση να πάω, να σηκώσω το πανό μου, να φωνάξω όσο γουστάρω και να χρησιμοποιήσω το τελευταίο μέσο πίεσης που έχω, χωρίς να φοβάμαι να δείξω τη φάτσα μου, να πω το όνομά μου, χωρίς να φοβάμαι ούτε τα λαμόγια που θα σπάνε βιτρίνες, ούτε τα άλλα λαμόγια που θα σπάνε κόσμο στο ξύλο.

Το χειρότερο επιχείρημα, είναι αυτό του «μεγάλου αδελφού». Ότι δηλαδή πάμε να γίνουμε μια ανελεύθερη κοινωνία που θα παρακολουθείται από παντού και που δεν θα είμαστε ελεύθεροι να λειτουργούμε ως πολίτες. Θα σηκώνομαι δηλαδή το πρωί, θα παίρνω το λεωφορειάκι μου, το μετρό μου, θα τραβάω διακόσια μέτρα ποδαρόδρομο, θα δουλεύω, θα σχολάω, θα γυρίζω σπίτι μου, θα βγαίνω το βράδι για κάνα ποτάκι και όοοολο αυτό θα παρακολουθείται; Τεχνικά ΔΕΝ γίνεται να παρακολουθείται αλλά οκ, μη σας βραχυκυκλώσω παραπάνω, γιατί τα προφανή έχουν καταντήσει επιστημονική φαντασία για όσους βαράνε το πουλάκι τους είτε προς τα δεξιά είτε προς τ΄αριστερά.

Όσοι θέλετε να καταργηθούν οι κάμερες, να ζητήσετε να καταργηθεί και το youtube και τα blogs και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όλο το internet. Αλλιώς βάσει της δικής σας λογικής, είστε υποκριτές και ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

BLOW ME




Έκπληκτη διαβάζω τον τελευταίο καιρό, τις έντονες διαμαρτυρίες για τα αιολικά πάρκα. Συνοψίζοντάς τις πρόχειρα, οι κάτοικοι σε επαρχίες και νησιά, με το κλασσικό “not in my backyard” σύνδρομο, θεωρούν ότι οι ανεμογεννήτριες καταστρέφουν το έδαφος, τα δάση και τα βουνά, δημιουργούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, υπέρηχους, υπόηχους και υπόγειους θορύβους που είναι βλαβεροί, καταστρέφουν τη βλάστηση, σκοτώνουν τα πουλιά, κάνουν παρεμβολές στις τηλεοράσεις τους, κάνουν πολύ θόρυβο, ψυχοπλακώνουν (!), δεν παράγουν αρκετό ρεύμα, η τιμή του ρεύματος δεν μειώνεται, πέφτει η αξία των γύρω ακινήτων, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας και το κυριότερο, είναι κακάσχημες.


Όλα αυτά δηλαδή που μπορώ να ισχυριστώ κι εγώ για τους πυλώνες της Δεη δίπλα από το σπίτι μου που βουίζουν σαν παλαβοί και είναι βλαβερότατοι (να μη μιλήσω για τους μαλάκες που βαράνε κόρνες και στερεοφωνικά απ΄το πρωί ως το βράδι), ή για το εργοστάσιο τρία τετράγωνα παρακάτω που βρωμάει ο τόπος κάθε φορά που ανοίγεις το παράθυρο, ή για τον μαλάκα με το φλιμπεράκι παραδίπλα που έχει τυφλώσει όλες τις γάτες και σκοτώνει ότι πετάει και κινείται ή για τον άλλο που δηλητηρίασε προχθές καμιά πενηνταριά περιστέρια... ή... ή.... Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Οι ενστάσεις αυτές, αντικρούονται από έναν απολογισμό των αιολικών πάρκων της Καλιφόρνια που λέει ακριβώς τα αντίθετα, αναφέροντας μύρια καλά από την χρήση τους (κλικ). Η αλήθεια όμως, είναι πάντα στη μέση. Αλλά ας τα πάρουμε απ΄την αρχή γιατί μάλλον τα ΄χουμε κάνει όλα αχταρμά. Οι κακοκατασκευές, οι μίζες, η κατασπατάληση κονδυλίων και το κόψιμο δασών(!) από ηλίθια ζώα για να χτιστούν αιολικά πάρκα, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αποτελεσματικότητά τους. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα σάπιας νοοτροπίας και όχι συνομωσίας για να πεθάνουμε από τους υπόηχους θορύβους (!) ή να μας προσβάλλουν την αισθητική στα καλά καθούμενα. Και πάμε τώρα στην αισθητική και τα ψυχοπλακώματα.

Βρήκα εδώ (κλικ) μερικά επιχειρήματα για το τεχνικό κομμάτι των πάρκων, αλλά το θέμα τελικά δεν είναι η παραπληροφόρηση αλλά η γαιδουριά. Το να ζεις σε νησί ή γενικότερα στην επαρχία είναι δώρο θεού στην εποχή μας. Δεν έχετε ιδέα τί σκατά τρώμε όλη μέρα για να επιβιώσουμε στην τερατούπολη. Δεν υπάρχει μία γαμημένη αίσθηση πάνω μας που να μην έχει βιαστεί και να μην βιάζεται κάθε δευτερόλεπτο. Όραση, αφή, ακοή, γεύση, όσφρηση. Όταν εμείς στην Αθήνα ας πούμε, λέμε για «αισθητική», ποτέ δεν μιλάμε για το σύνολο του περιβάλλοντός μας αλλά για κάποια λεπτομέρεια αυτού. Μια γλάστρα ρε παιδάκι μου, ένα άστρο αν ο ουρανός είναι καθαρός, ένας πίνακας ή σπανιότατα, ένας ωραίος γκόμενος. Μέχρι εκεί φτάνει η αισθητική μας. Τέλος. Ποτέ δεν θα πούμε «τί ωραίο μέρος τα Πατήσια αλλά είναι κι αυτή η βρωμοκολώνα που γαμάει το τοπίο, ας την βγάλουμε». Έχετε δηλαδή, την πολυτέλεια να διαμαρτύρεστε για «ένα βρωμοπάρκο που χαλάει το τοπίο» τη στιγμή που κατά εκατοντάδες, πληρώνουμε τα κέρατά μας λίγες μέρες το καλοκαίρι για μια σταλιά απ΄το τοπίο σας.

Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένα τοπίο πουθενά κι εσείς κοιτάτε την προσωρινή βολή σας. Μην χάσετε το σήμα στις τηλεοράσεις, μην σας ενοχλήσει ο θόρυβος (που δεν ενοχλεί και που δεν είναι βλαβερός τελικά ή τέλος πάντων ελάτε ένα βράδι στην αγία βαρβάρα να σας πω εγώ τί σημαίνει γαμωθόρυβος) ενώ επικαλείστε περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες για να πείσετε. Για τα αεροδρόμια ας πούμε, που πηδάνε κανονικά τα (σπάνια) πουλιά, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για τα φυτοφάρμακα που είναι όντως βλαβερά γιατί δεν κάνετε τίποτα; Για την μόλυνση του περιβάλλοντος, για τα μπαζώματα ρεμάτων και τις καταστροφές των εδαφών που προκαλείτε για να χτίσετε, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για όλα αυτά τα σπάνια είδη ζώων που γαμήθηκαν με τις φωτιές, τί κάνατε πέρα από το να μαθαίνουμε ότι κυνηγοί σκότωσαν και 50 ελάφια από πάνω; Και μύρια άλλα. Είστε άδικοι και μάλλον πολύ μακριά από την πραγματικά σκατένια ζωή για να καταλάβετε τί λέω. Το φτηνό μη βλαβερό ρεύμα (που δεν φταίνε οι ανεμογεννήτριες που κοστίζει ακόμη ακριβά) είναι ένα ελάχιστο από αυτά που καλούμαστε να κάνουμε μπας και κάτι σωθεί.

Η πραγματικότητα, είναι κάπως έτσι:

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εσείς να μη χρειαστεί να αλλάξετε τίποτε άλλο. Άντε, το πολύ πολύ να το γυρίσετε σε βιολογικές καλλιέργειες.

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εμείς να χρειαστεί να κυκλοφορούμε με μάσκες οξυγόνου. Άντε, μην τα παραλέω, ίσως όχι όλοι μας, αλλά τουλάχιστον αυτοί που δεν θα ψοφήσουμε από καρκίνο.

Αυτή είναι η διαφορά.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ...



...να ξεσκιστώ στο μπλογκάρισμα, πάρτε μια τραγουδάρα:

"Without You I'm Nothing"

Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I'll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I'll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I'll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I'll take it by your side.


tick - tock

tick - tick - tick - tick - tick - tock

I'm unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You’re slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,


You never see the lonely me at all...

I...

Take the plan, spin it sideways.

I...

Fall.

Without you, I'm nothing...
Without you, I'm nothing...
Without you, I'm nothing...


Take the plan, spin it sideways.

Without you, I'm nothing at all.

Placebo+Bowie live (κλικ)

...το βασίλειό μου για την κιθάρα στο τέλος...

P.s.: be back soon :)





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ






See ya there! :D


UPDATE:  Για αρχή, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι για το «Πώς να γράψεις» της Μανίνας Ζουμπουλάκη είναι αδύνατον να είμαι αντικειμενική. Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, πρέπει να πω ότι αυτό το βιβλίο - και τις τρεις φορές που το διάβασα - το καταφχαριστήθηκα, γέλασα, έμαθα και έβαλα πολλά πράγματα μέσα μου σε τάξη. Μπορεί να μη σου δίνει ταλέντο, μπορεί να μη σου δίνει όλα αυτά που χρειάζεσαι για να αγαπήσεις το γράψιμο αν δεν τα ΄χεις ήδη, αλλά σου δίνει αρχή, μέση και τέλος για όλα όσα δεν καταφέρνεις να ταξινομήσεις στο κεφάλι σου. Θυμάμαι ότι και τις τρεις φορές το διάβασα μεμιάς. Δεν μπορείς να το αφήσεις στη μέση με τίποτα.

Η Μανίνα είναι τόσο παιδί μέσα σε όλα αυτά, που ούτε για πλάκα δεν σκεφτόμουν διαβάζοντάς το, ότι προσπαθεί να μου δείξει το δρόμο. Σ΄αυτό το βιβλίο δεν υπάρχει δασκαλίστικο ύφος και κενή σοβαροφάνεια. Δεν επιβάλλει, αλλά στέκεται δίπλα σου σαν ίση προς ίση. Μάλλον, συζητά τους δρόμους που δείχνουν οι άλλοι ενώ παράλληλα αυτοσαρκάζεται, θυμάται και εξηγεί τί λειτούργησε καλύτερα για εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Ταυτόχρονα τη βλέπω να γελάει ασταμάτητα γράφοντάς το και να περνάει πολύ καλά. Κι εγώ το ίδιο.

Από αυτό το βιβλίο έμαθα ότι το γράψιμο δεν πρέπει να σε δυσκολεύει στα διαδικαστικά. Αν το ΄χεις, η δυσκολία έγκειται στο να αποτυπώνεις σωστά και κατανοητά τα εκατομμύρια πράγματα που σε σκάνε και που αν δεν ξέρεις πώς να το καταφέρεις, η αίσθηση του ανικανοποίητου σε απογοητεύει περισσότερο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο από αυτό. Είναι σαν να θέλεις να ανάψεις φωτιά και να πυροδοτείς πυρηνική βόμβα. Που σκάει στα μούτρα σου.

Πριν διαβάσω αυτό το βιβλίο, μου είχε συστήσει το “Aspects Of The Novel” του Forster και το “The Writer’s Voice” του Al Alvarez. Πολύ όμορφα και τα δύο αλλά χρειάστηκα πολλές αναγνώσεις, σημειώσεις και ερωτήσεις ώστε να βγάλω άκρη. Η Μανίνα, παίρνει την ουσία αυτών των βιβλίων (αλλά και πολλών άλλων) και τη δίνει σκέτη. Χωρίς σάλτσες και ακατανόητους όρους. Απλά πράγματα για απλούς ανθρώπους.

Λες και η ίδια δεν είναι συγγραφέας, σεναριογράφος και τόσα άλλα. Λες και είναι μια από μας. Που δεν είναι όμως τελικά και αυτό το καταλαβαίνεις στο τέλος του βιβλίου. Όταν συνειδητοποιείς πόσο εύκολα σου «περνάει» μέσα από ένα βιβλίο, πράγματα που άλλοι στην θέση της, ούτε θα ήθελαν ούτε θα μπορούσαν, με τόσο σαφή τρόπο.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ




«ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ


\ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ


Η εθελοντική ομάδα «έλληνες ενεργοί πολίτες» το Σάββατο 27-10-2007, στην πλατεία του Αγίου Αντωνίου, στο σταθμό του μετρό στο Περιστέρι, από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ, συγκεντρώνουμε βιβλία για να επανδρώσουμε τις βιβλιοθήκες των σχολείων (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) των πυρόπληκτων περιοχών των πρόσφατων πυρκαγιών της Ηλείας.

Bοήθεια η οποία την επόμενη ημέρα, θα μοιραστεί από τα ίδια τα μέλη της αποστολής, στα σχολεία των πληγέντων οικισμών.

Συγκεντρώνουμε βιβλία: παιδικά, παραμύθια, εικονογραφημένα, ιστορικά, λογοτεχνικά, πολιτισμούς άλλων χωρών, εγκυκλοπαίδειες, περιβαλλοντικά, γνώσης και επαφής με το διαδίκτυο, εθελοντισμού, πρώτων βοηθειών και αντιμετώπισης καταστροφών. Επίσης βιβλία για την επιμόρφωση των καθηγητών όπως βιβλία παιδαγωγικής ψυχολογίας και διδακτικής μαθησιακών δυσκολιών κ.τ.λ.

Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας θα ανταποκριθούν σε αυτή την προσπάθεια, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη και την αλληλεγγύη τους, όπως και στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Παρακαλούμε να δημοσιοποιήσετε την προσπάθεια αυτή με όποιο τρόπο μπορείτε, είτε:
στα ΜΜΕ,
με μορφή E-MAIL-forward,
με SMS,
με προσωπική επαφή,
στα blogs και τα forums,


ώστε να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας που θα ήθελαν να βοηθήσουν.
Σας ευχαριστούμε για την ευαισθησία σας.


Πληροφορίες : Διομήδης Στάθης
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5722034, 697- 2259600
E-mail: stathisd@otenet.gr »








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»



Δεν τα συνηθίζω αυτά, δεν μου αρέσει να γράφω για όλο αυτό που γίνεται με το βιβλίο, πρώτα πρώτα λόγω υπερτεράστιας αμηχανίας και δεύτερον γιατί είμαι ακόμη σε κατάσταση σοκ. Επιτρέψτε μου όμως μια μικρούλα νύξη και θα καταλάβετε τον λόγο.

Ουφ. Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο κύριος Βασίλης Βασιλικός που με πήρε προσωπικά να με ενημερώσει ότι αύριο το μεσημέρι στις 3 θα παίξει την παρουσίαση του βιβλίου μου από την εκπομπή του «Άξιον Εστί» στην Ετ3. «Καταλαβαίνω την αγωνία σου και εγώ στην θέση σου θα ήθελα να είχα ενημερωθεί, γι΄αυτό σε πήρα» είπε. Κόκκαλο εγώ. Μου θύμισε δυό φορές σε ποιό κανάλι θα παιχτεί και ποιά ώρα, λες και υπήρχε περίπτωση να έχω χάσει ποτέ έστω και μία του εκπομπή.

Εκείνο το πρωί, όταν ξεκίνησα για τη συνέντευξη έτρεμα σαν το ψάρι. Δεν τα ΄χω καλά με την τηλεόραση και την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι από τον Μάρτη. Αλλά πείτε μου, πώς να πεις όχι σε μία πρόσκληση από έναν Βασιλικό; Έτρεμα ολόκληρη ακόμα κι όταν έφτασα σ΄εκείνο το απίστευτο εστιατόριο που θα ήταν ο χώρος της συνέντευξης. Έκατσα στον καναπέ και περίμενα σαν πρόβατο στη σφαγή. Μέχρι που ήρθε ο κύριος Βασίλης, μου συστήθηκε και έκατσε δίπλα μου. Το πρώτο που του είπα θυμάμαι, είναι να μην με ρωτήσει δύσκολα γιατί είμαι... αδιάβαστη. Γέλασε. Πολύ. Μου είπε έκπληκτος αμέσως μετά, ότι ούτε ανάκριση θα μου κάνει, ούτε εξετάσεις θα δώσω. Συνέχισα όμως να είμαι αγχωμένη. Και ξέρετε τί έκανε; Άρχισε να μου λέει τόσο πολύ αστείες ιστορίες που του έχουν τύχει στην εκπομπή, μέχρι που ψόφησα στα γέλια, λες και μιλούσα με ένα φιλαράκι. Μιλάμε για καταπληκτικό χιούμορ! Από εκείνη τη στιγμή και καθ΄όλη τη διάρκεια της εκπομπής δε σταματήσαμε τα γέλια. Τί απίθανος τύπος!

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο Βασίλη Βασιλικό για την ζεστή του υποδοχή, για την διακριτικότητά του να προσεγγίσει ένα τόσο ευαίσθητο προσωπικό θέμα με αξιοπρέπεια χωρίς καθόλου να με φέρει σε δύσκολη θέση και τέλος για τα υπέροχα λόγια του, που με έχουν κάνει να πετάω απ΄τη χαρά μου βδομάδες τώρα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Πραγματικά ήταν μεγάλη μου τιμή. :)







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΑΣΜΑ



Ως μέλος του ψηφιακού κόσμου και γνωρίζοντας ελάχιστα από τεχνολογία και internet, η ζωή, οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης μου, έχει αλλάξει οριστικά. Συναναστρεφόμενη με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από τον ψηφιακό κόσμο, είναι φορές που αισθάνομαι ότι μιλάμε άλλη γλώσσα (στην καλύτερη).

Το γνωστό «χάσμα γενεών» όπως το ξέραμε ως τώρα, είναι τίποτα μπροστά στην μαύρη τρύπα που έχει ανοίξει το ψηφιακό χάσμα. Μία τρύπα που δεν λογίζει εθνικότητες, γλώσσες, κουλτούρες και άλλα κοινά χαρακτηριστικά που σε όλα τα γνωστά χάσματα είναι το κοινό σημείο αναφοράς.

Το ψηφιακό χάσμα χωρίζει αμείλικτα στα δύο, διότι αφορά ασύμβατους ανθρώπους που κινούνται σε εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Σχεδόν σε άλλους κόσμους.

Η Μ13, τα λέει καταπληκτικά.

Τα σχόλιά σας εκεί (κλικ).








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

BLOG ATTRACTION DAY




Πολλές φορές τα απλά και καθημερινά, αυτά που σου τρυπάνε το μυαλό απ΄το πρωί ως το βράδι αφήνοντας την καρδιά μισή, τα μάτια σχεδόν κλειστά από την κούραση και το άγχος, δεν δίνουν περιθώριο για τα μεγάλα. Απλά μεγενθύνουν τη θλίψη, καταστρέφουν την ελπίδα, τσακίζουν τα γόνατα αλλά δυστυχώς, έρχονται δεύτερα.


Η γενιά του καναπέ αποχαυνωμένη παρατηρεί και δέχεται παθητικά τις καταστροφές, λένε. Κανείς όμως δεν αναρρωτήθηκε γιατί λέγεται γενιά του καναπέ. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι οι περισσότεροι σωριαζόμαστε σαν ξύλα στους καναπέδες γιατί δεν έχουμε κουράγιο ούτε τα ρούχα να βγάλουμε μπας και συρθούμε στο κρεβάτι να κοιμηθούμε μια φορά σαν άνθρωποι. Στον καναπέ. Εκεί προφταίνουμε να σωριαστούμε.

Ακόμα αντηχούν οι φωνές τους στ΄αφτιά: να τρέξεις, να σώσεις, να δράσεις... και οι δικαιολογίες σου, τους φαίνονται τόσο πολύ ποταπές. Γιατί πρέπει να πληρώσεις το ρεύμα, γιατί δεν έχεις αυτοκίνητο να τρέξεις, δεν έχεις το ενοίκιο, χρωστάς τόσα δάνεια, δεν μπορείς να πάρεις άδεια απ΄τη δουλειά. Ξεφτίλα. Σε κοιτούν περιφρονητικά και όλα αυτά που συνεχίζουν να σου τρυπάνε το κρανίο, όλα αυτά που καλείσαι να καλύψεις για να περισώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπειά σου, ξαφνικά είναι τόσο πολύ φτηνά και άκομψα μπροστά στη σωτηρία του κόσμου. Αλλά είναι η αλήθεια. Η ηλίθια και πεζή αλήθεια σου.

Και γράφεις. Όσο μπορείς και όποτε μπορείς. Για να τα πεις, να καταγραφούν, να ξεσπαθώσεις. Να ξεκαθαρρίσεις ότι δεν θέλεις τέτοια ζωή, δεν θέλεις τόσα δεινά στον κόσμο, δεν τα διάλεξες γαμώ το κέρατό σου! Και πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά παρά μόνο ν΄αγοράσεις μια κωλογλάστρα ή να αλλάξεις τις λάμπες του σπιτιού με οικολογικές. Αυτό μόνο. Αυτό.

Και τώρα σου ζητούν μπανεράκια και καμπάνιες και ημέρες περιβάλλοντος και άλλα ανατρεπτικά. Κι εσύ ντρέπεσαι πιο πολύ που κάνανε την ανημπόρια σου κίνημα και επανάσταση. Έφτασε η εποχή, αυτοί που μπορούν στ΄αλήθεια να τρέξουν, να σε μιμούνται στην απραξία από μόδα. Έφτασαν να θεωρούνται δράση τα ντροπιαστικά που κάνεις επειδή δεν μπορείς τα παραπάνω. Έφτασε να φτάνει ένα μπάνερ για όλα. Κατά παραγγελία. Και θα σώσεις τον κόσμο, λένε. Ποιό κόσμο ρε μαλάκες; Εδώ που φτάσαμε είναι πολυτέλεια να καταφέρω να σώσω τον εαυτό μου.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007

Ο ΜΙΣΟΚΩΛΑΚΗΣ




Όταν με ρωτούσαν μικρή ποιό είναι το αγαπημένο μου παραμύθι, έλεγα καμιά Σταχτομπούτα, τίποτα Χιονάτες και γενικά ό,τι μέινστριμ και πολίτικαλ κορέκτ ήταν στην μόδα, γιατί το αγαπημένο μου παραμύθι δεν μπορούσα να το ξεστομίσω. Δηλαδή, μια χαρά μπορούσα αλλά μετά τις πρώτες χαστούκες ή τα κοροιδευτικά γέλια, αποφάσισα ότι ο εγκέφαλος της γιαγιάς ήταν πολύ διεστραμμένος για να εφεύρει τον «Μισοκωλάκη» και να με κάνει ρεζίλι όπου βρεθώ κι όπου σταθώ.


Αφού το είχα ακούσει εκατοντάδες φορές σε ό,τι παραλλαγή και με όση σάλτσα μπορείτε να φανταστείτε είπα, δεσποινίδα πια, να το αφήσω πίσω μου για πάντα. Τα παιδικά μας χρόνια πρέπει να είναι γεμάτα ζαχαρένιες, συννεφένιες αναμνήσεις και να συνδέονται με παραμύθια γεμάτα βασιλοπούλες, κακιές μάγισσες, καλές νεράιδες και όχι... κώλους. Πέρασαν τα χρόνια και το ξέχασα.

Λίγο καιρό πριν ένα φιλαράκι ανέβασε μια συνέντευξή του στο μπλογκάκι του και εκεί που λέω α, την ψωνάρα για να δούμε τί είπε να κουτσομπολέψουμε μετά, διαβάζω αυτό:


“Ποιον είχατε πρότυπο όταν είσαστε παιδί;
Το Μισοκωλάκι, ο ήρωας ενός μυκονιάτικου παραμυθιού”



Έμεινα Κάγκελο!!! Ο Μισοκωλάκης ήταν κατάδικός μου, απόρροια του διεστραμμένου μυαλού της γιαγιάς μου... ή μήπως όχι; Ένοιωσα τόσο πολύ χαρούμενη για τον φίλο μου, πρώτα πρώτα για το θάρρος του να πει την απαγορευμένη λέξη του παραμυθιού – ταμπού και δεύτερον θα το ξανάκουγα που το ΄χα μισοξεχάσει! Του ‘γραψα ένα ξετρελαμένο σχόλιο και περίμενα να μου γράψει το παραμύθι. Περίμενα... περίμενα....


Και μου ΄στειλε ένα τούβλο. Πέταξα απ΄τη χαρά μου! Ένα χορταστικότατο βιβλίο ΝΑ! με δυό cd παρακαλώ, γεμάτο παραμύθια, όλα ανθρώπινα, γήινα και ικανοποιητικά σπλάτερ. Ονομάζεται «Λουδοβίκου Ρουσέλ - Παραμύθια της Μυκόνου» που το έχει επιμεληθεί ο Παναγιώτης Κουσαθανάς από τις εκδόσεις Ίνδικτος. Έχει μέσα δύο ολόκληρες βέρσιον του Μισοκωλάκη μου κι ένα σωρό άλλα πανέμορφα παραμύθια στην Μυκονιάτη διάλεκτο (έχει και γλωσσάρι) καθώς και όλη την ιστορία του φιλέλληνα Γάλλου Ρουσέλ που τα συγκέντρωσε και τα διέσωσε όταν είχε επισκεφτεί τη Μύκονο, για να βρεθούν τώρα στα χέρια μου με την επιμέλεια και σημειώσεις του Παναγιώτη Κουσαθανά.

Ξεκινώντας να διαβάζω το βιβλίο, η απορία μου παρέμενε όμως. Αν η γιαγιά μου, που ήταν απ΄τη Σύρο ήξερε τον Μισοκωλάκη, πώς γίνεται να είναι «Μυκονιάτικο Παραμύθι»; Ε, λοιπόν η εξήγηση είναι απλή. Τα παλιά τα χρόνια, μιλάμε πολύ πριν τις τηλεοράσεις, υπήρχαν κάτι τύποι που γύριζαν από τόπο σε τόπο λέγοντας παραμύθια και κερδίζοντας έτσι τα προς το ζην. Κάπως έτσι διαδίδονταν και περνούσαν από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, χωρίς λογοκρισία και επιρροές από παραμύθια άλλων χωρών, φτάνοντας έτσι από κάποιους παραμυθάδες στην Σύρο στ΄αφτιά της γιαγιάς μου και μετά σ΄εμένα.

Το παραμύθι μου είναι τελικά παμπάλαιο και ταξίδεψε πολύ για να το αφήσω να ξεχαστεί λοιπόν. Πάρτε μια ιδέα, στην αυθεντική διάλεκτο φυσικά:

“Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια γριά κι ένας γέρος. Η γριά ήτανε πολύ τεμπέλα κι ούλη μέρα ήκου’ες από τ’ς δύο το ίδιο βιολί:
-Σκούπισε, γέρο.
-Σκούπισε, γριά.
Κι αλέστα τα ίδια:
-Σκούπισε γέρο.
-Σκούπισε, γριά.
Μια μέρα, εκεί που εσκούπιζεν ο γέρος βρίσκει ένα μπενταράκι. Η γριά εζηλέψενε και την άλλη μέρα πιάνει το φρόκαλο για να σκουπίσ’ και βρίσκει ένα εικοσαράκι.
-Τί να πάρομε γέρο, με τα λεφτά που βρήκαμε;
-Αν πάρομε, γριά μου, λαχανάκια, θα ρίξομε τα φυλλαράκια. Αν πάρομε ψαράκια, θα ρίξομε τα κοκκαλάκια. Αν πάρομε αχινουδάκια, θα ρίξομε τα αγκαθάκια. Αν πάρομε φυστικάκια, θα πετάξομε τα μισά. Εγώ λέου, γριά, ν’αγοράσομε κουκκάκια.
-Καλά τα λες γέρο.
Πά’ η γριά, αγοράζ’ εφτά κουκκάκια. Την ώρα που τα ‘χενε και τα ξεφ’τίλεζενε στο νταβά, λέει του γέρου:
-Ε, και να ‘χαμε, γέρο μου, τόσα παιδάκια όσα κουκκάκια έχει ο νταβάς!
Δεν προφταίνει να τα πει και, να, και παρουσιάζονται μπροστά τωνε έξε παιδάκια σαν τα κρύα νερά, και μαζί κι ένα Μισοκωλάκι. Το Μισοκωλάκι ήτανε το στερνό μισό κουκκάκι που ξεφ’τίλιζεν’ η γριά.”


Το παραμύθι συνεχίζει με τη Μαριωρή που ήθελε με λίγα λόγια να πηδήξει τον Μισοκωλάκι κι αυτό είναι κάτι που κατάλαβα τώρα (η γιαγιά έλεγε «κουτουπώσει» κι εγώ νόμιζα ότι θα τον πλάκωνε στις μάπες) και το αγαπημένο μου κομμάτι είναι όταν μετά από μια σελίδα περιπέτειες, ο Μισοκωλάκης για να γλιτώσει από την Μαριωρή ανέβηκε ψηλά στη στέγη:

“-Μισοκωλά-α-α-ακι, Μισοκωλά-α-α-ακι, δεν κατεβαίνεις να φάμε, που ‘χω όμορφο φαί στο ‘σ’κάλ;
-Και γιατί δεν ανεβαίνεις εσύ εδώ που ‘ναι πιο ωραία, κερά-Μαριωρή;
-Είνταμ’ω’ν’ ανέβω, Μισοκωλάκι, που ‘μαι γριά κι ανήμπορη και μονομάτα;
-Βάλε χίλια-δυό ‘σ’κάλια, το ΄να πάνω στ΄άλλο, και θ΄ανέβεις.
Βάνει η κερα Μαριωρή τα ‘σ΄κάλια, πα’να σκαρφαλώσ’, πάρ΄τηνε χάμω! Πάνε και τα ΄σ΄κάλια εχτός κάνα-δύο, θρύβουλα γενήκανε.


-Πέ’μου, είνταμ’ω’ν’ ανέβω, Μισοκωλάκι, που ‘μαι γρια και άρρωστ’.
-Βάλε χίλια-δυό κουτάλια, το ‘να πάνω στ΄άλλο, και σκαρφάλωσε κερά-Μαριωρή.
Βαν’ η γρουσούζα η Μαριωρή τα κουτάλια,ξαναπέφτ’ και γένεται σουρός-κουβάρ’.
-Είνταμ’ω΄ν΄ανεβώ, Μισοκωλάκι, που ΄μαι γριά κι αδύναμη;
-Βάλε χίλια-δυό μαχαίρια, καλά ακονισμένα, το ‘να πάνω στ΄άλλο κι ανέβα.
Βάν’ η Μαριωρή τα μαχαίρια, πά’νά σκαρφαλώσει, βροντιέται χάμω και την κάνουν τα μαχαίρια λειανά λειανά κομμάτια"


Η Μαριωρή γίνεται χίλια κομμάτια έχοντας περάσει όλα αυτά τα βασανιστήρια που η γιαγιά βλέποντας τα γέλια μας σε κάθε προσπάθειά της να ανέβει στην στέγη, πρόσθετε και μια καινούργια δοκιμασία. Εκτός από τα τσουκάλια, τα κουτάλια και τα μαχαίρια, πρόσθετε και πηρούνια και καρφίτσες, ενώ το μάγκνουμ της ήταν πάντα τα πυρωμένα τούβλα. Όσο πιο σακατεμένη η Μαριωρή τόσο πιο πολύ γυαλίζανε τα μάτια μας στο «ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα».

Άει σιχτήρ, θα βάλω τη γιαγιά να μου το ξαναπεί.-

Δημήτρη και Φραντζέσκα, ευχαριστώ πολύ. :)









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

ΩΔΗ ΣΤΟ ΣΟΥΚΟΥ





Παρασκευιάτικη οφ κόρς γιατί τα Σάββατα δεν προσφέρονται για ωδές αφού έχει ήδη μπει το σουκού και δε λέει γιατί είναι πάαααααρα πολύ αργά. Το θέμα είναι να το περιμένεις, να φτάνει Παρασκευή βράδι να χώνεσαι στα νυχτικάκια σου, να φοράς τα ντεκαβλέ μελιτζανί καλτσάκια, να έχεις όσες αγκαλιές θέλεις δικιές σου, να πίνεις φραπεδούμπα και στ΄αρχίδια σου που θα βρυκολακιάσεις γιατί ΔΕΝ χρειάζεται να ξυπνήσεις νωρίς! Αυτό σημαίνει σουκου.

Η μαλακία όμως με τις Παρασκευές είναι ότι δεν περνάει η ώρα με τίποτα αλλά τεσπα εγώ θα την κάνω να περάσει και να πει κι ένα τραγούδι (κατά προτίμηση βζίου βζίου και χαρούμενο).

[Άσχετο. Είπαμε, δεν βλέπουμε την ώρα και τη στιγμή να ΄ρθει το σουκού αλλά καλά πώς γίνεται τη σήμερον να υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε ρολόγια; Μιλάμε η ώρα είναι το πλέον βομβαρδιστικότερο πράγμα, το βρίσκεις μπροστά σου όπου κι αν γυρίσεις, στο κινητό, στο mp3 player, στο πισί και σε ό,τι μπλιμπλίκι τέλος πάντων κουβαλάς, άσε τους σταθμούς του Μετρό. Όπου και να γυρίσεις ξέρεις επακριβώς πόσα δευτερόλεπτα έκανε ο σβέρκος σου να ολοκληρώσει την κίνηση. Και έχεις και τα μουρλά να φοράνε κάτι ρολογάρες ΝΑ (φίου ευτυχώς έφυγε εκείνη η ηλίθια μόδα με τα σγουότς – μα τι ηλίθιο όνομα). Θα μου πεις είναι κόσμημα. Μαλακία τα κοσμήματα και να το ξεπεράσετε. Έχω να βάλω ρολόι καμιά δεκαπενταριά χρόνια και είμαι καλά]

Βουαλά και η Ωδή:

Ω γλυκούλι μου σουκού
περιμένω σα χαζό της Παρασκευής το βράδι…


μετράω τις ώρες και τα λεπτά,
βουτώντας στις λάσπες και τα σκατά,


…μα σε πληζώ κάνε κάτι να μην έρθει ποτέ Κυριακή βράδι.

(αυτό με τις λάσπες και τα σκατά είναι για να διαχωριστώ από τον Καβάφη που τα ΄λεγε το ίδιο καλά αλλά του έλειπε το γκλάμουρ)

Ναι, ξέρω. Άμουση, άμετρη, ατάλαντη αλλά καρακαταεντελώς Παρασκευοκρουσμένη!   :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007

Z&D





(βαρετή σεντονάρα μην κάνετε τον κόπο, απλά εντυπωσιάστηκα τόσο από κάτι ενεσούλες κριτικής σκέψης, που ήθελα μερικές από αυτές, να υπάρχουν και εδώ για να τις διαβάζω συνέχεια)

Το zoom και το downgrade είναι αγαπημένα πνευματικά εργαλεία. Σε όλα μα όλα απ΄όσα δεν καταλαβαίνω ή δεν μπορώ να εξηγήσω με δικά μου λόγια, παίρνω αυτά τα δύο εργαλειάκια και πιξελάκι πιξελάκι προσπαθώ να κάνω τα πάντα δικά μου. Κι όχι μόνο αυτό αλλά μου γκρεμίζουν και τρικλοποδιάζουν τα δύσκολα και σοβαρά πράγματα που φτιάχτηκαν εξεπιτούτου για δύσκολα αλλά δεν είναι και τόσο τελικά. Θέτε παραδείγματα; Χμμμ… ας σκεφτώ ένα δύσκολο για να σας το μεταφέρω καλύτερα:

Ηθική: Ένα σύνολο κανόνων και αξιών που αποφασίζει ο καθένας προσωπικά για την ζωή του. Πόσο απόφαση και πόσο προσωπική είναι τελικά η ηθική όμως;

Z&D: Διαφορετικούς κανόνες και αξίες έχει ο Έλληνας, ο χριστιανός, ο πολίτης ο βουδιστής, ο άστεγος, ο Αμερικανός, ο δικηγόρος, ο δημόσιος υπάλληλος, ο εφοπλιστής. Κάπου συναντώνται, κάπου όχι.

Αν το zoom γίνει πετυχημένα, έχω να παρατηρήσω πως κάποιοι άνθρωποι έχουν διπλές ιδιότητες που είναι τελείως ασύμβατες ως προς τις αξίες τους. Αν μια πανανθρώπινη αξία είναι ας πούμε, το άρθρο 5 της διακύρηξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: «Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική», τότε οι μισοί μπάτσοι αυτού του κόσμου καταπατούν ασύστολα ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σώωωωπα θα μου πείτε. Ναι, αλλά αν οι μπάτσοι είναι και χριστιανοί, αυτά τα δύο συγκρούονται. Αν επίσης είναι και Έλληνες που οι νόμοι αποτρέπουν τέτοια συμπεριφορά (έχουμε δηλαδή, τις τρεις ιδιότητες μπάτσος, χριστιανός, Έλληνας) ε τότε μιλάμε για το πιο αλλοπρόσαλο μίγμα αξιών που υπάρχει. Πάντα σε ηθικό επίπεδο φυσικά.
Θέλω να πω ότι έχουμε κάτσει κι έχουμε μπλέξει τους νόμους, τη θρησκεία, την κουλτούρα, τον πολιτισμό, το προσωπικό συμφέρον, τον πατριωτισμό ή όλα όσα κάνουμε για την επιβίωση, με την ηθική. Που τελικά δεν είναι καθόλου τα ίδια, όπως θα δείτε παρακάτω.


Διάβασα αυτές τις μέρες κάτι σκόρπια στο νετ (γι΄αυτό δεν μπόρεσα να βρω ξανά τα link) για την κριτική και αναλυτική σκέψη και θεώρησα καλό να τα παραθέσω εδώ μεταφρασμένα γιατί για πρώτη φορά βρήκα απλά και συμπυκνωμένα όλα αυτά που προσπαθώ εδώ και καιρό να αποτυπώσω ή να τεκμηριώσω αλλά δεν μπορούσα.

«- Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι μπερδεύουν την ηθική με την συμπεριφορά που οφείλουν να έχουν στα πλαίσια της κοινωνίας, της θρησκείας και των νόμων. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν την ηθική ως προσωπικό θέμα ή σαν σετ ιδεών και αρχών που μας οδηγούν στη συμπεριφορά που βοηθά ή βλάπτει τα υπόλοιπα όντα.

- Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν ότι η ηθική ορίζεται πανανθρώπινα όπως για παράδειγμα μέσω της διακύρηξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (UN Declaration of Human Rights) και πως αυτή η ηθική είναι διαπολιτισμική και διαθρησκευτική.

- Οποτεδήποτε βασίζουμε τα ηθικά μας συμπεράσματα σε θρησκευτικά ή πολιτισμικά δεδομένα, διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας από εκείνους που έχουν αντίθετες θρησκευτικές ή πολιτισμικές πεποιθήσεις. Είναι κρίσιμο επομένως, ότι χρησιμοποιούμε τις κοινές ηθικές έννοιες και τις αρχές ως οδηγούς στο συλλογισμό, μέσω των κοινών ηθικών ζητημάτων.

- Η ανάπτυξη των ηθικών δυνατοτήτων συλλογισμού κάποιου, είναι κρίσιμη επειδή υπάρχει στην ανθρώπινη φύση μια ισχυρή τάση προς τον εγωισμό, την προκατάληψη, προς την μονόπλευρη αιτιολόγηση και την αυτοεξαπάτηση.

- Τεράστια χρηματικά ποσά ξοδεύονται για να πειστούν οι άνθρωποι να δουν τα γεγονότα του κόσμου με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Επιπλέον, ανάλογα με την κοινωνία και τον πολιτισμό στους οποίους ανατρεφόμαστε, οι ίδιοι είμαστε έντονα προδιαθετημένοι για να δούμε μερικά πρόσωπα και έθνη στην πλευρά του καλού και άλλα, στην πλευρά του κακού. Το σημαντικότερο είναι πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ως σύμμαχοι της πλευράς του καλού και των εχθρών τους στην πλευρά του κακού.

- Στον καθημερινό κόσμο, το ηθικό αντιμετωπίζεται μερικές φορές ως το πλέον προφανές και αυτονόητο ενώ θα έπρεπε να ήταν θέμα συζήτησης ή αντιθέτως, αντιμετωπίζεται ως θέμα συζήτησης όταν πρέπει να είναι προφανές και αυτονόητο».

Τελικό συμπέρασμα: Είμαστε όλοι Μπαμπούσκες. Άπειρα τα layers κολλημένα πάνω μας που αν πρώτα δεν αναγνωριστούν, δεν γίνεται να ανοιχτούν ώστε κάποτε να φτάσουμε στον πυρήνα των πραγμάτων.

p.s. Τι γαμάτο που είναι το νετ!!!







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

F.Y. I. (5)



Ενίοτε όταν η μυαλουδάρα μου έχει ανάγκη ανάπαυσης, ασχολούμαι επαγγελματικά και με τη μαγειρική (κλικ).

νιανιανιανιααααααααααααα :)

p.s. όποιος δεν διαβάζει τις ιστορίες του Σάκη από τον Παύλο, χάνει.-









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

RAM 89




Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.


Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό. :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

F.Y.I. (4)




Free Burma



http://www2.free-burma.org/index.php#join



P.S. : Απ΄ότι είδα στο mail μου υπήρχαν καμμιά δεκαριά ενημερωτικά θέματα που μου ζητούσατε να δημοσιεύσω αλλά δυστυχώς πέρασαν οι ημερομηνίες τους (όπως π.χ. για την διαμαρτυρία για το θέατρο Βαφείο). Σόρι guys. Θα ήθελα όμως να παρακαλέσω να μην μου τα στέλνετε πάνω από μία φορά και επίσης, να έχετε υπ΄όψιν ότι ίσως να μην προλαβαίνω ή να μην συμφωνώ με το περιεχόμενό τους για να τα αναρτήσω.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...