Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2007

WHAT’S GOING ON?




“And so I wake in the morning
And I step outside
And I take a deep breath and I get real high
And I scream at the top of my lungs
What's going on?”


Καμμιά φορά χρειάζεσαι λίγη αστρόσκονη να πάρεις μπρος, λίγες παραπάνω γνώσεις, κάποιον να σε πάρει απ΄το χεράκι και να σου πει δυό τρία πράγματα μπας και καταλάβεις που πατάς. Ο Πετεφρής με τρία κείμενα (1, 2, 3) κατέγραψε εξωφρενικά απλά, το σαθρό της ελληνικής πραγματικότητας.

Έχοντας αρχίσει να νοιώθω τα πράγματα κατά τις αρχές του ΄80 και μη ξέροντας γρι από ιστορία, για να καλυφθεί το κενό στο κεφάλι, δεν ήθελε μόνο διάβασμα – κι αυτό λειψό. Ήθελε και λίγη ζωή να του βάλεις μέσα. Να μάθω γιατί έφυγε η μισή Ελλάδα μετανάστες, γιατί και πότε γύρισαν, γιατί στην εφηβεία μου η γειτονιά ήταν γεμάτη αστραφτερά αμάξια που ΄τα πλεναν όλοι σαν μανιακοί, γιατί έπρεπε ντε και καλά να μάθουμε όλοι αγγλικά, γιατί όλοι υποστήριζαν κρυφά το κόμμα τους, γιατί γέμιζαν κόσμο συνέχεια οι πλατείες, γιατί οι ντουντούκες πέρναγαν κάτω από το σπίτι ασταμάτητα, γιατί παντού άκουγες τη λέξη αντιπαροχή, γιατί στα ξαφνικά κάποιοι στην γειτονιά έγιναν κροίσοι, γιατί γεμίσαμε πολιτικούς, πολυκατοικίες, πολίτες, γιατί...

Τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν από μέρα σε μέρα και πάλι δεν ξέρω γιατί. Λες και έχεις πάρει μια γέφυρα και την έχεις κόψει κομματάκια ενώ αυτή ακόμα αιωρείται. Η γιαγιά στέκεται στο πρώτο κομμάτι, η μαμά στο δεύτερο κι εγώ στο τρίτο. Ανάμεσά μας, κενό. Που δεν γεμίζει με τίποτα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το δικό μου κομμάτι γκρεμίζεται ίσα με τις φτέρνες. Έχω στριμωχτεί σε ένα τόσο δα κομματάκι και δεν μπορώ να κουνηθώ. Έτσι είναι η γενιά μου. Στριμωγμένη από παντού.

Μας λένε άχρηστους, βολεψάκηδες, αναίσθητους, του καναπέ και δεν έχουμε να ανταπαντήσουμε. Λες και ξέρουμε στ΄αλήθεια τί σημαίνει πόνος, πείνα, κακουχίες και αγώνες. Μεγαλώσαμε σε έναν πλασματικό παράδεισο όπου τέτοιες λέξεις ήταν ταμπού. Ήταν φόβος και τρόμος για τους δικούς μας. Επειδή τα ΄χαν ζήσει στο πετσί τους, θεώρησαν καλό να τα πάρουν μακριά μας και να τα κρύψουν απ΄τη ζωή μας.

Ο πλασματικός αυτός κόσμος, κατέρρευσε σε λίγες μέρες. Τελειωτικά δηλαδή, γιατί ως τώρα, όλο και κάτι σημαδάκια σε ψίλιαζαν. Ειδικά όταν μεγαλώνεις σε δικό σου κεραμίδι και καλείσαι να δίνεις ίσαμε έναν μισθό για το νοίκι. Ειδικά όταν βλέπεις ότι δεν τα βγάζεις πέρα. Όταν αρχίζεις για πρώτη φορά να νοιώθεις ανασφαλής. Όταν η ζωή σου όλο αργεί να αρχίσει. Μαλακίες φυσικά, γιατί έχεις πάντα την ευχέρεια να βάλεις ένα ντιβιντάκι να ξεχαστείς, να πεταχτείς στην τράπεζα να πάρεις ένα δάνειο, να ζητήσεις να σε τσοντάρουν οι δικοί σου. Αυτά όμως, σε έμαθαν ότι δεν είναι ζωή. Ότι δεν πρέπει να σε φτάνει. Πρέπει να το πάρεις το γαμημένο το κεραμίδι, πρέπει να γίνεις διευθύντρια, πρέπει να έχεις αστραφτερό αμάξι, πρέπει να λαδώσεις για να κάνεις τη δουλειά σου, πρέπει να πεις καλημέρα στον κλεφταρά τον γείτονά σου, πρέπει να κάνεις και μια αρπαχτή. Αυτά είναι ζωή. Κι εσύ την περιμένεις ν΄αρχίσει. Και όλο αργεί.

Για κάποιους από τη γενιά μου, όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα. Για όσους όμως ακόμα περιμένουμε, άρχισε ο παράδεισος να ξεφτίζει. Ένα φιλαράκι παράτησε την πόλη του και ήρθε για πάντα στην Αθήνα να βρει δουλειά. Πάνω-κάτω δρομολόγια κάθε Σαββατοκύριακο να δει την πόλη του και ξανά μανά πίσω. Δόξα τω θεώ που έχω δουλειά, λέει. Για άλλους, ληγμένοι λογαριασμοί, ώρες στήσιμο στη στάση, ακριβό το πετρέλαιο, οι ευκαιρίες σπάνιες, μελαγχολία, θυμός και επιτέλους αναθεώρηση. Τί είναι ζωή; Πότε στ΄αλήθεια αρχίζει η πουτάνα;

Θύματα πάντα υπήρχαν. Στους δρόμους, στα νοσοκομεία, στα δασάκια δίπλα σε σύριγγες, μέσα στην οθόνη της τηλεόρασής σου. Απλά τώρα ήταν μαζεμένα. Η στάχτη πάντα υπήρχε. Στον αέρα, στο νερό, στην τροφή. Απλά τώρα είναι ορατή σε όλους. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξεπλύνεις τα μάτια σου από δαύτη και να δεις το γυμνό τοπίο. Μόνο τότε καταλαβαίνεις τί πρέπει να κάνεις στ΄αλήθεια. Δέκα μύρια νοματαίοι και βρίζουμε το ένα. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό.

Ψάχνεις τη λύση στους μεσάζοντες και ενώ ξέρεις ακριβώς πώς θέλεις τη ζωή σου και τί πρέπει να γίνει για να αρχίσει, περιμένεις απαθώς Εκείνους. Κι Εκείνοι, τα ΄ρίχνουν στον Εχθρό. Δεν είναι η μόνη λύση οι εκλογές. Είναι όμως μια ωραία δικαιολογία για να συνεχίσεις απαθώς να περιμένεις τους επόμενους ικανούς, ενώ στο μεσοδιάστημα λυσσάς να διατηρήσεις άθικτο τον παράδεισό σου. Κι ας ξέρεις πια ότι είναι χάρτινος. Δε σε νοιάζει μία. Αρκεί να μη τον χάσεις.

Και γίνεται στάχτη μεμιάς...

“And I pray, oh my god do I pray
I pray every single day
For a revolution”


Η ζωή μου άρχισε. Ακόμα κι αν δεν προλάβω να την κάνω όπως ακριβώς την ονειρεύτηκα, οι επόμενες γενιές θα την απολαύσουν. Θα τρίβουν τα μάτια τους και δεν θα το πιστεύουν. Ένας παράδεισος με αληθινά πόδια. Γερά. Από πλατάνια και έλατα και κέδρους. Δεν είναι καθόλου εύκολο να γίνει αλλά αφού τα θέλω γρήγορα και σωστά, θα τα κάνω μόνη μου. Θα πάρω πάνω μου το κομμάτι μου και το πρόγραμμά μου δεν θα είναι τετραετίας. Αστραπή θα εφαρμοστεί. Αμέσως θα αποδόσει. Λίγο υπουργός πολιτισμού, λίγο χωροταξίας, λίγο δημόσιας τάξης, λίγο παιδείας, το κομματάκι μου θα είναι έτοιμο. Θα ενωθεί με όλα εκείνα τα κομματάκια άλλων ανθρώπων που ξεκίνησαν τη ζωή τους μαζί μου.

Θα ΄ναι σαν το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι μου. Που μαζεύεις, συγυρίζεις, καθαρίζεις, στολίζεις και στο τέλος, πλένεις και το πεζοδρόμιο απ΄έξω. Είναι το κομμάτι που αναλογεί στο σπίτι σου. Αν η μέση σου βαστάει, σκουπίζεις και λίγο πιο ΄κει. Ρίχνεις και κάνα λάστιχο να το πλύνεις. Κι άμα είναι Κυριακή όλα τα σπίτια και τα πεζοδρόμια λάμπουν λες και ο δήμος έβαλε μπουγάδα. Εγώ δεν παίρνω πρέφα, δεν πολυκουράζομαι για λίγα ακόμα τετραγωνικά, αλλά ο περαστικός τα καμαρώνει. Έτσι και η ζωή μου. Θα βγει λίγο παραέξω απ΄το σπίτι μου και πριν το πάρω μυρωδιά, οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια της ζωής μου θα καθαρίσουν. Αν ο περαστικός έχει λάσπες στα πόδια, θα του βάλω χέρι και θα τον διώξω απ΄το πεζούλι μου. Αν η γειτόνισα μου κλέψει τη γλάστρα, θα της πάρει ο διάολος τη μάνα.

Ένα τετραγωνικό παραπέρα θέλει. Να ξεχυλώσεις λίγο τα προσωπικά σου όρια. Να νοιώθεις δικά σου λίγα τετραγωνάκια παραπάνω. Να τα πονάς, να τα πλένεις, να τα καθαρίζεις και να τα προσέχεις. Όταν ενώσουμε τα πεζοδρόμιά μας, κανένας δεν θα ΄ναι ανάξιος να ψηφίσεις. Ο Πρωθυπουργός Των Καθαρών Πεζοδρομίων, θα ΄χει άλλα να καταπιαστεί. Μπορεί να βάλει ζωγράφους να τα ζωγραφίσουν, παιδιά να παίζουν, τουρίστες να τα θαυμάζουν...

Θα έχεις πέντε ψηφοδέλτια στα χέρια και το μόνο που θα σε νοιάζει, θα είναι τί χρώμα θα σου βάψουν το πεζοδρόμιο ή αν σου αρέσει το δέντρο που υποσχέθηκαν να σου βάλουν στην αυλή.

Αυτή είναι η δική μου επανάσταση και βάρδα σ΄όποιον έχει λασπωμένο παπούτσι.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2007

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ




“Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,


Αφού θρηνήσαμε όλοι από τον καναπέ μας την καταστροφή, ας κάνουμε κάτι γι' αυτό, χωρίς μεγάλα λόγια και τυμπανοκρουσίες.

Εμείς εδώ στην Highsiding AE (περιοδικά 0300, 2Τροχοί, σχολές ασφαλούς οδήγησης μοτοσυκλέτας, εκδηλώσεις) έχουμε χώρο και έχουμε και φορτηγό.

Καλούμε λοιπόν όσους έχουν να προσφέρουν κάτι (από τα παρακάτω και ΜΟΝΟΝ) να το φέρουν στα γραφεία μας, καθημερινά έως τις 6.00 το απόγευμα και για όλη την εβδομάδα.
Γαρδένιας 30, Αχαρναί, είναι η διεύθυνσή μας.


Θα ταξινομηθούν και θα αποσταλούν σε κάποιο χωριό της ΗΛΕΙΑΣ το οποίο ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιο θα είναι αλλά "δυστυχώς" είναι πολύ εύκολο να βρεθεί κάποιο από όλα τα πληγέντα. Αν κάποιος έχει κάποια ιδέα περί αυτού, ευπρόσδεκτες οι προτάσεις. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η επικοινωνία με τον Δήμαρχο / Κοινοτάρχη του χωριού.

Μόλις μαζευτεί ποσότητα ικανή για να γεμίσει το φορτηγό μας, θα μεταφερθούν με δική μας ευθύνη. Όπως κι αν έχει την ερχόμενη Τετάρτη ή Πέμπτη θα γίνει η πρώτη αποστολή με δική μας ευθύνη. Θα γίνει άλλη μία αποστολή στις αρχές της επόμενης εβδομάδας.
Συγκέντρωση χρημάτων ΔΕΝ θα γίνει από εμάς.


Υλικά:
-Ρούχα, αντρικά/γυναικεία και παιδικά
-Κουβέρτες
-Παπούτσια
-Αδιάβροχα


Τρόφιμα:
-Μακαρόνια
-Ρύζι
-Γάλα κονσέρβα (όχι φρέσκο).


Επίσης χρειάζονται (αυτά κατόπιν συνεννόησης με την κα Ιωάννα Αρβανιτάκη, 210-2402300 εσωτ 138):
-Παλέτες
-Χαρτοκιβώτια
-Ταινίες


Εννοείται ότι σημαντικό είναι να προωθήσετε το μήνυμα σε όσους πιστεύετε ότι μπορούν να συνεισφέρουν”.

(το έλαβα με mail – όποιος μπορεί ας βοηθήσει)







UPDATE: Μάθετε και κάντε περισσότερα εδώ.







UPDATE 2: Συγκεκριμένες ανάγκες και εδώ.








UPDATE 3 : «Ζητούνται άμεσα άτομα προκειμένου να βοηθήσουν εθελοντικά τους πυροσβέστες και τους κατοίκους, στη Νότια Εύβοια. Τηλέφωνο επικοινωνίας 6978633615»

UPDATE 4: Συγκέντρωση χρημάτων στο λογαριασμό του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών (αριθμός: 2341103053 σε οποιαδήποτε τράπεζα της ελληνικής επικράτειας).

UPDATE 5: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
Η εθελοντική οργάνωση ‘‘έλληνες ενεργοι πολίτες ’’ το Σάββατο 1-9-2007, στην πλατεία του Αγίου Αντωνίου, στο Περιστέρι Αττικής, στο τέρμα του σταθμού μετρό, από τις 10 το πρωί εως τις 9 το βράδυ, συγκεντρώνουμε ανθρωπιστική βοήθεια για τους πυρόπληκτους των πρόσφατων πυρκαγιών, βοήθεια η οποία την επόμενη ημέρα θα μοιραστεί στους πληγέντες ήρωες των Πελλοπονησιακών καταστροφών.
Συγκεντρώνουμε νερά, γάλατα, χυμούς, στερεά τροφή, κονσέρβες, ρούχα, παπούτσια, παιδικές κρέμες, παιδικά παιχνίδια, βιβλία και γραφική ύλη, και ότι άλλο μπορεί να προσφέρει αλλά και να σκεφτεί ο καθένας μας, ότι θα απαλύνει τον πόνο αυτών των ηρώων της ελληνικής επαρχίας.
Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας θα ανταποκριθούν σε αυτή την προσπάθεια, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη και την αληλλεγγύη τους, όπως και στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις. Σας ευχαριστούμε πολύ.
Πληροφορίες : Διομήδης Στάθης
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5722034, 6972-259600
e-mail: stathisd@otenet.gr










Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2007

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ:




ΤΩΡΑ


ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ που ετοιμάζουμε και να πάμε όλοι μαζί όπου μπορούμε να βοηθήσουμε. Δηλώστε συμμετοχή
χρησιμοποιώντας το link κάτω (Στείλε μήνυμα στο συντάκτη του άρθρου) με τα στοιχεία σας, την ηλικία σας και το όχημα που θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε, προκειμένου να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια ομάδα βοήθειας. Στο email σας ενημερώστε μας σε περίπτωση που έχετε βενζινοκίνητα αλυσοπρίονα.
UPDATE: άκυρο/ δείτε τα σχόλια.


ΜΕΤΑ

"ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.” (κλικ)







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007

ΜΕΙΟΝ...





ΤΡΙΑΝΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ (ΩΣ ΤΩΡΑ) ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ...

...και όσο πάνε μειώνονται...

Πεθαίνουν. Καίγονται ζωντανοί.

Ο πρωθυπουργός προσπαθεί εδώ και ώρα να βρει τρόπο να προσγειωθεί στην Ζαχάρω. Οι συνθήκες λέει, δεν το επιτρέπουν.

Το φιλότιμό του το επιτρέπει δηλαδή;

Μόνο να τολμήσει ΕΝΑΣ σας, πριν ή μετά τις εκλογές να ξεστομίσει ότι σκοπεύει να ξοδέψει πάλι δις σε εξοπλισμούς. ΕΝΑΣ.-









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2007

IN THE END…




Οφείλουμε λέει, να διαβάσουμε όλα τα πολιτικά προγράμματα και να επιλέξουμε βάσει επιχειρημάτων, οραμάτων και λογικής.


[Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πολύ πολύ όμορφη βασιλοπούλα. Ουρά έκαναν οι πρίγκηπες να την παντρευτούν. Ο βασιλιάς όμως, καθότι προνοητικός αποφάσισε να επιθεωρήσει τις προίκες ώστε να διαλέξει τον πιο πλούσιο. Συνήθως στα παραμύθια παίζουν παραμυθένιοι έρωτες που δε κοιτάνε χρήματα, που περνάνε μύρια όσα αλλά στο τέλος θριαμβεύουν και ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Σ΄αυτό το παραμύθι όμως, η πριγκήπισσα δεν είχε γκομενάκι. Ούτε και πρόβλημα να της βρει ο daddy τον γαμπρό. Μια κανονική πριγκήπισσα δηλαδή. Διάβαζε, διάβαζε που λέτε ο γερο-βασιλιάς τους ατέλειωτους πάπυρους με τις προίκες και μετά από ψιλοεξωπαραμυθένιους λογιστικούς υπολογισμούς κατέληξε στον πιο πλούσιο. Του έδωσε την κόρη του και… δεν έζησαν αυτοί καλά. Βλέπετε, ο βασιλόπουλος είχε «φουσκώσει» την προίκα με ωραία λόγια και ψέμματα. Πουχου αντί να γράψει ένα βρωμομαντρί με δύο ψωροπρόβατα, έγραψε «βασιλική φάρμα με πρόβατα που παράγουν κασμίρι και μυρίζουν λεβάντα»]

Έτσι λοιπόν, ένα φυλλάδιο γεμάτο πολιτικές θέσεις, προγράμματα και σχεδιασμούς, λυπάμαι που σας το λέω έτσι χοντρά, μπορεί να περιέχει ψέμματα ή τέλος πάντων, πράγματα που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνουν. Είτε γιατί δεν είναι ρεαλιστικά είτε γιατί δεν υπήρχε ποτέ πρόθεση να γίνουν. Σοκαριστικό ε;

[Όταν λοιπόν ο γερο βασιλιάς πήγε μετά το γάμο στον γαμπρό και του ζήτησε το λόγο για τις ανακρίβειες που έγραφε στην προίκα, εκείνος είχε ένα σωρό επιχειρήματα: «μα πατέρα, ποιες ανακρίβειες; Εγώ φταίω που τα διακόσια πρόβατα αρρώστησαν και έμειναν μόνο δύο; Εγώ φταίω που η αρρώστια κατάστρεψε το μαλλί τους και τέλος πάντων, εμένα δεν μου μυρίζουν καθόλου προβατίλα. Εμένα μου μυρίζουν λεβάντα!» Ο βασιλιάς τουμπαρίστηκε ξανά και είπε να δώσει άλλη μια ευκαιρία στον τόσο άτυχο γαμπρό του. Άλλωστε η βασιλοπούλα θα ζούσε ευτυχισμένη με τα λεφτά του πατέρα της»]

Κι όταν αφού ψηφιστεί το εκάστοτε κόμμα, ζητήσεις εξηγήσεις, τότε αρχίζει ο φαύλος κύκλος των επιχειρημάτων: «ναι ξέρετε, το χρονικό διάστημα είναι πολύ μικρό για να τα πετύχουμε όλα αυτά. Ξαναψηφίστε μας και τα έχουμε στο τσεπάκι. Ή ναι ξέρετε, είχαμε όλη την καλή πρόθεση να τα κάνουμε αλλά οι προηγούμενοι τα ΄χαν σκατώσει πολύ περισσότερο απ΄ότι νομίζαμε και τώρα παλεύουμε με το Χάος για να τα καταφέρουμε. Αναμείνατε. Ψοφάμε στην κούραση. Αγγαρεία κάνουμε. Κουλουπου.

[Ο πρίγκηπας ζούσε στο παλάτι με την πριγκήπισσα τρισευτυχισμένος. Έτρωγε, έπινε, πήδαγε (oops, μάλλον αυτό δεν το κάνουν στα παραμύθια) και γενικά δεν είχε να ασχοληθεί με όλα αυτά που περνάνε συνήθως οι πρίγκηπες για την καρδιά της αγαπημένης τους (δράκοι, μονομαχίες, γρίφοι και ατέλειωτες πίστες χωρίς ammo και save). Κάποτε όμως, τα λεφτά λιγόστεψαν και έπρεπε να βρει γρήγορα λύσεις. Ο γερο βασιλιάς τον έπιασε και τον ρώτησε τι να κάνουν. Εκείνος, βούτηξε την βασιλική κορώνα, την φόρεσε και είπε στον βασιλιά: «πατέρα, μην ανησυχείς αναλαμβάνω εγώ. Θα βάλω το αρσενικό μου πρόβατο να πηδήξει το θηλυκό, θα κάνουν πολλά προβατάκια, θα τους δώσω και φάρμακο για την αρρώστια και θα τα πλύνω να μη βρωμάνε. Σε μια τετραετία θα έχω πάλι τα πλούτη μου και η κόρη σου θα ζήσει ευτυχισμένη]

Εν΄όψει εκλογών πιάνουν δράση τα μεγάλα μέσα. Δικηγόροι, οικονομολόγοι, επικοινωνιολόγοι βρίσκουν τον καλύτερο τρόπο να ειπωθούν τα πράγματα ώστε να πειστούν οι ψηφοφόροι. Ο γίγαντας όμως έχει πήλινα πόδια. Όλα βασίζονται σε υποσχέσεις. Όλα αφορούν την ωραιοποίηση μιας εντελώς άσχημης πραγματικότητας. Αν κάτσεις και ασχοληθείς σοβαρά με τα λεγόμενα πολιτικά προγράμματα, θα σκεφτείς δύο πράγματα: α. αφού πάμε για φούντο, με δουλεύουν; β. ψεύτικες υποσχέσεις. Γιατί κανείς δεν μπορεί να σε πείσει ότι πήρες αύξηση άμα δεν πήρες ή άμα τη δίνεις πίσω διπλή σε φόρους και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυθεί ότι θα πραγματοποιήσει υποσχέσεις.

[Ο βασιλιάς τα πήρε κρανίο. Ποιος του εγγυώταν ότι τα τρία πρόβατα θα πηδιούνται νυχθημερών για να κάνουν ικανοποιητικά πολλά προβατάκια; Ότι το φάρμακο θα τα γιατρέψει στ΄αλήθεια αυτή τη φορά; Ότι άμα είσαι πρόβατο, μπορείς να διώξεις την προβατίλα με πλύσιμο; Ακόμα κι ότι ο γαμπρός του ήταν πλούσιος κάποτε, in the first place? Έτσι, άρχισε να συναντά κι άλλους υποψήφιους γαμπρούς – σ΄αυτό το παραμύθι παίζουν και διαζύγια και διατροφές, άσε που δεν πειράζει να μην είναι παρθένα η πριγκήπισσα (αφού δεν τις πηδάνε στα παραμύθια είπαμε). Άρχισε πάλι να διαβάζει πάπυρους με προίκες ο βασιλιάς. Τώρα ήταν πιο δύσπιστος. Ακόμη κι αν επιθεωρούσε επιτόπου τις προίκες, κανείς δεν μπορούσε να του εγγυηθεί πως ήταν στ΄αλήθεια δικά του όλα αυτά τα πλούτη. Έτσι, πήρε δραστικά μέτρα]

Η καλύτερη λύση θα ήταν ένα συμβόλαιο με τζίφρες και πολλές σφραγίδες (απ΄αυτές που ξεχειλάνε από τα χιλιάδες πιστοποιητικά που μας ζητάνε να τρέχουμε δεξιά αριστερά γαμώ τη γραφειοκρατεία τους γαμώ και που σημαίνουν ότι την έχεις πουλέψει για τα καλά άμα δεν τις έχεις αλλά άμα τις έχεις είσαι σίγουρος ότι το χαρτί σου είναι καραέγκυρο – ουφ κωλοδιάρροια) από το κάθε κόμμα. Κύριε, αφού λέτε ότι θα κάνετε αυτά κι αυτά κι αυτά, υπογράψτε τα. Άμα την επομένη των εκλογών δεν τα ψηφίσετε και δεν τα κάνετε πράξη, προκυρήσονται ξανά εκλογές και το κόμμα σας (και όσοι πολιτικοί σας απαρτίζουν) εξαφανίζεστε δια παντός από την πολιτική σκηνή. Να πάτε στην μπανανία να κάνετε καριέρα. Τελεία και παύλα.

[Έστειλε λοιπόν αυτόν τον τύπο με την ντουντούκα (πώς τον λένε, που τρέχει στα παραμύθια και μαζεύει τον κόσμο στις πλατείες) και του είπε να διαλαλήσει το εξής: «Αγαπητοί μας υπήκοοι, ο πολυχρονεμένος μας βασιλιάς βγάζει πάλι την πριγκήπισσα στο σφυρί. Ο πιο πλούσιος θα την παντρευτεί. Προσοχή όμως, όποιος γράψει έστω κι ένα τόσο δα ψεμματάκι για το ύψος της προίκας του, ακόμα κι αν παντρευτεί την πριγκήπισσα (ακόμα κι αν την έχει πηδήξει – χαλάλι) κατόπιν διαταγής του πολυχρονεμένου, θα αποκεφαλίζεται». Οκ, είχε κάποια κενάκια η απόφαση του βασιλιά αλλά προκειμένου να ζήσουν αυτοί καλά που είναι και ο σκοπός ενός παραμυθιού που σέβεται τις μαλακίες που λένε τα παραμύθια, ε ας την πηδάγανε και καμιά δεκαριά τη πριγκήπισα. In the end there will be only one ]

In the end there will be only one.

The End   :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2007

ΜΠΛΟΓΚΟ-ΚΑΛΠΗ




Ρε σεις, τί θα ψηφίσετε και γιατί; Ανώνυμα πάντα, αλλά δώστε μια εικόνα. Έτσι, για να δω τί παίζει και με τους bloggers που είμαστε λέει, πιο ψαγμένοι.


[Μόνο αν θέλει κάποιος ας βγάλει τα ποσοστά στο τέλος – άσχετη γαρ - και θα ακολουθήσουν συμπεράσματα. Αν θέλετε, γράφτε και ηλικία και περιοχή (π.χ. είμαι 95, μένω κάτωπαναγιά και ψηφίζω νουδού γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι)]

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο πράγμα έχει περισσότερη χρησιμότητα από εκατοντάδες συζητήσεις ή τέλος πάντων προσφέρεται για συζητήσεις.

Ναι, ξέρω. Κατίνααααααα!   :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...