Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

ΓΡΑΙΚΟΙ ΥΠΟ ΚΑΥΣΩΝΑ




Σκεπτόμενη ότι ούτως ή άλλως πάμε για φούντο παγκοσμίως, είπα να κάνω ένα σενάριο επιστημονικής (πάντα) φαντασίας (δε), ένα τύπου σιμουλέισον ενός διαφορετικού κόσμου να γουστάρω. Το σενάριο είναι φύσιν παραδοσιακό, συντηρητικό και καυσωνοκρουσμένο αλλά δεν μασάμε.


Ας πούμε δηλαδή ότι κάνουμε λοβοτομή στους παγκοσμιοτέτοιους, ποτίζουμε με μοχίτος τους συγχρονιστούληδες (εντάξει, εγώ τουλάχιστον μεθάω με δαύτα) και γίνουμε όλοι απαξάπαντες… εθνικοτέτοιοι. Θα μου πείτε, υπάρχει και μέση λύση. Όχι, θα σας πω. Δεν υπάρχει και μόλις το διαπίστωσα αλλά βαριέμαι να αναλύω. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

Για να πεις ότι παίζει τέτοιο σενάριο, έχεις άπειρες αλλαγές να κάνεις. Βαφτίζεις τους πάντες ορθόδοξους χριστιανούς, τους βάζεις σημαίες στα μπαλκόνια, επαναφέρεις πολυτονικό και καθαρεύουσες (οι διανοούμενοι μιλούν όμως αρχαία – δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια), διώχνεις τους μετανάστες (ή τέλος πάντων τους παράνομους και κρατάς τους υπόλοιπους ένα σκαλί παρακάτω για σιγουριά). Ό,τι σου κάνει για παγκοσμιοτέτοιο το σαμποτάρεις/ απαγορεύεις/ εξαφανίζεις και ΔΕΝ ξεχνάς τι τράβηξες από Τούρκους, Φράγκους, Αλβανούς, Πέρσες, Δωριείς, Νεάτερνταλ και Τιτάνες. Μην ξεχνάμε τις εθνικές ανατάσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, το ξεψείρισμα κάθε αντεθνικής γκουμούτσας που θα ακούγεται όξω από ΄δω και την λειτουργία κάθε Κυριακή. Πις οφ κέικ.

Ωραία; Ωραία. Εκτός από τόνους διάβασμα να θυμηθούμε το πολυτονικό και κάνα δεκάευρο τη σημαιούλα ο καθένας μας (νταξ και κάτι δις παραπάνω για εξοπλισμούς, άμυνες και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε για τον πόλεμο που «όπου να ΄ναι ε-ε-έρχεται»), όλα τ΄άλλα βαίνουν όπως πριν. Ή όχι;

Φτου! Ξεχάσαμε τα παγκοσμιοτέτοια που ΔΕΝ αποδεχόμεθα με τίποτα. Το λοιπόν, κλείνουμε τα μπλόγκια (ιντερνέτι σιξ σιξ σιξ ριμέμπερ?), καίμε τα πισιά, αγοράζουμε τίποτα υπολογιστές Αντικυθήρων και άλλα ελληνικά προιόντα (μπάι μπάι κοκακολίτσαααααα) και δεν ψηφίζουμε αντεθνικά κόμματα τύπου Αριστερά. Ούτε Δεξιά. Πουλημένοι είναι κι αυτοί. Λάος μόνο.

Ωρέ Γραικοί (για να μπούμε στο φίλινγκ) να σας κάνω μια ερώτηξις; Και που ΄ναι το μέλλον ωρέ; Τι μένει να κάνεις άμα αποκοπείς από τον κόσμο και όλα τα βλέπεις μόνο σαν Γραικός απέναντι στους Άλλους; Τουτέστιν: μας φάγατε τους προγόνους, υπονομεύετε το μέλλον μας και θέτε να μας κάνετε πειθήνια όργανά σας αλλά εμείς βαστάμε γεράαααα! Θέτε δηλαδή να γίνουμε η πονηρή Αλεπού που αρνείται να φάει για να μην δηλητηριαστεί; Πάρε το… αυτό που τρώνε οι αλεπούδες τέλος πάντων, κάντου κάνα dna, πλύντο και φάτο. Τόσο δύσκολο είναι;

Καταλήγω ότι αυτό το σιμουλέισον δεν το θέλει κανείς. Ούτε οι απ΄εδώ ούτε οι απ΄εκεί. Όλοι θέλουμε να προχωρήσουμε. Απλά κάποιοι, το θέλουν σερβιρισμένο με ενοχές και μπου ρου μπου ρου πρηξαρχίδισμα.

Ω Γραικοί Τιμητές Του Ένδοξου Παρελθόντος έχω αρκετά ντράβαλα, δεν θέλω άλλο νταλκά στο σβέρκο. Σύρετε εσείς τον Αγώνα κι όταν είναι στείλτε μια αναπάντητη.  :P









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

ΧΑΟΥΝΤΟΥΓΙΟΥΝΤΟΥ




Οι μέρες εκτός blogging με την δεν - ποστάρω – όσο – και – να – μου – τη –βιδώσει έννοια, λειτούργησαν όπως φανταζόμουν και να το δοκιμάσετε. Σου ΄ρχεται να γράψεις, να απαντήσεις, να αναλύσεις, να χώσεις και αντί να κάνεις όλα αυτά, πατάς ένα x και χαμογελάς. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα γράψει πολύ καλύτερα από σένα, όλο και κάποιος θα αποτυπώσει με γερά λόγια αυτά που ένιωσες κι εσύ, όλο και κάποιος θα έχει σκεφτεί τα επιχειρήματά σου.


Αράζεις απορημένη, τα πάντα γίνονται από μόνα τους και λες ώπα! Τι συνέβη τώρα; Ακριβώς. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει είτε κάνεις πετάλι είτε όχι. Γιούπι!!! Μεγάλη ανακάλυψη αυτή. Έχοντας απαλλαχθεί από το Σύνδρομο Του Απαραίτητου Γραναζιού, ξεφυσάς πέντε τόνους άγχος και άλλους τόσους κούρασης. Τα βλέπεις αλλιώς τώρα. Δε θες να αλλάξεις τα πράγματα ντε και καλά, αλλά να νιώσεις, να μάθεις και να ικανοποιήσεις την κοινωνική σου φύση. Κάποιες φορές όμως, ακόμα κι αυτό σε τουμπανιάζει.

Κοινωνική φύση λέει. Ναι, αλλά πόσο όμως; Υπάρχει κοινωνικόμετρο να σε μετρήσεις; Μέχρι πού φτάνει αυτό το πράγμα; Να είσαι κοινωνική τύπου, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και τσουπ στο σπιτάκι σου; Κοινωνική όπως, για πες, τι έγινε με τον γκόμενο και ψου ψου ψου; Κοινωνική, με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους; Κοινωνική, με διακόσιους ακόμα ανθρώπους από τα blog; Κοινωνική με άλλους τόσους στα mail; Κοινωνική με… πόσους ακριβώς; Και πού σταματάει αυτή η κοινωνικότητα;

Όσο αναπτύσσεται η τεχνολογία τόσο λέει, αυξάνεται η αποξένωση. Διαφωνώ. Κάθετα δηλαδή. Όσο περισσότερα είναι τα καλώδια τόσο αυξάνεται ο περίγυρος. Κάθε νέο είδος επικοινωνίας προσθέτει γύρω μου όλο και περισσότερους ανθρώπους. Η έννοια «φίλη» έχει αλλάξει και δεν ξέρω αν το ΄χετε παρατηρήσει. Φίλη είναι εκείνη που ξέρω εξ όψεως, που αγαπάω, που ζω κοντά της αλλά φίλη είναι και εκείνη που ένοιωσε τα κρυφά γραπτά μου. Το ίδιο σημαντική. Φίλη είναι ο άνθρωπος που θα τρέξει για μένα αλλά φίλη είναι και αυτή που θα μου αφιερώσει δυό γραμμές για να μου πει ότι με σκέφτηκε. Στις μέρες μας, «φίλη» και «φίλος» είναι ο οποιοσδήποτε σε ακουμπήσει εσωτερικά. Και πιστέψτε με όσοι μοιράζετε φόβο για τα νέα μέσα, γι΄αυτό το άγγιγμα αρκούν ακόμα και μερικά ηλεκτρόνια.

Ο εγκέφαλός μου, αποφάνθηκε. Το κοινωνικόμετρο της no-blogging περιόδου, έδειξε ότι μάλλον δεν ήμουν και πολύ άνθρωπος. Λίγη μοναξιά, έτσι γι΄αλλαγή. Αυτό νομίζω είναι το βασικό quest της εποχής.

Ε, και μόλις απομονωθείς λιγάκι τότε ξυπνά μέσα σου ο άνθρωπος και θες πάλι επικοινωνία. Για χαβαλέ, κυρίως.   :)









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007

BLOGO - ΔΙΑΚΟΠΕΣ




Το μπλογκολογιστήριο με ενημέρωσε ότι έχω χρωστούμενα αδείας απ΄τον Μάιο του 2005 περικαλώ. Έτσι, για να μην παραγραφούν, είπα να τα πάρω μαζεμένα.


Για λίγο καιρό λοιπόν, θα βρίσκομαι στο μπλογκοΜαλιμπού, σε καμιά μπλογκοΡιβιέρα ή όπου τέλος πάντων πάνε τα μπλογκάκια που θέλουν να ξεκουραστούν.

[Φυσικά δεν υπάρχει περίφτωση να μην σας παίρνω μάτι, ούτε να απέχω από σχόλια άμα σκυλοβαρεθώ, ούτε να μην είμαι εδώ την μέρα της δίκης του Τσιπρόπουλου. Και εννοείται ότι επιστρέφω λίαν συντόμως οπότε μην αρχίσετε τα μελό. Για ό,τι – σοβαρό - προκύψει, το μέιλ ισχύει]

Τα λέμε.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ





Ο φίλος μου ο Τάσος με την κοπέλα του, περπατούσαν στα Εξάρχεια και συνάντησαν μπροστά τους, παρκαρισμένο ΠΑΝΩ στο πεζοδρόμιο ένα τζιπ.

Θα μπορούσαν να το παρακάμψουν και να συνεχίσουν. Θα μπορούσαν να το θεωρήσουν ακόμα και φυσικό. Θα μπορούσαν να μην ενοχληθούν καν.

Ο Τάσος όμως είπε ν΄αλλάξει τον κόσμο. Συνέχισε να περπατάει στην ευθεία, και άρχισε να περπατά πάνω στο τζιπ σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Σκέφτηκε ότι είναι άδικο να μην μπορεί να περάσει ένας ανάπηρος από εκείνο το πεζοδρόμιο. Ο οδηγός τον είδε και έγινε έξαλλος. Οι αστυνομικοί τον έκλεισαν στο κρατητήριο.

Τώρα αντιμετωπίζει κατηγορίες πέρα από την προφανή (πρόκληση – όποιας – ζημιάς), ενώ ο οδηγός του τζιπ δεν πήρε ούτε ΜΙΑ ΚΛΗΣΗ για παράνομο παρκάρισμα. Ο οδηγός του τζιπ είναι το θύμα σ΄αυτήν την υπόθεση.

Η συνέχεια είναι η αναμενόμενη… γιατί ο κόσμος δεν έχει αλλάξει και πόσο μάλλον οι μπάτσοι και αυτοί που έχουν τζιπ μυαλό.

Η συνέχεια εδώ.

ΤΑΣΟΥΛΗ, ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ.-









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

“ISTORIKI MNIMI…





…SIMAINEI KAT ARXIN “GLOSSA” K. YPOURGOS!”

