Τετάρτη, 30 Μαΐου 2007

OH, SO AM I…





Good or Bad?

The way that things did turn out
I did only make you sad
Could only awake your anger
I could only make you mad
Now it's like I said
That spirit, it's now dead.


Oh, oh, oh, majesty…
(Majesty – Madrugada)


Hints: I’m going to Greek Bloggers Camp, I’m not convinced homeopathy works, I hate vanilla ice cream, I like porn, I work in the Advertising Industry, and so many more… “that will only make you mad/sad”…

Like I said…

Oh so am I, Good or Bad?









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 29 Μαΐου 2007

BEST MUSIC TRIP EVER





Μετά από πολλά πολλά χρόνια, ξεκίνησα για τη δουλειά χωρίς αυτοκίνητο.

Αιγάλεω – Παλλήνη, με μπόλικο περπάτημα, με ολίγη από λεωφορείο, με ό,τι κουκουρούκου chataki με γιαγιάδες και απορημένους συνταξιδιώτες, με τις γνωστές κακές μυρωδιές…

…έκπληκτη όμως διαπίστωσα, πως όλα έμοιαζαν τόσο πολύ όμορφα…

…αιτία ένα τοσοδούλικο mp3 player που είχα να ακούσω έτσι μουσική, από την εποχή των walkman, με μουσικές τέρμα να γεμίζουν τον εγκέφαλο και τις μπαταρίες μου, με ήχους που μου έφτιαξαν τη μέρα και με έκαναν να περιμένω πώς και πώς την βραδινή διαδρομή επιστροφής, ετοιμάζοντας τη νέα playlist…









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2007

SIMILIA SIMILIBUS CURENTUR




Η διπλή τυφλή κλινική δοκιμή απαιτεί να χορηγείται το ίδιο φάρμακο σε όλους τους ασθενείς, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στην ομοιοπαθητική, η οποία θεωρεί τον κάθε ασθενή ξεχωριστό και θεραπεύει τη δική του νόσο. Έτσι, δεν είναι εύκολο να υπάρξουν διπλές τυφλές κλινικές δοκιμές. Υπάρχουν όμως μελέτες που καταδεικνύουν την αποτελεσματικότητα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων”. Πηγή.


Εξπλανασιόν: Αν δηλαδή κάποιος έχει σύφιλη, η δικιά του σύφιλη δεν θα είναι ίδια με κανενός αλλουνού τη σύφιλη, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τεστάρουν τα αποτελέσματα των φαρμάκων.

Αφού όμως η κάθε σύφιλη δεν μοιάζει με κανενός αλλουνού, πώς δηλαδή ξέρετε ότι πρόκειται για σύφιλη και όχι ας πούμε, για βαριά κατάθλιψη με ολίγο από aids και τρία καβλόσπυρα?

Και αφού δεν είναι ίδιες οι νόσοι, πώς γίνεται και τα συμπτώματα μοιάζουν τόσο διαολεμένα μεταξύ τους;

p.s. Και για να ρωτήσω και τίποτα τσι προκοπής… και αφού τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια (σε ελάχιστες δόσεις) αν δίνω κάθε μέρα σε έναν ομοιοπαθητικό γιατρό ομοιοπαθητικά φάρμακα, πότε θα γίνει συμβατικός γιατρός; :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ: GTPK




Λογικά αν είσαι γύρω στα 17 αυτή την εποχή, την πούτσισες. Πρέπει να ξημεροβραδιάζεσαι πάνω από ηλίθια και παράλογα βιβλία, - πράγμα που θα έπρεπε να το είχες ήδη κάνει εδώ και μια ολόκληρη σχολική χρονιά αλλά ναι, υπάρχουν πολύ καλύτερα πράγματα να κάνεις στα 17 σου, ή μάλλον υπάρχει τουλάχιστον ένα καλύτερο πράγμα να κάνεις στα 17 σου, αντί να τρέχεις σε χαζοεξετάσεις.


Κι άμα τα καταφέρνεις στους βαθμούς, τζετ. Αν όμως είσαι τόσο σκράπας όσο ήμουν εγώ, πιθανόν αυτή να είναι η χειρότερη περίοδος της ζωής σου. Να πρέπει να αποστηθίσεις ό,τι προλαβαίνεις μέχρι τις εξετάσεις, να ξέρεις ότι θα αποτύχεις σιγουρότατα και να μην έχεις την παραμικρή ιδέα τί στο διάολο «θα γίνεις όταν μεγαλώσεις... oops λάθος, τί θα γίνεις ακριβώς ΤΩΡΑ».

Ακόμα χειρότερα; Να ξέρεις επακριβώς τί θέλεις να γίνεις αλλά να μην υπάρχει καμία περίπτωση στον κόσμο να συγκεντρώσεις ποτέ τα κωλομόρια ή να είναι πολύ ακριβές σπουδές για να πας σε ιδιωτικό. Κι εσύ να μην θέλεις τίποτε άλλο να σπουδάσεις αλλά για τα μάτια του κόσμου (οκ, και των γονιών σου) να πρέπει να συνεχίσεις να ρημαδοδιαβάζεις, να τρως όλες αυτές τις δυναμωτικές μαλακίες που σε μπουκώνει η μάνα σου, να μην επιτρέπεται να λιώσεις στο σεξάκι που μόλις ανακάλυψες (νταξ άργησες σε σχέση με τ΄αγόρια, αλλά βρήκες κι εσύ την εποχή να ανακαλύψεις ένα από τα σημαντικότερα πράγματα της ενήλικης ζωής σου), να πρέπει να αποστηθίσεις κεφάλαια ηλιθιότητας που δεν καταλαβαίνεις ή αρνείσαι να καταλάβεις και κάπου γύρω στο Σεπτέμβριο να πάρεις «καινούργιες αποφάσεις» για όλη σου τη ζωή. Τουτέστιν, είτε να ξαναδώσεις Πανελλήνιες ή να πιάσεις καμιά κωλοδουλειά για να πληρώσεις την ιδιωτική σχολή ή να πιάσεις καμιά κωλοδουλειά πίριοντ. Παλιοκατάσταση.

Επειδή λοιπόν η φάση είναι δώρο - άδωρο και επειδή δεν πρόκειται να ζήσεις δεύτερη φορά (τα ΄παμε, τα ξαναλέμε, όταν πεθάνεις - που θα πεθάνεις - θα σε φάνε τα σκουλήκια) κι επειδή έχω σκυλομετανιώσει για άπειρα θεματάκια - και θα το λέω και θα το φωνάζω, δεν είναι ντροπή να μετανιώνεις - αν μπορούσα να γυρίσω πίσω θα έκανα τα πράγματα πολύ πολύ διαφορετικά. Τα μόνα που θα κράταγα θα ήταν τα γκομενιακά μου (εκτός από έναν αρχιμαλάκα που τα ΄χα ένα χρόνο στο γυμνάσιο αλλά τεσπα έμαθα από νωρίς πόσο αρωστημένο πράγμα είναι η ζήλια, οπότε θα τον κρατούσα χατηρικά αλλά για ένα δίμηνο το πολύ. Δεν αντεχόταν για παραπάνω με τρίποτα).

Γουέλ, ένα το κρατούμενο, δεν θα υπήρχε καμία περίφτωση να παρατούσα τα Γαλλικά μου. Μη σου πω ότι θα μάθαινα και Γερμανικά όπως τ΄αδέλφια μου και δεν θα έστηνα ομηρικούς καυγάδες για το «πόσο χοντροκομμένοι είναι οι Γερμανοί» και ότι «εγώ θέλω να μάθω αληθινές γλώσσες και όχι γλώσσες που ροχαλίζουν». Ούτε θα χασκογέλαγα όταν όλοι στο σπίτι μιλούσαν γερμανικά κι εγώ σνόμπαρα σαν το χαζό δείχνοντας με το δάχτυλο αλλά μαθαίνοντας μετά ότι με κοροίδευαν πίσω από την πλάτη μου οικογενειακώς τα σκουλήκια. Ναι, βλαμένα, έμαθα τί είναι «σάιζερ».

Άλλο σημαντικό βήμα, δεν θα έδινα ποτέ Πανελλήνιες στην κατάστασή μου. Λέγοντας «κατάσταση» εννοώ το χάλι μου (δηλαδή βαθμολογία από 19 και κάτω. Βασικά 15 και κάτω ήταν, αλλά και οι μέχρι το 19 δεν είχαν καμιά καλύτερη τύχη). Άσχετη σε όλα τα μαθήματα πέρα από σκόρπια πράγματα εδώ κι εκεί, που έπιανα κατά τύχη στον αέρα όταν δεν σκεφτόμουν γκόμενους ή όταν βαριόμουν να γράψω σκονάκια. Κι όλα αυτά προτού ανακαλύψω το σεξ. Μετά, το μυαλό μου ένα τεράστιο κρεβάτι.

Το λοιπόν, αυτό που θα ΄κανα ασυζητητί, θα ήταν να πάρω το μωρό μου και να τρέξουμε στα εξωτερικά. Οπουδήποτε. Μακριά. Έξω. Σε μια χώρα που θα επιτρεπόταν να σπουδάσεις αυτό ακριβώς που θέλεις με λογικά λεφτά, χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις και ας έπρεπε να δουλέψουμε (αφού αυτό κάναμε κι εδώ). Αλλά θα ζούσαμε κάθε δευτερόλεπτο μαζί (ήταν αφόρητο τότε να πρέπει να είμαστε μακριά ο ένας απ΄τον άλλο) και θα σπουδάζαμε και οι δύο επακριβώς τα όνειρά μας. Ατόφια. Όχι μισά, όχι καθόλου ή ξημεροβραδιάζοντας πάνω από ανούσια βιβλία, όχι με χαζές εξετάσεις που θα ΄πρεπε στην καλύτερη να πιάσεις γκόμενο τον καθηγητή για να σε περνάει τα εξάμηνα, όχι με ηλίθιες κομματικές οργανώσεις που θα ΄πρεπε να πουλήσεις τις ιδέες σου για να σου δίνουν τα θέματα των εξετάσεων.

Πιθανόν να μην τα καταφέρναμε. Αλλά τουλάχιστον θα είχα μάθει αυτό που ήθελα, θα είχα γλιτώσει όλες αυτές τις ηλίθιες σχολές, πληρωμένες με κόπους χρόνων για να πάρω ένα πτυχίο που οι μαλάκες ακόμα να αποφασίσουν αν είναι αναγνωρισμένο και τελικά να καταλήξω μετά από δεκάδες διαφορετικά επαγγέλματα, να βρω τώρα τί θέλω να κάνω. Έχασα με τις μαλακίες τους τουλάχιστον μια δεκαπενταετία και κανένα λαμόγιο δεν πρόκειται να μου τα δώσει πίσω. Κι ας μου τα χρωστάνε. Και σε μένα, αλλά και σε δεκάδες παιδιά που έστειλαν εδώ κι εκεί, σε ό,τι άσχετη σχολή μπορείτε να διανοηθείτε, μακριά απ΄τους μεγάλους μας έρωτες (που ηλιθιωδώς ο έρωτας θεωρείται δευτερεύουσα προτεραιότητα σ΄αυτήν την ηλικία από άπαντες τους ενήλικες), για να καταλήξουμε ΟΛΟΙ μια εντελώς χαμένη γενιά αν κρίνω απ΄τα τωρινά χάλια μας. Εντελώς όμως. Με όνειρα που δεν τολμήσαμε καν να ξεστομίσουμε, με σπουδές που ποτέ τελικά δεν κάναμε και με υποχρεώσεις που ξεκίνησαν ακριβώς την εποχή που είπαμε μήπως ξανακυνηγήσουμε τα όνειρά μας.

Οι Πανελλήνιες για μια μέτρια ως κακή μαθήτρια σαν κι εμένα ήταν και είναι ο καλύτερος τρόπος να χάσεις τον πολύτιμο χρόνο σου, να κάνεις εκπτώσεις στα όνειρά σου και να δεχτείς ένα εντελώς παράλογο σύστημα αξιών για το ποιοί αξίζουν και ποιοί όχι. Όλοι αξίζουμε. Απλά, σε διαφορετικά πράγματα. Ούτε ένας δεν αξίζει λιγότερα πράγματα απ΄αυτά που ονειρεύτηκε αν θέλει να τα κυνηγήσει. Καμμία Πανελλήνια εξέταση δεν είναι σε θέση να το αποφασίσει αυτό και κανένας καμμένος δεν έχει δικαίωμα να σε ταξινομήσει έτσι απλά, στην σχολή που βάσει κωλομορίων «δικαιούσαι».-

Α, και ψιτ.. μην ακούσω πάλι μαλακίες ότι θα αυτοκτονήσετε αν δεν περάσετε. Συνέλθετε ρε χαζά. Ούτε για φτύσιμο δεν είναι οι Πανελλήνιες, όχι για κοτζάμ αυτοκτονία. Όχι για τη μία και μοναδική ζωή σας. Σιγά το δύσκολο δηλαδή, να αποτύχεις στις Πανελλήνιες!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2007

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΕ,




Ευχαριστούμε θερμά για τις συμβουλές και τη σοφία που στάζει ο λόγος σας αλλά προφανώς το ιντερνέτ (sic) γύρισε τούμπα και είναι έτοιμο να πέσει και να σας πλακώσει. Τα άπειρα συνωμοσιολογικά σκουπίδια από site που έχετε μεταφέρει στα βιβλία σας, μου λένε ακριβώς αυτό: το διαδίκτυο σας χρησιμεύει μόνο όταν πρόκειται να βγάλετε λεφτά. Όταν χάνετε λεφτά, είναι κακό και καρακατασίγουρα έρμαιο της Νέας Τάξης Πραγμάτων (sic).


Εκεί που θα σταθώ φυσικά, είναι στο βασικό επιχείρημά σας: Όσοι σας «επιτίθενται» (=σάτιρα) για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσω διαδικτύου, «τα παίρνουνε». Δεδομένο, για το κεφάλι σας.

Ερώτηση: Πού ζείτε;

Απάντηση: Σε ένα παράλληλο σύμπαν με τους εξής νόμους και κανόνες:

-Εγώ μπορώ να χώνω (πανελλαδικά μέσα από τηλεοπτικό κανάλι με τις ώρες) σε αλλόθρησκους, αλλοεθνείς και οτιδήποτε άλλο εκτός από Έλληνας με την διεστραμμένη έννοια του όρου (Πελάτης των εκδόσεων Λιακόπουλος, dna, άμεση καταγωγή από ιδεατό όργιο μεταξύ Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Αφροδίτης, Δία - και όλης της αφρόκρεμας των αρχαίων ελλήνων και της μυθολογίας συμπεριλαμβανομένης), ενώ κανείς δεν επιτρέπεται να το κάνει σε μένα.

-Η συνεχόμενη κατασυκοφάντηση του Πούτιν, δεν πιάνεται. Γιατί εγώ δεν τα παίρνω από τους εχθρούς του. Τα παίρνω μόνο από τα βιβλία μου, που φυσικά τον κράζουν ασύστολα αλλά έχουν διδακτικούς σκοπούς. Αφήστε που παράγω και πολιτισμό γιατί ο Έλληνας επέστρεψε στο βιβλίο.

- Οι δικές μου εμμονές με όλα αυτά τα απίθανα όντα (εξωγήινοι, βρυλ, εσωγήινοι, προσθέστε ό,τι σκουπίδι κυκλοφορεί σε site) δεν πιάνονται. Γιατί εγώ τα λέω στην τηλεόραση επώνυμα και αυτό είναι από μόνο του και γαμώ τα αθωωτικά. Αφήστε που βγάζω και λεφτά και λέγομαι «εκδότης», τα οποία για τις σημερινές αξίες της Ελλάδας μας είναι κίλερ κίλερ κομπινέισον. Και σε φωνάζουν κιόλας στις ειδήσεις να σχολιάσεις τα πολιτικά δρώμενα. Σκίζω λέμε!

-Το άλλο; Δεν έχω ακούσει ποτέ δημοσιογράφο, κανάλι, εκδότη και δημόσιο πρόσωπο τέλος πάντων, να τα παίρνει. Αυτά τα κάνουν μόνο οι ανώνυμοι εμμονικοί bloggers που κράζουν εμένα και άλλους ευηπόληπτους (με λεφτά + εκδότες).

-Bottom line: Το ιντερνέτ (sic) πρέπει να μείνει ως έχει: ωκεανός χρήσιμων και κερδοφόρων συνομωσιολογιών, παιχνιδάκια να παίζουν τα παιδιά μας, επώνυμα blog που να γράφουν σοβαρά πράγματα (για τον Πούτιν και τους κωλοεβραίους) και ανώνυμα blog (γιατί είμαι υπέρ της ανωνυμίας) που να γράφουν αθώα ημερολογιάκια και αν παρεκκλίνουν να τους σούρνουμε στα δικαστήρια «για το καλό του ιντερνέτ».

Πηγές: Αυτό το γλυκούτσικο και συμβουλευτικό προειδητικοποιούλι βιντεάκι.

Ιστορικό: Το επερχόμενο δικαστήριο εναντίον του Αντώνη Τσιπρόπουλου που για όσους δεν γνωρίζουν έκανε το εξής: Έστησε μια μηχανή που διάβαζε τους τίτλους και τις πρώτες γραμμές όλων των άρθρων των blogs. Ένα από τα blog (που λέγεται funel) ήταν θεματικό και σατιρικό του κυρίου Λιακόπουλου (ξέρετε κύριε Λιακόπουλε τι σημαίνει θεματικό blog και ποια η διαφορά του από την εμμονή;;; ). Μόλις εμφανίστηκε το funel στο site του Τσιπρόπουλου και επειδή κανείς δεν ξέρει ποιος είναι, η λύση δόθηκε. Κατόπιν μήνυσης του κυρίου Λιακόπουλου, επενέβη εισαγγελέας, ο Τσιπρόπουλος πήγε με χειροπέδες αυτόφορω, ενώ του κατασχέθηκε ο σκληρός του δίσκος που ήταν η επιχείρησή του. Και τώρα, δικάζεται γονατισμένος οικονομικά και ηθικά (πάνω από χρόνο χωρίς δουλειά) γιατί φιλοξένησε στο site του ένα blog που δεν άρεσε στον κύριο Λιακόπουλο. Και όλα αυτά επειδή ο funel είναι ανώνυμος, επειδή οι αρχές δεν έχουν ιδέα τί κάνουν τα site όπως του Τσιπρόπουλου και επειδή θεωρείται προσβολή αυτό που έκανε ο funnel και όχι αυτό που κάνει ο Λιακόπουλος καθημερινά απ΄το κανάλι και τα βιβλία του (βλέπε παράλληλο σύμπαν παραπάνω). Δείτε εδώ την εξέλιξη.

P.S.: Μετά λύπης μου παραδέχομαι ότι το internet δεν είναι ηθικό και αγγελικά πλασμένο. Αλλά έλεος που θα μας φιμώσετε όλους επειδή υπάρχουν και οι διεστραμμένοι. Άλλωστε, για τους ηλίθιους νόμους της έξω κοινωνίας, κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή από Ανθρώπους Με Φοβερή Ιδέα Για Τον Εαυτό Τους. Δε χρειαζόμαστε κι άλλους ηλίθιους νόμους για τους Ανθρώπους Με Φοβερή Ιδέα Για Τον Εαυτό Τους Που Μόλις Ανακάλυψαν Το Ιντερνέτι.










Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2007

DO





SIGN.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

DEEP INSIDE




Αυτή η τρέλα με το εύκολο και γρήγορο αδυνάτισμα πρέπει κάποτε να εκλείψει. Το ξέρω ότι είναι σκατά φάση να πρέπει να χάσεις δυό ανθρώπους από πάνω σου για να καταφέρεις να μοιάζεις με τα εντελώς ηλίθια πρότυπα για να αρέσεις, αλλά φταίμε κι εμείς. Δέκα χρόνια φουρνάρισσα, κάτι αποκόμισα απ΄όλα αυτά. Έχω δει άπειρες περιπτώσεις και όοολες βιάζονταν. Τους έλεγα μπάστα ρε παιδιά, δεν πήρατε τόσα κιλά σε ένα μήνα, πώς θέλετε να σας τα βγάλω τόσο γρήγορα; Η διαφήμιση έτσι λέει, μου έλεγαν.


Ό,τι περίπτωση είχα, βιαζόταν του σκοτωμού. Κατά ένα 90% ο λόγος ήταν προφανής. Βιάζονταν τόσο, διότι μου τις έφερναν σηκωτές. Ναι, δεν έρχονταν ποτέ μόνες. Τρελαμένες μαμάδες που ήθελαν να παντρέψουν τις γεματούλες κόρες τους, αρραβωνιαστικοί που «δεν σε παντρεύομαι έτσι», σύζυγοι που «κοίτα πώς κατάντησες» και το ακόμα πιο συνηθισμένο, οι αόρατοι εραστές. Αυτοί που κατοικούσαν μόνο στο μυαλό τους καμιά δεκαετία, τις είχαν στοιχειώσει κυριολεκτικά και τις έβαζαν έμμεσα να κάνουν τα πιο απίθανα πράγματα.

