Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

RAM 89




Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.


Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό. :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

39 σχόλια:

  1. =P το 89 ε;;;;;; (μουαχεχεχεχε => )

    στο λύκειο είσια ερκετά μεγάλος και δεν παίζει να σε επηρεάσει ο τρόπος διδασκαλίας του καθηγητή. Σε να΄τιθεση όμως με τους καθηγητές που όλοι μισούνε, οι δάκσαλοι αποτελούν αυθεντίες για τα δημοτικάκια. εκεί κολλάει η φαγωμάρα.

    Τώρα για το πόσο επηρεάζει ένα άψυχο βιβλίο την ίδια τη διδασκαλία, την ξέρεις φαν΄ταζομαι την άποψή μου =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ελπίζω τουλάχιστον να μην τους δημιουργήσουν ψυχολογικά οι αναγραμματισμοί μου..... =Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Kαλησπέρα,
    Ρε συ Κωνσταντίνα δε γράφεις και εσύ ένα βιβλίο Ιστορίας, τι παραπάνω είχε δηλαδή η Ρεπούστη μου
    (ο πιό καλός ο μαθητής)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι σου ειναι η οσφρηση ,,...

    ανεξιτηλα σημαδια αφηνει στα εγκεφαλικα κυτταρα.

    εν πασει περιπτωση

    κατι που να ΓΡΑΨΕΙΣ

    και να σεχει εμπνευσει ,, κανα Γ Ι Α Σ Ε ΜΙ

    σε κανα σινεμαδακι παραδειγματος χαρη.....να το αροματιστουμε

    ΚΑΜΜΙΑ κολονια ΜΥΡΤΩ λεμονι σε απογευματινη παρασταση

    στο αναψυκτηριο

    κ ουχι ο πατος του Χ ..........
    βλεπεις ειμαστε πηχτρα στα σκ....



    λεω γω τωρα ,,.........=Ζ=

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πεστο ψεμματα. αλλα τελικά αυτα που αξίζουν τα θυμόμαστε. και τις πλάκες και τα βλέμματα, και τις κοπάνες, τα φιλιά. και τους κώλους. και αν ο κώλος είναι και ωραίος, χαλάλι του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. th'agiaseis kapia mera to xeis parei xampari?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. h koka paei synefo!

    http://digg.com/celebrity/Greek_fashion_model_Axia_Andreadaki_busted_with_Cocaine

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σωστα! Κι εγώ από το σχολείο -κάθε φορά που είμαι στον ηλεκτρικό και περνάω Θησείο- θυμάμαι μια κοπάνα που στο τέλος της είμασταν στο σταθμό στην πελυρά για Πειραιά και απέναντι, στο τρένο που ερχόταν από Πειραιά για Αθήνα καθόταν ο Στ... ο πιο μισητός και πιο πούστης-καριόλης κλπ, καθηγητής του σχολείου και μας έβλεπε όλους σαν σε ταινία. Αραχτοί στα παγκάκια, με τσιγάρο στο χέρι και άνετοι, ώσπου τον είδε πρώτος ο Ο... και ... αυτό ήταν!
    Τουλάχιστον την αποβολή που φάγαμε την άλλη μέρα [όπως και τις σφαλιάρες- ήτανε χούντα ακόμα] ξέραμε για ποιο λόγο την πήραμε. Ήτανε ηλιόλουστη μέρα σε Θησείο, Μοναστηράκι και εμείς μόλις 16-17.
    Το βρώμικο '89 γύριζα στα καφενεία και προσπαθούσα να πείσω τους ΠαΣοΚους να αφήσουν τον θείο Αντρέα και να έρθουν στους ΚυρκοΦλωράκηδες. Βρόμα και δυσωδία, μας βρίζανε και μας πετούσαν έξω, κι εμείς τους λέγαμε για ηθική και άλλα τέτοια ωραία που όμως μαζί με μας τα έλεγε κι ο Μητσοτάκης, οπότε καταλαβαίνετε πόσο μας πιστεύανε....
    Theatis Sabbato 6-10-2007

