Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2007

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ



Έχω μεγάλο πρόβλημα όταν πρέπει να θυμηθώ γεγονότα και ημερομηνίες που δεν σχετίζονται με πράγματα που με ενδιαφέρουν άμεσα (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου). Η μεγάλη πίπα είναι όταν πρέπει ντε και καλά, κάποια γεγονότα να τα θυμάμαι γιατί… πρέπει. Δεν γίνεται για παράδειγμα, να λες ότι είσαι αισθητικός και να μην ξέρεις γιατί οι Γάλλοι ανακάλυψαν τα αρώματα (το οποίο ανήκει στο subject κουτσομπολιό, top in my list, που χοντρικά σημαίνει ότι το ξέρω εξαπανέκαθεν για τους βρωμιαραίους). Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει άμα θες να λες ότι είσαι Ελληνίδα. Πού πα ρε Καραμήτρο;

Κάποιοι με έπεισαν να μάθω πράγματα δια της πλάγιας οδού. Έχεις δηλαδή ιστορικά γεγονότα που - στα τέτοια σου αλλά - πρέπει να μάθεις; Ε, υπάρχουν κάτι καλοί άνθρωποι που είναι ιστορικοί μελετητές και εμπνεύστηκαν από την ιστορία για να γράψουν πράγματα που σε ενδιαφέρουν (κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου) και να χώσουν σκουληκιάρικα και κάνα ιστορικό δεδομένο. Αφού είπα να το δοκιμάσω, μου πάσαραν ένα τούβλο περίπου 450 σελίδες που λέγεται «Η Ασπίδα Της Σπάρτης» λόγω επικαιρότητας. Ωραία λέω, ευκαιρία να τελειώνω μια και καλή με τους Αρχαίους και να μην ξανασχοληθώ με την πάρτη τους, άσε που θα γυμνάσω και τα ποντίκια μου.

Τρεις δόσεις. Και τελείωσε. Γαμάουα. Ηθικό δίδαγμα: ήταν κι αυτοί άθρωποι και συναισθηματικούληδες σα σε όλες τις άλλες ιστορίες και δεν είναι μόνο Δοξασμένοι Ήρωες που πρέπει να ξέρεις και που ρίχνονταν στη μάχη σα-λιοντάρια και μετά δε θυμάσαι πώς τους έλεγαν και πότε τα τίναξαν, πάντα ηρωικά όμως.

Στόρι: Ένα τόσο δα κουτσό μωράκι μετά πόνου καρδιάς αφέθηκε από τον πατέρα του στον Ταΰγετο γιατί λυπήθηκε να το πετάξει στον Καιάδα. Κλάμα η Σπαρτιάτισσα μάνα του, κλάμα κι ο μπαμπάκας του που ήταν και γαμώ τους πολεμιστές αλλά έκλαιγε κιόλας (ναι, οι Σπαρτιάτες έκλαιγαν - καρατσεκαρισμένο) που όμως δεν υπολόγισαν ότι ένας είλωτας βοσκός θα το περιμάζευε και θα το έκανε βοσκόπουλο. Το παιδάκι μεγάλωσε, έμαθε κρυφά τοξοβολία, το προόριζαν κρυφά για αρχηγό τους όταν θα έλυναν τον Σπαρτιατικό ζυγό, πήγαν να του πηδήξουν κάτι Σπαρτιατάκια τη γκομενίτσα, την έσωσε, έτρωγε συνέχεια βρωμόξυλο απ΄την Κρυπτεία γιατί τον έβαλαν στο μάτι, ένα από τα Σπαρτιατάκια ήταν ο αδελφός του, μετά πήγε ως δούλος στην μάχη για να τον υπηρετήσει, μετά έγιναν φίλοι, ο πατέρας τους τα ήξερε όλα αλλά δεν τους το ΄λεγε και…. μη σας το χαλάσω. Έρωτες, πάθη, μυστήριο, ίντριγκες, πολιτικά παιχνίδια, φόνοι, φυστικώματα και μπόλικο κουτσομπολιό.

Χεχε κουτσομπολιό: Ο Παυσανίας, ο μεγάλος Σπαρτιάτης Στρατηγός, τα ΄κανε πλακάκια με τους Πέρσες, πράγμα που αποκάλυψε ο γκόμενός του, αφήστε που μόλις είδε τη ζωή και τις μάσες των υπόλοιπων Ελλήνων έπεσε με τα μούτρα (και αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους που άρχισε να δημιουργεί υπόνοιες για το ποιόν του).

Το άλλο; Μια απ΄τις Πυθίες που το ΄σκασε και πήγε να κρυφτεί στους Είλωτες, μας είπε ότι τα ΄παιρνε κα-νο-νι-κό-τα-τα από τους Αθηνέζους για να ρίχνει βασιλιάδες και να τα κάνει μόνιμα πουτάνα στην Σπάρτη. Ε, κάποια στιγμή την πήραν πρέφα και έκαναν ότι πολύ στεναχωρήθηκαν και έβαλαν άλλη, που πάλι τα ΄παιρνε. Οι θεοί, στα τέτοια της.

Επίσης, οι 300 του Λεωνίδα δεν ήταν 300. Ήταν 258 και μείον έναν είλωτα (που αυτούς δε τους μετρούσαν για ανθρώπους). Αυτό συνέβη γιατί ο Λεωνίδας ήταν μεγάλη καρδιά και προφασίστηκε επείγον μήνυμα στη Σπάρτη για να σώσει δύο πιτσιρίκους Σπαρτιάτες (και το ειλωτάκι που ο Λεωνίδας ήξερε ότι ήταν αδελφός του ενός).

Τέλος, η ομάδα στίβου που μου ΄χε κάνει τη ζωή πατίνι όταν ήμουν πιτσιρίκα και λεγόταν «Φειδιππίδης», τελικά μάλλον είχε πάρει το όνομά της από έναν πολύ γαμάτο Ολυμπιονίκη, που οι βασιλιάδες της Σπάρτης γουστάριζαν γιατί δεν ήθελαν να πολυμιλάνε με Αθηνέζους που όλο λέει τους έβαζαν τρικλοποδιές στο μυαλό κι αυτοί όλο έπεφταν σε λούμπες εξαιτίας που δεν πολυκαταλάβαιναν. Αλλά πέθανε ο κακομοίρης στο τρέξιμο. Κυριολεκτικά δηλαδή.

Ούτε τα μισά δεν έγραψα από αυτά που μου έκαναν εντύπωση αλλά ο τύπος στρίμωξε τόσο καλά αυτά που έπρεπε να με μάθει, λες και συνέβησαν μόνο και μόνο για να γραφτεί το μυθιστόρημα, αφού το θέμα μας ήταν το ειλωτάκι και το σπαρτιατάκι.

Τι γαμάτο που ήταν! Από ΄δω και πέρα έτσι θα διαβάζω την ιστορία. Όχι δηλαδή επειδή κάτι τύποι λέγονται ιστορικοί και θέλουν να πουλήσουν σοβαρότητες, εμείς να χάνουμε το ζουμί της γνώσης (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου).











Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

26 σχόλια:

  1. "Ήταν 258"

    298 gamw to kefali moy kai de borw na kanw edit me ton kwlo-ie!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμ, έτσι έχουν αυτά τα πράματα. Κάπου μέσα μου, θέλω να βροντοφωνάξω. Να πω, γιατί κυρά μου? Δεν τα διάβασες αυτά στο σχολειό? Δεν ήταν καν κρυφό, φανερό ήταν. Λίμαρες τα νύχια σου προφασιζόμενη πως ήταν κίνηση καριέρας?
    Έτσι φαντάζομαι πως θα σκεφτεί πολύς κόσμος. Έλα μου όμως που ούτε κι εγώ χαίρω άκρας γνώσεως. Αναρωτιέμαι γιατί... Μήπως δεν τα διάβασα? Μπα.. Κάτι θυμάμαι. Μήπως τελικά δεν μαθαίνουμε και πολλά πράγματα στο σχολείο πέραν γενικοτήτων? Εγώ φταίω που ήθελα να ζωγραφίζω και μου πήγε στα άπατα η Σπάρτη? Κι εγώ το διάβασα όμως το βιβλίο. Και να σου πω κάτι? Και αρλούμπες να ήταν, αν βγάλουμε το κουτσομπολιο-φυστικώματα-περιέργεια-fun fun fun και τις αδικίες του κόπσμου τούτου, σκέφτομαι πως αν μας δίδασκαν ιστορία σαν ιστορία(βλ.παραμυθάκι)/σαπουνόπερα(που σε πολλές περιπτώσεις τέτοια ήταν)και δεν μας έβαζαν να απομνημονεύουσε σελίδες επί σελίδων χωρίς να καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε, δεν θα θυμόμασταν και κάτι τώρα? Αρλούμπες λέω. Να έχεις στα υπόψην πως ο εν λόγω συγγραφέας έβγαλε κι άλλα! Άντε να μορφωνόμαστε ιστορικά σιγά σιγά! Άντε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ρε σύ, το έχω διαβάσει και δέν τρελλάθηκα...
    Αντιθέτως, έχω μάθει τέλεια την ιστορία της Σπάρτης από τα 'Αγις" και 'Κλεομένης" της Λιλής Μαυροκεφάλου άν πέσουν στο δρόμο σου...Άν ήταν όντως έτσι αυτοί οι δύο ηγέτες αποθεώνω...