Απ΄τις πιο χαρακτηριστικές φάσεις, όταν μέναμε μόνοι με τον εκάστοτε συνοδό και άρχιζαν οι επεξηγήσεις: «της μιλάω έτσι για να ξεκουνηθεί», «μη φοβάσαι, δεν πληγώνεται αυτή, είναι χοντρόπετση», «στο λέω, αν δεν αδυνατίσει θα την παρατήσω», «άμα συνεχίσει έτσι θα μας μείνει στο ράφι, κι όχι τίποτ΄άλλο αλλά δεν θα την χωράει κιόλας» και άλλα στοργικά. Όλες είχαν ένα deadline για να παραδώσουν τον νέο τους εαυτό και η διαφήμιση ερχόταν γάντι: εύκολα και γρήγορα.
Χθες βράδυ έβλεπα το όλο κύκλωμα πίσω από τις επεμβάσεις δακτυλίου και πόσο τα παίρνουν οι γιατροί και πόσο πληρώνουν το κεφάλι για να τους πας πελάτη και πόσο εμπόριο έχει γίνει όλο αυτό… και απογοητεύτηκα. Είδα και συγγενείς να εξιστορούν πώς πέθαναν κάποιες γυναίκες από αυτές τις επεμβάσεις. Τα ίδια και τα ίδια. Πριν λίγο μου έλεγε μία συνάδελφος πόσο τσαντίστηκε ο διαιτολόγος της που αρνήθηκε να πάρει τα χάπια που της πρότεινε. Μαλάκες πού πάμε;


Μερικές βδομάδες πριν, έκοψα πάλι τα μαλλιά μου πολύ κοντά (ως συνήθως). Άρχισαν πάλι τα σχόλια «σε αφήνει ο άντρας σου;», «έχασες τη θηλυκότητά σου, μα δεν το σκέφτηκες καθόλου», «καλά πώς τόλμησες κάτι τέτοιο;» κι έλεγα δε μπορεί, θα υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που δεν τα παίρνει όλα αυτά τόσο πολύ σοβαρά. Αν ένα μάτσο τρίχες γίνεται μεσανατολικό για ένα ζευγάρι, φαντάζομαι τι θα είναι μερικά γραμμάρια λίπους.

Μαλλιά έβγαζε τότε η γλώσσα μου να ξεμοναχιάζω πελάτισσες και να προσπαθώ να καταλάβω αν οι ίδιες θέλουν ν΄αδυνατίσουν ή απλά έρχονται επειδή πιέστηκαν. Και δεν μιλάμε για παχύσαρκες που λες, πάει στο διάολο είναι θέμα υγείας, μιλάμε από πέντε μέχρι δέκα, άντε δεκαπέντε κιλά παραπάνω. Σε μερικές μάλιστα τους πήγαιναν τα κιλάκια αλλά θα έτρωγα γερό βρίσιμο απ΄τ΄αφεντικά αν ξεστόμιζα τίποτα τέτοιο. Τους έλεγα λοιπόν ότι αν δεν το πολυθέλουν οι ίδιες, τσάμπα κόμπος και ταλαιπωρία να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν το σώμα τους όποτε καβλώσει στους γύρω να μοιράζουν deadlines. Χώρια που το σώμα τους είχε κρεμάσει απίστευτα από τα βάλε – βγάλε δεκάκιλα. Τίποτα αυτές. Είχαν πείσει τον εαυτό τους ότι ήταν δική τους η απόφαση. Και φυσικά, έχαναν ό,τι έχαναν (ή αν δεν, έριχναν το φταίξιμο σε εμάς) και μετά από ένα μήνα ξανά μανά.

Ε λοιπόν έχω φτάσει στο σημείο όταν βλέπω μια γυναίκα να ξέρω σχεδόν αμέσως τους λόγους που θέλει να αδυνατίσει και αν θα τα καταφέρει. Κι αυτό δεν είναι τίποτα πυρηνική φυσική, απλά πράγματα είναι. Αρκεί να παρατηρήσεις παραδίπλα τον σύζυγο. Δεν υπάρχει τίποτα που να εγκρίνει πάνω στη γυναίκα του. Τα κιλά, τα μαλλιά, τα ρούχα, τα λόγια. Τίποτα. Και λες, ρε μαλάκες γιατί τις παιδεύετε έτσι; Αφού δεν γουστάρετε, τι στο διάολο θα κερδίσετε αν τις στέλνετε από χασάπη σε χασάπη;

Και μετά βλέπεις και τις γυναίκες τους. Δεν υπάρχει τίποτα που να κάνουν και να μην ελπίζουν να τους κερδίσουν. Ακόμα και η παραμικρή ανάσα είναι μια προσπάθεια να πάρουν αποδοχή. Και λες, βρε χαζές τι το παιδεύετε; Ακόμα και μοντέλα να γίνετε, όλο και κάποια άλλη καλύτερη θα βρουν να σας συγκρίνουν. Αφού δεν γουστάρουν και κάνει μπαμ από χιλιόμετρα. Τι θα κερδίσετε αν παίζετε με την υγεία σας αντί να βρείτε έναν άνθρωπο που να νοιάζεται για εσάς;

Και μετά έχω στο γραφείο και το μαλακισμένο το καβλοράπανο που καταφέρνει κάθε μέρα να κάνει τα νεύρα είκοσι ανθρώπων μπριζόλες. Άπειρα τηλεφωνήματα με το ίδιο και απαράλλαχτο θέμα: γυμναστήρια, χαλάρωση στους προσαγωγούς, διαιτολόγοι, ινστιτούτα, σολάριουμ… και ένα κάρο κατεστραμμένες σχέσεις. Έτσι. Επειδή έχει νεύρα. Επειδή έχει νεύρα απ΄τη δίαιτα.

Λέω να πάρω κάνα παγωτοπεντόκιλο αυτό το μήνα. Έτσι. Για να της σπάσω τα νεύρα.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 13 Μαΐου 2007

ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ



Άκουσα ότι η Μπακοδήμου είπε «καλή επιτυχία Μακεδονία» και τώρα έχει χοντροπροβληματάρα λέει, γιατί δε φτάνει που αυτό που είπε ήταν αντεθνικό αλλά πληρώνεται και από κρατικό κανάλι, από εμάς δηλαδή. Κι ας είπε συγνώμη μετά από λίγο, που φυσικά δεν πιάνεται, γιατί ο τζορτζ το λέει «φρουδικό» και χοντρικά σημαίνει ότι βρίσκεται όξω όξω στον εγκέφαλό της και θα ΄σκαγε αν δεν το πέταγε.

Σειρά είχαν οι υπόλοιποι φρουδικοί. Απ΄αυτούς που ο εγκέφαλός τους έχει μαζέψει πολύ πράγμα όξω όξω και ό,τι σου λένε, βγαίνει κατά σειρά προτεραιότητας. Απ΄το πολύ στριμωξίδι. Τα ΄χουν όλα όξω όξω και ο υπόλοιπος εγκέφαλος κενός. Ενημερώθηκα λοιπόν, πως απαγορεύεται να κάνεις λάθος όταν μιλάς δημόσια για ένα τόοοοσο μεγάλο θέμα. Δηλαδή θέτε να μας πείτε πως κάποια πράγματα δε τα λες στην τηλεόραση άμα έχουν να κάνουν με το εθνικό συμφέρον ή με τα ιερά και όσια (όπου «ιερά και όσια» ό,τι πιστεύει ο παπα τσάκαλος); Ή ότι άμα κάτι είναι κρατικό που το πληρώνουμε εμείς, πρέπει να είναι ά-ψο-γο και σύμφωνο με το εθνικό αίσθημα;

Προφανώς τα μετράνε κάπως έτσι: δε μπορείς να πεις «καλή επιτυχία Μακεδονία» αλλά μπορείς να πεις «ο δράστης προφανώς ήταν Αλβανός», «τα δικά μας (γαλάζια) παιδιά», «ο Έλληνας γεννιέται δε γίνεται», «η ομοφυλοφιλία είναι κουσούρι» κ.α. . Επίσης, άνετα θα δεις μεσημεριανή εκπομπή να κάνει «σοβαρή» έρευνα για τον Άλεξ αλλά θα φρικάρεις άμα σε κράξουν τα ξένα κανάλια γι΄αυτό. Μπορείς να προβάλλεις ολημερίς τα παιδιά των τουριστών που πέθαναν από κακοσυντήρηση του κλιματισμού όταν έκαναν τουρισμό στην Ελλάδα, αλλά θα βγεις να τους κράξεις άμα τολμήσουν να δυσφημίσουν στον ξένο Τύπο τον τουρισμό μας που «κατά τ΄άλλα είναι άρτιος» . Άσχετα αν οι έρμοι οι γονείς ακόμα προσπαθούν να μπει σε όλα τα ελληνικά ξενοδοχεία ανιχνευτής διοξειδίου ή πώς λέγεται αυτό το ρημάδι.

Όλα τα παραπάνω φυσικά, ήταν απλά παραδείγματα. Δεν είναι και τόσο σοβαρής σημασίας όσο το «Μακεδονία» που κηλίδωσε τους αγώνες τόσων χρόνων και που μας ρεζίλεψε σε όλα τα πλάτη και μήκη της... Γιουροβίζιον. Ανήκουστο!

Φαντάζομαι πως την κυρία Δρούζα - που επίσης την πληρώνουμε απ΄την τσέπη μας - την έχετε εικόνα γιατί δεν έχει πει ακόμα «Μακεδονία». Μόνο «φραπελιά». Κι ας στέλνει εξώδικα αντί για «συγνώμη».

Κρα ρε!







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 12 Μαΐου 2007

A BEAUTIFUL DAY





Αυτή η ζωγραφιά είναι της Μάρως. Είναι η κόρη του Δημήτρη και της Λουΐζας που ζωγράφισε το εξώφυλλο του βιβλίου τόσο πολύ όμορφα, σχεδόν συγκινητικά όπως μόνο ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να κάνει. Ο μπαμπάς της, ένας τυχεράκιας χαζομπαμπάς, το έβαλε μεμιάς στο blog του. Κι εγώ έμεινα άφωνη. Το ταξίδι όμως της ζωγραφιάς της Μάρως, δεν σταματά εδώ. Η μαμά Λουΐζα, την έβαλε σε ένα ντοσιέ, πήρε το πρώτο καράβι και ήρθε στην παρουσίαση του βιβλίου για να μου την φέρει... απ΄την Μύκονο!


Όχι, πείτε μου πώς αντιδρά κανείς σε κάτι τέτοιο… ή πώς θα μπορούσα ποτέ να τους ευχαριστήσω και να είναι αρκετό... πόσο λίγη νοιώθω… Ήταν η πιο όμορφη έκπληξη που μου έχει κάνει ποτέ κανείς. Ευχαριστώ παιδιά και να μου φιλήσετε την κούκλα σας. Να πείτε στη Μάρω να με περιμένει. Έχω κι εγώ ένα δώρο για κείνη.

Η φίλη μου η Κατερίνα ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη για το γεγονός. Σαφώς και το συνδύασε με γκομενιακά, αλλά δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην είναι δίπλα μου. Όπως πάντα, άλλωστε. Οι γονείς μου, οι φίλοι μου, οι διαδικτυακοί δικοί μου άνθρωποι, εκείνοι που συνομιλούσα κοντά δυό χρόνια και δεν είχα δει ποτέ τα όμορφα μάτια τους, κάποιες ντροπαλές καρδούλες που μου είπαν ψιθυριστά το ψευδώνυμό τους… (δεν θα πω ποιοι ήσασταν, θα σεβαστώ την ανωνυμία σας, αν και θέλω να το φωνάξω), οι συνάδελφοί μου, η Νίνα φρεσκοεγχειρισμένη… όλοι ήταν εκεί. Έδωσα και πήρα τόσες αγκαλιές, που έχω και καβάντζα για το υπόλοιπο της ζωής μου…

Οι παρουσιαστές εντελώς άσχετοι… με αυτό που είχα στο μυαλό μου. Οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, ενώ νόμιζα ότι απλώς θα διαβάσει, έκανε έναν συγκινητικό πρόλογο του βιβλίου με τόσο όμορφα λόγια που δεν τα χωράει το κεφάλι μου. Και μετά προχώρησε στην ανάγνωση. Με είχε ρωτήσει από πριν τί κείμενα θα ήθελα να διαβάσει και της είπα να τα διαλέξει εκείνη. Της είχα εμπιστοσύνη. Και διάβασε δυό κείμενα που αγαπώ πολύ, ένα «καλό» νέο και ένα «κακό». Ήταν απίστευτο το συναίσθημα να ακούς τις λέξεις σου να διαβάζονται από ηθοποιό. Δεν μου είχε ξανατύχει. Νόμιζα η χαζή ότι τα κείμενα που παίζουν οι ηθοποιοί ήταν... άλλα. Με πιο πολλά σημεία στίξης ή emoticons ή παντομίμα, γι΄αυτό βγαίνουν τόσο ζωντανά. Ήταν σαν να μην τα είχα γράψει εγώ... σαν να μην τα ήξερα καθόλου. Αφού στο πρώτο κείμενο συγκινήθηκα και στο άλλο έβαλα τα γέλια με το αστείο ο μαλάκας. Το μεγαλύτερο ξάφνιασμα ήρθε, όταν είπε και τις «κακιές» λέξεις. Εκεί, τα ΄χασα εντελώς. Λένε «μη σε γαμήσω» σε παρουσίαση; Ε, λοιπόν λένε και δεν έφαγα ντομάτες! Ευχαριστώ Κωνσταντίνα, είσαι πολύ σπουδαίος άνθρωπος και δεν έχει καθόλου να κάνει με την παρουσίαση αυτό.

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος - Τετράδης, ήταν απλά συγκλονιστικός. Δεν μου ΄χει ξανατύχει με άνθρωπο αυτό το πράγμα. Τον γνωρίζεις, σου κάνει ένα τσαφ και τέλος. Είναι δικός σου άνθρωπος. Λέει δυό λέξεις και έχει χωρέσει ΟΛΟ το σύμπαν σου μέσα τους. Πώς το κάνει αυτό το πράγμα; Έγραψα ολόκληρο βιβλίο ο μαλάκας και δεν είπα ούτε το ένα εκατομμυριοστό απ΄ότι εκείνος το βράδι αυτό. Η μάνα μου, η γιαγιά, η πεθερά μου, οι φίλοι μου, δάκρυζαν, έκλαιγαν, άλλοι κρύβονταν, άλλοι έβγαιναν διακριτικά για τσιγάρο. Έκανα μεγάλο αγώνα να μην σηκωθώ και να τον βουτήξω. Έτρεμε ολόκληρος, έτρεμα κι εγώ και συνέχιζε να τρυπάει τις καρδιές όλων ανελέητα με λόγια που δεν έχω ξανακούσει. Οι δικοί μου άνθρωποι που δεν ξέρουν, ρωτούσαν ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος. Ο «βρωμοβασίλης μου» έλεγα και καμάρωνα όσο ποτέ. Χέστηκα για το βιβλίο Γιώργο. Αρκεί που σε γνώρισα. Να΄σαι καλά.

Ο Μάνος, τί να λέμε τώρα, έχει φάει τις απίστευτες χλαπάτσες εδώ μέσα και συνεχίζει να τα λέει με το όνομά τους, όλα. Ήταν εκεί. Πάλι δίπλα μου. Για πόσες φορές αυτός ο πιτσιρίκος (ναι, πιτσιρίκος) θα με ξελασπώνει ούτε που ξέρω. Μετά τον Γιώργο, ένας Μάνος ήταν ό,τι έπρεπε. Όπως το χωνευτικό αφού καταπιείς το αγριογούρουνο. Τόσο σημαντικός. Μάντεψε αμέσως ότι δεν μπορούσα ν΄αρθρώσω λέξη. Και τα΄πε εκείνος και για μένα. Κυρίως, σε ποιούς οφείλω όλα αυτά και έδειξε στον κόσμο την Μανίνα Ζουμπουλάκη. Και τότε η Μανίνα φώναξε το όνομα του Δημήτρη Γαλάνη που δεν μπορούσε να είναι εκεί. Έπαιζαν την κολοκυθιά μπροστά μου, θέλοντας ν΄αποποιηθούν το βάρος όλων αυτών που έχουν κάνει για μένα... τα τόσο πολύ σημαντικά πράγματα... κι εγώ ο μαλάκας, κουνούσα το κεφάλι. Λέξη δεν έβγαινε. Κι ο Μάνος ήταν εκεί, να λέει αστεία για να μη βάλω τα κλάμματα. Ευτυχώς για άλλη μια φορά με γλίτωσε. Ξέρω ότι δεν θα στο ξεπληρώσω ποτέ αλλά σ΄ευχαριστώ.

Τσαλάκωσα τις σελίδες με τον λόγο μου, τον έκρυψα στην τσέπη, πήρα το μικρόφωνο, είπα δυό ξερές λέξεις, έχωσα κι ένα ευχαριστώ, ενώ ήθελα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μπορούσα να πω ένα τσικ παραπάνω. Αλλά ήταν αδύνατο. Η ψυχούλα μου απέναντι να με κοιτάει βουρκωμένος, η μαμά παγωμένη, ο αδελφός μου γελαστός, η γιαγιά μ΄ανοιχτό το στόμα, όλοι οι φίλοι περίμεναν, κι εγώ μυρμηγκιασμένη από πάνω μέχρι κάτω.

Τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα, αρκεί να βρω λίγο χρόνο να τα επεξεργαστώ. Ειδικά τις αγκαλιές. Θα προσπαθήσω να το κάνω μέχρι τον Σεπτέμβρη που θα ανέβω Θεσσαλονίκη για την επόμενη παρουσίαση στα άλλα φιλλλλαράκια μου. Εκεί να δείτε αγκαλιές.

Το θέμα «βιβλίο» όμως, κλείνει εδώ. Στην σελίδα “da book” θα μπουν οι κριτικές όλων σας μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ ώστε να τα βλέπω και να μην ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου πόσο υπέροχοι άνθρωποι είσαστε. Το blog όμως αυτό, το άνοιξα για άλλους λόγους. Για να χώνω, να γελάω, να κράζω και να μοιράζομαι. Και μου έχει λείψει πολύ όλο αυτό. Έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε.

Το μπλογκάκι μου γίνεται πάλι η γωνίτσα μου και το λιμανάκι μου. Αφήστε που θέλω να μαλακιστώ λιγάκι. Βλέπω την άσπρη οθόνη αυτές τις μέρες και σπάω το κεφάλι μου «τί περιμένουν να γράψω» και πόσο «σημαντικά» κείμενα πρέπει να επινοήσω γιατί «τώρα τα πράγματα άλλαξαν» και άλλες κουλαμάρες... Τότε σιχτηρίζω και τα παρατάω. Να θέλεις να γράψεις χιλιάδες πράγματα και μετά να κάθεσαι να τα μετράς στο ζύγι: ένα κιλό διανόηση, τρία κιλά φιλοσοφία, μισό μπούτι τσαχπινιάς και ένα τσικ υψηλού χιούμορ. Να τ΄αφήσω;
Ε, λοιπόν, ξεχάστε το. Κουλαμάρες θα γράφω κι ας γελάω μόνη μου.


Τα σχόλια σ΄αυτό το ποστ θα παραμείνουν κλειστά γιατί δεν αντέχω άλλα καλά λόγια. Με τσακίσατε βλαμμένα. Και δεν έχω κι άλλα λόγια να σας λέω ευχαριστώ. Στέρεψα και νοιώθω ήδη τρομερά υποχρεωμένη.

Ευχαριστώ πολύ όοοοοοοολους...

...και καιρός για Serious Blogging! :D


Κυριακή, 6 Μαΐου 2007

Ους ο θεός αξίωσε...




Τον καιρό εκείνο που λέτε, οι θεικοί διαμεσολαβητές ήταν πολλοί και παντού. Τώρα, είναι τρίχες μπροστά τους. Μοναδικό σκοπό είχαν να επιβάλλουν τον λόγο του θεού και συνήθως οι απλοί άνθρωποι ακολουθούσαν. Τότε, υπήρχε στη γειτονιά μια «αγία». Κάτι σαν την Αγία Αθανασία του Αιγάλεω αλλά στο πιο κυριλέ: δεν είδαμε ποτέ τα βυζιά της. Πληρωνόταν όμως εξίσου ακριβά. Μπόλικοι τενεκέδες λάδι το μήνα και μόνιμη αυλή, καμιά εικοσαριά αγαθοβιόλες που την φρόντιζαν, την πρόσεχαν και εκτελούσαν χρέη οικιακών βοηθών. Όλες πάντα με σεμνή περιβολή, πιστές στα χρέη μιας αυλικού, μόνιμα σε νηστεία και διαρκώς στην εκκλησία ή στο σπίτι της «αγίας» (παρά στο δικό τους). Κοινώς, το κλασσικό προφίλ της αγαθοβιόλας.


Κάθε προσωπικό τους θέμα ήταν θέμα (βασικά) της «αγίας»: ποιόν θα παντρευτούν, τί δουλειά θα κάνει, πόση προίκα θα πάρουν (και πόση θα δοθεί στην «αγία»), πότε θα νηστεύουν και πότε είναι μέρα που επιτρέπεται το πήδημα (αν, δηλαδή). Φαίνεται τελείως κουλαμάρα αλλά αυτή η γυναίκα, ήταν για χρόνια ο αγάς της γειτονιάς. Ακόμα κι ο παπάς την έτρεμε. Για μας τότε, τα πράγματα ήταν απλά: ποτέ δεν παίζαμε μπάλλα μπροστά στο σπίτι της, ποτέ δεν κόβαμε κορόμηλα απ΄το δέντρο της και ποτέ δεν κρυβόμασταν στην αυλή της όταν παίζαμε κρυφτό. Μακριά κι αγαπημένοι. Το είχα τότε στο μυαλό μου, πως το σπίτι αυτό, φυλασσόταν μόνιμα από ένα τρομακτικό λυκόσκυλο που λεγόταν «θεός» (=εγώ και τα λυκόσκυλα τα ΄χουμε σπάσει). Άλλωστε, η μόνη φράση που άκουγα όταν πλησίαζα εκεί ήταν «θα σε τιμωρήσει ο θεός».

Το νταλαβέρι με το κομιούνιτι, είχε ως εξής: αν κάποιος στη γειτονιά πήγαινε στο μπακάλη, αγόραζε τα πάντα επί δύο. Αν κάποιος έπαιρνε τη σύνταξη απ΄τον ταχυδρόμο έκρυβε μερίδιο για εκείνη. Η δική της συνεισφορά ήταν ως εξής: αν κάποιος είχε πρόβλημα, πήγαινε σ΄αυτήν να τον «σταυρώσει» και να φύγει το κακό. Μερικές φορές έφευγε, άλλες πάλι όχι. Και τότε όμως, πήγαινε πάλι σ΄εκείνη να προσευχηθεί να μην τον βρουν άλλα κακά. Που χλωμό δηλαδή. Και πάλι όμως, ξαναματαπήγαινε να προσευχηθεί γι΄αυτόν και να του δώσει κουράγιο. Και πάντα του ΄δινε. Δεν έβρισκα κάτι κακό σε αυτό, απ΄τη στιγμή που κανείς δεν τους υποχρέωνε να την προμοτάρουν πέρα από την ελλειπή κατανόηση των θρησκευτικών τους.

Μέχρι που κάποτε την επισκέφτηκε μια γειτόνισα για ένα πρόβλημα υγείας. Και η «αγία» μετά τις προσευχές, τα ματζούνια και τις άπειρες εκδρομές που σκαρφίστηκε σε όλα τα μοναστήρια της Ελλάδας για «θαυματουργά μπλιμπλίκια», (στο μυαλό μου ο θεός εκτός από λυκόσκυλο είχε και ταξιδιωτικό γραφείο – μούτι τα ΄χα κάνει με τα θρησκευτικά) αποφάσισε να επέμβει στα του σπιτιού. Βρήκε ότι το πρόβλημα ξεκινούσε από την ανύπαρκτη πίστη του άντρα της. Πήγαινε σπίτι τους κάθε μέρα να ελέγξει αν γίνεται σωστά η νηστεία και επέβλεπε τα σεντόνια μήπως και «αμάρτησε ο διάολος του σπιτιού». Λες και δεν τα ΄θελε και η άλλη.

Μέχρι που η «αγία» αποφάνθηκε πως η μόνη λύση ήταν να φύγει ο σύζυγος απ΄το σπίτι μέχρι να εξαγνιστεί. Ε, με τα πολλά είδε κι απόειδε ο άνθρωπος και την πέταξε έξω με τις κλωτσιές. Και δεν τον έκαψε κιόλας ο «θεός». Ε, έφαγε τίποτα κατάρες, ψιλοαποκλείστηκε από τα κοινά (=κουτσομπολιό της γειτονιάς) και μεταξύ μας, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Κυρίως, ανώδυνα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, βλέποντας σε ένα μπλογκ επακριβώς τα κλισέ που άκουγα παιδάκι και έτρωγα χοντρή μπούφλα άμα έκανα να ρωτήσω. Και χαίρομαι που επιτέλους έχω την δυνατότητα να πω τις απορίες μου σε αυτά τα ρητά (αλλά μπιχέηβ όμως):

“Γίνετε μόνο ψαράδες ανθρώπων: εσείς θα τους πιάνετε, Εκείνος θα τους καθαρίζει!”
“Ο πιστός που βρίσκεται συχνά στα γόνατα, στέκεται καλύτερα.”
“Μην βάζεις ερωτηματικό, όπου ο Θεός έβαλε τελεία.”
“Μην περιμένεις να σε κουβαλήσουν τέσσερις στην εκκλησία.”
“Να ασκείσαι καθημερινά: Περπάτα με τον Κύριο!”
“Ο Θεός δεν καλεί τους ικανούς. Κάνει ικανούς αυτούς που κάλεσε.”
“Ο Θεός υπόσχεται ασφαλή προσγείωση, όχι ομαλό ταξίδι.”
“Δώσε στο Θεό αυτό που Του ανήκει, όχι αυτό που σου περισσεύει.”
“Οικογένεια καθαρή είναι η οικογένεια επάνω σε θυσιαστήριο.”
“Οταν κάποιος σου προκαλεί θυμό, να το ξέρεις, είναι δυνατότερός σου.”
“Εκείνος που είναι καλός στο να βρίσκει δικαιολογίες, είναι σπάνια καλός σε ο,τιδήποτε άλλο.”
“Οποιος γονατίζει μπροστά στο Θεό, μπορεί να σταθεί μπροστά σε οποιονδήποτε άλλο!”
“Είναι δύσκολο να δώσεις την καλοσύνη, γιατί συνέχεια επιστρέφει σ' εσένα.”
“Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να υπηρετήσουν το Θεό, όμως μόνο σε μια συμβουλευτική θέση.”
“Ποτέ μην πάρεις το διάβολο για μια βόλτα! Γιατί θα θέλει πάντα να οδηγεί εκείνος.”
“Να βλέπεις μακριά!”
“Δεν έβρεχε όταν ο Νώε έφτιαξε την κιβωτό.”
“Το θέλημα του Θεού δεν θα σε οδηγήσει ποτέ κάπου, όπου η χάρη Του δεν θα σε προστατεύει.”
“Το να είσαι σχεδόν σωσμένος, είναι το ίδιο με το να είσαι εντελώς χαμένος.”
“Δεν αλλάζουμε το μήνυμα, το μήνυμα μας αλλάζει.”
“Εμείς σηκώνουμε πανιά ο Θεός βάζει τον άνεμο.”


... το μετάνιωσα όμως. Ούτε λινκ βάζω, ούτε θα ρωτήσω τίποτα, το νόημα είναι πλέον σαφές. Τα παραθέτω απλώς για να πάρετε μια γεύση με τί αρχές μεγάλωσα και πόσο πολύ λογικό είναι να γράφω αυτά που γράφω και μάλιστα με τον τρόπο που τα γράφω για να μη λέτε μετά τί παθαίνει η αισθητική σας απ΄τα γραφτά μου και άλλες παρόμοιες πίπες χωρίς να ξέρετε τί τράβηξα δηλαδή. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2007

NEW BEAUTIFUL BOOKS





1. H Αγγελική Μαρίνου, η Αγγελική μας ρε σεις, ΄νταξ οι περισσότεροι την ξέρετε ως renton, έγραψε το βιβλίο «Η άλλη ζωή» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Επειδή δεν το ΄χω διαβάσει ακόμη, βάζω εδώ την περιγραφή των εκδόσεων Γκοβόστη:

«Η Ελευθερία δεν είχε ποτέ δικό της ζώο μέχρι τότε. Στο πατρικό της είχαν καναρίνια, αλλά αυτά δεν πιάνονται. Αυτά γρήγορα γίνονται ένα με το ντεκόρ. Η Ελευθερία τα λυπόταν. Η μητέρα της είχε αλλάξει πολλά καναρίνια, γιατί τα μισά τα έχανε. Όταν τα τάιζε, ξέχναγε το πορτάκι τους ανοιχτό. Τα καναρίνια φλερτάρουν πάντα με τις ανοιχτές πόρτες. Αλλά το ν' απελευθερώνονται πουλιά που συνήθισαν σε συνθήκες σκλαβιάς είναι, το λιγότερο, απερισκεψία. Η άλλη ζωή έχει πάντα ένα τίμημα».

Καλή επιτυχία Αγγελική!!!

2. Ο Δημήτρης Μαμαλούκας, νταξ΄αυτός ήταν συγγραφέας από πριν αλλά δεν παύει να είναι ο δικός μας Δημήτρης, μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο του βιβλίο «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Θρίλερ λέει και πολύ με έχει ιντριγκάρει ήδη.

Καλή επιτυχία Δημήτρη!!!

3. Η Μανίνα Ζουμπουλάκη, ένας από τους ανθρώπους που θαυμάζω πολύ και λατρεύω τα βιβλία της, μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο της βιβλίο «Πώς να γράψεις» από τις εκδόσεις Intro Books. Ούτε αυτό το ΄χω διαβάσει ακόμα, οπότε σας παραθέτω την περιγραφή που υπάρχει στα δελτία τύπου:

«Ας υποθέσουμε ότι θέλεις να γράψεις, άρθρο, μυθιστόρημα, διήγημα, σενάριο, τα απομνημονεύματά σου, ένα μακροσκελές γράμμα σε «πρόσωπο» ή μια ωραία συγκινητική διαθήκη... αλλά ισχυρίζεσαι ότι «δεν έχεις αρκετό ταλέντο» ή «δεν ξέρεις πώς να αρχίσεις». Ορίστε, λοιπόν, ένα βιβλίο που σου δείχνει πώς να αρχίσεις, πώς να προχωρήσεις, πώς να τελειώσεις ενώ ταυτόχρονα περνάς καλά. Σου λέει, επίσης, ότι το ταλέντο είναι λιγότερο απαραίτητο από το πάθος, από την επιθυμία (να γράψεις)... και ψάχνει μαζί σου τρόπους να διαχειρίζεσαι αυτό το πάθος πολύ εποικοδομητικά.
Θα μάθεις όλα τα τρυκ, μυστικά, αλήθειες και ψέματα πολλών και καλών συγγραφέων, μαζί ΅ε ντεσού, ιστορίες, αποσπάσματα, ανέκδοτα και άγνωστες πτυχές που θα σε κάνουν να παρατήσεις τις δικαιολογίες και (γιατί όχι;) να στρωθείς στο γράψιμο. Ή, έστω, στο διάβασμα. Ένα διασκεδαστικό και χρήσιμο εγχειρίδιο για όσους ενδιαφέρονται για τη γραφή σαν Τέχνη, χόμπι ή επιχείρηση, αλλά κυρίως για όσους απλώς αγαπούν το βιβλίο.


Καλή επιτυχία Μανίνα μου!!!

Καλό μας διάβασμα! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2007

ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΑΥΣΤΗΡΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ




Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.


Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.

Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.

Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.

Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.


Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 1 Μαΐου 2007

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ‘’ΜΟΝΟΙ’’




Ωραία. Μια τέτοια μέρα ενδείκνυται για ακατάσχετη λογοδιάρροια καθώς όλοι έχουν σοβαρότερα πράγματα να πιάσουν κι εμένα προφανώς μου ΄μεινε το πληκτρολόγιο. Όοολο το ίντερνετ μόνη μου και ευκαιρία για ψυχοκοινωνικές αναλύσεις. Επιστημονικά πάντα. Έκατσα και το φιλοσόφησα το ίντερνετ. Μου ΄βγαλε την πίστη αλλά η επιστημονική κοινότητα μόλις απέκτησε ένα λιθαράκι (ελαφρόπετρα δηλαδή, αλλά ακόμα και οι επιστήμονες υποφέρουν από σκληρές φτέρνες).


Έτσι λοιπόν, η μεγαλύτερη πρόκληση του ίντερνετ, δεν είναι ούτε το δημόσιο βήμα, ούτε η ισότητα, ούτε η δημοκρατία, ούτε η ανταλλαγή απόψεων. Είναι η πραγματοποίηση της φαντασίωσης του αόρατου ανθρώπου. Εδώ μέσα, είσαι αόρατος. Όποτε θες βάζεις τη μαγική κάπα και μπορείς να μπεις όπου γουστάρεις χωρίς να σε πάρουν είδηση και όποτε θες τη βγάζεις και κάνεις την κυρία. Τόσο απλό. Όμως, τα πράγματα θα ήταν παραπάνω από παραμυθένια αν η κάπα σου έκανε μόνο αυτό.

The catch is, ότι οι ιδιότητες της μαγκής κάπας σε αφήνουν να μπεις στο μυαλό του καθενός και να διαβάσεις και τις σκέψεις του. Τις κρυφές σκέψεις του. Πράγμα το οποίο πάει την φαντασίωσή σου έτη φωτός πιο μακριά. Είναι σαν να φαντασιώνεσαι μια τούρτα παγωτό και ξαφνικά να τηλεμεταφέρεσαι στον κοντινότερο τουρτοπαγωτοπλανήτη. Και να μην παχαίνεις. Στον κόσμο λοιπόν των διάφανων κρανίων όλα είναι ονειρικά. Αρκεί βέβαια να θυμηθείς να μην είσαι άνθρωπος. Αρκεί να μην σε συγκινήσουν αυτά που θα διαβάσεις και μπεις στον πειρασμό να βγάλεις την κάπα, για να μοιραστείς τις σκέψεις σου με την αδελφή ψυχή. Τότε, γίνεσαι κι εσύ ένα ακόμα έκθεμα στο περίεργο αυτό μουσείο διάφανων κρανίων.

Ε, μετά σε παίρνει η μπάλλα για τα καλά και προσπαθείς να σε μάθεις ανώδυνα. Με όση λιγότερη έκθεση και κόστος. Αφού τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Θα κατεβάσεις την κάπα μέχρι τους ώμους ή θα την αφήσεις να πέσει μέχρι την μέση; Θα προτιμήσεις να κουκουλωθείς και να φύγεις τρέχοντας ή θα την ρίξεις μεμιάς στο πάτωμα κι ας μην έχεις κάνει αποτρίχωση; Το χειρότερο είναι να το μετανοιώσεις και να αρχίσεις να την μαζεύεις σιγά σιγά. Να κάνεις στριπτήζ απ΄την ανάποδη ενώ έχεις ήδη δείξει τα πιο απόκρυφα και ζουμερά σημεία του μυαλού σου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για ανάποδο στριπτήζ, αντίθετα το κοινό οργίζεται. Άλλωστε η γύμνια σου είναι που τους έκανε να ενδιαφερθούν.

Έχεις πλέον μπει στην λογική του εκθέματος και η κατάρα της κάπας έχει πέσει πάνω σου έτοιμη να μεταφερθεί σαν ξενιστής στο επόμενο ανυποψίαστο ανθρωπάκι που θα θέλει να ζήσει την φαντασίωση του αόρατου ανθρώπου αλλά χωρίς να φανταστεί ότι υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες αδελφές ψυχές. Που χωρίς αυτήν την κάπα ένοιωθε μόνος και μόλις συνειδητοποιήσει το μεγαλείο της διαφάνειας, θέλει να τρέξει, να σε αρπάξει αγκαλιά και να μην σε αφήσει ποτέ. Welcome to the Crypt. Άλλο ένα εντυπωσιακό έκθεμα στο μουσείο των διάφανων κρανίων. Ο τουρτοπαγωτοπλανήτης σου δεν παχαίνει αλλά ψοφάς από χοληστερίνη.

Και μια μέρα, εκεί που στέκεσαι στην βιτρίνα μια εργάσιμη καθημερινή του μουσείου σου, ξαφνικά νοιώθεις ένα αεράκι στον ώμο σου και καθώς γυρίζεις να κοιτάξεις βλέπεις να αποκαλύπτεται σιγά σιγά ένα κεφάλι που κρυβόταν πίσω από μια ακόμα μαγική κάπα. Πλησιάζει τα γλοιώδη χείλη του στ΄αυτί σου και σου ψιθυρίζει: «σε ξέρω καλά κουφαλίτσα, βλέπω καλά τί γίνεται μέσα σου».

Είναι εργάσιμη, στέκεσαι εκεί ακίνητη και παρόλο που οι κανόνες του μουσείου είναι αυστηροί, παρόλο που και αυτός έχει πληρώσει «εισιτήριο», γυρνάς στον ανυποψίαστο επισκέπτη και του λες: «έκανες τη μαλακία και ξεσκέπασες το κεφάλι για να μου μιλήσεις. Κι εγώ βλέπω τώρα τί γίνεται στο δικό σου. Διάλεξε θέση και στήσου γιατί σήμερα δουλεύουμε μέχρι αργά. Και κάνε και κάνα μπανάκι ρε χριστιανέ μου, τί βρωμοκέφαλο είναι αυτό»!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...