“Ayti ti stigmi i nea genia,ektos elaxiston eksaireseon, ekdilonetai me enan oplismo tis takseos ton 1000 to poly lekseon,eno i diadiktyaki glossiki tous ekfrasi einai ta frixta ekeina «greaklish» pou tora diavazete.. ”

άντε ας το δεχτούμε αυτό…. πάμε όμως να δούμε το συμπέρασμα:

“Gi ayto oi neoi politikoi mas adynatoun na ftiaksoun ena syllogismo tis prokopis, kai anagazontai na diaxeirizontai ton petsino logo tis paroximenis politikis ekfrasis, eno ta syntaktika la8i tous kai oi miksobarbarismoi tous dinoune kai pairnoune stis tileoptikes tous «emfaniseis».”

Προφανώς οι παλιοί πολιτικοί μας που δεν αδυνατούν να φτιάξουν έναν συλλογισμό της προκοπής, διαχειρίζονται καλύτερα τον λόγο με αποτέλεσμα….:

“Κontologis, an den stiriksoume ti glossa mas stis neoteres genies, i istoriki mas mnimi 8a eksafanistei. Mazi, isos kai me o,ti allo simainei akoma, «ΕΛΛΑΔΑ».”

….να τιμούν δηλαδή την ιστορική μας μνήμη;;;;;;

Εντάξει κύριε Ιατρόπουλε, δεν σας αρέσει το μονοτονικό και τα greeklish, το σέβομαι. Αλλά οφείλετε να παραδεχτείτε ότι τα άψογα ελληνικά σας έχουν έλλειψη λογικής.

Φυσικά, μου επιβεβαιώνετε τις υποψίες μου πως αυτός ο ασύνδετος τρόπος σκέψης όντως σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ.

Greeklish rulez.-







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

“ΖΗΤΩΩΩΩΩ”





Αυτοί που πανηγύριζαν για τον Μπους στην Αλβανία και εκείνοι που πανηγύριζαν για τον Καραμανλή στην Αυστραλία, δεν έβλεπαν μπροστά τους ούτε έναν «φονιά», ούτε έναν «νεοδημοκράτη».

Δεν έβλεπαν μπροστά τους ούτε εξωτερικές πολιτικές, ούτε αθώους που έχασαν τη ζωή τους, ούτε έναν εντελώς ανεπαρκή πρωθυπουργό. Αυτά τα βλέπεις μόνο αν έχεις την πολυτέλεια. Αλλιώς, βλέπεις αυτά που θέλεις να δεις, αυτά που σου έλειψαν, αυτά που θέλεις να ζήσεις.

Μπους σημαίνει ελευθερία, αγαθά, οικονομική ανάπτυξη, «πότε επιτέλους θα ζήσουμε κι εμείς σαν άνθρωποι» και Καραμανλής σημαίνει «πατρίδα», «Ελλάδα», «αχ πόσο μου έλειψε ο τόπος μου».

Ανθρώπινα πράγματα που δεν μας παίρνει να κρίνουμε αν δεν έχουμε ζήσει σε χειρότερες συνθήκες.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΜΠΕΤΟΝ ΑΡΜΕ




Δεν ξέρω αν φταίει μόνο η ηλικία – που μάλλον έχει βάλει το χεράκι της, «πήζει το μυαλό σου», «φρονιμεύεις» και άλλα παρήγορα – όμως, οι σταθερές μου αρχίζουν και καταρρέουν η μια μετά την άλλη. Και λέγοντας σταθερές εννοώ όλα αυτά τα πράγματα που κάποτε πιάστηκες για να ξεκινήσεις. Για παράδειγμα, η θρησκεία είναι μια τέτοια σταθερά. Μπορεί για μένα να είναι παντελώς άχρηστη τώρα αλλά την θεωρώ ωραίο παραμυθάκι για ένα παιδί ώστε να φρενάρει λιγάκι μέχρι «να πήξει το μυαλό» του.


- ποιανού είναι αυτή η κούκλα παιδί μου;
- της Ελενίτσας.
- και γιατί την πήρες;
- έτσι.
- δώστη πίσω αμέσως γιατί είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- α, εντάξει.


Προφανώς αυτή η απομυθοποίηση συμβαίνει όταν πρέπει να πετάξεις τα βοηθητικά ροδάκια και να αρχίσεις να πατινάρεις μόνη σου. Που σε μερικούς ανθρώπους δεν συμβαίνει ποτέ, σε άλλους αργεί και άλλοι την ψιλλιάζονται από νωρίς. Ε, σε μένα άργησε. Όταν πρωτοξεκινάς να αντιλαμβάνεσαι το χάος, κάνεις μικρά μικρά βηματάκια αλλά και πάλι δεν είσαι σίγουρη.

- ποιανής είναι ο Νικολάκης;
- της Ελενίτσας.
- και γιατί τον πήρες;
- έτσι.
- δώστον πίσω αμέσως γιατί είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- όχι. θα παίξω λίγο, μετά θα ζητήσω συγχώρεση και βουαλά ο παράδεισος.
- ο θεούλης θα σε τιμωρήσει γιατί το ΄χεις σχεδιασμένο. Δώστον πίσω τώρα.
- α, εντάξει.


Στην πορεία, ανακαλύπτεις τη λογική και γεμίζει ξαφνικά η κεφάλα σου με επιχειρήματα τόσο πολύ προφανή αλλά και τόσο αντιφατικά με αυτά που ήξερες ως τώρα, που λες πρώτα να τα δοκιμάσεις για να δεις πού θα σε βγάλουν.

- από πού είναι ο Ιμπραήμ;
- από την Αίγυπτο.
- και ΔΕΝ είναι χριστιανός;
- όχι.
- αν δεν γίνει χριστιανός, είσαι αμαρτωλή και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- μα θα αλλαξοπιστήσω εγώ, το ίδιο κάνει.
- κι αυτό είναι αμαρτία και ο θεούλης θα σε στείλει στην κόλαση.
- ο Αλλάχ όμως θα με βγάλει απ΄τα καζάνια, θα με στείλει στον δικό του παράδεισο και θα με ταίζει πιλάφια που είναι το αγαπημένο μου φαγητό.
- …


Και σιγά σιγά αρχίζει το μεγάλο Γλέντι Της Ζωής. Ο καμβάς που έβαψες πάνω του τον εαυτό σου εξαφανίζεται και στην προσπάθεια να μην εξαφανιστείς κι εσύ μαζί του, παίρνεις ένα μεγάλο πινέλο και ψάχνεις τοίχους να βαφτείς. Σύντομα όμως ανακαλύπτεις ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι τοίχοι παρεκτός κι αν τους χτίσεις εσύ. Με δικά σου υλικά και μάλιστα πολύ πολύ ανθεκτικά. Λογικά υλικά.

- αυτός είναι ομοφυλόφιλος.
- μα αυτός είναι παπάς!
- και;


- αυτός είναι αρχικλέφταρος.
- μα αυτός είναι καθηγητής πανεπιστημίου
- και;


- αυτός είναι απατεώνας.
- μα αυτός είναι υπουργός!
- και;


- αυτός είναι τίμιος άνθρωπος.
- μα αυτός είναι Αλβανός!
- και;


- αυτός είναι ψεύτης.
- μα αυτός έχει δικιά του εκπομπή στην τηλεόραση.
- ίσα – ίσα.


Παραδόξως πάντως, κάποιες σταθερές παραμένουν ακόμα όσο κι αν πήξει το μυαλό σου. Αυτές είναι τα θεμέλια συνήθως.

- σ΄αγαπώ.
- πού με βάζεις;
- στα link μου.
- κι άμα πέσω απ΄τa link σου;
- θα συνεχίσεις να υπάρχεις στην ζωή μου βρε χαζό.   :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2007

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ





Αν έβγαινα και έλεγα επώνυμα ( ΚΑΙ σε βιβλία ΚΑΙ σε κανάλια) ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποδεδειγμένα Σαύρας, Εσωγήινος, Βριλ, καταπίνει μωρά και ετοιμάζει τα σατανικά του σχέδια για να κατακτήσει τον πλανήτη ΓΗ και ότι ο Τζίμης Πανούσης είναι αποδεδειγμένα απόγονος των Ελ και έχει προφητευτεί γι΄αυτόν (από τους σεβαστούς πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας φυσικά) ότι θα νικήσει τον υποχθόνιο Γιώργο Νταλάρα και θα εξαπολύσει μυστικά γυαλιστερά κολάν κατά του λαρυγγιού του, βοηθώντας το Καλό Τραγούδι να κυριαρχήσει...

...ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα είχε το δικαίωμα να με μηνύσει ως συκοφάντισσα;

Άμα τα πεις αυτά για έναν (και μάλιστα επώνυμο) έχεις πρόβλημα, ενώ άμα αναφερθείς σε ας πούμε, μερικές χιλιάδες ανθρώπους (ειδικά αν είναι μη Έλληνες, μη ορθόδοξοι κ.τ.λ.) την βγάζεις καθαρή;

Αν δηλαδή πεις ότι πέντε χιλιάδες Αμερικάνοι είναι Υποχθόνιοι Νταλάρες και ότι δύο εκατομμύρια Έλληνες είναι Ελ Πανούσηδες, τότε οι Νταλάρες κάνουν μόκολα και οι Πανούσηδες κάνουν πάρτι και μπορούν να πουν μετά όσο «Νταλάρας» θέλουνε τσάμπα;

Ωραία.

Οι βιοτέχνες υποδημάτων ετοιμάζουν γαλαξιακό πόλεμο με μυστικές αερόσολες ενώ οι κρυφοσιωνιστές αρτοποιοί κάνουν πειράματα με κοσμόσφαιρες - φρατζόλες για να είναι έτοιμοι για το το τελικό τους χτύπημα εναντίον της Ορθοδοξίας, τον Δεκέμβριο του 2007 στην πλατεία Συντάγματος όπου μάλλον θα επέμβουν οι Ελ Ταρίφιδες που θα πατήσουν το μυστικό κουμπί «ΚΙΤ» των υπερόπλων – ταξί τους και θα στείλουν βιοτέχνες και αρτοποιούς σούμπητους στον Σείριο. Οι βουλκανιζαντέρ-εξατμίσεις τα ξέρουν αλλά κάνουν τις πάπιες.


Χα! Πιάστε με άμα μπορείτε. :P










Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ




Ο Δημήτρης Μαμαλούκας παρουσιάζει το βιβλίο του «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα»,


και

Ο Χρήστος Φασούλας με τον Δομίνικο Κοντολέων παρουσίασαν το βιβλίο «Ομάδες που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο» (και φυσικά περιμένουμε την ανακοίνωση για την παρουσίαση του Χρήστου στο καινούργιο του βιβλίο «Με λένε Μοίρα»)

Εύχομαι να σκίσετε !!!

Εεεεεεεπ! Σχόλια κατευθείαν στα παιδιά, όχι εδώ. :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

“ΚΩΛΟΥΣ ΠΕΣΜΕΝΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ”





Ο λόγος που δημοσιεύεται αυτό το mail – πήρα την άδεια της κοπέλας φυσικά – είναι μήπως κάποιος γιατρός μπορεί να της δώσει μια συμβουλή και επιπλέον γιατί με άγγιξε ο τρόπος που τα χώνει. Είναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει:

«Γεια σου Κωνσταντινα. Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει. Αλλα μπορει και οχι.

Με λενε xxxx . Αυτο στη φωτο ειναι το αριστερο μου χερι. Και να πως εγινε: 15 μερες μετα τη γεννηση μου, βρεφος, παρουσιασα βρογχικο ασθμα. Δυσπνοια δηλαδη, που με επιανε πολυ συχνα και απαραιτητα καθε φορα που αρρωσταινα, δηλαδη δυο φορες το μηνα σιγουρα επεφτα με πυρετο. Το παιδικο μου κωλαρακι ειχε φαει ολες τις ενεσεις του κοσμου. Ο παιδιατρος ελεγε πως θα μου περνουσε γυρω στην ηλικια των 10 ετων οπως και – ευτυχως - εγινε, αλλα οι γονεις μου θελανε να δοκιμασουνε και καμια αλλη θεραπεια περα απο τα φαρμακα, απο αυτες τις καλες, τις παρα'ι' ατρικες. Καποιοι τους ειπανε για βοτανα. Πευκο και θυμαρι αν θυμαμαι καλα, να τα βραζουμε, λεει, κι εγω να κανω εισπνοες. Και το δοκιμασαμε πολλες φορες. Κατσαρολα με τα μαντζουνια να βραζουν στο πετρογκαζ, καρεκλιτσα να παταω κι εγω απο πανω να ρουφαω.

Πολλες φορες, δε θυμαμαι ποσες, αλλα την τελευταια θα τη θυμαμαι παντα. Μεσημερακι, οι γονεις στο αλλο δωματιο κι εγω στην κουζινα να κανω την κουρα. Αλλα στραβοπατησα στην καρεκλα, ισως με το μυαλουδακι των 7 χρονων να σκεφτηκα στην απογνωση του "πεφτω,απο που να κρατηθω;" να πιαστω απο την κατσαρολα, και το καυτο νερο μου εκανε το χερι μπουγαδα για ασπρορουχα. Ητανε και χειμωνας, φοραγα πολλα ρουχα και το νερο δεν κυλησε, αλλα μου μουλιασε το χερι καλα καλα. Μαζι με τα ρουχα βγαινανε και πετσες. Πολλες πετσες, τραβουσες και ολο βγαινανε και βγαινανε. Εγκαυμα τριτου βαθμου. Το μαρτυριο ητανε μετα, οι αλλαγες των γαζων. Οι γαζες κολλαγανε πανω στις πληγες και μαζι με τις γαζες καθε φορα ξεκολλαγανε και σαρκες και εγω ουρλιαζα. Απο τοτε μην ακουω για γιατροσοφια και μαλακιες. Ουτε χαμομηλι για βηχα δε φτιαχνω. Οποιος καει στο χυλο...

Αλλα καποτε εγειανε. Πηγα στο σχολειο. Δημοτικο, Γυμνασιο. Ποτε δε με απασχολησε το σημαδεμενο μου χερι,ποτε δεν ντραπηκα γι'αυτο. Και παντα ευχαριστουσα την καλη μου τυχη που δεν μου επεσε το καυτο νερο στο κεφαλι.
Τα παιδακια στο δημοτικο και στο γυμνασιο ποτε δεν με κορο'ι'δεψαν,ποτε δεν με εκαναν να κλαψω. Τα παιδια, που ειναι πιο σκληρα, αυθορμητα και λενε αθωα οτι τους κατεβει. Κι αν κανενα με ρωτουσε "τι επαθες στο χερι;" χωρις ντροπη απαντουσα οτι καηκα, και μπορει και να με αγγιζε τρυφερα και να το χα'ι'δευε.
Οσο ομως μεγαλωνα, αρχιζα να το βλεπω αλλιως. Ηθελα να αρεσω. Αλλα διαισθανομουνα πως κατι επανω μου δεν πηγαινε καλα. Διεφερα σε κατι.


Μεγαλωνα, και το ματι μου ψαρευε "βλεμματα". Εντονα, αδιακριτα βλεμματα, αλλοτε εκπληκτα, τρομαγμενα, ακομα και αποτροπιασμενα και αηδιασμενα, και αλλοτε "συμπαθητικα". Καποτε μια γυναικα στο λεωφορειο-αχ αυτα τα λεωφορεια, οταν ητανε γεματα και δεν βολευε παρα να κρατηθω απο μια κωλοχειρολαβη που ητανε μονο αριστερα μου-με κοιταζε εντρομη και μουρμουριζε "αχ κοριτσακι μου τι επαθες", σα να μην ειχε δει φριχτοτερο στη ζωη της. Ντρεπομουνα - και ντρεπομαι να κυκλοφορησω το καλοκαιρι με το σημαδι εκτεθειμενο. Το καλοκαιρι για μενα οταν ερχεται ειναι προβλημα. Και ολες ρε γαμω το, πριν καλα πατησει η ανοιξη βιαζονται να ξεγυμνωθουν. Μου φορανε τα τιραντε και τα στραπλες και περπατανε κορδωτες. Εγω εξω απο το σπιτι κρυωνω ακομη και τον Αυγουστο. Ναι ρε,τι κοιτατε,μπορει εσεις να ιδρωνετε αλλα εγω ειμαι μια χαρα με το μακρυμανικο καφτανι μου.

Για το γαμο μου γανιασα να βρω νυφικο με μακρυ μανικι. Ολο τιραντε και στραπλες ξωβυζα υπηρχανε και οταν με ρωταγανε "μα νεο κοριτσακι εισαι,τι το θες το μακρυμανικο", ανεβαζα το μανικι και τους ελεγα "γι'αυτο". Μουγκα ξαφνικα.
Δεν υπαρχουν νυφικα για νυφες με καμμενα χερια. Την πρωτη φορα που βρεθηκα ερωτικα με τον αντρα μου,αρνιομουνα πεισματικα να βγαλω την μπλουζα μου. Μηπως και μολις το δει λακησει. Λες και δεν θα το εβλεπε, θα μου πεις... Ειναι κι αυτη η κωλοεποχη που ολοι σε κρινουν απο την εμφανιση. Ολοι. Και μονο. Προσπαθησα πολυ να ξεριζωσω αυτη την εμμονη απο το κεφαλι μου. Ειπα πολλες φορες στον εαυτο μου τα κλισε "δοξα τω θεω να λες, αλλοι δεν εχουνε ουτε χερι κι εσυ που εχεις γκρινιαζεις" και ολα αυτα τα ωραια που ειναι μεν αληθινα αλλα δεν πιανουνε. Δεν ειμαι μιζερος ανθρωπος,εχω συμβιβαστει με τα λιγα ως τωρα στη ζωη μου, αλλα με αυτο οχι. Ειμαι ανθρωπος, οχι αγια.


Πλαστικη δεν παιζει. Δεν υπαρχουνε φραγκα. Αλλα και αν υπηρχανε παλι δεν παιζει. Το εψαξα. Η καμμενη επιφανεια ειναι μεγαλη και για να καλυφθει χρειαζεται πολυ δερμα. Δερμα που πρεπει να κοπει απο αλλου, μπουτια, κωλο ή πλατη. Απο μπουτακια και κωλο δοξα τω θεω και ουδεμια αντιρρηση θα ειχα να μου τον κοψουνε κομματι, αλλα να το χεσω αφου οπως ειπανε θα μεινουνε κι εκει ουλες. "Και εισαι και γυναικα και ειναι ερωτικες περιοχες και δεν κανει..." λεγανε. Γαμημενοι γιατροι. Κωλους πεσμενους ξερετε να τους σηκωνετε, βυζια ξεφουσκωτα ξερετε να τα γεμιζετε σαν μπαλονια, μυτες κορακισιες ξερετε να τις κανετε γαλλικες, χειλια ανυπαρκτα ξερετε να τα κανετε παχεια παθιαρικα, βλεφαρα κατεβασμενα βασωπαπανδρε'ι'στικα ξερετε να τα ανεβασετε. Για τα εγκαυματα που μας γαμανε την ψυχολογια δεν σκοτιστηκατε να βρειτε μια λυση. Θα μου πεις εδω δεν βρηκανε φαρμακα για αρρωστιες κακες και επαρατες, τι παπαριες μου λες.

Τα σκεφτομαι ολα αυτα, αλλα ειπαμε, ειμαι ανθρωπος, ειμαι γυναικα. Δεν θελω να φουσκωσω το στηθος μου, καλο ειναι κι ετσι. Και ο κωλος μου τη δουλεια του την κανει. Και η μυτη μου. Και τα σημαδια στα μαγουλα, κι αυτα τα γουσταρω. Να φορεσω ενα τιραντακι τωρα που κανει ζεστη θελω, χωρις να δινω εξηγησεις δεξια και αριστερα, τι επαθα, πως, που. Να μη παθαινει το χερι μου αγκυλωση ετσι που το διπλωνω πιανοντας το λουρι της τσαντας μου στον ωμο, για να κρυβεται. Να μη βγαινω παντα απο τη θαλασσα με τα χερια δηθεν να στιβουν τα μαλλια στις πλαζ που ολοι ειναι παραταγμενοι μπροστα σου και σε κοιτανε. Να μην ψαχνω το πιο σκοτεινο μπαρ. Ειμαι κομπλεξαρα, αλλα τι να κανω. Ανθρωπος ειμαι και γυναικα.
Και σημερα τα ψεγαδια και οι μειονεξιες δε συγχωρουνται. Τα αδιακριτα βλεμματα ολογυρα σου σου το θυμιζουν συνεχως.


Και τωρα στο ζουμι. Εσυ Κωνσταντινα που εισαι αισθητικος, πεσμου υπαρχει τροπος να το κρυβω τουλαχιστον με καποιο ειδος μακιγιαζ; Μπορει να πεις "και τι το περασες ρε βλαμμενο,τσαμπα συμβουλες μεσω mail; τραβα σε κανα ινστιτουτο και ρωτα". Δεν εχω καμια γνωστη αισθητικο και πριν παω να γινω θεαμα πηρα το θαρρος να σε ρωτησω. Μια φορα πηγα σε φαρμακειο να ρωτησω για ενα makeup που καλυπτει λεει τατουαζ και ευρυαγγειες - τι διαολο λεω αμα κρυβει τατουαζ μπορει να κρυβει και τουτο το μωσα'ι' κο. Αλλα το σκηνικο,να μου βαζει η κοπελα το makeup να το δοκιμασουμε και να μπαινοβγαινουν οι πελατες και να κοιτανε και να ρωτανε,δεν το ξαναπερναω. Και μαπα και το makeup καλα που δεν το πηρα.
Μπορει εσεις οι αισθητικοι να ξερετε τροπους να το καλυπτετε. Αν θες πεσμου. Μη φοβασαι,δεν προκειται να σου μπαστακωθω, δεν μενω στην Αθηνα αλλωστε.
Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει
».


(σε δεύτερη επικοινωνία μας και αφού ανέφερα για laser και ειδικά make up θεάτρου)

«Σ'ευχαριστω πολυ που απαντησες. Για laser το ρωτησα, αλλα οι γιατροι μου ειπανε οτι δεν ειναι δοκιμασμενη μεθοδος-δηλαδη επειδη και το laser κανει ενα μικρου βαθμου εγκαυμα δεν ξερουν ποια θα ειναι η αντιδραση σε μια ηδη καμμενη επιδερμιδα. Θα ψαξω για εξειδικευμενη μακιγιεζ οπως λες, να ρωτησω. Κωνσταντινα, ξερω κατα βαθος πως υπαρχουν πολυ σοβαροτερα πραγματα που πρεπει μας στεναχωρουν. Υπαρχει πολυς μα παρα πολυς πονος εκει εξω. Αλλα να, με πιανει το παραπονο πολλες φορες.

Αν θες να το δημοσιευσεις καντο-διχως το ονομα μου-ετσι, για να σκεφτουν μερικοι, για πρωτη φορα στη ζωη τους ισως, πως οταν κανουν οτι δεν τα βλεπουν τα εγκαυματα, τα κομμενα χερια, τα κουτσα ποδια, τα αναπηρικα καροτσια και τα φαλακρα κεφαλια, ειναι για ολους εμας μεγαλη ανακουφιση, μπορει και ευτυχια. Η εστω ψευδαισθηση οτι δεν διαφερουμε, μας ειναι απαραιτητη, να μη μας την γκρεμιζουν συνεχως με την αδιακρισια τους.
Σε ευχαριστω και παλι και χαρηκα που τα ειπαμε
»


Κι εγώ ευχαριστώ κορίτσι μου και ελπίζω πραγματικά να βρεθεί μια λύση.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007

GREEK BLOGGERS CAMP ‘07





Προφανώς έχετε μάθει τα περισσότερα απ΄όσα έγιναν στο gbc 07 στην Ίο φέτος. Σίγουρα όμως, δεν έχετε μάθει αυτά που εγώ είδα και έμαθα. Και ήταν πολλά. Ακόμα κι αν δεν έγραφα τίποτα, θα καταλαβαίνατε πολύ σύντομα πόσο με επηρέασε η συζήτηση με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω από κοντά. Γιες, τους ζάλισα.

Δεν μιλάω μόνο για τους bloggers που λίγο πολύ, όλοι ξέρουμε και συνομιλούμε μέσα από ΄δω και που τα λέγαμε – με όσους προλαβαίναμε να βουτήξουμε απ΄το σβέρκο - σερί τρεις μέρες (hi vrypan, hi evi, hi diafanos, hi chaka, hi nikan, hi alepou, hi parafone, hi panos, hi Valia… ουφ ξέχασα πολλούς προφανώς, τεσπα hi to you all guys). :)

Δεν μιλάω για τον υπέροχο και ακούραστο διοργανωτή (που δεν μου βγαίνει με τίποτα απ΄το κεφάλι ότι καρακατασίγουρα μπήκε «μέσα» για να μας τα προσφέρει όλα αυτά, χώρια που ήταν πολύ στεναχωρημένος για την άσχημη κριτική που του έγινε πριν το camp) hi stefanos. :)

Δεν μιλάω μόνο για τους γνωστούς ομιλητές του Camp (hi Matt, hi Steve) που είχαν όλη την υπομονή να εξηγούν ξανά και ξανά ό,τι δεν καταλαβαίναμε.

Ούτε τέλος, για τους δημοσιογράφους που έγιναν ένα με την παρέα μας και πλέον θεωρώ ότι θα τα λέμε συχνά και από ΄δω (και που παίζει να ήταν ιγκόγκνιτο (ή δεν ξέρωγωτί), οπότε δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα κάνει πάλι τη μαλακία πρώτη). :P

Μιλάω επίσης για μερικούς ακόμα ανθρώπους που ήρθαν από διάφορα μέρη του κόσμου και της Ελλάδας, επίσης με δικά τους έξοδα, απλά για να είναι εκεί. Είτε για να μας παρουσιάσουν την δουλειά τους, είτε για να μας γνωρίσουν. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλο.

Πάμε λοιπόν, να σας τους γνωρίσω.

Ο Αλέξανδρος Παγίδας, ένα φοβερό Πειραιωτάκι, ήρθε από το Σαν Φραντζίσκο! Δουλεύει στην σίλικον βάλεϊ και είναι ΚΑΙ φιλόσοφος. Δεν μπορούσε να σταματήσει τα γέλια όταν άκουσε το «Καλτσόβρακος» (όπως και όλη η αίθουσα – μπου χαχχα) ενώ μας είπε πολλά πράγματα για την ιστορία της οικογένειάς του και έναν αντεροβγάλτη πρόγονο. Οκ Αλέξανδρε, got the point δε θα γράψω κακό λόγο. Πολύ ευχάριστος άνθρωπος, από εκείνους που έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και πραγματικά τίποτε δεν στέκεται εμπόδιο στα όνειρά τους. Ένας πραγματικά ανοιχτός άνθρωπος. Hi Αλέξανδρε! :)

O Νεκτάριος με τον Μανώλη, ήρθαν να παρουσιάσουν την drupal. Οκ, δεν κατάλαβα πολλά στην παρουσίαση – ναι, είμαι τούβλο λέμε - , αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση ο ενθουσιασμός τους να μοιραστούν τα πάντα γύρω από τη δουλειά τους ακόμα και με τον πιο άσχετο άνθρωπο. Είχαν όλη την καλοσύνη να μου εξηγούν διαρκώς κάθε νέο όρο και να αναγκάζονται να τα κάνουν όλα φραγκοδίφραγκα. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά για όλα και κυρίως γιατί είχαμε την χαρά να νοιώσουμε για πρώτη φορά, κομμάτι μιας τόσο ενδιαφέρουσας ματιάς στην τεχνολογία (τα κουτσομπολιά παρακάτω). ;)

Ο Leonid Mamchenkov, ένα γλυκύτατο τυπάκι που ήρθε από την Κύπρο. Είναι Ρώσσος που σπούδασε σε Ρωσσία, Αγγλία και Κύπρο και εκείνος που κατάλαβε τα περισσότερα από όλα αυτά που ακούσαμε (είχε για όλα απορίες και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις). Ε, το δεύτερο βράδι, τον τσακίσαμε τον άνθρωπο στις ερωτήσεις. Μας μίλησε για το ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα και πόσο υψηλού επιπέδου ήταν τότε (αφού όταν πήγε Αγγλία, οι περισσότεροι άγγλοι του ζητούσαν να μιλάει πιο απλά αγγλικά γιατί η γραμματική, το λεξιλόγιο και το συντακτικό του ήταν δύσκολα), την άσχημη κατάσταση τώρα στην χώρα του και την ζωή του με τους Κύπριους. Είδα να μου αναφέρει έκπληκτος μια φράση του καθηγητή του στην Κύπρο «όποιος μου φέρει τα αρχίδια ενός Τούρκου, θα πάρει άριστα στο μάθημα». Ήταν ο μόνος που αντέδρασε και ο μόνος που κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό. Γενικά, ο Leonid είχε μια φοβερά αποστασιοποιημένη ματιά για όλες τις χώρες που έζησε (και είναι πολλές) και μου έκανε εντύπωση που δεν ένοιωθε ότι έπρεπε να υποστηρίξει την δική του.
Leonid, thanx a lot for the beautiful discussion, if you can’t understand any of this, tell me and I’ll try to translate. Although my Cypriot - English is a bit rusty. :D


Φίουυυυυυυ, έχω άπειρα πράγματα να γράψω και για πολλούς ακόμα αλλά έχει πέσει πολλή δουλειά γαμώτο. Πάραυτα, όπως προφανώς έχετε καταλάβει, δεν γίνεται να μην κουτσομπολέψουμε γιατί παίζει να χαλάσουμε το ίματζ μας με όλα αυτά τα γκικς. :D

- Η πρώτη βραδιά στην Ίο, ήταν Σκοτσέζικο ντούς. Ξεκινήσαμε από το Flames και τους Άγγλους που κάνουν τα εκκρεμές (εκκρεμές = μετά το πρώτο καφάσι μπύρες, στέκονται όρθιοι μπροστά σου και γέρνουν μπρος πίσω για κάνα μισάωρο πριν σωριαστούν. Ο Καλτσό έπαιξε βόλεϊ με έναν από αυτούς: Στέκεσαι πίσω από το εκκρεμές και όταν γείρει προς τα σένα, του δίνεις μια και έρχεται στα ίσια του. Αν είναι πολύ λιώμα, φροντίζεις φυσικά να βρίσκεται απ΄την άλλη ένας παίχτης γιατί παίζει να πέσει στο κενό. Εμείς τον ρίχναμε σε αγγλίδες γκομενέτε που έκαναν ουάου και χοροπήδαγαν που είχαν τέτοια ρέντα – ρέντα = ό,τι κινείται και πετάει).

Συνεχίσαμε μετά σε έναν άλλο κόσμο… Καθίσαμε όοολοι σε ένα ταβερνάκι παρακάτω, όπου μετά από λίγο έκατσαν τρεις μουσικοί. Μπαγλαμάς, μπουζούκι και κιθάρα, μας έκαναν πολύ σύντομα να τραγουδάμε όλοι Μάρκο και ρεμπέτικα, κάποιοι ερωτεύτηκαν χωρίς ανταπόκριση (αλλά τσάκισαν μια ντουζίνα σουβλάκια πράγμα που με έκανε να ησυχάσω γιατί ρε φίλε άμα τσακίζεις σουβλάκια απέναντι απ΄τη γκόμενα τι περιμένεις δηλαδή; ), κάποιοι τραγουδούσαν, κάποιοι έριχναν παραγγελίες (κλαψς, την δικιά μου δεν πρόλαβα να την ακούσω, ανεβάστε το βιντεάκι λέμε) και κάποιοι χόρεψαν κιόλας (γιες γιες, μπορεί οι μάγκες να μην υπάρχουν πια αλλά οι προγραμματιστές καρακατασίγουρα πάνε για διαδοχή – βέρι νάις μουβς μαν! ). :P

Από τον Μυλοπότα στην Χώρα, κάτι τελειωμένοι, πήγαμε με τα πόδια. Οου γιές. Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης υποσχόταν να χτίσει γέφυρες και Μετρό, οι γυναίκες μουρμουρίζαμε για «πότε επιτέλους θα φτάσουμε» και ο Τσάκα αποφάσισε να μας πει το πιο σπασαρχίδικο και κορυφαίο ανέκδοτο έβερ. Όταν φτάσαμε, καταλάβαμε ότι κάναμε μόνο δέκα λεπτά.

Την δεύτερη μέρα, πήγαμε οι περισσότεροι στο Κατώγι. Ένα μικρό μαγαζάκι που το έχει η Θεοδώρα (φωτό στον Καλτσό) που μετακόμισε τα δύο τελευταία χρόνια στην Ίο και που φοράει πολύ ψηλά τακούνια (για να χωράει λέει ο ποπός της απ΄τις καρέκλες – γιου ρουλ γκερλ). Τους χειμώνες δεν βαριέται. Τον χειμώνα που πέρασε, ασχολήθηκε με το ψάρεμα και ψάρεψε ένα ολόκληρο καλαμάρι σε έξι μήνες! Επίσης, μάζεψε λεφτά και πήρε ραπτομηχανή και έραψε τα μαξιλάρια του μαγαζιού. Δεν έχει καμία σχέση με τεχνολογία και αρνείται ακόμη να πάρει κινητό. Το πιο γελαστό και απλό κορίτσι που έχω γνωρίσει. Και παρεμπιπτόντως είναι πανέμορφη!

Ουφ… τόσα πολλά!

Bottom line, για τρεις μέρες ήμουν πολύ αλλού με ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν, τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο αξιόλογα παιδιά. Είμαι αρκετά αισιόδοξη. Παρόλο που ηλικιακά ένοιωθα αταίριαστη (ρε σεις, ο ματ της γουορντπρες είναι μόνο 24, έλεος!!!!) και παρόλο που παίζει να ήμουν η πιο αστοιχείωτη σε θέματα γνώσεων και τεχνολογίας, εντούτοις αυτά τα παιδιά με έκαναν να νοιώσω λίγο περήφανη.

Θερμά ευχαριστώ σε όλους σας.

p.s. Αν όλα αυτά με κάνουν «πρόβατο», «πουλημένη» και «θύμα» έχω να δηλώσω ότι κουράστηκα να αναλώνομαι σε απολογίες για ό,τι κάνω στην ζωή μου. Είμαι blogger, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι εκτίθεμαι οικειοθελώς αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μου επιβάλλει κανείς πώς θα σκέφτομαι και θα πράττω. Δεν έχετε ιδέα τι απολογίες έχω ρίξει τρία χρόνια τώρα και πόσο πολύ αποφασισμένη είμαι να το κόψω μια και καλή.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)


«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»


(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.


Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.


Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.


«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»


(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:





  • ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ



  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ



  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ



  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.



  • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ



  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ



  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.


(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...