Σάββατο, 12 Μαΐου 2007

A BEAUTIFUL DAY





Αυτή η ζωγραφιά είναι της Μάρως. Είναι η κόρη του Δημήτρη και της Λουΐζας που ζωγράφισε το εξώφυλλο του βιβλίου τόσο πολύ όμορφα, σχεδόν συγκινητικά όπως μόνο ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να κάνει. Ο μπαμπάς της, ένας τυχεράκιας χαζομπαμπάς, το έβαλε μεμιάς στο blog του. Κι εγώ έμεινα άφωνη. Το ταξίδι όμως της ζωγραφιάς της Μάρως, δεν σταματά εδώ. Η μαμά Λουΐζα, την έβαλε σε ένα ντοσιέ, πήρε το πρώτο καράβι και ήρθε στην παρουσίαση του βιβλίου για να μου την φέρει... απ΄την Μύκονο!


Όχι, πείτε μου πώς αντιδρά κανείς σε κάτι τέτοιο… ή πώς θα μπορούσα ποτέ να τους ευχαριστήσω και να είναι αρκετό... πόσο λίγη νοιώθω… Ήταν η πιο όμορφη έκπληξη που μου έχει κάνει ποτέ κανείς. Ευχαριστώ παιδιά και να μου φιλήσετε την κούκλα σας. Να πείτε στη Μάρω να με περιμένει. Έχω κι εγώ ένα δώρο για κείνη.

Η φίλη μου η Κατερίνα ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη για το γεγονός. Σαφώς και το συνδύασε με γκομενιακά, αλλά δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην είναι δίπλα μου. Όπως πάντα, άλλωστε. Οι γονείς μου, οι φίλοι μου, οι διαδικτυακοί δικοί μου άνθρωποι, εκείνοι που συνομιλούσα κοντά δυό χρόνια και δεν είχα δει ποτέ τα όμορφα μάτια τους, κάποιες ντροπαλές καρδούλες που μου είπαν ψιθυριστά το ψευδώνυμό τους… (δεν θα πω ποιοι ήσασταν, θα σεβαστώ την ανωνυμία σας, αν και θέλω να το φωνάξω), οι συνάδελφοί μου, η Νίνα φρεσκοεγχειρισμένη… όλοι ήταν εκεί. Έδωσα και πήρα τόσες αγκαλιές, που έχω και καβάντζα για το υπόλοιπο της ζωής μου…

Οι παρουσιαστές εντελώς άσχετοι… με αυτό που είχα στο μυαλό μου. Οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, ενώ νόμιζα ότι απλώς θα διαβάσει, έκανε έναν συγκινητικό πρόλογο του βιβλίου με τόσο όμορφα λόγια που δεν τα χωράει το κεφάλι μου. Και μετά προχώρησε στην ανάγνωση. Με είχε ρωτήσει από πριν τί κείμενα θα ήθελα να διαβάσει και της είπα να τα διαλέξει εκείνη. Της είχα εμπιστοσύνη. Και διάβασε δυό κείμενα που αγαπώ πολύ, ένα «καλό» νέο και ένα «κακό». Ήταν απίστευτο το συναίσθημα να ακούς τις λέξεις σου να διαβάζονται από ηθοποιό. Δεν μου είχε ξανατύχει. Νόμιζα η χαζή ότι τα κείμενα που παίζουν οι ηθοποιοί ήταν... άλλα. Με πιο πολλά σημεία στίξης ή emoticons ή παντομίμα, γι΄αυτό βγαίνουν τόσο ζωντανά. Ήταν σαν να μην τα είχα γράψει εγώ... σαν να μην τα ήξερα καθόλου. Αφού στο πρώτο κείμενο συγκινήθηκα και στο άλλο έβαλα τα γέλια με το αστείο ο μαλάκας. Το μεγαλύτερο ξάφνιασμα ήρθε, όταν είπε και τις «κακιές» λέξεις. Εκεί, τα ΄χασα εντελώς. Λένε «μη σε γαμήσω» σε παρουσίαση; Ε, λοιπόν λένε και δεν έφαγα ντομάτες! Ευχαριστώ Κωνσταντίνα, είσαι πολύ σπουδαίος άνθρωπος και δεν έχει καθόλου να κάνει με την παρουσίαση αυτό.

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος - Τετράδης, ήταν απλά συγκλονιστικός. Δεν μου ΄χει ξανατύχει με άνθρωπο αυτό το πράγμα. Τον γνωρίζεις, σου κάνει ένα τσαφ και τέλος. Είναι δικός σου άνθρωπος. Λέει δυό λέξεις και έχει χωρέσει ΟΛΟ το σύμπαν σου μέσα τους. Πώς το κάνει αυτό το πράγμα; Έγραψα ολόκληρο βιβλίο ο μαλάκας και δεν είπα ούτε το ένα εκατομμυριοστό απ΄ότι εκείνος το βράδι αυτό. Η μάνα μου, η γιαγιά, η πεθερά μου, οι φίλοι μου, δάκρυζαν, έκλαιγαν, άλλοι κρύβονταν, άλλοι έβγαιναν διακριτικά για τσιγάρο. Έκανα μεγάλο αγώνα να μην σηκωθώ και να τον βουτήξω. Έτρεμε ολόκληρος, έτρεμα κι εγώ και συνέχιζε να τρυπάει τις καρδιές όλων ανελέητα με λόγια που δεν έχω ξανακούσει. Οι δικοί μου άνθρωποι που δεν ξέρουν, ρωτούσαν ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος. Ο «βρωμοβασίλης μου» έλεγα και καμάρωνα όσο ποτέ. Χέστηκα για το βιβλίο Γιώργο. Αρκεί που σε γνώρισα. Να΄σαι καλά.

Ο Μάνος, τί να λέμε τώρα, έχει φάει τις απίστευτες χλαπάτσες εδώ μέσα και συνεχίζει να τα λέει με το όνομά τους, όλα. Ήταν εκεί. Πάλι δίπλα μου. Για πόσες φορές αυτός ο πιτσιρίκος (ναι, πιτσιρίκος) θα με ξελασπώνει ούτε που ξέρω. Μετά τον Γιώργο, ένας Μάνος ήταν ό,τι έπρεπε. Όπως το χωνευτικό αφού καταπιείς το αγριογούρουνο. Τόσο σημαντικός. Μάντεψε αμέσως ότι δεν μπορούσα ν΄αρθρώσω λέξη. Και τα΄πε εκείνος και για μένα. Κυρίως, σε ποιούς οφείλω όλα αυτά και έδειξε στον κόσμο την Μανίνα Ζουμπουλάκη. Και τότε η Μανίνα φώναξε το όνομα του Δημήτρη Γαλάνη που δεν μπορούσε να είναι εκεί. Έπαιζαν την κολοκυθιά μπροστά μου, θέλοντας ν΄αποποιηθούν το βάρος όλων αυτών που έχουν κάνει για μένα... τα τόσο πολύ σημαντικά πράγματα... κι εγώ ο μαλάκας, κουνούσα το κεφάλι. Λέξη δεν έβγαινε. Κι ο Μάνος ήταν εκεί, να λέει αστεία για να μη βάλω τα κλάμματα. Ευτυχώς για άλλη μια φορά με γλίτωσε. Ξέρω ότι δεν θα στο ξεπληρώσω ποτέ αλλά σ΄ευχαριστώ.

Τσαλάκωσα τις σελίδες με τον λόγο μου, τον έκρυψα στην τσέπη, πήρα το μικρόφωνο, είπα δυό ξερές λέξεις, έχωσα κι ένα ευχαριστώ, ενώ ήθελα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μπορούσα να πω ένα τσικ παραπάνω. Αλλά ήταν αδύνατο. Η ψυχούλα μου απέναντι να με κοιτάει βουρκωμένος, η μαμά παγωμένη, ο αδελφός μου γελαστός, η γιαγιά μ΄ανοιχτό το στόμα, όλοι οι φίλοι περίμεναν, κι εγώ μυρμηγκιασμένη από πάνω μέχρι κάτω.

Τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα, αρκεί να βρω λίγο χρόνο να τα επεξεργαστώ. Ειδικά τις αγκαλιές. Θα προσπαθήσω να το κάνω μέχρι τον Σεπτέμβρη που θα ανέβω Θεσσαλονίκη για την επόμενη παρουσίαση στα άλλα φιλλλλαράκια μου. Εκεί να δείτε αγκαλιές.

Το θέμα «βιβλίο» όμως, κλείνει εδώ. Στην σελίδα “da book” θα μπουν οι κριτικές όλων σας μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ ώστε να τα βλέπω και να μην ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου πόσο υπέροχοι άνθρωποι είσαστε. Το blog όμως αυτό, το άνοιξα για άλλους λόγους. Για να χώνω, να γελάω, να κράζω και να μοιράζομαι. Και μου έχει λείψει πολύ όλο αυτό. Έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε.

Το μπλογκάκι μου γίνεται πάλι η γωνίτσα μου και το λιμανάκι μου. Αφήστε που θέλω να μαλακιστώ λιγάκι. Βλέπω την άσπρη οθόνη αυτές τις μέρες και σπάω το κεφάλι μου «τί περιμένουν να γράψω» και πόσο «σημαντικά» κείμενα πρέπει να επινοήσω γιατί «τώρα τα πράγματα άλλαξαν» και άλλες κουλαμάρες... Τότε σιχτηρίζω και τα παρατάω. Να θέλεις να γράψεις χιλιάδες πράγματα και μετά να κάθεσαι να τα μετράς στο ζύγι: ένα κιλό διανόηση, τρία κιλά φιλοσοφία, μισό μπούτι τσαχπινιάς και ένα τσικ υψηλού χιούμορ. Να τ΄αφήσω;
Ε, λοιπόν, ξεχάστε το. Κουλαμάρες θα γράφω κι ας γελάω μόνη μου.


Τα σχόλια σ΄αυτό το ποστ θα παραμείνουν κλειστά γιατί δεν αντέχω άλλα καλά λόγια. Με τσακίσατε βλαμμένα. Και δεν έχω κι άλλα λόγια να σας λέω ευχαριστώ. Στέρεψα και νοιώθω ήδη τρομερά υποχρεωμένη.

Ευχαριστώ πολύ όοοοοοοολους...

...και καιρός για Serious Blogging! :D


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου