Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

ΣΟΣΙΑΛΑΙΖΙΝ




Η συναναστροφή με όλο και περισσότερους ανθρώπους και δη τουρίστες λόγω μετρού, που καθόλου δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι μπορεί να φοράω τα ακουστικά αλλά ως σωστή κουτσομπολίτσα έχω φροντίσει να κλείσω τη μουσική μόλις παίξει ψιλή κουβεντούλα μεταξύ τους, με έχει κάνει και γαμώ τους κατάσκοπους. Γιατί κύριοι μια σωστή πατριώτισα πρέπει να ξέρει επακριβώς τί γνώμη έχει η αλλοδαπή για την Ελλαδάρα μας ή τέλος πάντων απλά να ξέρει τί λένε οι διπλανοί της.


Ε, λοιπόν το πρώτο πράγμα που κάνει ένας τουρίστας μόλις πατήσει την ποδάρα του στο μετρό είναι να κάνει μαθήματα ελληνικής. Τσάμπα είναι άλλωστε. Με το που θα μπω στο βαγόνι βλέπεις καμιά δεκαριά ροζ φάτσες να κοιτάνε κάπου ψηλά και να επαναλαμβάνουν μετά την κοπέλα που τα φωνάζει «εκεί ψηλά»: Pa-li-ni και μετά να κοιτιώνται μεταξύ τους και να γελάνε απ΄τη χαρά τους που τα κατάφεραν τόσο καλά. Κάπου εκεί είναι η σειρά μου να γελάσω. Χεχε, ο επόμενος σταθμός για κακή τους τύχη λέγεται Dou-ki-sis Pla-ke-nti-as. Ε ρε γέλια. Στρουμπουλάνε τη γλώσσα τους, βγαίνουν κάτι α-πί-στευ-τα και μετά για καμιά δεκαριά σταθμούς ανοίγουν ψιλή κουβεντούλα για το πόσο δύσκολη και αστεία είναι η γλώσσα μας.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλοστάνταρ: πόσο καθαροί είναι οι σταθμοί του μετρό, πόσο ωραία ήταν στους Ολυμπιακούς και... αυτά. Μετά το γυρίζουν στις γκατζετιές και σε κάτι περίεργα για κομπιούτορες και δεν καταλαβαίνω τίποτα – γιατί οι περισσότεροι έρχονται για συνέδρια ή τέλος πάντων είναι τόσο γκίκουλες που ούτε στις διακοπές τους δεν ξεκολάνε. Η κυρία «εκεί ψηλά» συνεχίζει το μάθημα, κάπου σταματάνε, λένε πάλι κάνα ελληνικό, γελάνε λες και είναι στο λούνα παρκ και γυρνάνε πάλι στις γκατζετιές. Κάπως έτσι.

Προχθές πέτυχα μια πολύ περίεργη παρέα. Μπαμπάς, μαμά γύρω στα εξήντα και γιος γύρω στα είκοσι. Οι τρεις τους κι εγώ, στις τέσσερις αντικρυστές θέσεις. Στρίγγλαγε το βαγόνι με την ταχύτητα που έτρεχε κι εκείνο το ζώον ο οδηγός, εγώ κλασσικά έτοιμη να ξεράσω (να φανταστείτε την προηγούμενη βδομάδα που δεν είχε θεσούλα, λιποθύμησα από την ναυτία και τον ίλλιγο και γκρεμοτσακίστηκα κιόλας – φακ ακόμα πονάωωωω - σιχτήρ), και οι τρεις τους ψιλή κουβεντούλα. Κλείνω τη μουσική με τρόπο και πέρα από τα “mum” και “dad” αρχίζω να πέφτω απ΄τα σύννεφα. Οι τυπάδες είχαν να δουν τον γιό τους καμιά τριετία. Ήρθαν στην Αθήνα για διαφορετικούς λόγους και τα ΄λεγαν λιγάκι μέχρι να κατέβει ο μικρός στο Σύνταγμα (που δεν το ΄πε ακριβώς έτσι αλλά το εκπαιδευμένο αφτί τα πιάνει πια) και αυτοί στο Μοναστηράκι (μα τί παράξενο,όοοοολοι μα όλοι να το λένε mistiraki). Προφανώς είχαν έρθει από διαφορετικές χώρες ή πόλεις και είχαν δώσει ραντεβού στο αεροδρόμιο. Μέσα στο μετρό διασταύρωναν τους χάρτες τους, αντάλλασαν διευθύνσεις και κανόνιζαν να βρεθούνε κάνα βράδι για να δουν όλοι μαζί την Ακρόπολη όσο θα έμεναν Αθήνα.

Σε όλη τη διαδρομή ο μικρός εξιστορούσε πώς ζει, πού δουλεύει, πόσα παίρνει, ότι είχε έρθει για ένα συνέδριο και πόσο χαρούμενος ήταν που κάνει αυτή τη δουλειά (τεχνική ήταν, δεν πολυκατάλαβα). Οι γονείς του λες και μιλούσαν σε ξένο. Πού και πού κάνα τυπικό μπράβο, μερικές ερωτήσεις αμηχανίας και τίποτα άλλο. Απλά άκουγαν. Μάλλον διακοπές είχαν έρθει γιατί κάτι έπιασα για νησιά. Όταν κατέβηκε ο μικρός απ΄το βαγόνι κι έμειναν οι δυό τους, ρώτησε ο φάδερ «τί λες, να συναντηθούμε με τον άντριου αύριο». Και η μάδερ απάντησε «νόου, χι ιζ ολντ ιναφ νάου, έχουμε χρόνο ντίαρ να δούμε τον άντριου, καλύτερα ας μείνουμε οι δυό μας εν λετς ιντζόι γκρις ». Μαλάκας εγώ.

Τί στο διάολο ήθελα και έκλεισα τα ακουστικά. Έβαλα τέρμα τη μουσικούλα μου και σκεφτόμουν τον πουρ άντριου. Α ρε άντριου να μην είσαι Έλληνας. Βγαίνω απ΄το μετρό και βλέπω τρεις αναπάντητες στο κουνητό. Φτού! Δεν έχουν σήμα εκεί κάτω στα λαγούμια και με έψαχνε η πεθερά μου: «Πού ΄σαι ρε παιδί μου; Σου ΄στειλα ένα ταψί παστίτσιο, κοτόπουλο με πατάτες και ζυμωμένα μπιφτέκια, για την κατάψυξη τα μπιφτέκια ε; και το νου σας μη τα ξεχάσετε. Θα σας πάρω το βράδυ να μου πείτε αν σας άρεσαν και να σας θυμίσω να βάλετε τα μπιφτέκια στην κατάψυξη. Όχι στην ψύξη ε; Στην κα-τά-ψυ-ξη».

Ε σας το χρώσταγα, στο όνομα της πεθερούλας μου, του ξεροψημένου παστίτσιου, του θεικού κοτόπουλου με τις πατατούλες και τα μπιφτεκάκια (ζγκαταψυξ) πώς να το κάνουμε, έχω κι εγώ μερικούς λόγους να είμαι περήφανη που είμαι ελληνίδα. :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

67 σχόλια:

  1. Γαμούτο , πρέπει να είμαι μπάσταρδο αμερικανάκι δεν γίνεται!
    Διότι πως αλλιώς να εγηγήσεις ότι γούσταρα τρελλά την αμερικανιά με τα old enough και άσε που συφυλιάζω άσχημα κάθε φορά που η πεθερά με μπουκώνει στα παστίτσια!!!

    Πάνε καμια βόλτα στην ακρόπολη ρε πεθερά και άσε μας ήσυχους!!

    Τσιιιιιιιρς!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρε, την παλεύεις;;;; Συφιλιάζεις με πεθερικό παστιτσάκι; Υπάρχει τέτοιος άνθρωπας;;; :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οκ το πιο φοβερό όμως είναι να ακούς συζητήσεις Ρώσων στο λεωφορείο.Εχθές(παρασκευή) Η μαμά Ρωσίδα περίπου στα 55 (πολύ έξαλλη για μαμά Ρωσίδα)ο γιος περίπου στα 35 και να μιλούν στο λεωφορείο. Ο γιος ζει εδώ. Φαίνεται η ακρόπολη... Άρχισαν τα εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία. Εκεί δεν έχουμε δημοκρατία κτλ.
    Πολύ πλάκα γιατί δεν το περίμενωα συνήθως μαθαίνω το πως είναι η δουλειά πόσα παίρνουν κτλ. Τσάμπα listening και δεν φαντάζονται πως μιλάω κιόλας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οχι δηλαδη τωρα προτιμας τον 35αρη που ειναι στο βρακι της μαμας του μεσα και ζει απο το χαρτζιλικι της...
    Τις προαλλες που γυριζα απο Τηνο, ειχαμε διπλα μας μια γιαγια και τους δυο γιους της -εξηνταρηδες θαλεγα- χωρις βερες αν αυτο σημαινει οτι ειναι γεροντοπαλικαρα που λενε, και τους ειχε ταραξει... Κανε αυτο, προσεχε εκεινο, βαλε το μπουφαν σου που το παιζεις παλικαράκι, φερε μου το αλλο.... Και κεινοι κλαρινα, ναι μαμα, μαλιστα μαμα... Η να σου πω για τη μαμα μου, που ειμαι σαραντα χρονω μουλαρα, και ακομα ρωταει τι ωρα γυρισε το βραδυ το παιδι... Δε λεω, καποια πραγματα μας βολεύουν πολύ... Αλλα αμα δεις τα φτερα σου ψαλιδισμένα, μη γκρινιάξεις... Ειναι μερος της φροντιδας κι αυτο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το θέμα είναι ότι την Ελληνική οικογένεια δεν την συνδέει συνήθως το παστίτσιο και τα μπιφτέκια, αλλά η οικονομική ενίσχυση/εξάρτηση και ο ψυχολογικός εκβιασμός.

    Όσο για τον φάδερ και τη μάδερ έφαγαν τον άντριου στη μάπα 20 χρόνια και προφανώς θα τον ξανασυναντήσουν στο μέλλον. Απόλυτα λογικό να κοιτάξουν τη πάρτη τους για λίγες μέρες και να κάνουν διακοπές όπως γουστάρουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δες που οι πατεράδες είμαστε στάνταρ, παγκοσμίως: "να το δούμε αύριο το παιδί;" (που σημαίνει "θέλω να δω το γυιό μου, να πούμε δυο κουβέντες σαν άνθρωποι - και συνεχίζουμε τις διακοπές μας")

    Το απόλυτο, είναι η μάδερ (του Άντριου). Ούτε ως έκτακτο περιστατικό των διακοπών της δεν τον γουστάρει! Τι "όλντ ινάφ" και τρίχες... Σάματι τον έβλεπε καθόλου στα οχτώ και στα δεκατρία (του);

    Το άλλο απόλυτο, οι Ελληνίδες μάνες... Δεν πάω μακριά, μένω στο σπίτι μου. Εγώ λέω πότε να μεγαλώσουν τα παιδιά, ν' ανοίξουν τα φτερά τους - και η δικιά μου στεναχωριέται προκαταβολικά, γιατί "θα φύγουν"!

    Τι ιστορίες - υστερίες γνωρίζω με μανάδες που ξενιτεύτηκαν τα παιδιά τους στο ...Βόλο ή στα Γιάννενα (λόγω σπουδών), δεν περιγράφεται!

    Και να σκεφτεί κανείς ότι το λογικό υπόδειγμα υπάρχει - αλλά ποιος ακούει τους πατεράδες, είτε εδώ είτε εις την αλλοδαπήν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και το δικό μας σίστεμ είναι απαράδεκτο με 30άριδες να μένουν ακόμα στα σπίτια των γονιών τους αλλά έχω την αίσθηση ότι αυτό που περιγράφεις είναι παρατραβηγμένο. Είχα γνωρίσει ένα παιδί στην Αγγλία το οποίο μετά τα 18, το έβαλαν οι γονείς του να πληρώνει ενοίκιο για το δωμάτιό του!!!

    Τα ζυμωμένα μπιφτεκάκια είναι σταθερή αξία τελικά. Αυτή τη στιγμή έχουμε καμιά 15αριά στην κατάψυξη. Ζήτω οι ελληνίδες μαμάδες! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Νομίζω ότι είμαστε τα δύο άκρα αντίθετα όπως και σε τόσα άλλα. Την περίπτωση με το νοίκι που περιγράφει ο Ggk την έχω ακούσει ως συνηθισμένη κατάσταση στη Γερμανία, όπου άπαξ και πάτησες τα 18 μένεις τελείως μόνος να τα βγάζεις πέρα, ή στην Αμερική όπου το συνηθέστερο είναι να βλέπεις τους γονείς σου την ημέρα των Ευχαριστιών. Από την άλλη όμως στην Ελλάδα ξέρω ανθρώπους τριάντα χρονών που ζουν με τους γονείς τους, που ξυπνούν στις έξι για να πάνε στη δουλειά και η μανούλα έχει ξυπνήσει μισή ώρα νωρίτερα για να ετοιμάσει το πρωινό και τα ρούχα ή σαράντα χρονών άνθρωπο παντρεμένο, που όταν αρρωσταίνει, η μανούλα παρατάει ό,τι κάνει και τρέχει να του κόψει βεντούζες (γιατί εννοείται η σύζυγος δεν μπορεί να τον φροντίσει όπως η μανούλα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Νομίζω ότι είμαστε τα δύο άκρα αντίθετα όπως και σε τόσα άλλα. Την περίπτωση με το νοίκι που περιγράφει ο Ggk την έχω ακούσει ως συνηθισμένη κατάσταση στη Γερμανία, όπου άπαξ και πάτησες τα 18 μένεις τελείως μόνος να τα βγάζεις πέρα, ή στην Αμερική όπου το συνηθέστερο είναι να βλέπεις τους γονείς σου την ημέρα των Ευχαριστιών. Από την άλλη όμως στην Ελλάδα ξέρω ανθρώπους τριάντα χρονών που ζουν με τους γονείς τους, που ξυπνούν στις έξι για να πάνε στη δουλειά και η μανούλα έχει ξυπνήσει μισή ώρα νωρίτερα για να ετοιμάσει το πρωινό και τα ρούχα ή σαράντα χρονών άνθρωπο παντρεμένο, που όταν αρρωσταίνει, η μανούλα παρατάει ό,τι κάνει και τρέχει να του κόψει βεντούζες (γιατί εννοείται η σύζυγος δεν μπορεί να τον φροντίσει όπως η μανούλα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. καλα που υπαρχουν και οιξενοι και βλεπουμε κανεναν γελαστο ανθρωπο.
    ειδικα στο μετρο,τι μουτρα ειναι αυτα;
    ξινισμενα,κακαμουτσουνα...
    κι αυτη η σοβαροτις τους.τσ τσ.τι να πω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μια μέση δεν υπάρχει; Ούτε αυτό που γίνεται στην Αμερική-Ευρώπη μου αρέσει αλλά ούτε αυτό που γίνεται εδώ. Εδώ η δικιά μου που θα έρθει ο μοναχογιος της να σπουδάσει με έχει πρήξει να τον προσέχω, να πάω μαζί του στη σχολή, λες και είναι 3χρονο που πάει πρώτη μέρα στο παιδικό. Του χρόνου που θα φύγει και η αδερφή μου, ε ρε γλέντια! Κάθε βδομάδα εδώ το κόβω να είναι.

    Σήμερα το μενού έχει ζυμωμένα μπιφτεκάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το old enough με συγκίνησε και μένα.
    Η ηρωική ελληνίδα μάνα δέχεται πως τα παιδιά της μεγάλωσαν μόνο όταν..... εεε πότε;;

    Μου άρεσε η άποψη του Simon γενικότερα

    Από την άλλη όμως, και το παστίτσιο έχει μιαν εξωτική γοητεία :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Στο εξωτερικό είναι πολύ συνηθισμένη αυτή η νοοτροπία.. Χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα!
    Καθόλου αίσθηση τι θα πει οικογένεια κτλ..
    Γι'αυτό και παρατηρείται το φαινόμενο, να δένονται πολύ με τα girl- ή boy-friends οι νέοι και να κάνουν μακροχρόνιες σχέσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εχχχμμμμ.. σορρυ αλλα δεν κρατιεμαι να παραθεσω ατακαα μητρος συμφοιτητου μου "Ελα μανα, δεν εχω λεφτα, θελω να παρω κατι βιβλια, στειλε."
    Μανα-Κουραγιο "καθε μηνα σου στελνουμε ενα στανταρ ποσο, αν δεν σου φτανουν βρες δουλεια, το προφισενσι τι το εχεις και καθεται?'
    Ρισπεκτ του δε γκρικ μαμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. συμφωνώ με το κόνσεπτ μάη ντίαρ, αλλά ε΄χει και την άλλη πλευρα: "ρε μάνα, άσε μας λίγο μόνους.
    - Ε μόνοι μας θα έιμαστε παιδί μου, εσύ, ο άντρας σου κι εγώ
    - Όχι ρε μάνα, θέμε να μιλήσουμε για κάτι οικογενειακα
    - Κι εγώ τι είμαι; Δεν είμαι οικογένεια. θα ρθω
    -Αλλη φορά λέμε
    -Καλέ δε θα ενοχλήσω, θα ανοίξω με το κλειδι"

    η αγάπη και το ενδιαφέρον κατα τη γνώμη μου πρέπει να κρατάει πάντα απ τους γονείς, όχι τα πρώτα 18 χρόνια, αλλά να είναι αγάπη αληθινή, με φτερά δλδ, μεγαλώνοντας το παιδί να ε΄χει δύναμη να φύγει.Λίγο ακραίο το σκηνικό που... κρυφάκουσες=Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Oi Ellhnides manoules dystyxws exoun katastrepsei kai synexizoyn vevaiws vevaiws - poly kosmo... Kalytera aneksarthtos apo ta 18, me oti ayto synepagetai, para mamothrefto.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Sorry X-psi μου, αλλά βρίσκω πολύ πιο υγιή τη γυναίκα του μετρό που δίνει μεγαλύτερη σημασία στη δική της ζωή και στον σύντροφό της (που, τελικά, αυτός σου μένει, όχι ο γιος ή η κόρη), παρά να προσπαθεί να ζήσει μέσα από το παιδί της, σε σύγκριση με την ελληνίδα μάνα. Όπου μέση ελληνίδα μάνα μέσα απ΄τα δικά μου μάτια: επειδή ο άντρας της την έχει χεσμένη και συχνότατα την κερατώνει αλλά αυτή το δέχεται παθητικά, έχει μεταθέσει τον έρωτα που έτρεφε γι΄αυτόν στο πρόσωπο του γιου. Γι΄αυτό και καμία σκρόφα δεν είναι αρκετά καλή για το παλικάρι της. Φυσικά και καμία δεν πρόκειται να τον αγαπήσει όσο του αξίζει κλπ κλπ.
    Μην τρελαθούμε, δε λέω ότι είναι όλες έτσι, ε? Πάντως προτιμώ τους γονείς που μεγαλώνουν τα παιδιά τους για να ζήσουν μόνα τους, έστω κι αν τα βάζουν να πληρώνουν νοίκι στο πατρικό. Τουλάχιστον έτσι τα βλαμμένα έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναλάβουν την ευθύνη της ύπαρξής τους, κάποια στιγμή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Άλλο να φεύγει το παιδί από το σπίτι και άλλο το " 'ντάξει,σε είδαμε, τον !@#$% τώρα".

    Στην συγκεκριμένη περίπτωση, υπάρχει ένα βαθύτερο αίτιο, το οποίο εγώ το έπιασα με τη μία. Ο Άντριου ήταν το εξώγαμο του συζύγου, γι'αυτό η τύπισσα δεν πολυήθελε να τον δει.

    Τόσο απλό.

    Αλλά σαν τα γιουβαρλάκια της μαμάς δεν έχει. Έφαγα μια κατσαρόλα σήμερα.
    (Άσχετο, αλλά πάρε Craven να γλυτώσεις από κλαριά και τα -γκουχ γκουχ- :D)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Συμφωνώ απόλυτα (ΛΕΞΗ ΠΡΟΣ ΛΕΞΗ) με Άντα Φτυς ... Προσαυξάνω με το ότι οι περισσότερες greek-mothers , ξέρουν ποιο είναι το ... σωστό , αλλά συνεχίζουν ακάθεκτες τα ίδια και τα ιδια ... μηδέ της ... υποφαινόμενης εξαιρουμένης (εντάξει το "σκρόφα" είναι λίγο βαρύ ... αλλά σιγά μην τον αγαπάει κιόλας το ... "τσουλάκι")
    ---------------------------------
    Λοιπόν , το ξανασκέφτηκα . Θα βγάλω εκείνα τα μπιφτεκάκια από την κατάψυξη (που τα φυλάω μπας και δεήσουν να έρθουν τα ... καμάρια μου) , και θα τα μαγειρέψω για τον ...συζυγο ...μπας και μείνει μέσα απόψε .
    ----------------------------
    Και φυσικά κάνω πλάκα ...
    ---------------------------
    Λίγη (πλάκα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Εντάξει ρε παιδιά καλή και η ανεξαρτησία και η κουβέντα γύρω απο ψυχοπαθολογικές μανάδες. Από την άλλη και το σύστημα έξω με το νοίκι για το δωμάτιο χαίρομαι που δεν το έχουμε εδώ. Ο γιόκας μου φέτος πέρασε στο πανεπιστήμιο. Μια χαρά είναι και μόνος του αλλά άμα βρωμίσει έρχεται για πλυντήριο και χαρτζιλίκι και άλλα. Θέλει να δουλέψει και εν τον αφήνω γιατί δεν είμαι βέβαιος ότι μετά θε τελιώσει και το πανεπιστήμιο.

    κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας αλλά από την άλλη ποιός γονιός στην ελλάδα θέλει το παιδί του μόνο και αβοήθητο σε αυτή τη ζωή. Σε μια χώρα που ο μέσος πολιτικός είναι γύρω στα 70 είναι λογικό το παιδάκι ....στα 40 του να πρέπει να ρωτήσει τη μαμά. Εξ άλλου με τη κουβέντα εδώ έχετε ακυρώσει την οποιαδήποτε πολιτική κουβέντα για την οικογένεια. Τι τρέχουν όλοι να τη στηρίξουν αφού δεν τη θέλετε. Αλλά κοριτσάκια και αγοράκια, αυτή η οικογένεια που κρατά αυτή τη χώρα ακόμα από το να μην αυτοκτονούν και ζουν άνθρωποι στο δρόμο. Γιατί όταν ήρθαν τα ζόρια στη μάνα για δανεικά τρέξαμε όλοι...και στον μπαμπά να βοηθήσει για αμάξι και σπίτι και κανένα επιπλάκι. Αφού όλοι δουλεύουμε για τρίχες λεφτά. Πως να ζήσουμε και χωρίς αυτήν την στήριξη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι σωστό τελικά... Όσο λάθος είναι να ζεις την ζωή, που ίσως δεν έζησες μέσα από τα παιδιά σου, άλλο τόσο μαλακία είναι να τα έχεις χεσμένα και να θεωρείς ότι όσα τους προσέφερες μέχρι να κλείσουν τα 18 είναι αρκετά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Tous xairomai kamia fora aftous tous xenous pou otan einai stin paralia me ta pitsirikia tous den ourliazoun mesa sta aftia mas:mi, oxi afto, kako!!! Min pas sta vatheia...Min paizeis me ta votsala! Min vrexeis tin aderfi sou!!! Ela dwwwwwwwwwww!!!Ta afinoun kai kanoun iliotherapeia usixoi, diavazontas vivlia. Ti?? Mipws aftoi oi goneis ta agapane ligotero??? Oxi apla xeroun ti uparxei ekei exw....to paidi prepei na mathei na pataei gera sta podia tou...

    Alla apo tin alli agapw tin ellinida mana apla mporei na ginei kaluteri! polu kaluteri! S'agapw mama!!!! egw to xenitemeno sou!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Η Ελληνιδα μαμα (μου/σου/σας) εχει μαγικά ξορκια. Δε μπορει να εξηγηθεί αλλιως το φαινόμενο. Ειμαι μαγειρας στο εππαγγελμα τα τελευταία 10 χρονια αλλα την κοτοσουπα που κανει η μαμα δεν την εχει δει στον υπνο του ο Εσκοφιε και ο Αλεν Ντουκας. Βαζουν λοιπον το μυστικο ζωμο στα κεφτεδακια (η δικια μου στην κοτοσουπα) και ετσι μας εχουν υπο την επήρεια αυτων (των κεφτεδακίων). Μετα ερχονται τα υπολοιπα.

    Οσο για τους τουριστες που εχουν αυτονομια και αλλα ομορφα. Καλα κανουν και ακομα καλυτερα κανουν που ειναι τουριστες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. @ Elfi
    Ειδικά εμείς τα ξενιτεμένα τις μαμάδες αυτές πρέπει να τις έχουμε ως κόρη οφθαλμού. Όχι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Έστι είναι ψιλικατζού μου! Αθάνατο ελληνικό πνεύμα. Μέχρι τώρα τουλάχιστον, γιατι είναι περίεργος να δω ανα θα κάνουμε το ίδιο εμείς και οι επόμενες γενιές,ή αν θα γίνουμε Αμερικανάκια ; ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. παραδοχές, παραδοχές, παραδοχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Εύχομαι μόνο να μη τους μοιάσουμε και γίνουμε κι εμείς ξένοι μεταξύ μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Aρχές δεκαετίας 60, χρόνια δύσκολα για τους περισσότερους, όχι για μένα, πολύ τυχερός είχα τους καλύτερους γονείς του κόσμου.Σχολεία τα καλύτερα ιδιωτικά, τα δωράκια μου, τα ταξιδάκια όλοι μαζί, όλα στον αφρό. Φοιτητής μια χαρά, δίπλα στο το πατρικό, φαντάρος ακόμη καλύτερα,τα ζόρια ήταν για τούς άλλους...
    Γύρω στα 25 μου αποφασίζω για μεταπτυχιακό Αμερική. Η μαμά πλερέζες (που θα πάει το παιδί, τα γνωστά)Δεν μπορούσα να τους κακοκαρδίσω (ήταν οι καλύτεροι του κόσμου)Άλλωστε οι δουλειές με περίμεναν. Ξεκινάω κάτι δικό μου- με την βοήθεια των γονιών μου φυσικά- και πηγαίνω super, παντρεύομαι το κορίτσι που ερωτεύτηκα (πρώτη λανθάνουσα κόντρα με γονείς) σύντομα σχέδια για επέκταση της δουλειάς μου και ενδεχόμενη μετεγκατάσταση στο εξωτερικό.
    Πανικός στούς καλύτερους γονείς και αγορά απο μέρους τους εν αγνοία μας ενός εξαιρετικού διαμερίσματος στα βόρεια προάστια. Γεννιέται το πρώτο μας παιδί, το παραμύθι συνεχίζεται,δύο ακόμη παιδιά ακολουθούν, τα σχέδια για έξω ξεθωριάζουν, σταδιακά εγκαταλείπονται. Τα χρόνια περνούν, οι δουλειές μας φθίνουν αλλά οικονομικό πρόβλημα δεν υπάρχει (φρόντισαν να έχουμε εισοδήματα απο ακίνητα οι τέλειοι γονείς) Κλείνω τα καταστήματα βλέποντας την επερχόμενη καταστροφή (δεύτερη λανθάνουσα κόντρα για την επιλογή μου)Σε διαρκή αναζήτηση απασχόλησης(sic) χωρίς όμως οικονομικό πρόβλημα,με μια αξιολάτρευτη οικογένεια θα μπορούσα να περάσω σαν η μετενσάρκωση του γρήκ ντρήμ.

    Γιατί όμως δεν είμαι ευτυχισμένος? Γιατί απεχθάνομαι τον πατροπαράδοτο ελληνικό τρόπο? Είμαι τελικά τόσο αχάριστος απέναντι σε αυτούς που μου τα εδωσαν όλα και με το παραπάνω?Στο κάτω κάτω δε μου ζήτησαν τίποτε, μόνο τα όνειρα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Συνήθως το ζητούμενο βρίσκεται κάπου στη μέση...αλλά και τα ταπεράκια έχουν τη χάρη τους! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. 3 Λόγοι που ο Χριστός ήταν Έλληνας:

    1)Έμεινε στο σπίτι του μέχρι τα 33,
    2)Έκανε τη δουλειά του μπαμπά του,
    3)Πέθανε για κάποιους, και τον έκαναν θεό.

    Όσο για τα μπιφτέκια και τα παστίτσα, το πιο αστείο είναι τα τάπερ, απαραίτητα αξεσουάρ κάθε μαμάς, όπως και η all time classic ατάκα:
    "Και μη ξεχάσεις να μου φέρεις τα τάααπερ!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Άμα οι έλληνες 30αρηδες δε γουστάρουμε (βαζω και εμενα μεσα, αν και εχω βελτιωθει αρκετά) να μας καβατζώνεται η μάνα μας και ο πατέρας μας στο σπίτι μας (οσοι μένουμε μόνοι μας), ας δείξουμε δείγματα ότι :
    α. Μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας χωρίς να μας φάνε οι κατσαρίδες και τα ποντίκια στο σπίτι και χωρίς να έχουμε μια κατσαρόλα με μακαρόνια 6 μήνες στο νεροχύτη
    β. Μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας φαγητό καλύτερης ποιότητας απο το βρώμικο της Μιχαλακοπούλου
    γ. Μπορούμε να σιδερώσουμε το πουκάμισό μας για τη δουλειά με σίδερο και όχι βάζοντάς το κάτω απο το στρώμα.
    δ. Μπορούμε να επιβιώσουμε από μια απλή αμυγδαλίτιδα
    ε. Οι κοπέλες μας έχουν μάθει 5 βασικά πράγματα απο τα σπίτια τους, εκτός του να βάφουν τα νύχια τους και να ξαίνουν τα μαλλιά τους.
    Αντε γιατί από τη μία δε γουστάρουμε τα ταπεράκια με τα παστίτσια, από την άλλη μόλις σκάσουν μυτη, τρώμε και τα ταπεράκια. Ανεξάρτητοι και επαναστάτες του κώλου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Bέβαια αν ο Άντριου ήταν Έλληνας έπαιζε να ζει με τη μαμά του και το μπαμπά του …

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Καλά τα λέτε αλλά η μαμά μου τα λέει καλύτερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Επειδή έχω ζήσει στην Αγγλία πολλά χρόνια και είχα παντρευτεί και Ουαλλό, το γεγονός ότι οι γονείς είχαν να δούν/πάρουν νέα απο το παιδί τους 3 χρόνια είναι πολύ κοινό. Γενικά μετά τα 18, η επαφή χάνεται. Τα παιδιά πάνε σε Πανεπιστήμια σε άλλες πόλεις και ζούν τη ζωή τους και οι γονείς τη δική τους. Ισως να μαζεύονται κάθε Χριστούγεννα αλλά αυτό είναι όλο. Ο Ελληνας δεν το καταλαβαίνει αυτό, με την ευρύτερη οικογένεια του δώσε-παρε, το αγγλικό σύστημα όμως έχει και τα καλά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. @ Marina

    Και το μεγαλυτερο καλο ειναι οτι ειναι Αγγλικο και για τους Αγγλους.
    Ενω το μεγαλυτερο καλο του Ελληνικού συστηματος ειναι οτι ειναι Ελληνικό και για τους Ελληνες.

    That simple.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Όσοι έχουν ζήσει εκτός Ελλάδα καταλαβαίνουν ότι αυτά είναι πραγματικότητα. Τα παιδιά φεύγουν στα 18 από το σπίτι και οι γέροι πάνε στο γηροκομείο. Μια άλλη κοινωνία. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Όχι τόση απομάκρυνση αλλά όχι και τοοοοοοοοσο στενές επαφές όπως στην Ελλάδα για να μην ανακατεύονται στα πόδια σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. ζήτω η ελληνίδα πεθερά (ζήτω!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. @Isovia

    Εγώ ξέρω μια άλλη παραλλαγή όπου ο τελευταίος λόγος είναι "Γιατί μέχρι την ημέρα που πέθανε νόμιζε ότι η μητέρα του ήταν παρθένα" :)

    -Simon @ atheoi.ORG

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. o γιωρίκας άρχισε ήδη τα γλειψίματα βλέπω....... =ΡΡΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Isovia και Simon...η παραλαγή συνεχίζει..."Και η μάνα πίστευε πως ο γυιός της είναι ο Θεός!"

    Είμαι 30 και πρίν λίγο καιρό επέστρεψα στο πατρικό μου για 2 λόγους, υγείας και εργασίας.
    Εχω αποδείξει στο παρελθόν πως μπορώ πολύ άνετα να φροντίσω τον εαυτό μου.
    Ξέρετε πολύ καλά πως το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι κυρίως οικονομικό και όχι μαμοθρεφτίασης. Με τα χρήματα που έβγαζα μέχρι τώρα επιβίωνα, δέ ζούσα. Τώρα ζώ. Μέτά την περιπέτεια υγείας μου κατάλαβα πως είναι πολύ μεγάλο πράγμα σ'αυτή τη ζωή να έχεις οικογένεια. Και να είστε δεμένοι. Δέν το είχα καταλάβει ώς τώρα. Αν ζείς μόνος χωρίς να ξέρεις πως υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που αποκαλέις "δικοί μου" έτοιμοι να σε φροντίσουν σε κάθε στραβή, δέν αξίζει να ζείς. Κι αυτό δέν έχει σχέση ούτε με πλυντήρια, ούτε με παστίτσια ούτε με χαρτζηλίκια. Καταλαβαίνουμε όλοι με τί έχει σχέση.Και δέ ζηλεύω καθόλου την οικογένεια που περιέγραψες. Μου μυρίζει σαπίλα. Αν ο μικρός πάθαινε αυτό που έπαθα εγώ θα ερχόταν αυτή η γαιδούρα να τον ταίζει και να τον κάνει μπάνιο για 3 μήνες? Αν όχι ποιός θα το έκανε?

    Μαμά μου, ακόμη μιά φορά σ'ευχαριστώ για όλα!
    Σ'ευχαριστώ επίσης που πληρώνεις τα πανάκριβα φάρμακά μου μέχρι να μας επιστρέψει η Ταμειάρα μου το αστείο ποσό που μου δικαιολογεί.
    Σ'ευχαριστώ που χωρίς να σου έχουμε ζητήσει χρήματα εδώ και πολλά πολλά χρόνια πάντα μας ρωτάς άν χρειαζόμαστε.
    Δέ θα χρειαστούμε ποτέ, κι άν χρειαστούμε δέ θα στο πούμε, είναι όμως η μεγαλύτερη ευτυχία για μάς να ξέρουμε πως υπάρχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. Τίγκα στο στερεότυπο είστε εδώ μέσα.
    Δεν ξέρω τί γίνεται εις το Ην. Βασ. και σε άλλα νησιά, αλλά οι καταστάσεις που περιγράφονται είναι λίγο εξωφρενικές και μάλλον στερεοτυπικές.

    1ον Όσους ξένους έχω γνωρίσει κανένα μα κανένα δεν τον πέταξαν οι γονείς του από το σπίτι μόλις έγινε 18.
    2ον Όσοι σπούδασαν, σε όλη τη διάρκεια των σπουδών είχαν το χαρτζιλίκι από το σπίτι (που κάλυπτε όλα τα έξοδα επιβίωσης). Επειδή εδώ στα ξένα το part time job υπάρχει και δεν είναι σερβιτόρος, υπάρχουν πολλοί φοιτητές που κάνουν καμιά δουλειά είτε παράλληλα με τις σπουδές είτε στις διακοπές (μακάρι να υπήρχε ανάλογη επιλογή στην ελλάδα να το έκανα και εγώ).
    3ο Όσοι έχουν τελειώσει με τις σπουδές τους και μένουν σε διαφορετική πόλη από τους γονείς τους, τους επισκέπτονται συχνά (μια φορά το μήνα ή το δίμηνο, το οποίο θεωρώ νορμάλ. Οι γονείς φυσικά και ανταποδίδουν τις επισκέψεις πιο αραιά).
    4ον Οι περιπτώσεις που ξέρω όπου παιδιά και γονείς δεν έχουν πολλές σχέσεις είναι μόνον αυτές τελείως διαλυμένων οικογενειών, αλκοολισμού κλπ.
    5. Ξέρω περιπτώσεις που τα παιδιά γηροκομούν τους γονείς τους για πολλά χρόνια (όχι δεν τους παρατάνε όλοι στα γηροκομεία).
    6. Ξέρω περιπτώσεις που γονείς συνεχίζουν να στηρίζουν τα παιδιά τους ακόμα και όταν αυτά δουλεύουν.

    Και όλα τα παραπάνω ισχύουν για ανθρώπους από αρκετές εθνικότητες (γερμανούς, ολλανδούς, γάλλους, μεσόγειους δεν αναφέρω για λόγους προφανείς).
    Τώρα τελευταία μάλιστα έχει αυξηθεί στη γερμανία το ποσοστό αυτών που μένουν με τους δικούς τους μέχρι τα 30 για λόγους οικονομία (ναι υπάρχουν και αυτοί, λίγοι μεν αμελητέοι όχι δε).

    Στην αρχή όταν ήρθα εδώ γεμάτος στερεότυπα έφαγα το κεφάλι μου. Μετά άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι και εδώ μένουν άνθρωποι με ένα κεφάλι, 2 χέρια, 2 πόδια,..., που έχουν τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια προβλήματα, τα ίδια όνειρα με εμάς. Ξεκολάτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. Μέση λύση δεν υπάρχει ρε παιδιά??? Ουτε η ελληνίδα υστερική μαμά που μια ζωή καταπιέζει (εμμέσως) το παιδί της είναι καλή, ούτε η γερμανίδα (λογώ προσωπικής πείρας) η τελοσπάντων βορειοευρωπαία είναι καλή, που κουβαλάει το παιδί της όπως το σκυλί της.

    Συγκεκριμένα μερικές γερμανίδες, κυριως στα ανατολικά της χώρας, κάνουν παιδί όποτε τύχει, χωρίς ιδιαίτερο οικογενειακό προγραμματισμό, αφου αν το κάνεις σε πληρώνει το κράτος για να το θρέψεις, ακομα κι αν σου τύχει στα 18. Δεν πολυασχολούνται μαζί του, το κουβαλάνε μαζί σε πανεπιστήμια, αν σπουδάζουν ή τελος πάντων όπου πάνε, και του συμπεριφέρονται με πλήρη αδιαφορία.

    Ο φίλος μου που αυτή τη στιγμή είναι στο Βερολίνο μου ανέφερε το εξής (σημερινό) περιστατικό. Ενα παιδάκι γκρίνιαζε και κυλιόταν στο πάτωμα μέσα στο μετρό, ποιος ξέρει γιατι. Το μετρό σημειωτέον είναι μπίχλα και όχι αστραφτερό όπως το δικό μας. Η μαμα του, αφου το μάλωσε κανα δυο φορές, μετά κουράστηκε να το ακούει, σηκώθηκε και πήγε και κάθησε παραπέρα, σε άλλη καρέκλα, γιατι την ενοχλούσε με τις φωνές του!! Το παιδάκι λοιπόν πλαντάξε και κάποια ηλικιωμένη κυρία που ενοχλήθηκε απο τις φωνές του, της λέει "γιατί δε μαζεύεις το παιδί σου, ενοχλέι τον κόσμο" και γυρίζει και σκάει και αυτή μια ξυλιά στον ποπο του παιδιού.

    Εχω δει κι εγω περιστατικά απολυτης αδιαφορίας, το παιδί να έχει σπαράξει και η μανα να βαριέται να το ακούει και να κοιτάει τις βιτρίνες, ή να διαβάζει το βιβλίο της ανενόχλητη, ή ένα περιστατικό που θα μου μέινει για παντα: αναποδογύρισε το καρότσι και ένα μωρό έπεσε κατω με το κεφάλι και φυσικά σπάραξε το καημένο, η δε μάνα έξυνε τον κώλο της και κοιτούσε γελώντας γύρω γύρω. (στα δεκα μέτρα παρακάτω, το άλλο της παιδάκι έπεσε πάνω σε μπουκάλια μπύρας και έγινε χαμός μέσα στο σουπερμάρκετ)


    Μέση λύση δεν υπάρχει ρε γαμώτο? Ουτε υπερπροστατευτικότητα αλλα ούτε και αδιαφορία????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. διορθωση (αφου διαβασα και το σχολιο του xberliner)

    Δε λέω ότι όλοι οι γερμανοί είναι έτσι, προς θεού, αλλα στην ελλάδα δε βλέπεις ποτε, ουτε τη χειροτερη μάνα να παρατάει το παιδάκι της έτσι, η να αδιαφορει. Στη γερμανια υπάρχουν αυτά τα ακραία περιστατικά, δε λέω ότι όλοι είναι έτσι, αλλα τα βλέπεις κι αυτά.

    Στην ελλάδα υπάρχει βεβαια το εντελώς άλλο άκρο, της υπερπροστατευτικότητας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  44. Πριν από μερικά χρόνια στο τραμ της Πράγας με την παρέα μου (6 μαντράχαλοι 30+) επαναλαμβάναμε σε κάθε στάση "Σιστίνα στάνσκα Μπρουυυυυυυυυυυς νιιιιιιιιίτσα" και ξερενόμασταν στο γέλιο.
    Βρε μπας και μας παρακολουθούσες?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  45. Σιστίνα στάνσκα = επόμενη στάση (εννοείται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. Βρε συ θηρίο, είδα στην έκθεση βιβλίου ότι έφτασες στην 8η έκδοση.
    Μωρέ μπράβο!
    Σου αξίζει ένα ταψί μουσακάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. Πζίστι νασταβκα είναι, επομενος σταθμός. Αν το λέω και καλά δηλαδή, γιατι γραφεται Pristi Zastavka (με κάτι τόνους αποπάνω) αλλά επειδή οι τσέχοι είναι κατα βάθος πόντιοι το "r" με τον τονο σαν αναποδη γωνια το λένε "ζ". Γιατι το "z" τώρα λέγεται "ν" θα σε γελάσω. Μου τα εχει εξηγήσει ένας τσέχος πάντως.

    Αν και στην Πραγα το αγαπημενο μας είναι το "Χλάβνι Νάντραζι" με Ν αμαλιας και παχυ Ζ που σημαίνει Κεντρικος σιδηροδρομικος σταθμος, το αντιστοιχο του χαουπτμπανχοφ.

    Αυτος ο λαος δεν παλέυεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  48. @ stragali
    Το σκεπτικό σου δεν το καταλαβαίνω. Αυτό που με ενοχλεί στην Ελλάδα είναι ότι βλέπουμε την οικογένεια σαν το θεσμό του ΙΚΑ. Οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά χωρίς να τα μαθαίνουν να γίνονται ανεξάρτητα, τα παιδιά έχουν μία αέναη σχέση μπιμπερού με τους γονείς, κάτι και με τους μισθούς που δεν τους βοηθάνε τους νέους να ανεξαρτοποιθούν και μένουν μονίμως σπίτι. Αντίστοιχα και τα παιδιά φροντίζουν τους γονείς όταν γεράσουν. Αυτό που βίωσα στην Αγγλία μου άρεσε περισσότερο. Απο τα 18 τα παιδιά φεύγουν απο το σπίτι και αποκόβονται. Βέβαια υπάρχει επαφή με τους γονείς, εφόσον και οι δύο πλευρές το θέλουν, χωρίς όμως οι μέν να ανακατεύονται στη ζωή των δε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  49. μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά...

    καλό μήνα, Κωνσταντίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  50. @xberliner: Swsti i apopsi, genika kalo einai na apofevgoume na geikevoume; pantou uparxoun ta panta giati oloi anthrwpoi eimaste

    @stragali: nai emeis ta xenitemena exoume ena logo parapanw...wraia ta eipes stragali mou

    @misellinas: diavasa me polu endiaferon tin istorias sou. Apla thewrw oti ftais kai esu ligo. An itheles pragmatika na akolouthiseis to oneiro sou tha to ekanes. Egw spoudasa afto pou ithelan oi goneis, sta 24 omws efuga sto exwteriko parolo pou mou legane ta idia me tous dikous sou, ekana metaptuxiako s'afto pou ithela, eimai me afton pou agapisa kai twra xekinew kainouria cariera s'afto pou oneirevomoun. Episis pote den einai arga na akolouthiseis to oneiro sou. Vgike kai kati kalo apo afti tin istoria: xereis pws tha fertheis sta paidia sou! xamogela!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  51. ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ.


    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ aRte poVerA ΑΝ ΘΈΛΕΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ
    5 ΚΙΛΑ ΤΟ ΜΗΝΑ, ΔΙΧΩΣ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ ΕΞΟΔΑ.
    ΑΠΟΔΟΣΗ ΓΚΑΡΑΝΤΥ. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ. ΕΧΕΜΥΘΙΑ-ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ.

    aRte poVerA.

    ΚΑΘΑΡΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ-ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΛΥΣΕΙΣ.

    http://deadniro.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  52. Βεβαίως και έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Ένας άνθρωπος που καταφέρνει και επιβιώνει σε αυτήν την ηλίθια χώρα δεν μπορεί παρά να νιώθει υπερήφανος. Και αυτή η αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει την ελληνική οικογένεια είναι ίσως ο κυριότερος λόγος που τα καταφέραμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  53. Μαρία απο Ρόδο...10/02/2007 11:59:00 π.μ.

    Εγώ πάλι όποτε έχω τις μάυρες μου, πηγαίνω στη γιαγιά μου...Μου λέει το απλό "μην αγχώνεσαι κόρη μου , όλα γίνονται..Εγώ είμαι εδώ..." Και ξαφνικά όλα γίνονται πιο απαλά, πιο ανεκτά...Και αυτό εγώ το ονομάζω ελληνική οικογένεια. Μία αγκαλιά γεμάτη παρηγοριά.
    Καλημέρα Κωνσταντινάκι!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  54. Εγώ πάλι που είμαι μαμά, (17 και 14 τα χρόνια τους) προσπαθώ και ελπίζω να βρώ τη χρυσή τομή:

    Και να μη με χρειάζονται αλλά και να νιώθουν τη σιγουριά μου, και να είναι ανεξάρτητα και να μη με φτύσουν, και νάχουν γερά φτερά και νάμαι η σιγουριά όποτε τη χρειαστούν, και να φύγουν και να γυρνάνε...

    Η αγκαλιά η γεμάτη παρηγοριά, όποτε χρειαστεί, αυτό ελπίζω να γίνω

    Ζητάω πολλά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  55. Nα είναι καλός ο μήνας σε όλους σας και σε σένα ω συγγραφεύ μας..

    @Elfi
    Σε ευχαριστώ.Έχεις απόλυτο δίκαιο για το φταίξιμο μου, απλά τα λάθη μας φαίνονται καθαρότερα όσο περνούν τα χρόνια και είναι πιά μη αναστρέψιμα.Χάρηκα διαβάζοντας την δική σου ιστορία και διαισθάνομαι ότι όλα θα πάνε καλά στην νέα καριέρα που ξεκινάς.Μπορεί πριν να σου φάνηκα λίγο γκρινιάρης αλλα κατα βάθος είμαι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος και ευγνώμων για όλα όσα μου έδωσε και μου δίνει η ζωή, απλά μένει μια πικρή γεύση για κάποια πράγματα που δεν τόλμησα όταν έπρεπε. Οσο για όνειρα υπάρχουν πάντα, και βέβαια η μεγάλη πρόκληση του να είσαι ένας γονιός σαν αυτούς που θα θέλαμε οι περισσότεροι σε αυτό το blog.
    Καλή τύχη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  56. Ρε παιδιά, ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, χθες ήμουν στο τρέξιμο και μάλλον και σήμερα.

    Ήθελα μόνο να πω, αφήστε τα στερεότυπα καλά λέει ο xberliner. Κρατήστε το χιλιάδες καλά των γονιών και στην τελική, στο χέρι του καθενός είναι να βάλει όρια. Σιγά μη μας καβαλήσουν άμα δεν τους αφήσουμε.

    Bottom line, μιλούσα για την δική μου περίπτωση που οι γονείς μου και τα πεθερικά μου είναι όλοι γλύκες και επιμένω... πουρ άντριου! :P


    ΄μέρες! :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  57. Kopelitsa
    Θα συμφωνήσω ότι ειδικά στα ανατολικά η κατάσταση είναι χειρότερη.
    Η διαφορά μεταξύ ελλάδας γερμανίας είναι ότι η χαμηλότερη κοινωνική τάξη της γερμανίας είναι πολύ πιο αμόρφωτη (και δεν εννοώ μόνο την εκπαίδευση εδώ) από την αντίστοιχη ελληνική. Επίσης έχει πολύ περισσότερα προβλήματα αλκοολισμού και διαλυμένων οικογενειών (και δεν εννοώ εδώ χωρισμένων, μπορεί κάλλιστα μια οικογένεια να διατηρεί ένα μίνιμουν συνοχής αν και χωρισμένη). Γι' αυτό και βγαίνει προς τα έξω η εικόνα ότι δεν δίνουν σημασία στα παιδιά τους. Είναι θέμα "εστιασμένης στατιστικής".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  58. eimai tis apopsis oti sthn Ellada akoma kratame thn oikogeneia....kai ennoeitai oti den eimaste opos kapoies alles koinonies opou h oikogeneia einai to noumero ena kai ta paidia den feugoun pote.... Kai h pleiopsifia einai etsi ston kosmo mas.... Oi dutikes koinonies ksafnikan anakalupsan tis monogoneiikes oikogeneies kai thn aneksartisia tou paidiou kai ksafnika autoi eginan oi fusiologikoi kai oloi oi alloi oi afusikoi.... Yparxei kai to metro mhn trelathoume kiolas.... Am mh ti allo na deixnoume kai ligo sto paidi oti to skeftomaste kai oxi oti to exoume grammeno ekei pou den pianei melani....

    Oso gia to fagaki ths petheras Konstantina mou emeis eimaste tyxeres pou exoume tetoies petheroules na mas frontizoun kai na mas stelnoun fagia.... Afou to eftiakse me agapi gia ta paidia ths giati na mhn to fao kai ego me thn idia agapi??? eeee!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  59. Διαφορά νοοτροπίας λέγεται. Kάπως έτσι σκέφτονται οι «έξω» από μας και τα παιδιά τους γίνονται ανεξάρτητα. Aλίμονο από μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  60. Δεν την πάω τη στερεότυπη ελληνική οικογένεια της προσκόλλησης και του ανακατέματος. Έχω δει βέβαια τα χειρότερα της σκληροπυρηνικής μουσουλμανικής οικογένειας, όπου οι κοπέλες κυρίως δεν έχουν δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού - αλλά και οι άντρες καταπιέζονται με άλλους τρόπους.

    Δεν πάω ούτε τα εξτρίμ "πλήρωνε ενοίκιο αφού δουλεύεις" αλλά το έχω δει από νέους που δεν τους ανάγκασαν - για να στηρίξουν τους γονείς τους τώρα που μπορούν, και να ζουν όλοι καλύτερα από πριν που στερούνταν. Η χαμηλή τάξη στο Ηνωμένο Βασίλειο πάντως είναι πολύ πιο κάτω βιοτικά από την ελληνική, και έχει προβλήματα που δεν φανταζόμαστε.

    Οι δικοί μου γονείς είναι ευτυχώς πάντα κοντά μου ψυχικά, και προσπαθούν να διατηρούν τις ισορροπίες δείχνοντας ότι με θεωρούν ανεξάρτητη αλλά ότι είναι πάντα κοντά μου για ό,τι χρειαστώ. Έχω αποδείξει πως δεν χρειάζομαι, οικονομικά έστω, και το γυρνούν στα δώρα με ένα τόσο πλατύ χαμόγελο περηφάνιας που δεν μου κάνει καρδιά να πω όχι, ακόμη κι αν έχω ήδη βάλει στην άκρη λεφτά για το τάδε ταξίδι ή τη δείνα πολυτέλεια. Εφόσον βέβαια ξέρω ότι μπορούν, και δεν τους επιβαρύνω αλλού, και χαίρονται τη δική τους ζωή πριν δώσουν σε μένα.

    Ο Άντριου πάλι... ίσως να ξέκοψε πρώτος. Αλλά κι εγώ τον λυπήθηκα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  61. χιχιχι! Εγώ πάλι προσπαθώ να της το κόψω της πεθερούλας μου το χούι να μας φορτώνει φαγώσιμα! Τα τρώμε όλα επιτόπου, μπροστά της!!!!!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  62. Χαχα...Γαμάτο! Κοίτα τι βρήκα στην εφημερίδα "Ο Παλληνέας"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  63. http://img408.imageshack.us/img408/7533/picturewz0.jpg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  64. diavazw ta sxolia kai kei pou gelaw ekei arpazw mia xoufta smacks ap ta nevra kai tin katapinw scrats-scrats-scrats.
    Katarxas o touristas antras mou otan pirame ton proasteiako DEN stamatise na leei se KATHE stasi -alla kai gia miiiiiiiiiines meta- to klassiko tis kirias apo kei panw "please mind the gap!" please mind the gap! please mind the gap! e re pousti! stavouliakes eimaste oloi??? imarton...
    Kata defteron...aftes oi oikogeneies me tin diki mou logiki kai ta viwmata einai gia ta pournaria, kai to kakomoiro ton andrew ton lipate i psixi mou ALLA, legw...alla... i diki mou i mama einai san tis Patsiourenas akrivws. Ki ethanomai exeretika tixeri pou oli mou tin zwi eixa mia mama san terastio dixti asfaleias. Akomi twra etsi einai.
    Den sou perigrafw omws, otan to pedi aftis tis manas, gnwrizei ton "andrew" pou ezise me mia mana s aftin pou perigrafeis kai apofasizoun na zisoun mazi kai na kanoun pedia.
    Aha! e? ekei arxizoun ta wrea!! :-)
    omologoumenws zilevei kai thavamazei tin oikogeneia mou, alla einai poli pio anexartitos apo mena. Milame milia makria. Egw exw travixei poli koupi gia na enilikiwthw se sxesi m afton.... dioti egw ta eixa ola sta xeria ki ekeinos tipota.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  65. a re boring boring delimitrou...

    kai ola ta zwa edw, sthn anagnwsh malakiwn...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  66. καλώς ήρθες στην παρέα μας, μαλάκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή