Τετάρτη, 25 Απριλίου 2007

ΠΙΝΕΖΕΣ





Ο μόνος λόγος για τον οποίο ενίσταμαι στις πολιτικές ιδεολογίες είναι βασικά, η ύπαρξή τους. Κι αυτό, όχι επειδή η μυαλουδάρα μου έχει κάτι να αντιπροτείνει ντε και καλά, αλλά πρωτίστως επειδή βρίσκομαι σε μια ηλικία που πρέπει λένε, να αποφασίσω επιτέλους. Δυσκολεύομαι όμως. Ως τώρα, όλοι μου σφυροκοπούσαν το μυαλό με ένα σωρό υψηλά πράγματα, όπως «να προχωράς», «να σκέφτεσαι», «να εξελίσσεσαι» και τώρα ξαφνικά όλοι ρωτούν τι είμαι και τι αποφάσισα να υποστηρίξω. Πρέπει δηλαδή να εντάξω τον εαυτό μου σε συγκεκριμένο πακετάκι αξιών και πιστεύω, να τα υιοθετήσω και να τα προβάλλω ως σημαία μου, οκ, όχι για πάντα αλλά τέλος πάντων, να έχω λέει μια κάποια πολιτική θέση. Εδώ όμως, μιλάμε για αντιφασάρα του κερατά. Τι θέτε δηλαδή; Να προχωράω ή όχι; Να εξελίσσομαι ή να προσκολλούμαι σε προκάτ ιδέες (και λόγω αυτού να με θεωρείτε και σοβαρό πολιτικό όν, συνέλθετε λιγάκι δηλαδή).

Σκέφτομαι πόσο άτοπο θα ήταν αυτό, αν σε ένα τελείως φανταστικό σύμπαν, ο ίδιος τρόπος σκέψης εφαρμοζόταν σε κάτι άλλο, στις βιομηχανίες ας πούμε. Φανταστείτε δηλαδή, να υπήρχαν βιομηχανίες που η καθεμιά θα είχε ένα συγκεκριμένο τρόπο εργασίας. Να έλεγαν, κύριοι, εμείς είμαστε της μπλε ιδεολογίας και πιστοί στις αξίες μας, θα έχουμε αυτά κι αυτά κι αυτά τα μηχανήματα. Τελεία. Κι η τεχνολογία να προχωρούσε σαν βολίδα, αλλά αυτοί τίποτα. Και μάλιστα, να το θεωρούσαν τιμή και καμάρι τους που είναι ακέραιοι και να έκραζαν όσους προσπαθούσαν να ακολουθήσουν τα νέα πράγματα. Και ποιο το επιχείρημα; Ότι η ύπαρξη και μόνο, (και όχι η ευημερία) της βιομηχανίας τόσα χρόνια με αυτήν την συγκεκριμένη τεχνογνωσία, αποδεικνύει πως μόνο έτσι διασφαλίζεται το μέλλον. Και να τους έλεγες μα ρε σεις, εδώ μιλάμε για αύξηση της ζήτησης, χάνετε δουλειά κι αυτοί, να έλεγαν λάθος κάνετε κυρία μου, η αύξηση της ζήτησης είναι πλασματική και στο μυαλό σας και κατευθύνεται απ΄τον εχθρό, γιατί όπως έχουμε διδαχτεί από την ιστορία των βιομηχανιών όλα είναι κύκλος και θα συμβεί αυτό και τα λοιπά και τα λοιπά...

Ο τρόπος που καταλαβαίνω τις πολιτικές ιδεολογίες είναι ως εξής. Έχεις μια νοητή κλίμακα, από το πλην άπειρο ως το συν άπειρο και επάνω της κολλημένες πινέζες γι’ αυτά που πιστεύεις για τον κόσμο σου. Όπου «άπειρο», οι καμένοι. Η κλίμακά σου έχει τρία κυρίαρχα χρώματα, που ενδιάμεσα σαν το ουράνιο τόξο παρεμβάλλονται μερικές ακόμα αποχρώσεις. Αυτά τα χρώματα είναι τα όρια των ιδεολογιών που φυσικά, κάνουν και λίγο ντεγκραντέ. Έτσι, αν πιστεύεις στην πλήρη κυριαρχία του λαού, βάζεις την πινέζα σου στο κόκκινο χρώμα που εκτείνεται από το μηδέν ως το πλην άπειρο (τα ΄παμε, τους καμένους). Αν πιστεύεις στην κυριαρχία του λαού με ένα κάποιο φρένο, η πινέζα σου πάει προς το κέντρο και ντεγκραντάρεις ανάλογα πόσο φρένο γουστάρεις. Αν τέλος, τον λαό τον έχεις για τα μπάζα, η πινέζα σου πάει τέρμα δεξιά ή τέλος πάντων, την προσαρμόζεις ανάλογα τι σημαίνει για σένα «μπάζα». Ως εδώ, καλά. Αρκεί να σε αφήσουν να κουνήσεις εσύ την ρημάδα πινέζα σου.

Το πρόβλημα είναι ότι οι πινέζες είναι ήδη καρφωμένες. Πιστεύεις στο τάδε κουκουρούκου ζήτημα αλλά η πινέζα σου έχει ήδη παρκάρει σε κάποιο χρώμα. Και λες, οι παραδίπλα τι γνώμη έχουν γι΄αυτό; Και σου απαντάνε πως ό,τι κι αν είναι, απαγορεύεται να το δεχτείς. Τι κάνεις όμως άμα η μία πινέζα σου είναι στο κόκκινο και η άλλη στο μπλε; Και εδώ, δεν έχεις ένα ντεγκραντέ να σε βοηθήσει, μιλάμε για εντελώς διαφορετικά πακετάκια που απαγορεύεται να πιστεύεις γιατί…. είσαι λένε, ασυνάρτητος. Δεν επιτρέπεται ιδεολογικά να υποστηρίξεις πολύχρωμα πράγματα. Κι ας έχεις επιχειρήματα.

Κι εσύ, φυσικά θέλεις να ενταχθείς κάπου. Μακάρι όλη αυτή τη δύσκολη δουλειά να στην έδινε κάποιος έτοιμη και να σου έλεγε, μπάστα μανταμίτσα μην κουράζεσαι. Αυτό είναι έτσι κι έτσι κι έτσι, πάρε και τα επιχειρήματά σου, τις πινέζες σου και ας περάσει ο επόμενος. Όχι σου λένε, να τα σκεφτείς. Κι εσύ οφείλεις να σκέφτεσαι με αχρωματοψία κι ας είναι ο κόσμος σου πίτα στα χρώματα. Σαν τους σκύλους: άσπρο – μαύρο. Γιατί έχουν όλα προφανώς δοθεί σε βουνά πάνω σε σκαλιστές πλάκες. Γιατί κάτσανε κάποτε κάποιοι μαλάκες, έκαναν πειράματα σε κοινωνίες κι αποφάνθηκαν φορέβερ. Εξέλιξη καμία, παρεκτός κι αν θεωρείται εξέλιξη να υποστηρίζει πια η δεξιά τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίς όμως να εξαιρεί απ΄αυτά δολοφόνους ματατζήδες (που όμως επιβάλλει να δολοφονούν για τρεις κι εξήντα). Ή να θεωρείται εξέλιξη η πτώση του κομουνισμού και η παγκόσμια κατακραυγή των πρακτικών της εξαθλίωσης που επέφερε, αλλά παράλληλα να απορρίπτει συλλήβδην την κατανάλωση, ως φορέα της κακής παγκοσμιοποίησης.

Αποφάσισα λοιπόν να είμαι πολιτικά ασυνάρτητη και να μην ανήκω στους ακέραιους υποστηρικτές έτοιμων πακέτων, μέχρι να έρθει εκείνη η ωραία μέρα που οι πινέζες θα μπαίνουν όπως γουστάρει ο καθένας και θα εκλέγουμε κυβερνήσεις εξειδικευμένες για το καθετί. Κυβέρνηση Διαδικτύου, κυβέρνηση Υγείας, κυβέρνηση Παιδείας. Αυτόνομες και από πολύχρωμους ανθρώπους χωρίς ένα ταβάνι πάνω απ΄το κεφάλι τους που να καθορίζει από πού μέχρι πού μπορούν να σκεφτούν.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2007

ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΟ METABLOGGIN




Παλιός blogger: «Εκεί που ήσουν ήμουνα», «τι να μου πεις εμένα εσύ», «έλα μπάρμπα να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου», «καλώστηνα κι ας άργησε» «εμένα που με βλέπεις».


Μετάφραση: Σκάσε κωλόψαρο, ΕΓΩ τα ξέρω καλύτερα γιατί τα πέρασα ΠΡΙΝ από σένα.

Απάντηση: Χου ρε!

Απανταχού αρχιδάκια που καταφέρατε και βρήκατε κάποιον για να ορθώσετε επιτέλους το ανάστημα (των εμπειριών) σας, σκεφτείτε τα εξής:
Στην πολύ απίθανη περίπτωση που έχετε ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα με κάποιον άλλο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχετε ζήσει σε παράλληλα σύμπαντα. Πολύ δε περισσότερο, όταν δεν διαθέτετε ούτε τις ίδιες γνώσεις, ούτε τον ίδιο επεξεργαστή, ούτε την ίδια ικανότητα να κάνετε κάτι χρήσιμο τις εμπειρίες σας. Άλλοι ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ από αυτές και άλλοι τις επιδεικνύουν ή τις κάνουν σημαία για να ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ. Ή για να μας πρήζουν τ΄αρχίδια.


But guess what! Ο κόσμος μας τρέχει τόσο πολύ γρήγορα πια, που δεν σας παίρνει να κολλάτε ανθρώπους στον τοίχο με επιχείρημα τις εξαιρετικά σπάνιες εμπειρίες σας, γιατί πολύ σύντομα θα βρεθεί μπροστά σας ένα δεκάχρονο (που έχει αξιοποιήσει καλύτερα τις όποιες εμπειρίες του) και θα γίνετε ρόμπες ξεκούμπωτες.

Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει «παλιός» και «νέος» εκτός από τον στρατό που προφανώς συνεχίζει να καταστρέφει πολύ κόσμο. Αν το σημείο αναφοράς σας είναι ο χρόνος ή η επανάληψη, τότε λυπάμαι αλλά χάσατε. Αρκεί απλά να μιλήσετε τρία λεπτά με ένα πιτσιρίκι για να βάλετε τα κλάματα.Τα απωθημένα σας λοιπόν αλλού. Και όχι, δεν βάζω λινκ. Ξέρετε ποιοι τα λέτε.

p.s. να θυμάμαι να ταπηροκρανιάζομαι on time γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου βγάλει ένας διπλός εσπρέσος (με πήρες στο λαιμό σου dominako). :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΘΑ





Έχω καταντήσει ο πολιτικός του εαυτού μου. Θα σας πλύνουμε κουρτίνες, θα σας βάψουμε τα νύχια, θα σας ξεσκονίσουμε, θα σας σιδερώσουμε, θα σας χτίσουμε γέφυρες... οκει παρασύρθηκα. Το πνεύμα προεκλογικό, η δε σαρξ... μια μέρα μετά. Σαβουριάζομαι από καρέκλα σε καρέκλα και περιμένω από έναν τενεκέ φραπέ να με σηκώσει και να μου υλοποιήσει τα προεκλογικά που έλεγα στον εαυτό μου όλη τη βδομάδα. Αλλά δεν. Οι κουρτίνες ακόμα εκρού, τα νύχια άβαφα και η σκόνη κάνει καριέρα κόμπακτ πούδρας για ταλαιπωρημένες επιδερμίδες.

Κι αύριο πάλι δουλειά. Μέχρι την Παρασκευή που θα ξανατρέξω στις κάλπες, θα με ξαναψηφίσω – γαμάει λέμε το πολιτικό πρόγραμμα – και μετά θα κάτσω σα τον μαλάκα τον ψηφοφόρο να τα ρίχνω στο φραπέ... που ήταν ντεκαφεινέ μάλλον. Ή στο νευρικό μου σύστημα που είναι αδιάβροχο πια. Και να πεις ότι έχω και σοβαρή αντιπολίτευση; Αρχίδια. Μόλις πω τη μαγική φράση «ανοιξιάτικες κουρτίνες», ξυπνάει ο πορωμένος οπαδός μέσα μου και χειροκροτάω τα γαμάτα σχέδια για το μέλλον. Κλαπ κλαπ κλαπ. Μπράβο πρόεδρε! Και κουρτίνες, και φούντες (στην κουρτίνα ντε) και ξαράχνιασμα, μέχρι και μέριτο για το σιδέρωμα θα βάλουμε. Κλαπ κλαπ κλαπ!

Φυσικά, οι εβδομαδιαίες αυτές εκλογές θα έπρεπε να μου είχαν βάλει λίγο μυαλό αλλά ακόμα πιο φυσικά, άμα είσαι οπαδός... είσαι οπαδός. Δε θες πολλά πολλά. Χώνεις, ξενερώνεις, απελπίζεσαι, μέχρι κάποιος να πει μια τόσο δα μαγική λέξη. Ε, εγώ τη λέω στον εαυτό μου και αυτομπλοφάρω μια χαρά. Αφού με ξέρω. «Πικέ κουβερτούλες»! Ααααααα.... κλαπ κλαπ κλαπ. Μόνη μου εντυπωσιάζομαι ο μαλάκας. Κσι δεν φτάνει αυτό. Όοοχι. Τη λέω και στους άλλους. Κύριοι, πού να σας τα λέω, θα σας αλλάξουμε τη ζωή, το σπίτι σας θα λάμπει, οι αράχνες θα φύγουν μετανάστες, τα χαλιά θα μαζευτούν και στον μπούτσο σας λουλούδια!

Ε, και μετά σαβουριάζομαι ήσυχη για την εκλογή μου και περιμένω να ξεκουνηθώ. Κυριακή βράδι. Πάω να σιδερώσω. Το αποφάσισα. Έχουμε εκλογές την Παρασκευή και με βλέπω να παίρνω τον πούλο.

P.s. Ετοιμάζεται πραξικόπημα έμαθα. Τώρα, μαμά θα΄ναι, πεθερά θα ΄ναι, δε ξέρω. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί οι συνταγματάρχες δε χρειάζονται φραπέ. Βάλτε τη μάνα μου και την πεθερά μου να κάνουν τους πολιτικούς και κόβω τα βυζιά μου ότι την άλλη μέρα θα κυκλοφορούμε όλοι με βατραχοπέδιλα για να στρώσει η άσφαλτος.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2007

ΝΤΕΦΙ (ΝΙΣΙΟΝΣ)




Έχει κουρκουτιάσει το κεφάλι μου από όλους αυτούς τους καινούργιους διαφημιστικούς όρους που πρέπει να μάθω σε χρόνο ντε-τε (ντε-τε= συντομογραφία του «άντε ντε» που σημαίνει «τέλειωνε μαλάκα» και που προφανώς κουτσουρεύτηκε από τίποτα βλαχοεξέκιουτιβς και τώρα θεωρείται σίριους τερμινόλοτζι). Οι όροι αυτοί, είναι είτε πολύ δύσκολες λέξεις, είτε απίστευτα εύκολες που όμως μοιάζουν μεταξύ τους τόσο πολύ που όλο τις μπερδεύω.


Αφήστε που οι περισσότεροι όροι έχουν απαραίτητα δίπλα τη λέξη marketing. Εντάξει ρε κύριοι και οι κορδελιάστρες έχουν τους όρους τους αλλά τα λένε ανθρώπινα: φαλτσέτα, ρεφιλάρισμα, φόντι. Δε λένε κορδελιαστρική φαλτσέτα, κορδελιαστρικό ρεφιλάρισμα και φόντι κορδελιαστρικής. Έχουν μια κάποια ταπεινότητα οι άνθρωποι, άσε που τα ευκόλως εννοούμενα τα τρώει η φαλτσέτα. Για τους έξυπνους δηλαδή.

Ο πιο ενοχλητικός όρος είναι το “deadline”. Σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση ότι κάπου στο εγγύς μέλλον υπάρχει μια «ψόφια γραμμή». Άμα την περάσεις ψόφησες κι εσύ. Τόσο απλό, αρκεί να μην το ακούς τόσο πολύ συχνά ώστε μετά από λίγο να φτάσεις στο σημείο να νομίζεις ότι αυτή η λέξη έχει στοιχειώσει το κτίριο και να την ακούς ακόμα και από το στεγνωτήρι της τουαλέτας.

Πριν όμως την «ψόφια γραμμή», καλείσαι να κάνεις διάφορα πράγματα που δε γελάς στο άκουσμά τους, αποφεύγεις να ρωτήσεις τι σημαίνουν και κάθε φορά κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι τύπου «το κατάλαβα – το έχω σπουδάσει σου λέω αυτό το πράγμα –άσε που όλη μου η πτυχιακή είναι πάνω σ΄αυτό». Το μυστικό είναι να σηκώνεις παράλληλα το δεξί φρύδι ψηλά. Ή να το έχεις ξετριχιάσει έτσι, ώστε να φαίνεται μόνιμα σηκωμένο τύπου «ναι, σωστά κατάλαβες, τίποτε δεν άφησα όξω από την πτυχιακή μου».

Μόλις λήξει το παιχνίδι εντυπώσεων, βουλιάζεις στο υπολογιστάκι σου και ψάχνεις κρυφά τα λεξικά. Αρκεί να θυμάσαι καλά τις άγνωστες λέξεις. Το τι είχα τραβήξει με το guerilla marketing δε λέγεται. Να σπάω το κεφάλι μου να βρω πώς στο διάολο να συνδυάσω ένα γορίλα μάρκετινγκ (μπουχαχα) σε μια διαφημιστική καμπάνια για τράπεζες. Αφού δοκίμασα ένα σωρό αναγραμματισμούς, έπεσα πάνω στο Guerilla.

Ωραία λέω, ας δούμε τώρα τι σημαίνει: “The strategy of targeting small and specialized customer groups in such a way that bigger companies will not find it worthwhile to retaliate”. Εμ, πέστε το τόση ώρα ρε παιδιά! Απλό. Έψαχναν κάτι αρκετά σκουληκιάρικο για πλαγιοκόπημα (marketing ντε!) που όμως οι μεγαλοκαρχαρίες να θεωρήσουν εντελώς για τον μπούτσο. Έλα ρε παιδιά και είχα αγχωθεί, η ειδικότης μου λέμε! Τσαααακ έτοιμο το γοριλάκι.

Ε, και μετά είδαν πόσο ψηλά σηκώθηκε το φρύδι (τα τσιμπιδάκια σόλιγκεν είναι φονιάδες πάει και τελείωσε) και άρχισαν τις μαλακίες:

- Affinity Marketing

- Όχι ρε, δεν πουλάω τη μάνα μου.

- Ambush Marketing

- Α, εγώ τις χειροβομβίδες τις φοβάμαι.

- Marketing Myopia

- Στραβούλιακας είσαι και φαίνεσαι.

- Relationship Marketing

- Αυτό στο χωριό μου μίστερ, λέγεται σεξουαλική παρενόχληση.

- Offensive Marketing

- Της δικιάς σου μάνας.

- Neuromarketing

- Παρομοίως. Τσουρέκια.

Στα διάλα!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2007

ΓΑΜΩ




Κι ενώ νομίζεις ότι κάποια πράγματα, τουλάχιστον στο πολύ κοντινό σου περιβάλλον έχεις φροντίσει να τα περιορίσεις, γίνεται κάτι και νοιώθεις “in a pool of liquid shit” και με παρόμοια τετελεσμένα συναισθήματα. Το ΄παθα πολύ πρόσφατα με τον βαφτισιμιό μου. Οι συναντήσεις μας είναι σπάνιες αλλά ουσιαστικές. Μόλις βρεθούμε, μας ξεμοναχιάζει και αρχίζει να ψιθυρίζει όλα τα μυστικά του για γκόμενες, σκανταλιές, βύζους στο κινητό και γενικά ό,τι άλλο θεωρεί κουλ που φυσικά δεν καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται ποτέ να μάθουν οι γονείς του. Τα κλασσικά δηλαδή.


Τα «μυστικά» αυτά, του αρέσει να τα λέει περισσότερο στον νονό του που ανήκει στο κατάλληλο target group για τέτοιου είδους εκμυστηρεύσεις: άντρας, τσοντοφαν και δεν σε βάζει τιμωρία. Μόλις μας ενημερώσει για όλα τα φοβερά πράγματα της ζωής του (φυσικά εκτός από τους βαθμούς του) αποσύρεται στα ενδότερα (βλέπε προεφηβικό δωμάτιο - για να «διαβάσει») και εμείς θυμόμαστε τα παλιά και αναλύουμε πόσο ξενέρωτα είναι σήμερα τα πιτσιρίκια και γιατί φυσικά, εμείς και οι γονείς του, ήμασταν πολύ πιο κουλ «τότε».

Αυτή τη φορά, η κουλίτιδα που μας παρουσίασε ήταν ένα μουσικό κομμάτι στο κινητό του. Έχωσε το τηλέφωνο στο αυτί του νονού του κι εκείνος έμεινε να τον κοιτάει με ανοιχτό το στόμα. Χωρίς να ΄χω ακούσει τους στίχους, έλεγα πόσο μαλάκες μου ακούγονται οι περισσότεροι Έλληνες ράπερς και πόσο ηλίθια τραγούδια έχουν βγάλει, μέχρι που ο νονός του επέμενε: «μα το άκουσες;» Ο μικρός έβαλε το κομμάτι να το ακούσω κι εγώ. Θυμάμαι μόνο τους πρώτους στίχους: «Γαμώ την Αλβανία – φάγατε ψωμί και ελληνική παιδεία». Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Έψαξα όλο το ίντερνετ να το βρω, γύρισα τούμπα όλο το myspace και –φυσικότατα- δεν υπάρχει πουθενά. Προφανώς είναι από τα «απαγορευμένα» κομμάτια που κυκλοφορεί από κινητό σε κινητό του κατάλληλου κοινού: της Έκτης Δημοτικού (ναι, ακριβώς – αυτής με τα αντεθνικά βιβλία Ιστορίας). Συζητώντας με τον μικρό κατάλαβα ότι δεν το βλέπει όσο ρατσιστικά θα περίμενα. Το θεωρεί κουλ γιατί έχει την καραανατρεπτική λέξη «γαμώ» (που για έναν πιτσιρίκο οποιαδήποτε βρισιά αναιρεί τα συμφραζόμενα και γίνεται αυτομάτως μοτο) ενώ το εντάσσει περισσότερο στην αφελή σφαίρα Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Καθότι ορκισμένος βάζελος σε μια πόλη γαύρων και μαθητής σε σχολείο με πολλά παιδιά από άλλες χώρες. Που παίζουν όλη μέρα μαζί και στο άσχετο θυμούνται τις «ομάδες» τους και λένε και καμιά χοντράδα. Αλλά μετά από λίγο, δεν τρέχει τίποτα.

Δεν το κάναμε μεγάλο θέμα. Φυσικά ήθελα να πάρω το κινητό και να το κάνω χίλια κομμάτια αλλά η αμήχανη ήδη φάτσα του μικρού, μας έφερε σε δύσκολη θέση. Του ΄παμε μερικές κουβέντες αλλά το πιο πιθανό είναι να ξενέρωσε επειδή κι εμείς γίναμε ξαφνικά απ΄τους άλλους, τους «μεγάλους» με τα όχι τους και τα πρέπει τους. Απ΄αυτούς που δεν γελάνε με ότι περιέχει την λέξη «γαμώ», όπως μέχρι τώρα.

Η γεύση που μου άφησε όλο αυτό, ήταν περίεργη. Τα πιο εμετικά πράγματα εισάγονται σε κεφάλια παιδιών στην διάσταση που είναι σε θέση να κατανοήσουν: μιας απλής ποδοσφαιρικής αντιπαλότητας. Γιατί προφανώς η αληθινή βία θα ωριμάσει αργότερα, όταν οι μάχες στα βιβλία Ιστορίας θα επιτρέπεται να περιγράφουν επακριβώς τα ξεκοιλιάσματα που έφαγε ο ελληνικός ηρωικός λαός από τους βρωμοαλβανούς, τους βρωμοτούρκους και οτιδήποτε άλλο σούρνεται σ΄αυτόν τον πλανήτη και τρώει λαθραία την ακριβή μας ελληνική παιδεία.

Οι αληθινοί ήρωες για μένα πλέον, είναι μακράν οι σύγχρονοι γονείς.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2007

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ




Τρελό τρέξιμο τις τελευταίες μέρες, έγιναν όλα μαζί τόσο πολύ γρήγορα, που δεν καταλάβαινα από που μου ερχόταν. Έσκυβα απ΄την μιά, την έτρωγα απ΄την άλλη. Ένα σωρό αναπάντητα σχόλια στο μπλογκ με περιμένουν, ένα τρόλι περιμένει γερό ξέχεσμα αλλά δεν είμαι ακόμα σε φόρμα, μάλλον θα περιμένει να δω πάλι κάναν Αυτιά να λέει περί εξύβρισης του Έθνους και να τ΄ακούσει για όλους τους ανεγκέφαλους μαζί. Ήθελα τόσα πολλά να γράψω, μου ΄ρχονται ένα ένα και αμφιβάλλω αν θα βρω ποτέ το χρόνο να τα αναφέρω πριν και αυτά ξεχαστούν. Ή τέλος πάντων πρέπει να αγοράσω ένα μπλοκάκι να σημειώνω... μάλλον καμμιά δεκαριά μπλοκάκια θα χρειαζόμουν.


Θέλω και κάποια στιγμή να πιάσω το θέμα των ελληνικών aggregators που δεν υπάρχει ούτε ένας που να έχει όλα τα ελληνικά blog. Ούτε ένας που να ενημερώνει έναν άσχετο για τις δημοσιεύσεις όλων μας χωρίς να εξαιρεί αυτούς που δεν συμπαθεί, αυτούς που ζήτησαν να βγουν ή αυτούς που φοβάται να συμπεριλάβει μην τον χώσουν μέσα. Πρέπει να έχεις πέντε ανοιχτούς ταυτόχρονα για να πεις ότι ίσως έχεις μια εικόνα του 80% των blogs. Αυτό δεν είναι aggregators. Αυτό το κάνω και στο bloglines παιδιά. Δεν με ενδιαφέρει ποιοί είστε από πίσω, αλλά ίσως θα ήταν καλύτερα να μην ξέραμε για να ήταν πιο εύκολα τα πράγματα και για εσάς.

Ό,τι απωθημένα μπορεί να έχει μια μέση γυναίκα, τα απομυθοποίησα μέσα σε ένα εικοσαήμερο. Πήγα στην τηλεόραση. Με τα χίλια ζόρια (αν και κανείς δεν με υποχρεώσε - μόνη μου τις κουβαλάω τέτοιου είδους ενοχές συνήθως) πήγα σε μια πρωινή εκπομπή. Άλλα μου είχαν πει θα συζητήσουμε, άλλα είπαμε, μισάωρο μου ζητήσανε, μιάμιση ώρα στημένη με είχαν απόξω και με ένα στομάχι σκατά. Η εμπειρία απαίσια.

Κατά την διάρκεια της εκπομπής, έκρυβα τα χέρια μου να μην φαίνεται το τρέμουλο, τα μάτια μου δάκρυζαν απ΄τα πολλά φώτα, πράγμα το οποίο φάνηκε σαν να είχα βουρκώσει και πολύ μου την έδωσε, ο παρουσιαστής επικεντρώθηκε στο ριάλιτι του θέματος κι εγώ εντελώς ανήμπορη να κάνω το οτιδήποτε. Μονάχα απαντούσα μηχανικά και έκανα υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην βγαίνει τρεμουλιαστή η φωνή μου από την τρομάρα. Ουφ. Το σκέφτομαι και κατατρομάζω. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά παιδιά και μην το δοκιμάσετε, ειδικά αν θέλετε να περάσετε πράγματα που δεν πολυακούγονται στην τηλεόραση. Απ΄την τρομάρα σας θα πείτε τα τετριμένα και μετά θα μουτζώνεστε σαν κι εμένα που δεν είπα τίποτα ο βλάκας πέρα από το προμόσιον (σικ).

Φωτογραφήθηκα κιόλας. Αμέ. Δις. Οφείλω να παραδεχτώ ότι παρόλο που δεν νομίζω ότι θα το ξανακάνω ποτέ, οι άνθρωποι αυτοί ρίχνουν χοντρή δουλειά και είναι πολύ πιο ανθρώπινοι από τους τηλεορασένιους. Μου βρήκαν κάτι γαμάτα χρωματιστά ρουχαλάκια (τεράστια υποχώρηση αν σκεφτείτε ότι σχεδόν μόνο μαύρα φοράω), με μακιγιάρισαν, μου πήραν συνέντευξη με ραδιοφωνάκι (που τελικά μετά από λίγο το ξεχνάς και λες τις μαλακίες που λες συνήθως) και μετά σε ένα τεράστιο βαν όλο το συνεργείο, με τρέχανε σε ψιλικατζίδικα και πάρκα.

Το τί γιούχα έφαγα από κάτι μηχανάκηδες, το τί κύλισμα στα γρασίδια, το τί νευρικά γέλια με τον καλτσό που έκανε κερατάκια πίσω απ΄τα μηχανήματα - ομπρελάκια, το τί αντοχή νεύρων είχε αυτός ο φωτογράφος, δε φαντάζεστε. Και έπεσαν στην περίπτωση οι άνθρωποι, που για να κάτσω να μου βγάλει γενικώς κάποιος φωτογραφία αποτελεί είδηση. Ρωτήστε τον Καλτσό πόσες φωτογραφίες μου, έχει. Πήρε τέτοια εκδίκηση που γέλαγαν μέχρι και τα αυτιά του.

Η επόμενη φωτογράφηση ήταν πιο λιτή. Σε στήνουν σε έναν τοίχο και σου λένε χαλάρωσε. Αγγούρι σκέτο εγώ. Του ΄σπασα τα νεύρα του ανθρώπου. Μου ΄λεγε ένα σωρό φιλοσοφικά για τον φακό και πόσο διαβάζει τα συναισθήματά σου και να προσπαθήσω να σκεφτώ κάτι χαρούμενο και να διώξω απ΄τα μάτια μου την τρομάρα του οδοντιατρείου (μπουχαχα πού το κατάλαβε ο άτιμος), τίποτα εγώ. Ένα γαμωκλικ χρειαζόμουν για να φύγω τρέχοντας και μας πήρε ένα τέταρτο στον ρημάδη τον τοίχο. Πάει κι αυτό και τέ-λος.

Ε, την τρίτη φορά αρνήθηκα και αποφάσισαν να κάνουν ένα σκίτσο και τη γλίτωσα. Ευελπιστώ ότι το έκανα το χρέος μου και με το παραπάνω και μπορώ τώρα να χωθώ στην νέα μου δουλίτσα σαν κανονικός άνθρωπος μετά από τόσους μήνες εκπαίδευσης. Κειμενογράφος λέγεται στα ελληνικά τελικά. Όταν έγινε η πρόσληψη την Δευτέρα, με ρωτούσαν στο λογιστήριο την προυπηρεσία μου και άντε τώρα να κάτσω να εξηγήσω τί σχέση μπορεί να έχει ένα ψιλικατζίδικο, κάτι αδυνατίσματα, μια θέση λογιστηρίου τρίτης κατηγορίας και ο πάγκος της λαικής... με κειμενογράφους και άλλα προχώ ακαταλαβίστικα. Ε, είπα καμμία σχέση και το κρίμα στο λαιμό τους. :D

Τελευταία μέρα δουλειάς σήμερα, με πυρετό που ανεβοκατεβαίνει, blogs που θέλω να διαβάσω σαν παλαβή (προτεραιότητα στον Ημίαιμο που μου ΄πε ο Καλτσό ότι έχει γράψει συγκλονιστικά ντοκουμέντα για το Βέλος και έχω λυσάξει που δεν τα διάβασα στην ώρα τους), έναν βαφτισιμιό που θέλω να τον γεμίσω λαμπάδες, αυγά, τσουρέκια και ότι άλλο γουστάρει και ένα σπίτι βόμβα που πρέπει να κάνω πασχαλινό. Ωραία πράγματα.

Λέω Καλό Πάσχα αν και μπορεί αυτές τις μέρες να ξανακωλοβαράω και να γράφω πάλι κάνα κείμενο ανακόντα. Α, και αφήστε λίγο χώρο ν΄αναπνεύσουν κι αυτοί που διαπράτουν το καρατεράστιο έγκλημα της μη- νηστείας, δεν είμαστε τίποτε σατανιστές, μιλάμε αν πίστευα στο μάτι, με τέτοιες φονικές ματιές που μου ρίχνουν κάθε φορά που τρώω, όλη μέρα θα ΄χα την μάνα μου στο τηλέφωνο να με ξεματιάζει. Άντε, σταματάω γιατί σας πήρα μονότερμα. Μου λείψατε γαμώτο, γι΄αυτό. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 3 Απριλίου 2007

GREEK TV



Έχουν γανιάσει όλοι να μου λένε «γιατί δεν το αγνοείς;». Από το πιο μικρό πράγμα στην ζωή μου, μέχρι το πιο σημαντικό, η κυρίαρχη άποψη είναι πως αν κάτι δεν το γουστάρεις, παράτα το. Μα με τα περισσότερα απ΄αυτά που δεν αντέχω με τίποτα, είμαι υποχρεωμένη να συνυπάρξω αλλιώς θα ΄χαν πάρει τον πούλο εδώ και χρόνια. Πώς να το κάνουμε τώρα; Και φτάνουμε στο προκείμενο: η τηλεόραση. Συγνώμη δηλαδή κύριοι, αλλά πόσοι ζείτε χωρίς αυτήν; Εντελώς εννοώ και όχι “για να παίζει τα dvd”, “για το σαλόνι” ή “για τους φίλους”. Ντιπ.

Δεχτείτε το πώς η τηλεόραση αποτελεί ένα από τα βασικά έπιπλα του σπιτιού. Αφού εμένα η μάνα μου, το πρώτο που με ρώτησε όταν άνοιξα σπίτι (αν και για το δικό μου σπίτι, μετά κατάλαβε η μάνα μου ότι η έκφραση “άνοιξα” ήταν ατυχής) ήταν πού θα πάμε να πάρουμε πλυντήριο, κουζίνα, τηλεόραση, μίξερ. Προσέξτε τη σειρά. Το ένα πλένει, το άλλο μαγειρεύει, το άλλο σε κοιμίζει και το άλλο σε ξυπνάει. Αυτά είναι ένα νοικοκυριό για τη μάνα μου.

Οι της δικής μου γενιάς – και οι λίγο πιο πίσω και μπρος – μεγαλώσαμε με την τηλεόραση. Άσχετα αν έχω φτάσει στο σημείο να τη μισώ θανάσιμα. Αλλά όχι στο δικό μου σπίτι. Ξέρω τι θα δω, πότε θα το δω και για ποιο λόγο (συνήθως για να κοιμηθώ, να ξυπνήσω φορτσάτη και να φύγω τρέχοντας για το γραφείο - μόνο ο Αυτιάς το καταφέρνει πιο γρήγορα απ΄όλους - και για να ρίξω καντήλια).

Στων αλλονών τα σπίτια είναι που με φρικάρει αυτό το ρημαδοέπιπλο. Όταν ας πούμε μια βόλτα στα πεθερικά μου καταλήγει να προσπαθώ να τους καθησυχάσω ότι δε με κυνηγάνε παιδεραστές και ανθρωποφάγοι στο ίντερνετ, όταν μια βόλτα σε συγγενείς καταντά να ξημεροβραδιάζεσαι να εξηγείς ότι δεν είμαστε εξωγήινοι και πως οι Έλληνες είναι το ίδιο μαλάκες με όλους τους άλλους και όταν χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η μάνα μου να με προειδοποιήσει για τον σεισμό 10 ρίχτερ που θα γίνει αύριο στις 4 με επίκεντρο προφανώς το σπίτι μου ή το δικό της. Κι όταν τη ρωτάς ποιος το είπε, να σου λέει ο Παπαδόπουλος. Και να της λες ποιος είναι αυτός ο γαμίκουλας σεισμολόγος ρε μάνα και να σου απαντάει φυσικότατα, σιγά που θα ήταν τσαρλατάνος σεισμολόγος! Ιστορικός είναι ο άνθρωπος (τώρα τελευταία αυτοί οι ιστορικοί ή που θα είναι άχρηστοι ή που θα τους βάζουμε στο τέλος να μας κάνουν εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς).

Το πρόβλημα δηλαδή δεν είναι τι κακό θα μου κάνει η τηλεόραση κι αν μου λέει μαλακίες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι μια η κλιμακτήριος, μια το πάρκινσον, μια το Αλζχάιμερ, έρχεται τώρα και η τηλεόραση, ε, μην νομίζετε ότι έχω και τόσο μεγάλο σόι, οι μισοί το έκαψαν τελείως. Πας μια ρημαδοεπίσκεψη και έχεις να κάνεις με πιστά αντίγραφα του Κακαουνάκη, του Τράγκα, του Κουίκ και του Λιακό. Α, και της Μενεγάκη. Χωρίς τα βυζιά. Εκεί που πραγματικά χρειάζεσαι τηλεκοντρόλ, εκεί είναι που δεν το ΄χεις. Βασικά, ούτε διαφημίσεις για κατούρημα δεν έχεις.

Η τηλεόραση είναι έπιπλο, πάει και τελείωσε. Άλλοι το θεωρούν μπανάλ, άλλοι πρακτικό και άλλοι τόσο γαμάτο που δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από πάνω του. Είτε επιλέξεις να διακοσμήσεις το σπίτι σου με δαύτο, είτε να το αγνοήσεις, είσαι υποχρεωμένη να συζητάς γι΄αυτό, όπως και για τις κουρτίνες του σαλονιού και τα πετσετάκια στο σερβάν. Η μόνη διαφορά με το έπιπλο αυτό, είναι ότι σύμφωνα με την μόδα Άνοιξη – Καλοκαίρι 2007, ο εγκεφαλός σου πρέπει απαραιτήτως να έχει ούγια ελληνική για να σου ταιριάξει το σετάκι.











Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...