    Επίσης έχω διαβάσει το "Τέλος του Εφιάλτη", πάλι για Σπάρτη..δέν τις έκοψα αλλά πιό πολύ μου άρεσε κι αυτό!

    Έχω επίσης να σε ενημερώσω πως το βιβλίο σου γαμάει ανάμεσα στις φίλες μου που δέν έχουν ιδέα τί θα πεί μπλόγκ, ούτε για το δικό μου, χε χε! Επειδή μερικές τις έχω καταθάψει στο μπλόγκ μου, ελπίζω να μήν τις κάνεις να ανακαλύψουν τις χαρές του blogging!!

    Τώρα το έχει ο πατέρας μου..γουσταρίζει πολύ!

    Εκείνο το Μαράκι θα έρθει τελικά???
    Φιλούρες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. θα ειμαι ασχετη...
    ετσι κι αλλιως με την ιστορια δεν τα πηγαινα ποτε καλα!
    αρα τι να πω;;
    τιποτα παρα μονο αυτο!
    για το "ζουμι της γνωσης" ποτε θα εχουμε γραπτο σας;;;;;
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. χθες ειχε ενα ομορφο αρθρο για σενα και το βιβλιο σου στο περιοδικο του αγγελιοφορου...
    χαρηκα πολυ,μαλλον περηφανη ενιωσα-που εισαι φιλη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "το ζουμί της γνώσης (=κουτσομπολιό, φυστικώματα, περιέργεια, funfunfun και αδικίες του κόσμου τούτου)"

    γλυκιά μου, έχεις πιάσει το νόημα της ζωής!!! ειδικά αυτό το "φυστικώματα" απλώς θεϊκό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Well done.... Έτσι μου φαίνεται και μένα ενδιαφέρουσα η ιστορία... Έχεις κανένα άλλο βιβλίο να μου συστήσεις?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μωρ' μην τα λέτε ιστορίαν τούτα τα ωραία σκαρφίσματα διότι, έπειτα, κάμνει ο άλλος μιαν ταινίαν παραμύθιο και μεις τηνε λέμε αντι-ιστορικήν και τοιούτες ηλιθιότητες.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Tinaki,
    se symbouleuw na piaseis ta istorika my8istorimata tou Mika Valtari, ka8ws kai tin "Ellini My8ologia" tou Tsiforou...8a fas kollima sta sigoura!

    YG Syggnwmi gia ta greklish @#$%$^ ta pliktorlogia mas!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ok girls.
    afou to xete rixei stin koultoura, kai prokeite na erthw, de mou kanete mia lista me to ti prepei n agorasw, gia na min pernw malakies kai vrizw meta moni sa to lemoni 2000km makria tin kaki mou tixi (kai ta kakista mou kritiria tin wra keini pou aplwna to xeri)

    2-3 pou sas aresan poli re pedi mou! oxi katalogo! (exoume kai alla exoda...)
    foriete poli to arxaio edw kai 4-5 xronia kai sto holywwod...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. mwri paliopatsouri OLA THA TA PW pou thaveis kosmo!

    tha gineis rompa twra pou tha rthoun oloi edw na doun tin bookblog-personna kai tha kanoun klik sto onoma sou!!
    etoimase megala gialia iliou kai krispou apo pisw vre!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καπως ετσι ερωτευτηκα κι εγω την ιστορια (η "σχολικη", λογω απουσιας φυστικωματων κλπ με αφηνε αδιαφορο). Ζητω το ιστορικο μυθιστορημα!

    Να προτεινω τον Τυρρανο των Συρρακουσων του Μασιμο Μανφρεντι και τα βιβλια του Μπερναρτντ Κορνγουελ για πιο ευρωπαικη (μυθ)ιστορια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ξέχασες το πιο βασικό... Ο λύκος και το γεράκι; το κοτσίφι; Δεν θυμάμαι ακριβώς ξεσκίζονταν ή κάτι τέτοιο... Ή μήπως ήταν δράκος; Το σίγουρο είναι ο λύκος...
    Lykos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Τελικά πως γίνεται σε όλες τις ιστορίες για τους Σπαρτιάτες οι Αθηναίοι να βγαίνουν τόσο λέρες δεν το 'χω καταλάβει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Γιατί ήταν όντως λέρες. Γενικά όλοι στην Ελλάδα πάντα είχαν κάποια κακή συνήθεια, κάτι που τους στιγμάτιζε. Απλώς τότε μπορούσαν να το τοπικοποιήσουν επειδή ήταν χωρισμένοι σε πόλεις-κράτη.

    limaris.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Χα χα, χωρίς αποδείξεις δέ γίνεται τίποτα χρυσή μου!!

    Όλα ο.κ με το προξενείο???

    Τα βιβλία θα στα συστήσω σε mail, στο είχα αφήσει τότε που το είχες ζη΄τησει, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Όπως πάντα, ...σωστή (η επιστήμων) :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Μαρία το βρε είναι Λαρισαίικο,το Αθηνέζα αρβανίτικο και τα πιό διαχρονικά έως κλασσικά ιστορικά ευθυμογραφήματα,όπου μεταξύ σοβαρού και αστείου αναδεικνύουν και την καθημερινότητα σε διάφορες ιστορικές φάσεις που αναφέρονται,ειναι φυσικά του Τσιφόρου. πχ Εμείς και οι Φράγκοι,Κονκισταδόροι,Μυθολογία ακόμη και τα Παιδιά της Πιάτσας είναι σύγχρονη ιστορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Lote, ακριβώς οι σκέψεις μου. Για διάβασε αυτό: :D

    http://xpsilikatzoy.wordpress.com/2006/05/14/0214052006/

    Patsiouri, ρε συ μην παίρνετε σοβαρά τις βιβλιοκριτικές μου γιατί είμαι τόσο στραβάδι με τα βιβλία, που και οδικό χάρτη να μου δώσουν να διαβάσω, εγώ θα νομίζω ότι διάβασα το μπεστ σέλλερ της χρονιάς. Όσο για τις φίλες σου, άμα κάνουν πως έρχονται προς τα μπλόγκια, έχω να σου βγάλω άπλυτα στη φόρααααααα!!!! Άντε να ΄ρθει το Μαράκι να τον πιούμε τον ρημαδοκαφέ γαμώτο! :D

    Βασιλική, άμα περιμένεις από ΄μένα το ζουμί της γνώσης, θα ξεχάσεις κι αυτά που ξέρεις κοριτσάρα. :)

    Kat, ρε συ άντε, με έχετε φρικάρει με όλα αυτά. Ευχαριστώ τον αγγελιοφόρο, αν και δεν μπορώ να το δω από εδώ. Θενκς μωράκι. :)

    Sissy, ναι κι εγώ δεν μπορώ να αποφασίσω αν πάνω πάνω στο ζουμί της γνώσης είναι τα φυστικώματα ή το κουτσομπολιό… ;)

    Fevis, ρε συ δεν ξέρω από βιβλία γι΄αυτό αποφεύγω τις βιβλιοκριτικές. Άσε, γιατί μπορεί να πω μλκ. :)

    Goas, ναι ρε συ αλλά άμα δε ξέρεις καθόλου ιστορία, είναι και αυτά μια κάποια λύσις. :D

    Τανίλα, έτσι μας λένε κάτι φιλαράκια από Σαλονίκη και μου αρέσει να το λέω κι εγώ. :)

    Σεντούκι, Τσιφόρο έχω διαβάσει λιγάκι και είναι Θεός!!! Τον άλλο μάλλον θα τον ψάξω γιατί πολύ μου αρέσει το κονσεπτάκι των ιστορικών μυθιστορημάτων. Θενκς και γράφε όπως γουστάρεις. :)

    Μαρία, από ΄μένα λίστα δεν έχει. Εκτός από Τέρι Πράτσετ που ξετρελάθηκα και ευτυχώς δεν είμαι η μόνη, για όλους τους άλλους συνήθως μου τη λένε άσχημα. :)

    Σκαντζόχοιρε, και αυτό που διάβασα μάλλον του Μανφρέντι είναι.

    Τσοπάνη, έχεις δίκιο. Ήταν ο Τάλως ο Λύκος και ο Βρύθος ο Δράκος. :)

    Alitovios, εξαρτάται ποιος είναι ο πρωταγωνιστής μάλλον. Διότι ότι ιστορίες είχα διαβάσει ως τώρα για Αθηναίους, οι Σπαρτιάτες έβγαιναν λέρες και απολίτιστοι και τούβλα κ.τ.λ.

    Limaris, ναι μάλλον έχεις δίκιο.

    Μικρός Νικόλας, τι γαμάτο μπλογκ που έχεις! :)

    Πάνο, αααααα το «επιστήμων» βγάλτο απ΄την παρένθεση μη γίνουμε από δυό χωριά! :P

    Γυρολόγε, θενκς. Δεν είχα ιδέα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. το ζουμι της γνωσης το εχουμε ολοι...
    φτανει να μπορει ο αλλος να το δει...
    φτανει να μπορεις εσυ να το πεις...
    σε φιλω!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Κι όμως... Ξέρεις πόσες φορές έρχεται στο νου μου η μάνα του Παυσανία; Η μάνα που έβαλε την τελευταία πέτρα στο τάφο όπου χτίστηκε ζωντανός για να τιμωρηθεί ο προδότης γιος;
    Τόσες μανάδες, στενοί συγγενείς, κλπ κλπ, που σέρνονται απο κανάλι σε κανάλι για να γλιτώσουν το σπλάχνο που εγκλημάτισε με αηδιάζουν, πώς να το κάνουμε...
    Είχανε τσίπα, αν μη τι άλλο.. λέμε τώρα... Μπράβο κοριτσάκι μου! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Φίλοι μου,

    Στο μπλόγκ μου παρουσιάζω τη μακριά λίστα των υποψήφιων ελληνικών βιβλίων του 2006 για λογοτεχνικό βραβείο.Η λίστα είναι μια συνάθροιση των καταλόγων των περιοδικών Νά Ενα Μήλο, Δέκατα και Διαβάζω.
    Τα βιβλία που περιέχονται εδώ είναι μυθιστορήματα και διηγήματα Ελλήνων συγγραφέων ακόμη και πρωτοεμφανιζόμενων.
    Ψηφείστε χωρίς φόβο και πάθος, με γνώμονα την προσωπική σας κρίση.
    Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις αρχές Ιουνίου.

    Το κατοικίδιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Η ιστορία που επικρατεί είναι η ιστορία που είπανε οι πιο πολλοί, και για να είμαι πιο σάφής η ιστορία που κατάλαβαν οι πιο πολλοί. Συνήθως από μια ιστορία πολλοί καταλαβαίνουν απλά τα γεγονότα, και μόνο γι' αυτό ρωτούν και μόνο αυτό προσπαθούν να καταλάβουν, και όπως καταλαβαίνετε παίρνουν μιαν εικόνα λάθος. Συνεπαρμένοι που κατάλαβαν την ιστορία τόσο γρήγορα -μιλάμε για τα γρήγορα μυαλά- προσθέτουν και δικές τους εξηγήσεις, παρανοήσεις, για να την κάνουν πιο ενδιαφέρον, με πιο πολλή(ύ) suspense fun fun kai koutsobolio, και την μεταφέρουν τη γνώση παρακάτω. Μα όταν βρεθεί μια ερώτηση που δεν αφορά τα γεγονότα ακριβώς, διαφορετική από το τι έγινε στο επεισόδιο αυτό ρε παιδιά, εκεί υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τα γρήγορα μυαλά. Ξερετε κατ'αρχήν δεν τους ενδιαφέρει, ούτε η ανάλυση,ούτε πραγματικά το τι έγινε μέσα στους πρωταγωνιστές του παραμυθιού για να μπεί σε εφαρμογή η πράξη και να γίνουν τα γεγονότα για να πούμε το παραμύθι, μη μείνουμε πολλή ώρα σιωπηλοί και χεστούμε. Που δεν υπάρχει κάτι που καταλάβαμε,΄ούτε ΄τίποτα απλό να πούμε, ούτε μια ιστορία φανταχτερή να αφηγηθούμε. Και τότε μήπως και προβληματιστούμε ΓΙΑΤΙ ΖΟΥΜΕ. Το ζουμί της γνώσης παιδιά βρίσκεται στον κώλο του Παυσανία, σε ένα χαζό βιβλίο που βγάλαμε σκάρτο και στο fun fun kai koutsobolio που κοροϊδεύουμε και ακολουθούμε,

    ΑπάντησηΔιαγραφή