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Γαμώτο εγώ είχα τελειώσει το σχολείο το βρώμικο 89, δεν είχα ξεκινήσει επί χούντας, δεν καβαλούσα μηχανές με εξωσχολικούς, και δεν έπαιζα παντομίμα με τσόντες (αν και το τελευταίο δεν με πείραζε γιατί για χαρτζιλίκι φτιάχναμε προγράμματα σε ένα βιντεοκλαμπ και τα μεσημέρια που την έκανε το αφεντικό βλέπαμε τσόντες)...
    Παρόλο λοιπόν που έχασα καλές εποχές, δεν θυμάμαι και εγώ ούτε το εξώφυλλο από το βιβλίο της ιστορίας !!! Σωστή λοιπόν η σκέψη σου αν και θλιβερή για το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Egw imoun 1.5 etous to 89 alla 2004 pou teleiwna to likeio TA IDIA AKRIVWS KANAME- ara dn exei poli simasia i xronologia :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Kαι το 81 που τέλειωσα εγώ το Λύκειο, μια από τα ίδια. Τελικά τα χρόνια δεν παίζουν και τόσο λόγο, όταν η ζωή είναι ανέμελη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Λίνα, βασικά η φαγωμάρα κολλάει στο ότι όλοι ανεξάρτητα από ιδεολογία ψοφάμε για προόδους αλλά πάντα υπό το πρίσμα της ψευτοφιλοπατρίας και μάλιστα τη στιγμή που το ουσιαστικό θέμα (παιδεία) το ΄χουμε σχεδόν ξεχάσει. Είπες κάτι για το 89;;; :D


    Μισέλληνα, για να αποδομήσεις κάτι ικανοποιητικά πρέπει να το γνωρίζεις. Ρόμπα θα γίνω. Παρεκτός κι αν έχεις όρεξη για χοντρά γέλια. :P

    Ζαρντόζ, έχεις δίκιο γμτ. Όλο βρωμοκείμενα γράφω. Σόρι. :)

    Ammos, μι πιάνς εσύ! :D

    Scratch, μακάρι ρε φιλενάδα γιατί τα καζάνια που βράζουν αιωνίως τουμπανίως δεν τα σηκώνει ο οργανισμός μου! :P

    Nik κόψτε ρε σεις το σπαμάρισμα!

    Θεατή, πολύ πιο ενδιαφέροντα μου φαίνονται τα δικά σου χρόνια πάντως. :)

    Παράφωνε δε φτάνει που είσαι ίσα με την Ακρόπολη, ήσουν και φύτουκλας γμτ;;; :P

    Cristalaki, θα σε φωνάξω και στο γάμο μου βρε να μου πεις και του χρόνου! Άει σιχτήρ βρωμομικρά που θα με νταουνιάσετε με τις ηλικίες σας εδώ μέσα! :D

    Pavlo, ευχαριστώ θερμά. Καλά που υπάρχετε εσύ, ο Παράφωνος και η Ακρόπολη, αλλιώς θα ήμουν η γιαγιά ντακ των μπλογκ. Κλαψ. :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Διαμαρτύρομαι εντόνως, ο Παύλος και ο Παράφωνος είναι αμούστακα παιδιά δίπλα μου, όσο για την Ακρόπολη αυτή μάλλον έκρυβε χρόνια.
    Όταν λοιπόν πήγαινα σχολείο δε θυμάμαι(γεροντική άνοια) να υπήρχε αυτό το μάθημα (Ιστορία) μάλλον εμείς την γράφαμε τότε(στον τοίχο με μπογιά)
    Ο Μαθουσάλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ωραία χρόνια...
    Σε αντίθεση με πολλούς, εγώ δεν θα'θελα - όσο ωραία κι αν ήταν - με τίποτα να γυρίσει ο χρόνος πίσω. Τουλάχιστον όχι τόσο πολύ ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Σε ένα περίπου σταθερό πλαίσιο [όπως όλα τα μετά το '60 χρόνια] δεν είναι τα χρόνια που κάνουν τις διαφορές, είναι οι ηλικίες, που σημαίνει ότι δεν είναι τόσο ο εξωτερικός κόσμος που αλλάζει αλλά ο τρόπος που τον βλέπουμε.
    π.χ. αν πηγαίναμε σχολείο την Κατοχή 1941-44, όλα θα ήταν αλλιώς, και για το Κρισταλάκι και για τον Μισέλληνα και για τη Λίνα και για μένα. Δεν θα έπαιζε ρόλο η ηλικία [η εσωτερική μας καταγραφή] γιατί η "αντικειμενική" [λέγε την εξωτερική] πραγματικότητα θα συνέθλιβε κάθε διάθεση ή δυνατότητα ποικιλίας.
    Μετά το '60 και το "χάσμα των γεννεών" που δημιούργησε η επανάσταση των λουλουδιών [χίπις, ροκ κλπ.], όλα μοιάζουν απελπιστικά μεταξύ τους και δύσκολα προκύπτει κάτι ουσιαστικά καινούριο. Κι ούτε είναι ανάγκη να υπάρχει συνεχώς κάτι καινούριο. Μέχρι τότε είχε μαζευτεί πολύ σκουριά στα μυαλά και στο πετσί των ανθρώπων [σκουριά από ολοκληρωτισμούς, πολέμους, τεχνικές προόδους που δεν γίνονταν κατανοητές, θρησκοληψίες, σεξουαλική καταπίεση κλπ.] κι έπρεπε να πεταχτεί μονομιάς όπως ο σκύλος τινάζει το τρίχωμά του όταν πλένεται. Γι αυτό η "επανάσταση" γι αυτό και το χάσμα. Μετά από τότε, όλοι είμαστε κάποτε παιδιά και ύστερα έχουμε παιδιά, κάποτε είμαστε κρυσταλάκια και κάποτε μεγαλώνουμε. "Ωραία είναι η ζωή μάτια μου"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. πριν 4 χρόνια που τελειωσα τα ίδια θυμάμαι. Κοπάνες για καφέ, παντομίμα την ώρα του μαθήματος(έχουμε εξελιχθεί) και πάντα να προσέχω γιατί υπήρχε κουμπάρος (παντού υπαρχουν αυτοί) καθηγητής να μη με πιάσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. I came to visit you to desire a good week to you.
    Much attention with our children.
    It has many criminals who steal them and kill. Until always

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Μία το κρυσταλλάκι μία ο Ντέιβ...τα χάπια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Πες μου ότι πήγαινες στο 3ο ή στο 1ο Λύκειο Νικαίας στον Κήπο. Εκεί πήγαινα κι εγώ και αποφοίτησα το 1992.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Δεν είσαι η γιαγιά Ντακ, μη φοβάσαι!
    Το μόνο που θυμάμαι από το Λύκειο σε σχέση με βιβλία, είναι ένα βλακώδες "κόκκινο" βιβλίο ιστορίας... μόνο αυτό! Ούτε το περιεχόμενο, ούτε το γιατί μου φαινόταν βλακώδες.
    Οτιδήποτε άλλο σε μορφή βιβλίου από αυτά που θυμάμαι με εξαιρετική ακρίβεια, δεν είχε να κάνει με ό,τι μας δίδασκαν στο σχολείο.
    (Δε θα ήταν και άσχημη ιδέα, αντί για βιολογία για παράδειγμα, να μας αναλύουν το "Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους", ή "Όλα τα πτώματα έχουν το ίδιο χρώμα"...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Και πριν...14 χρόνια το ίδιο, Φανή. Η κοπάνα ήταν η γεύση της πρώτης επανάστασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Μαρία απο Ρόδο...10/08/2007 02:34:00 μ.μ.

    Αχ κάθε φορά που θα βρεθώ με φίλους σίγουρα ένα μισάωρο θα το φάμε σε παλιές ιστορίες απο το σχολείο.....Με ψυχοπλακώσατε βρε...!!! Φιλιά σε όλους και ειδικά στην δαντελίτσοκωνσταντίνα!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Μισέλληνα, εγώ φταίω που πήγα να κρύψω τους αιώνες σου! :P

    Μαφιόζα, αντίθετα εγώ επειδή τα ΄ζησα πολύ πρόσφατα ε δεν θα ΄χα κανένα πρόβλημα να γυρίσω δύο τρία χρονάκια πίσω. :D

    Θεατή, με έχεις εντυπωσιάσει με αυτά που γράφεις και με τον τρόπο που τα γράφεις. Έχεις δίκιο πάντως για το χάσμα γενεών αν και πιστεύω ότι η «επανάσταση» όπου να ΄ναι ξαναφτάνει γιατί μεγαλώνει επικίνδυνα η τρύπα πάλι μεταξύ των γενεών. :)

    Φανή, ναι ρε συ τι άγχος ήταν αυτό μη μας πιάσουν! :)

    David, as always, in your own special universe.

    Patsiouri, άμα πετύχεις τίποτα καλά στείλε κι από δω. :)

    Zoe, oui. Άσε που πρέπει να αποφοιτήσαμε την ίδια χρονιά (ή το 91 δεν θυμάμαι). ;)

    Juanita έτσι ακριβώς αν και δε θα τρελλαινόμουν να γινόταν η βιολογία και πολύ ρεαλιστική! :D

    Balkan, πάντα έτσι συνέβαινε. Η θεία μου που πήγε στο ίδιο Λύκειο, μου είχε δείξει μια τρύπα στον τοίχο που είχαν ανοίξει τότε για να το σκάνε. Ακόμη υπάρχει. :)

    Μαράκι, μια απ΄τα ίδια αν και οι άντρες της παρέας αρχίζουν τα χαζά με τον στρατό και μας τη χαλάνε. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Konstantina mou den thumamai to vivlio ths 1hs lykeiou, thumamai omos ths 3hs to '92 pou eixa skisei oles tis parapompes pou den itan sthn yli gia tis panellinies kai eixa krathsei mono ta kefalaia, xromatismena ta sos me markadorous kai kokkinous stulous me simioseis dipla stis imerominies mpas kai vro tropo na tis papagaliso....Ek ton usteron suneiditopoiisa oti i pragmatiki istoria htan stis parapompes kai sta fulla pou eixa skisei alla pou mualo tote.... Ola gia this panellinies kai thn papagalia....
    emeis stis kopanes pigainame gia mpanio kai sta parkakia rantevoudakia me tous eksosxolikous pou perimenan ypomonetika sto dialeima ekso apo ta kagkela...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. γενικότερα, όπως όλοι διαπιστώνουμε, το '89 ήταν βρώμικο, για ποικίλους κώλους. Εεεεε, λόγους ήθελα να πω!...

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Χε, χε, χε, έχω γιορτάσει πρωτοχρονιά παίζοντας παντομίμα αντί για χαρτάκι. Θα σου πιω το αίμα όταν παίξουμε ρε, κι αυτό δεν είναι υπόσχεση είναι δέσμευση.

    χε χε χε

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. εγω παντως τις σχολικες αναμνησεις τις θυμαμαι με ημερομηνιες γκομενων δηλαδη τοτε τα ειχα με τον... αρα πηγαινα σε αυτηντ ην ταξη κτλ κτλ

    απο την αλλη εχω και αυτην την ανωμαλια του χαρακτηρα που ερπεται δεν βοηθαει και η μνημη καταλαβαινεις ..χαος

    καλησπερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Το '89 έριχνα βρωμοαμπούλες στο μεγάλο προαύλιο φάτσα στον Ευαγγελισμό...

    Το '96 θυμάμαι σαν τέτοια "βρωμοχρονιά"... οι πρώτες μου κοπάνες & αποβολές. Είχα βάλι αμέτι να έχω επιτέλους και κόκκινες απουσίες στον έλεγχό μου γιατί μέχρι τότε παρήγαγα σταθερά χλωροφύλλη.

    Κάθε ποστ σου ένα ταξίδι γεμάτο χρώματα και μυρωδιές (εχμ εννοώ το ρετσίνι στο δασάκι ρε όχι την κλανιά χαχαχα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. ΧΑ! λές και τα περισσότερα ιστορικά γεγονότα δεν είναι βουτηγμένα μέσα στο σκατό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. ΚΑΛΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. ΠΑΡΕ ΛΙΓΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΑΦΟΥ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΓΩ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΟ 3ο ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΦΥΣΙΚΗΣ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΟΥΛΑ. ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Εμείς δεν κάναμε παντομίμες σε "καουμπόικο με μαλακά πιστόλια", τραγουδούσαμε την "Μπιρίμπα" και τα "Παιδιά" της Βέμπο σε σόκιν παραλλαγές.

    Ανεβασμένες καταστάσεις το λύκειό σας, πάντως :))))))))))))

    Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. "Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά", αυτές είναι ταινίες για παντομίμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Τελικά μάλλον ελάχιστοι θυμούνται τα βιβλία ιστορίας μας! Ειδικά του Δημοτικού! Τεσπά, εγώ ένοιωθα πολύ άσχημα ως "απόδημη Ελληνίς" με όλη τη βαβούρα σχετικά με το βιβλίο. Το ξεπέρασα προχθές, όταν εδώ στην άτιμη ξενιτιά, έτυχε να συζητήσω με δεκαοκτάχρονη Ελληνίδα φοιτήτρια. Τί άκουσα?? "Τελικά είμαστε πολύ φιλειρηνικός λαός, έναν εμφύλιο είχαμε, αλλά δεν κάναμε ότι έκαναν οι Γερμανοί σε Γερμανούς στο Τσέρνομπιλ!" Γελάστε βρε, εγώ πάντως αναρωτιέμαι μήπως η ιστορία του Τσέρνομπιλ ήτο προβοκάτσια Γερμανών και δεν το μάθαμε! Τί ανιστόρητοι που είμαστε πια εμείς στα πρώτα - άντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Να μου ζήσετε βρε!:-)))))))))))
    (και τα 81 χρόνια μαζί)
    Υ.Γ από το σχολείο -μη πω κι από όλες τις σπουδες- τις εκδρομές θυμάμαι μονάχα -και όχι όόόλες, ε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Κάπως άσχετο ίσως, αλλά βλέποντας τα tags γι αυτό το post, δίαβασα τις λέξεις MEMORIES, PHILOSOPHY, SILLY, ΑΤΙΜΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Πως στο καλό ταιριάζει η PHILOSOPHY με την SILLY (Αφέλεια, ηλιθιότητα). Νομίζω πως μόνο μία από τις δύο λέξεις, μπορεί να χαρακτηρίσει το post σου :) Διάλεξε ποια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ.
    ΕΙΣΤΕ ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΥ.
    ΕΙΣΤΕ ΑΝΩΜΑΛΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΣΦΑΖΕΤΕ ΖΩΑ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
    ΕΙΣΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΕ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΣΕΡΝΕΤΕ ΣΕ ΑΚΟΛΑΣΙΕΣ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΑ ΑΓΟΡΙΑ ΑΝΗΛΙΚΑ.
    ΕΙΣΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ.
    ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΣ Η ΡΟΜΦΑΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΣΗΛΙΟΥ ΘΕΟΤΗΤΟΣ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ.
    ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΠΟΡΩΜΕΝΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. ουουουουυυυυυυυυυυυυυυ σιξ σιξ σιξ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. (*δίνει στο αγάμητο τρόλ του σχολίου 36 χαρτομάντηλα, λοσιόν καθαρισμού και Νοξζήμα για τα καυλόσπειρα*)
    Πάρε παιδάκι μου και πήγαινε παραπέρα να βαρέσεις μια παχιά να στανιάρεις.
    Κι όσο για την τρισήλιο θεότητά σου (την ποιά; Εγώ ξέρω τον Θεό/Γιαχβέ/Ιεχωβά/Ων/Ελοχίμ/Αδωναϊ με τα πολλά τα ονόματα και τον γιό του τον Χριστό, τον Αλλάχ που είναι ο ίδιος με τον πιο πρίν, τους Δώδεκα, την Τριμουρτή, την Αματεράσου, τον Οντίν αλλά αυτή την τρισήλιο δεν την έχω ακούσει- έχει κάμμια σχέση με το ιπτάμενο μακαρονοτέρας;) είτε με αυτή μας απειλείς, είτε με τον Κόμη Δράκουλα, είτε με τον Βόλντεμορτ, είτε με το δολοφονικό κουνέλι απο την κόλαση, είτε με ότι άλλο ανύπαρκτο, ένα και το αυτό...
    Και μ'έτρωγε το αποτέτοιο μου, ρε φίλε...

    Ποιός στη χάρη σου Κωσταντίνα μου, απόκτησες και χορεύτρια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή