Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΜΕΡΙΚΑΝ ΑΙΝΤΟΛ




Μόλις παρακολούθησα ένα επεισόδιο γυρισμένο στην Μινεσότα όπου δέκα χιλιάρικα αμερικανάκια πιστεύουν ακράδαντα ότι μπορείς να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα και μάλιστα χωρίς να συνομωτήσουν σύμπαντα και αηδίες. Απλά θέλει TH συνταγή. Θεώρησαν ότι όλα γίνονται όπως ο χαλβάς: 1 λάδι, 2 σιμιγδάλι, 3 ζάχαρη και 4 νερό. Ανήκουν προφανώς σε κείνο το παράξενο είδος ανθρώπων που μεγάλωσαν με προκάτ συνταγές για τη ζωή, τύπου:
Γκόμενος: 1 σπίτι, 2 φράγκα, 3 ρόδα, 4 γιωτ.
Δουλειά: 1 μπάρμπας, 2 γλείψιμο, 3 μέσον, 4 hot.
Διάσημος: 1 να το θέλεις, 2 να το προσπαθήσεις, 3 να το πιστέψεις, 4… NOT!


Δέκα χιλιάρικα αμερικανάκια για να πετύχουν* μόνο οι 17 !!! Η απάντηση όλων των ταλέντων που είδα, στην ερώτηση «γιατί πιστεύεις ότι είσαι το επόμενο αμέρικαν άιντολ» ήταν καρμπόν: «πιστεύω στον εαυτό μου, ξέρω ότι διαφέρω, είμαι σίγουρα μοναδικός/η, θα δουλέψω γι΄αυτό» και άλλα χαριτωμενούλια, υποπροιόντα του λεγόμενου αμέρικαν ντριμ. Κάποιοι μάλιστα ήταν τόσο πολύ σίγουροι ότι τώρα που θα γίνουν διάσημοι δεν θα έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για τα εγκόσμια, που παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους ΠΡΙΝ διαγωνιστούν και χωρίς να έχουν δει ποτέ προφανώς αντίδραση νορμάλ ανθρώπων στο «ταλέντο» τους.

Το πιο τρομακτικό απ΄όλα όμως ήταν η αντίδρασή τους μετά τη γιούχα (κυρίως κλαίγοντας): «πιστεύω στον εαυτό μου, ξέρω ότι διαφέρω, είμαι σίγουρα μοναδικός/η, θα δουλέψω γι΄αυτό» προσθέτοντας και λίγο απ΄αυτό το κάτι που έχει μόνο ένας αληθινός σταρ «και οι κριτές είναι οι πιο άχρηστοι και ατάλαντοι άνθρωποι που έχω συναντήσει ποτέ σε όλη μου τη ζωήηηηηηηη». Οκ, μαζί με μπινελίκια.

Μιλάμε, ηλεκτροσόκ να κάτσεις να τους κάνεις δεν πρόκειται με τίποτα να παραδεχτούν ότι ίσως ρε παιδάκι μου να μην είναι το επόμενο αμέρικαν άιντολ. Ίιιιιιιιισως να θέλουν λίιιιιιγη δουλίτσα παραπάνω, ίιιιιιισως τέλος πάντων να έχουν ταλέντο κάπου αλλού. Αλλά μη γελιόμαστε. Κανένας λογικός άνθρωπος δε πρόκειται να πει αληθινή άποψη σε τόσο σίγουρους ανθρώπους, παρεκτός κι αν είναι η πόλα αμπντούλ και το κάνει στο αμέρικαν άιντολ για άπειρα φράγκα και μάλιστα λαιβ και ιντερνάτιοναλ. Που και πάλι, δεν το γλιτώνει το σκυλοβρίσιμο.

Σκιάχτηκα. Τα περισσότερα ήταν πιτσιρίκια από δεκάξι μέχρι δεκαενιά. Ήταν στ΄αλήθεια ένα από τα πιο σπούκι πράγματα που έχω δει ποτέ. Ήταν τέτοια η απελπισία που είχαν, που κάποια απ΄αυτά αφού απορρίφθηκαν από το τραγούδι δεν δίσταζαν να ζητούν απεγνωσμένα από τους κριτές να χορέψουν, να κάνουν ζογκλερικά, κάτι τέλος πάντων για να αποδείξουν ότι ναι είναι σταρ. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήμουν τόσο σκληρή όσο οι συγκεκριμένοι κριτές αλλά φαντάζομαι μετά τα δύο χιλιάδες ταλέντα, κάπου δεν μπορείς να κρύψεις την αγανάκτησή σου ή το νευρικό γέλιο.

Απ΄την άλλη, ακούγοντας τα βιογραφικά αυτών των παιδιών συνειδητοποίησα ότι σχεδόν όλα ήταν πολύ φτωχά. Ακόμα χειρότερα. Άμα μένεις σε τροχόσπιτο και δουλεύεις σε καφετέρια έχοντας παρατήσει το σχολείο από τα δέκα, είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις στην άσχημη ζωή σου και να δεχτείς ότι οι ευκαιρίες είναι ελάχιστες ή καμία να πιάσεις την καλή. Και τότε σε περιμένει μια πραγματικότητα ένα εκατομμύριο φορές δυσκολότερη αφού την πασπάλισες μόνος σου με τόνους πίκρα.

Το ξέρω ρε γαμώτο ότι η ελπίδα είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά μόνο ελπίδα δεν ήταν αυτό το θρίλερ. Ήταν σαν να παίρνεις την ελπίδα, να την ντύνεις τραβεστί και να τη στέλνεις στη Συγγρού να παίρνει πίπες τσάμπα. Φορ λάιφ. Too sad. :(

*εεεε... όχι ακριβώς να πετύχουν, μάλλον να προχωρήσουν στο επόμενο γύρο αντιμέτωποι με τα υπόλοιπα εκατομμύρια ταλέντων της Αμερικής.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

41 σχόλια:

  1. Καλοί οι αμερικανοί αλλά τι να φτουρίσουν μπρος στην «ελληνική λεβεντιά.» Όπως λέει και κάποιος γνωστός μου «Οι έλληνες είμαστε 11 εκ αδικημένα ταλέντα»…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι, ρε συ αλλά λίγοι απ΄τους δικούς μας είναι άστεγοι ή μένουν σε τροχόσπιτα ή αυτοκίνητα. Γι' αυτό μου έκανε εντύπωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. περίεργο πράμα το όνειρο και ο τρόπος που σου καρφώνεται το Βου για να ξεφύγεις από το Α. Δεν είναι και δύσκολο να σου καρφωθεί δηλαδή, με όλα αυτά που αναπαράγουν τα ΜουΜουΕ! Και η αντίστασή σου; Το μυαλό σου; Και αυτα δύσκολο να τα κρατήσεις ανέπαφα με τα χίλια καθημερινά ζόρια. Και έχεις δίκιο που τους αντιμετωπίζεις (και) με επιείκια, psi μου...
    Ωστόσο, αυτό που με φοβίζει περισσότερο σε όοολους, ανεξάρτητα από το πού προέρχονται είναι αυτή η ατελλλλλείωτη λόρδωση, λέμε, αυτό το πιστεύω τόσο ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ στην πάρτη μου - γιατί την ανασφάλεια με δυο φίλους, με δυο δικούς, με δυο ειδικούς, βρε αδερφέ, την αντιμετωπίζεις; Την αλαζονεία τι την κάνεις; Να τη φας; Ή να στη χειρουργήσουν;


    Φιλάκια Τίνα
    Καλή εβδομάδα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. aaduck, το θέμα δεν είναι ότι τους καρφώθηκε το Β για να φύγουν από το Α. Το θέμα είναι ότι τους καρφώθηκε με τη μία το Ω. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το ψωνιο δεν μπορεις να το καταπολεμησεις. Αν πιστευεις [ή αν σε κανει ο περιγυρος σου να πιστευεις] οτι το εχεις, δεν πα να λενε οι κριτικοι...

    Τι μου δειχνει αυτο εμενα; Παιδια που δεν εχουν ιχνος κριτικης σκεψης, δεν εχουν ιχνος αυτογνωσιας, απλα προσπαθουν να κατακτησουν το αμερικανικο ονειρο, που παρεμπιπτοντως, ειναι η χαρα του καπιταλιστη.

    Τουλαχιστον εκει δεν υπαρχει περιπτωση καποιος να κοροιδεψει πνευματικα καθυστερημενους ανθρωπους, πλασαροντας τους την εικονα οτι ειναι τραγουδισταραδες, πουλωντας την καθυστερηση τους, οπως εδω η Αννιτα Πανια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. whateva, έτσι τους έμαθαν το αμέρικαν ντριμ και το έκαναν και κόπι πέιστ στα μέγκα και στα αντέννα και στα περιοδικά, χεσούς κρίστο, δηλαδή! Και αν μιλάς για άστεγους, είναι σαφώς χειρότερη περίπτωση, αλλά το χειρότερο είναι πάντα μια ανάσα μακριά - χοχο ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Sourotiri, και που τους την έλεγαν στα ίσια όμως, είχες απ΄έξω την μάνα τους και τους αγκάλιαζε και τους έλεγε ότι "αυτοί δεν ξέρουν τπτ, σίγουρα θα πετύχεις στο λέω εγώ". Μιλάμε και οι γονείς τους το ίδιο χάλι.

    Aaduck, τουλάχιστον όμως ρε συ στην Ελλάδα οι πιθανότητες κάποιου δεν είναι μία στο δισεκατομμύριο, οπότε λες πάει στο διάολο. Εκεί όμως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εννοειται ρε συ, αυτο εννοω οταν μιλαω για τον περιγυρο. Δεν ειναι παντα κοροιδευτικος ο περιγυρος, πολλες φορες ειναι και ομοιος. [Τωρα θυμηθηκα την μανα εκεινου του παιδιου στο so you think you can dance που εριχνε τα χαρτια :ΡΡΡ Μηπως να φτιαξουμε τιποτα φυλακες υπερμετρης βλακειας να γλιτωσουμε...;;; :))) Φιλακια!]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. xaxa!
    αστα τα παιδια να το πιστευουν!

    σε πρωτοδιαβασα στη γερμανια τωρα μονιμος κατοικος ελλαδας, νασαι καλα που οταν μπαινω στο μπλοκ σου ξερω οτι θα διαβασω κατι ωραιο...

    καλο βραδυ καλη βδομαδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Οταν μενεις σε τροχόσπιτο, δουλεύεις σε καφετέρια, η πουθενά, δεν έχεις κανένα εφόδιο ισως και γιατι δεν μπορεσες να εχεις, και ξερεις οτι οι πιθανότητες να ξεφύγεις απο αυτη τη ζωή ειναι ελάχιστες και απαιτούν τεράστια προσπάθεια, θα τρεξεις στο πρώτο παράθυρο που σου ανοίγεται για το ευκολο κέρδος, τη φημη, την επιτυχία... Τα ΜΜΕ στο λενε καθε μερα: καποιοι τα κατάφεραν... γιατι οχι και συ; Και θα παρεις φορα, να πηδήξεις με ολη σου τη δύναμη σε αυτό το παράθυρο... Που αποκάτω έχει γκρεμό δε σου το παν, αλλά και να σου τολεγαν, παλι δεν ειχες και πολλά να χασεις, ετσι δεν ειναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Στο άλλο κανάλι είχε τον ΟΦΗ. Εκεί να δεις βιογραφικό. Χαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Προφανώς τα παιδάκια δεν πίστευαν αρκετά στο ταλέντο τους, γιατί αν πίστευαν αρκετά στο ταλέντο τους (με όοοοολη την ψυχή τους) το σύμπαν θα έκανε τα πάντα για να πετύχουν, όπως έλεγε χτες κι ο Χαρδαβέλλας που προωθούσε το "Μυστικό"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Να σας πω την αλήθεια... πριν από ένα μήνα πέρασα από οντισιόν για το τηλεπαιχνίδι του άλφα για τους παρουσιαστές... σαν ραδιοφωνικός παραγωγός (και κάποτε παρουσιαστής σε τοπικό κανάλι) θεώρησα ότι μπορεί να δώσει μια σπρωξιά σε αυτό που κάνω και καταφέρω να πάω από το "α" στο "Α". Η αλήθεια είναι ότι το ήθελα πολύ να γίνει (κόπηκα στον προημιτελικο) και έβλεπα ότι πέρασαν άτομα που θα έκαναν "νούμερα". Βέβαια όχι όλοι τους, καθώς πέρασαν και αξιόλογα άτομα, συνάδελφοι που άξιζαν αυτή την ευκαιρία περισσότερο από μένα. Δεν στεναχωρέθηκα, ούτε το πήρα κατάκαρδα, μια συνέντευξη για δουλειά ήταν για μένα, όπως όλες οι άλλες. Μετά σκέφτηκα τα νούμερα που περάσανε και είπα στον εαυτό μου ότι δεν αξίζει να αναδειχτεί κανείς δίπλα σε ένα νούμερο. γιατί δεν είναι καθαρή νίκη.
    Και τελικά νίκη είναι να ανεβαίνει σιγά σιγά τα σκαλοπάτια είτε η σκάλα σου πάει ψηλά είτε όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Και να σκεφτείς ότι αυτοί που απορρίπτονται είναι οι τυχεροί!!!Θα κλάψουν,θα τους περάσει(όνειρο ήταν και πάει).Για σκέψου και τους επιτυχόντες,εκεί να δεις ανθρωποφαγία!
    Αλλά λέω πως αυτά δεν τα κάνουν τα ΜΜΕ.
    Δεν τα κάνουν αυτοί που πουλάνε.
    Τα κάνουν αυτοί που αγοράζουν.
    Συμπέρασμα:Κλείστε την ρημάδα την TV!
    Με εκτίμηση
    Κεττυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. «Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο». Το είπε κάποιος Ρωμαίος φιλόσοφος (του οποίου το όνομα μου διαφεύγει). Όλοι λίγο ή πολύ μπορούμε να καταλάβουμε τα ελατήρια που σπρώχνουν όλα αυτά τα παιδιά, παγκόσμια, σε τέτοιες ανθρωποφάγες διαδικασίες. Κι εκεί κι εδώ. Αλλά αν δεχτούμε ότι πιστεύεις στο ταλέντο σου (καλώς ή κακώς) τι άλλη λύση έχεις; Την πεπατημένη : πολλή δουλειά κι αμέτρητες απορρίψεις μέχρι να βρεθεί ένας χριστιανός (μουσουλμάνος, βουδιστής κοκ) να ανακαλύψει την φλέβα χρυσού που κρύβεις. ΑΝ βρεθεί. ΑΝ την κρύβεις. Την παπάρα ότι με πολλή δουλειά κι επιμονή μπορείς να πετύχεις τους στόχους σου την ξερνάει καθημερινά η ζωή, δίπλα μας ή στα μούτρα μας καμιά φορά. Θέλει και τύχη, θέλει και υποχωρήσεις θέλει αν π.χ. είσαι καλός γλύπτης να είσαι και καλός γλείπτης που έλεγε κι ο μακαρίτης ο Β. Ραφαηλίδης.

    Μία στις δέκα χιλιάδες. Καλή πιθανότητα είναι, γιατί να μην την παίξεις; Καθημερινά εκατομμύρια Έλληνες, μόνο, παίζουν τζόκερ, λόττο και δε συμμαζεύεται με απείρως μικρότερες πιθανότητες ελπίζοντας να πιάσουν την καλή. Το τι ακριβώς πιάνουν είναι γνωστό.

    « Άμα μένεις σε τροχόσπιτο και δουλεύεις σε καφετέρια έχοντας παρατήσει το σχολείο από τα δέκα», το ψυχόγραμμά σου είναι πλήρες τραυμάτων (μάλλον). Μια απόρριψη ακόμα (είναι πάντα μια οδυνηρή εμπειρία) αλλά δεν είναι και το τέλος του κόσμου. Αν νιώθεις απόρριμμα της κοινωνίας, την απόρριψη 4-5 κριτών την έχεις για κολατσιό.

    Δε μου αρέσουν αυτού του είδους οι εκπομπές κυρίως γιατί ξέρω ότι στηρίζουν την επιτυχία τους στην εκμετάλλευση των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτων. Από την άλλη όμως δεν τρέχει και τίποτα σοβαρό, με την έννοια ότι είναι παρωνυχίδα σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Δεν είναι μόνο η έλλειψη αυτογνωσίας το τραγικό. Νε τρομάζει και με θλίβει και το ότι τόσα παιδάκια, για τον ένα ή για τον άλλο λόγο, θεωρούν ότι το μόνο που αξίζει στη ζωή είναι να γίνουν στάρ και είδωλα. Να γίνουν δηλαδή γνωστά σαν αξιοθέατα, όχι σαν άνθρωποι που έκαναν τη ζωή των συνανθρώπων τους ουσιαστικά καλύτερη, που εν τέλει δημιούργησαν κάτι, γαμώτο - είτε αυτό είναι ένα σπίτι, μια οικογένεια, μια ανακάλυψη- ή πρόσφεραν κάτι ουσιαστικό στο διπλανό τους. Είναι τό ότι το μάτι της κάμερας εστιάζει σε αυτά τα παιδάκια, τους παλιάτσους του συστήματος (και δεν υπάρχει τελικά τίποτε πιο θλιβερό απο έναν παλιάτσο).
    Κι ακόμα πιο πολύ με τρομάζει το ότι αυτά τα παιδάκια κυνηγάνε το σταριλίκι - δηλαδή το να πετύχουν μόνα τους και να ξεφύγουν, αφήνοντας τους άλλους στη μοίρα τους- αντί να προσπαθήσουν όλα μαζί να βρούνε μια λύση και ν'ανέβουν όλα μαζί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μαζί σου ρε Τίνα αλλα υπάρχει και ο αντίλογος
    Έχει τύχει να γνωρίσω παιδιά Αμερικανών που ζούν εδώ και είναι λίγο πολύ όπως τα περιγράφεις, δηλαδή τίποτε δε θεωρούν ακατόρθωτο, αισθάνονται ενα κλίκ πάνω από όλους τους γύρω και κυρίως δε κολλάνε στις γραφειοκρατικές ανοησίες και αγκυλώσεις που μας ορθώνει το τριτοκοσμικό Ελλαδιστάν. Αυτά όλα στο δικό μου λεξικό ερμηνεύονται σαν ένας καλώς εννοούμενος τσαμπουκάς και η εφαρμογή στην πράξη του ρητού που άκουσα κάποτε στην πατρίδα τους "if we can think it, we CAN DO IT"
    Και είναι και κάτι ακόμη. Έχουν παραδείγματα απο τη δική τους ζωή.Κάποια τέτοια "παιδάκια" πριν 30 ή 20 ή και 10 ακόμη χρονάκια δημιούργησαν τις σημερινές αυτοκρατορίες των δολλαριακών δις στο Forbes. Βέβαια εσύ αναφέρεσαι στα δυστυχισμένα που ονειρεύονται την καταξίωση μεσω casting και σίγουρα δεν είναι το ίδιο, όμως όλοι τους εχουν γαλουχηθεί απο μωρά οτι αυτοί πρέπει να παρουν απο το χεράκι οοοοοολη την ανθρωπότητα και όπως μας πηγαν στο φεγγάρι, έτσι και να μας σωσουν απο τους Ινδιάνους, τους Σχιστομάτηδες, τους Μελαψούς, τον Godzilla και δε συμμαζεύεται.
    Και θα μου πείς αυτό είναι καλό; E λοιπόν εγω αυτό το θράσος στην εφηβεία τουλάχιστον το γουστάρω. Μακάρι να το έβλεπα στα μάτια των δικών μας πιτσιρικάδων. Δηλαδή τι έχει να χάσει ο 16άρης που βλέπει στον καθρέφτη του το Αmerican Idol, θα φάει μια γερή σφαλιάρα και την επόμενη θα είναι πιό προσεκτικός. Άν όμως σαρανταρίσει(wie in Griechenland) και τότε αρχίσει να καταλαβαίνει οτι ο κόσμος δεν είναι όπως του τον τάξανε τότε πέρασε το τραίνο και άντε γειά.

    Sorry ρε παιδιά αλλα όταν βλέπω την πόλη μου να ζεί μεταξύ φραπέ και στοιχήματος (ηλικίες 15-35) δε μπορώ να κατηγορώ και να κρίνω άλλους, το δικό μου το χάλι μου αρκεί με το παραπάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Night life…
    Night life…
    http://buzzclub.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ο τελευταίος τροχός της αμάξης (βλ. αυτός που ζει σε τροχόσπιτο στην Αμερική) είναι λογικό και επόμενο να κάνει οτιδήποτε προκειμένου να ξεφύγει από τη μιζέρια. Είναι -κατά τη γνώμη μου- μακράν χειρότερος ο γόνος της ελληνικής οικογένειας που τα έχει όλα, εκτός από ταλέντο, και περιμένει ότι θα γίνει ο επόμενος Βοσκόπουλος. Από την άλλη, αν σκεφτείς ότι ακόμα και σήμερα για πάρα πολλά Ελληνόπουλα το γκρικ-ντριμ είναι το Δημόσιο, μάλλον δεν είμαστε καλύτεροι από τα "αμερικανάκια".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. edv exoune nomarxi Greek idol
    san na vgike apo tilepexnidi

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Την είδα και εγώ αυτή την εκπομπή να παίζει στην τηλεόραση αλλά δεν την παρακολουθούσα. Ήμουν στη δουλειά και είχα τον ήχο χαμηλά. Διάβαζα τους υποτίτλους κάποιες στιγμές και το μόνο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ένα κορίτσι 18 παρα κάτι, το οποίο έλεγε (αλήθεια ή ψέματα για την εκπομπή δεν ξέρω) ότι γεννήθηκε με στερητικά κρακ και ότι ήταν πολύ τυχερή που δεν είχε αναπηρίες, αλλά μόνο μία καλή φωνή. Ανέβασα το volume και ήταν όντως καλή η μικρή. Πέρασε και στην επόμενη φάση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Μαρία απο Ρόδο...9/24/2007 04:16:00 μ.μ.

    Κωνσταντινάκι γεια σου!!!! Πήρα το βιβλίο σου Πέμπτη απόγευμα και το τελέιωσα Πέμπτη απόγευμα...Διαβάζοντας ελεγα στον εαυτό μου "Νοέμβριο που θα πας Αθήνα , θα πας Νίκαια!!! Θα φέρεις τον Πειραιά τόυμπα αλλά θα την βρεις!!!Θα της πεις οτι χαίρεσαι πολύ που υπάρχει και οτι κάθε βράδυ την σκέφτεσαι στην προσευχή σου...."
    ...Και στο τέλος απογοητευτηκα....Που θα σε βρω τώρα;;;;;;;
    Είναι πολλά όλα αυτά που ήθελα να σου πω...Θα αρκεστώ στο οτι έχεις ένα απο τα πιο δαντελένια χαμόγελα που έχω δει ποτέ μου.
    Το σχόλιο μου είναι άσχετο με τα Αμερικανάκια αλλά έπρεπε να στα πω!!!!
    Να είσαι καλά!
    Πολλά πολλά Ροδίτικα φιλιά και αγκαλιές!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Οι κοινωνικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι πολύ μεγάλύτερες από αυτές στην Ελλάδα γι'αυτό η αμερικάνικη Trash TV είναι πολύ πιο χυδαία από την Ελληνική...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Στην Αμερική τα πράγματα είναι δύσκολα για πάρα πολλους γι'αυτο και πολύ κατατάσσονται στον υπερδύναμο στρατό τους, για να έχουν να ζήσουν έστω και με κομμένα ποδια ή χέρια. Το σταριλικι ΄μως είναι κάτι που το θέλουν όλοι ανεξαιρέτως. Οπως Ελλάντα αλλωστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Χεχεχε, το είδα και εγώ χθες =)

    δυστυχώς τα 16χρονα αμερικανάκια δεν διαφέρουν και πολύ απ τα 16χρονα ελληνάκια. Και τα δικά "μας" παιδιά πιστευουν ότι θα διαπ΄ρέψουν όλα ανεξαιρέτως στην τιβί.
    Άλλο ελπίδα όμως κι άλλο λόξα. κι εγώ θαυμάζω τον εαυτό μου όταν τραγουδάω στο ντους, αλλά φανταζόμουν τον εαυτό μου να διαπρέπει μεν, αλλά σε άλλα επαγγέλματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Και η άλλη όψη εδώ:

    http://tsopanis.wordpress.com/2007/09/24/%ce%9f-%ce%be%ce%b5%cf%86%cf%84%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Εγώ πάλι γιατί χαίρομαι τα δεκάδες χιλιάδες αμερικανάκια που παρ'όλη τη δυσκολία της ζωής τους διατηρούν την ελπίδα και κάνουν τουλάχιστον την προσπάθεια να πετύχουν κάτι-όσο ατάλαντοι και αν είναι οι περισσότεροι που δείχνει η εκπομπή;

    -Simon @ atheoi.ORG

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. ok, beite OLOI sto link pou dinei h kourouna. Apla YPEROXO!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Και θυμίζω και αυτό το 11χρονο ΑΣΤΕΡΙ!

    http://nassoskappa.blackwhitemag.net/?p=465

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Συμβαίνουν και εν Ελλάδι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Εχεις δίκιο αλλά δέ μπορώ και να μή συμφωνήσω εν μέρει με Μισέλληνα και κουρούνα...
    Τουλάχιστον τα παιδιά αυτά δέν έχουν να χάσουν τίποτα...και ονειρεύονται το ΚΑΤΙ...

    Ξέρω πάρα πολλούς μαθητές μου γύρω στα 16-17, από ευκατάστατες οικογένειες, που παρ'όλο που ξέρουν γαμώτο μου πως δέ θα μείνουν ποτέ στο δρόμο ούτε θα πεινάσουν...το όνειρό τους φτάνει μέχρι το δημόσιο, ή τις σχολές αστυνομίας...και ποτέ δέν τους πέρασε έστω από το μυαλό ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ...

    Ακόμη και οι διαφημιστές τους έχουν πάρει χαμπάρι.
    Αν παρατηρήσεις τις διαφημίσεις σχολών, το σλόγκαν "Σπουδές για καριέρα" έχει αντικατασταθεί με το "Σπουδές για δουλειά..."

    Οπότε δέν ξέρω τί είναι χειρότερο, το μυαλό των παιδιών εκείνων ή των δικών μας???

    Εκείνοι έχουν και το ελαφρυντικώ των τεράστιων ανισοτήτων σε σχέση με μάς, όπως ειπώθηκε παραπάνω...

    Και τώρα πάω βολτίτσα στα λίνκς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Σουρωτήρι, ναι συμφωνούμε. φιλάκια. :)

    Ono, τα διάβασα τα νέα σου. Καλωσήρθες ρε συ, αν και δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι θα περνάτε καλά. Δύναμη και εύχομαι όλα να πάνε όπως τα εύχεσαι. :)

    Princess, συμφωνούμε μόνο που η κατακλείδα μου διαφέρει. Τελικά, έχεις να χάσεις άπειρα πράγματα. Την ελπίδα σου. Αυτά τα παιδιά έχουν φάει τόσες πολλές σφαλιάρες που θα έπρεπε να κυνηγούν κάτι πιο στέρεο, πιο εφαρμόσιμο. Λίγες σπουδές ας πούμε. Αντίθετα, κυνηγούν τα πολλά, τα λάθος πολλά, με αποτέλεσμα ακόμα μια (μεγάλη) σφαλιάρα. Και είναι κρίμα.

    Καλτσό, θα σε βάλω να τραγουδήσεις άμα αρχίσεις πάλι τα ποδοσφαιρικά σου! :P

    Cyrus, μη μου το θυμίζεις. Τί ήθελα και την είδα τη μαλακία!

    Palavos, χαράς το κουράγιο σου ρε συ. Είναι πολύ πολύ δύσκολη η τηλεόραση και τέλος πάντων, αν είναι η δουλειά σου αλλάζει το πράγμα. Καλή επιτυχία εύχομαι.

    Ketty, έτσι ακριβώς.

    Ktkouk, πιστεύεις πραγματικά πως αν ένας άνθρωπος έχει ένα τόσο σπάνιο ταλέντο όσο είχαν οι νικητές του συγκεκριμένου παιχνιδιού, υπήρχε ποτέ η περίπτωση να μην ξεχωρίσουν; Άλλο να παίρνεις το ταλέντο σου και να χτυπάς πόρτες και άλλο για να τα καταφέρεις να υποβληθείς σε μια σειρά απίστευτων διασυρμών και κοροιδίας. Φυσικά, δεν το θεωρούν όλοι διασυρμό, μάλλον είναι θέμα προσωπικής αισθητικής οπότε εκεί πάω πάσο. Για τα υπόλοιπα, τα λέω από πάνω στην princess. Δες το να μην τα ξαναγράφω. :)

    Penguin, κι εμένα αυτό με τρομάζει. Και όχι μόνο τα παιδάκια που έχουν φάει αμάσητα τέτοιου είδους πρότυπα (σταριλίκι για το σταριλίκι) αλλά και οι γονείς τους που τα σπρώχνουν σχεδόν με το ζόρι. Φρίκη.

    Μισέλληνα, πολύ σωστός ο αντίλογός σου. Απλά με ξενίζει το γεγονός ότι το «ακολουθώ τα όνειρά μου» έχει μεταφραστεί από το 90% των πιτσιρικιών σε «θέλω να γίνω η Μπρίτνευ ή ο Σάκης». Αυτό δεν είναι ακριβώς κυνηγάω τα όνειρά μου, είναι κυνηγάω τα όνειρα που μου πουλήσανε ή τα όνειρα της Μπρίτνευ και του Σάκη. Ας πούμε, δεν έχω γνωρίσει κανένα πιτσιρίκι να κυνηγάει το όνειρό του να γίνει π.χ. αστροναύτης (καλά, αυτό μου ΄ρθε τώρα) και δεδομένου ότι έχω γνωρίσει άπειρα πιτσιρίκια (τα είχα όλη μέρα στο μαγαζί που έρχονταν από το σχολείο απέναντι). Η τελευταία σου φράση γαμάτη!

    Buzzclub, άμα ξανασπαμάρεις τη γάμησες.

    Κουρούνα, δεν είπα ότι είμαστε καλύτεροι. Είπα ότι είμαστε λιγότεροι με περισσότερους «σταρ». Σε απλά μαθηματικά δηλαδή, τα κωλόπαιδά μας είτε θα γίνουν σταρ ή δημόσιοι. Έχουν ελπίδες δηλαδή. :P

    Kapetanik, αχαχαχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! :D

    The Torch, ήταν φοβερή η πιτσιρίκα. Πες μου, είναι δυνατόν τέτοια ταλέντα, με ή χωρίς άιντολ να μείνουν στα αζήτητα; Τουλάχιστον μια αξιοπρεπή καριέρα, την έχει σίγουρη.

    Μαράκι, ευχαριστώ. Κερνάω καφέ όποτε ανέβεις. :)

    Harris, ευχαριστώ. Τα είπες όλα.

    Aritoni, ναι έτσι είναι γμτ. :(

    Λίνα, πες τα ρε συ! Που να με ακούσεις εμένα να τραγουδάω!!! :D

    Simon, προφανώς δεν έχεις δει τις αντιδράσεις τους μετά. Μιλάμε, ψυχιατρείο το λιγότερο. Άσε.

    Trekos, ναι ρε συ, δεν είπα το αντίθετο.

    Πατσιούρι μου, άσε κι εγώ μπερδεμένη είμαι. Ούτε οι μεν μου αρέσουν ούτε οι δε. Πάντως τα λινκ είναι ανατριχίλα. Είχα καιρό να νοιώσω τέτοια συγκίνηση. :’)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. @X-Psi: Όντως οι αντιδράσεις των χαμένων του Idol που δείχνουν στην τηλεόραση είναι κωμικοτραγικές και ανήκουν σε "sore losers". Αν και δεν ανήκω στα εκατομμύρια τακτικών τηλεθεατών της εκπομπής ομολογώ ότι είχα δει ένα από τα επεισόδια των δοκιμαστικών και αναρωτιόμουν και εγώ αν πήγαιναν για να δείξουν το ταλέντο τους ή να την πούνε στο συνονόματο Simon Cowell.

    Όμως είμαι σίγουρος ότι στην τηεόραση έδειξαν μόνο τα πιο τρελλά περιστατικά από τα δεκάδες χιλιάδες και η μεγάλη πλειοψηφία των χαμένων απλώς αποχώρησαν με σιωπηλή δυσαρέσκεια.

    -Simon @ atheoi.ORG

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. simon, sigoura exeis dikio kai makari na prokeitai gia ligous "sore losers".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Επεσες διάνα με την Μπρίτνευ...
    Εγινε γκάλοπ στους νεους στην Κίνα, με ποιόν διάσημο θα ήθελαν να δειπνήσουν, ξέρεις τι ζήτησαν τα κινεζάκια με μεγάλη πλειοψηφία? Bill Gates !!! Η Μπρίτνευ λοιπόν των κινέζων είναι ο Gates!
    To πρόβλημα λοιπόν στις δυτικές κοινωνίες ειναι οτι η Μπρίτνευ για μάς είναι η ... Μπρίτνευ.Το πιστεύω πραγματικά αν και δεν το ειπα εγώ (Ο κόσμος είναι επίπεδος, του Φρηντμαν)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Α ναι και να σε ευχαριστησω εσένα, την κουρουνα, τον λύκο (το μισό ζωικό βασίλειο δλδ) για εκείνο το απίστευτο βιντεάκι, χθες βραδυ βούρκωσα με τον απαιχτο χοντρούλη που έφερνε και σε Γκιωνάκη και σκεφτόμουνα καμμιά φορά τι ωραία μπορεί να είναι η Ζωή, την ώρα που σου παίρνει τον Παβαρότι κάπου αλλού την ίδια στιγμή ενας αλλος χοντρούλης απο το πουθενά ξεκινά να ανηφορίζει το μονοπάτι της δικής του μοίρας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Μισέλληνα, το βιντεάκι με τον τενόρο, το ΄χω δει καμιά δεκαριά φορές από χθες. Μου φαίνεται θα αρχίσω να ακούω όπερα. Τέτοιο κόλλημα έφαγα. :')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Μη το γελάς
    οπως λένε την οπερα ή την κοροιδεύεις ή την λατρεύεις.
    Εγω ανήκα στους πρώτους , μέχρι που κάποτε με "πήγαν" στο Maddam Butterfly στο Λονδίνο και αυτό ήταν, έχασα την μπάλλα ( και δεν ανήκω στους καλλιεργημένους της υψηλής διανόησης, εξ άλλου η όπερα απευθύνεται κάλλιστα και σε εμάς τους απλους ανθρώπους)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. Κοίτα σύμπτωση. Πριν λίγες ώρες, μπήκα σε πειρασμό να googlάρω στο America has talent, Η Ελλάδα έχει ταλέντο κλπ. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, έπαιζε και το American Dreamz με τον Hugh Grant και το είδα.
    Τώρα το post σου.
    Λες να με καλεί η μοίρα;
    Ευχαριστώ δε θα πάρω άλλο. Νομίζω έχω κλείσει για μια πενταετία.
    Τις καλημέρες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή