Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

ΧΡΑΑΑΤΣ!




Κι εκεί που καθόμουν πριν λίγες μέρες στην νιρβάνα μου και περίμενα πώς και πώς να ρημαδοσχολάσω, αρχίζει ξαφνικά ένα ενοχλητικότατο σούσουρο στο γραφείο. Είχαν κάνει όλοι ένα τεράστιο πηγαδάκι και ψου ψου ψου και ουάου και γιέα κι όλα αυτά που λένε μεταξύ τους τα άλλα εξέκιουτιβς κι εγώ ως συνήθως, δεν καταλαβαίνω μία.
Το ΄ξερα ότι δεν θα μου ‘βγαινε σε καλό όλο αυτό και όντως έτσι ήταν. Τα βλαμμένα είχαν σκοπό να με αγγαρέψουν. Θα πηγαίναμε λέει στα καπάκια, σε μια έκθεση στο μουσείο Μπενάκη. Φώναζα, χτυπιόμουν, που με μισείτε, που δεν είμαι κουλτουριάρα εγώωω, που πονάνε τα ποδαράκια μου, που να πάτε μόνοι σας να πολιτιστείτε… τίποτα αυτοί. Άμα τους μπει κάτι κουλτουριάρικο στο κεφάλι, δεν τους το βγάζεις με τίποτα!

Με βούτηξαν με τα πολλά απ΄το σβέρκο και να ‘σου μετά από λίγο σε μια τεράστια σάλα με ορντέβρσσσς, φουγαγκρά πώς στο διάολο τα λένε, ποτά και κάτι άλλα που κουνιόντουσαν και φοβήθηκα να τα φάω. Μετά, ήρθε ένας πολύ καλός κύριος, είπε «η ξενάγηση ξεκινά», αφήσανε όλοι τα μεζεδάκια που κουνιόσαντε, σβήσαμε τα τσιγάρα, γιατί τσιγάρα και τέχνη δεν τα ‘χουν καλά μάλλον και ακολουθήσαμε τον κύριο στη ράμπα που ανέβαινε προς τα πάνω. Ωχ, λέω αρχίζει ο ύπνος.

Όσο ανέβαινα, πιάστηκε ο λαιμός μου να κοιτάω φορέματα με ένα σωρό έντονα σχέδια, κολλημένα στους τοίχους. Οκ, λέω, φορέματα είναι σιγά τη τέχνη. Και φτάσαμε στον χώρο της έκθεσηηηης. Κό-κα-λο! Τα φορέματα που έβλεπα τόση ώρα ήταν από…χαρτί. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η αίθουσα είχε ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα ρούχα, όλα φτιαγμένα από χαρτί, που απαγορευόταν φυσικά να ακουμπήσεις – κλαψ δεν είδα την ταμπέλα έγκαιρα - αλλά έμεινα. Και λέω, οκ, του ‘ρθε του καλλιτέχνη να φτιάξει φορέματα με χαρτί, μπράβο του, πάμε να φύγουμε τώρα.

Αυτό ήταν αρκετό για να με γραπώσουν πάλι απ΄το σβέρκο και να πάθω το δεύτερο σοκ όταν έμαθα ότι πολύ παλιά ο κόσμος φορούσε ρούχα από χαρτί! Αφού μπαστακώθηκα για τα καλά, το τρίτο και τελειωτικό σοκ ήταν ότι κάποια από αυτά τα ρούχα, δεν είχαν φτιαχτεί για τις ανάγκες της έκθεσης, αλλά είχαν έρθει από μουσεία άλλων χωρών και είτε ήταν παμπάλαια, είτε διάσημων σχεδιαστών, είτε ό,τι περισώθηκε από ανθρώπους που στ΄αλήθεια τα φορούσαν.

Δεν είχα ιδέα ότι κάποτε στην Αμερική (νομίζω μετά τον πόλεμο), ο κόσμος δεν είχε λεφτά για ρούχα και κατέφευγε σε αυτά τα ρούχα. Κόστιζαν γύρω στο 1 – 1,5 δολάριο, δίπλωναν πολλές φορές και γίνονταν ένα τετράγωνο φακελάκι που πάνω έγραφαν οι εταιρείες τα στοιχεία της κάθε καταναλώτριας και της το ταχυδρομούσαν! Τα φορέματα αυτά είναι σπάνια, γιατί μόλις ο κόσμος απέκτησε λεφτά άρχιζε να τα καίει απ΄τη χαρά του, αφήνοντας πίσω του τα «δύσκολα» χρόνια.

Κάποια από αυτά, τα πουλούσαν με σετ μπογιές για να τα ζωγραφίσεις όπως θες, ενώ τα φορούσες μία – δύο φορές τοπς. Το σχέδιο όλων των χάρτινων φορεμάτων ήταν το «Α» για να μην σε στενεύουν και να μην σκίζονται εύκολα, ενώ στην πορεία βγήκαν και χάρτινα κοσμήματα, καπέλα και διάφορα άλλα, που αν τα δεις δεν το πιστεύεις με τίποτα ότι είναι χάρτινα.

Ε, μετά μπήκαν στο παιχνίδι διάσημοι σχεδιαστές, είδα κι ένα φόρεμα φτιαγμένο και ζωγραφισμένο από τον Άντι Γουόρχολ και μετά… κατάλαβα ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες – κλαψ, πάλι δεν είδα έγκαιρα την ταμπέλα. Υπήρχαν επίσης κινέζικα, γιαπωνέζικα… θα σας γελάσω, κιμονό και πολύ πολύ παλιά ρούχα, διπλωμένα σε βιτρίνες που το μουσείο ψάχνει ανθρώπους να τα χρηματοδοτήσουν για να τα ξεδιπλώσει, γιατί η συντήρησή τους είναι πανάκριβη.

Να φανταστείτε, ήταν μια κοπέλα σε μια γωνιά, που ήταν η συντηρήτρια των χάρτινων ρούχων και όση ώρα ήμουν εκεί, προσπαθούσε με ένα γαμωτσιμπιδάκι μέσα από έναν κωλοφακό, να ξεδιπλώσει μια χάρτινη δαντέλα. Φρίκη. Ήθελα να πάω να το βουτήξω, να της πω μη σε νοιάζει κοπελιά άστο πάνω μου, ας βρίσουν εμένα, και να το ανοίξω τέντα με τη μία. Τόσο τη λυπήθηκα. Αλλά, αυτή είναι δουλειά της αι γκες. Και αι γκες πάντα θα μου τη δίνουν οι ψειροδουλειές.

Να πάτε. Λέγεται “ ΧΡΑΑAΤΣ! Μόδα από χαρτί ”.

Έτσι λοιπόν και κουλτούρα φάγαμε και γουστάραμε τρελά και μπορώ τώρα να παραδεχτώ ότι «μουσείο» και «έκθεση» δε σημαίνει απαραίτητα νύστα, βαρεμάρα και ένα κάρο δικαιολογίες για να τα αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. :D











Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

29 σχόλια:

  1. ευγε τέκνον μου.... όσο ζεις μαθαίνεις =)

    ενδιαφέρον πάντως, αν και υποπτέυομαι πως πολλοί πάνε σε τέτοια μόνο και μόνο για τα μεζέδια που κουνιούνται και βρωμάνε -σικ- ψαρίλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καθολου πρακτικα.
    δε φοριουνται στη βροχη...

    τωρα εδω πρεπει να βγαλω τη γλωσσα...αλλα δε ξερω πως και τι σημαινουν τα σημαδακια.

    P
    (ετσι. καλα το κανα;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ψιτ!
    Σου σκίστηκε η φούστα!

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά ρε μλκσ πήγα κι εγώ μια φορά να γράψω ένα σοβαρό ποστ αλλά μη δείτε κουλτούρα άτεχνα μπλογκόμουτρα, αμέσως να την κράξετε!!! :P :P :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ολα χρειαζονται...
    και ολα ειναι καλα καμωμενα οταν μας δινουν κατι...
    νες πα;;;

    -το γαλλικο μου ειναι απαιχτο!-
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χοντρή κουλτούρα η χαρτοκοπτική!
    Όταν τσεκάρεις ξυλοκοπτική στο Μουσείο Φρυσίρα, ειδοποία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πήγε η πεθερά μου και την είδε την έκθεση. Μέχρι σήμερα μας μίλαγε, μας πήρε τ' αυτιά. Είναι άραγε τόοοσο καλή? Γιατί να σου πώ τα χάρτινα και όλα τα συναφή δεν με πολυσυγκινούν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. έχω μείνει άφωνος...
    εσύ...
    εκπολιτίστηκες;...

    ;-p

    πάντως έχει και μια ωραία έκθεση και στο αρχαιολογικό (αν δεν έχει τελειώσει) οπότε τώρα που ξεκίνησες πήγαινε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εγώ προτιμώ τα εσώρουχα που τρώγωνται... πειράζει; ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γαμώ τα ρεπορτάζ για καλλιτεχνική έκθεση! Αντε, που όλο σε αποπαίρνουν μη και εκπολιτιστείς... Στα σοβαρά πάντως το Μπενάκη εκεί στην Πειραιώς έχει κάνει πράγματι καταπληκτικές εκθέσεις μη υπνηλιακές... Κι ομολογώ έπαθα πλάκα γιατί δεν γνώριζα για τα χάρτινα ρούχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Συγνώμη για το ξεκάρφωτο σχόλιο αλλα θα μπορούσες να επικοινωνήσεις μαζί μου στο email που έδωσα για το σχόλιο αυτό; τό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Φοβερό!
    Δε μου λές, φουστάνια φτιαγμένα με κείνο το διάφανο χαρτί που είχαν τα μπλοκ ιχνογραφίας παλιά είδες;
    :-ΡΡΡ
    Ασε δε που έμαθα πως φτιάχνονται και ξύλινα ρούχα.
    Εχειες ακούσει για το ΞΥΛΙΝΟ ΠΑΛΤΟ;
    :-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τα βραδινά είναι από κόλλες γλασέ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ναι, θα πάω το σάββατο.
    αλήθεια ρε , δεν το ήξερες;;


    καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Τσ τσ τσ! Τι λες βρε παιδί μου!..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Να υποψιαστώ πως η μουσική υπόκρουση στην έκθεση ήταν το ... "Χάρτινο το φεγγαράκι";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ασχετο αλλά το 1900 το έχω δεί 10 φορές αλλά ο ηλίθιος δεν θυμόμουν τον τίτλο !!!!!!!
    Αυτή η θεραπεία για το Αλτσχαιμερ δεν βοηθάει καθόλου
    Καλημερα πασχαλίτσα φιλιά στον Κάλτσο (μου χρωστάει 7 αγαπημές ταινίες του-σιγά μην το ξεχνούσα ;) )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Βασιλική, πολύ πολύ σωστά. Ακούσατε οι αποπάνω;;; :P

    Παράλληλε, για χαρτοκοπτική τρελλαίνομαι. Αν δεν το ‘χεις δει, πήγαινε εδώ να πάθεις πλάκα:
    http://www.petercallesen.com/
    Όταν τσεκάρω ξυλοκοπτική θα σου πω. :)

    Μαρίνα μου και βρήκες τώρα να ρωτήσεις εμένα που δεν πάω γενικώς σε εκθέσεις και μουσεία, με αποτέλεσμα να μένω μαλάκας με ό,τι δω. Τι να σου πω ρε συ, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ πάντως. :)

    Cortlinux,
    “έχω μείνει άφωνος…
    εσύ…
    εκπολιτίστηκες;…”
    Άραξε ρε, τέτοιο κακό δεν το παθαίνω με τίποτα. ;)
    “πάντως έχει και μια ωραία έκθεση και στο αρχαιολογικό (αν δεν έχει τελειώσει) οπότε τώρα που ξεκίνησες πήγαινε”
    Εντάξει, μην το παραχέσουμε κιόλας! :D

    Parafone, εμένα μ’αρέσει το ειδικό βάζο ρευστή σοκολάτα με πινέλο για body paint. Έχεις μείνει πίσω. :D

    Yellow, θενκς ρε συ ό,τι μπορούσα έκανα. Δεν έχω ξαναπάει στο Μπενάκη για να έχω άποψη αλλά αυτή η έκθεση ήταν… πώς να το πω… ψιλοεξερεύνηση. :)

    Ληρ, check your mail.

    Alzap, πωωωω ρε συ! Το πιο σημαντικό ξέχασα. Λοιπόν, ένας πολύ πολύ μεγάλος Γιαπωνέζος σχεδιαστής, πήρε ένα κομάττι διάφανο νάυλον, το παράχωσε παντού με μπαλάκια από παλιά εφημεριδόχαρτα και έγινε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ φουσκωτό μπουφάν μέχρι τα γόνατα, που το άφησε δίπλα σε έναν άστεγο. Μη σου πω ότι μετά από λίγο είχαν βρει οι άστεγοι έναν πάμφτηνο τρόπο να μην κρυώνουν. Φοβερό; Ο ξεναγός είπε ότι αυτό σημαίνει τέχνη και στ’ αλήθεια ήταν πολύ συγκινητικό. :)

    Παράλληλε, άμα σου πω ότι είδα τουαλέτα από γλασέ, τι θα πεις; Βέβαια μετά λέει, το εξέλιξαν με ένα άλλο υλικό που ήταν ανθεκτικότερο. Μου έμοιαζε λίγο με ιλουστρασιόν χαρτί αλλά δεν έκανε θόρυβο.

    Μ13, όχι ρε συ και ήμουν η μόνη που πήγε χωρίς να ξέρει τι παίζει και με κοίταγαν όλοι σαν ούφο που είχα συνεχώς το στόμα ανοιχτό. :)

    Diavolikon, σας φώτισα ε;

    Xxxxstory, ειδικά εσύ θα έχεις τρελλές σεξοπορνοδιαστροφικές εμπνεύσεις άμα πας. ;)

    Παράφωνε, καλημέρα. Ο Καλτσό πήζει αλλά θα του το πω. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Να δεις που κάποτε στο μελλον θα κάνουν εκθέσεις με μεζεδάκια που κουνιόσαντε!
    Και θα λένε πως κάποτε είμασταν τόσο βαρεμένοι που αν δεν κουνιόταν ο μεζές δεν τον αγγίζαμε (cuisine francaise σου λεει μετα)
    Καλησπερούδια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Ονειρα γλυκά ..3/15/2007 05:35:00 μ.μ.

    Πολύ ενδιαφέρον ! Και γώ σαν χάνος διάβαζα το post.. Δεν είχα ξανακούσει ποτέ τίποτα γι' αυτό ..Αρα δεν είσαι η μόνη !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. τι λες τώρα.. έχω μείνει άφωνη.. θέλω να πάω και γω.. μου φαίνεται πολύ πρωτότυπη ιδέα.. και πολύ ..εύηχος ο τίτλος.. χραατς .. τί κάνουν οι άνθρωποι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Ούτε εγώ είχα ακούσει.

    Πάντως αν σου αρέσουν οι εξερευνήσεις, όταν έρθεις επίσκεψη ξέρω πού θα σε πάω ;) Οι άτιμοι οι Εγγλέζοι ξέρουν να φτιάχνουν μουσεία!! 6μισι ώρες ήμασταν στο Science & Industry το προηγούμενο Σάββατο και θα ξαναπάμε αυτό γιατί ούτε το ένα κτήριο δεν είδαμε όλο... μιας και πρέπει να παίξουμε με ό,τι interactive υπάρχει εκεί ;)

    Στο θέμα των ενδυμάτων, επειδή το Μάντσεστερ έχει ιστορία στα υφάσματα, είχαν ένα ΤΡΕΛΟ παλτό φτιαγμένο από "κλέφτες" - ξέρεις, τα σποράκια του γαϊδουράγκαθου με το μεταξωτό αλεξίπτωτο. Επίσης, μια τύπισσα φτιάχνει φορεματάκια από οργάντζα με ενσωματωμένα πορτοκάλια, ακτινίδια κτλ.

    Α, οι Εγγλέζοι ξέρουν τι τους γίνεται: ό,τι είναι φάτσα φόρα είναι για να το αγγίξεις, να το φωτογραφήσεις κτλ. Ό,τι δεν αγγίζεται είναι σε προθήκη ή απρόσιτο λόγω κάγκελων. Τελεία και παύλα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Ευχαριστώ για το λινκ, Κωνσταντίνα.
    Υπέροχη δουλειά! Συμπτωματικά είχα κατεβάσει δυο εικόνες απο το google, αλλά δεν ήξερα τον καλλιτέχνη!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. aaa, how nice.
    See, museums can be fun. In china papercutting is very popular and these people are making amazing things. I brought some small ones with me, The happiness ideogram was still on my door last time I was in Athens...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Μπράβο τέκνον μου! Κουλτουρίστηκες δις τάιμ!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Lupa, εγώ πάντως ότι έχει μέσα του τη λέξη γκουρμέ, το φοβάμαι. :)

    Όνειρα Γλυκά, ουφ θενκς. Για να μη μου τη λένε συνέχεια δηλαδή! :D

    Leila, είναι πραγματικά πολύ καλό.

    Idaki, ρε συ έχω ακούσει τόσα πολλά για το science & industry που θα σκάσω άμα δε πάω κάποια στιγμή. Και αυτό με το φόρεμα από κλέφτες ήταν πολύ γαμάτο. Ρε συ, αν είναι έτσι οι εκθέσεις, να πηγαίνω δηλαδή. Θενκς. :D

    Παράλληλε, ο Τάσος τα ψάχνει αυτά – από το blog του το είδα. Μη νομίζεις δηλαδή ότι τα κυνηγάω εγώ. :)

    Alximist, yes Chinese are very well known about paper cutting, which is something I discovered after lots of search after this exhibition. I bet you have lots to say since you lived there. Any photos? See you soon. :)

    An-lu, καραεντελώς! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Aurio methaurio sthn thesh ths kopelas tha stekomai egw (elpizw dhladh giati apo douleies...elaxistes oi kales!)!!!Katalaves ti kanoun oi suntirites!Eimai xaroumenos!Epitelous kapoios mas katalabainei!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. http://olonos.blogspot.com/2007/03/blog-post_18.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Jangel, ελπίζω πολύ γρήγορα να βρεις δουλίτσα αλλά ναι ρε φιλαράκι, πολύ μανίκι η δουλειά σου! :)

    Tasos, thnx για το λινκ αλλά δεν έχω καταφέρει ακόμα να το δω. Σόρι, θα επανορθώσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή