Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

ΣΟΣΙΑΛΑΙΖΙΝ




Η συναναστροφή με όλο και περισσότερους ανθρώπους και δη τουρίστες λόγω μετρού, που καθόλου δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι μπορεί να φοράω τα ακουστικά αλλά ως σωστή κουτσομπολίτσα έχω φροντίσει να κλείσω τη μουσική μόλις παίξει ψιλή κουβεντούλα μεταξύ τους, με έχει κάνει και γαμώ τους κατάσκοπους. Γιατί κύριοι μια σωστή πατριώτισα πρέπει να ξέρει επακριβώς τί γνώμη έχει η αλλοδαπή για την Ελλαδάρα μας ή τέλος πάντων απλά να ξέρει τί λένε οι διπλανοί της.


Ε, λοιπόν το πρώτο πράγμα που κάνει ένας τουρίστας μόλις πατήσει την ποδάρα του στο μετρό είναι να κάνει μαθήματα ελληνικής. Τσάμπα είναι άλλωστε. Με το που θα μπω στο βαγόνι βλέπεις καμιά δεκαριά ροζ φάτσες να κοιτάνε κάπου ψηλά και να επαναλαμβάνουν μετά την κοπέλα που τα φωνάζει «εκεί ψηλά»: Pa-li-ni και μετά να κοιτιώνται μεταξύ τους και να γελάνε απ΄τη χαρά τους που τα κατάφεραν τόσο καλά. Κάπου εκεί είναι η σειρά μου να γελάσω. Χεχε, ο επόμενος σταθμός για κακή τους τύχη λέγεται Dou-ki-sis Pla-ke-nti-as. Ε ρε γέλια. Στρουμπουλάνε τη γλώσσα τους, βγαίνουν κάτι α-πί-στευ-τα και μετά για καμιά δεκαριά σταθμούς ανοίγουν ψιλή κουβεντούλα για το πόσο δύσκολη και αστεία είναι η γλώσσα μας.

Τα υπόλοιπα είναι ψιλοστάνταρ: πόσο καθαροί είναι οι σταθμοί του μετρό, πόσο ωραία ήταν στους Ολυμπιακούς και... αυτά. Μετά το γυρίζουν στις γκατζετιές και σε κάτι περίεργα για κομπιούτορες και δεν καταλαβαίνω τίποτα – γιατί οι περισσότεροι έρχονται για συνέδρια ή τέλος πάντων είναι τόσο γκίκουλες που ούτε στις διακοπές τους δεν ξεκολάνε. Η κυρία «εκεί ψηλά» συνεχίζει το μάθημα, κάπου σταματάνε, λένε πάλι κάνα ελληνικό, γελάνε λες και είναι στο λούνα παρκ και γυρνάνε πάλι στις γκατζετιές. Κάπως έτσι.

Προχθές πέτυχα μια πολύ περίεργη παρέα. Μπαμπάς, μαμά γύρω στα εξήντα και γιος γύρω στα είκοσι. Οι τρεις τους κι εγώ, στις τέσσερις αντικρυστές θέσεις. Στρίγγλαγε το βαγόνι με την ταχύτητα που έτρεχε κι εκείνο το ζώον ο οδηγός, εγώ κλασσικά έτοιμη να ξεράσω (να φανταστείτε την προηγούμενη βδομάδα που δεν είχε θεσούλα, λιποθύμησα από την ναυτία και τον ίλλιγο και γκρεμοτσακίστηκα κιόλας – φακ ακόμα πονάωωωω - σιχτήρ), και οι τρεις τους ψιλή κουβεντούλα. Κλείνω τη μουσική με τρόπο και πέρα από τα “mum” και “dad” αρχίζω να πέφτω απ΄τα σύννεφα. Οι τυπάδες είχαν να δουν τον γιό τους καμιά τριετία. Ήρθαν στην Αθήνα για διαφορετικούς λόγους και τα ΄λεγαν λιγάκι μέχρι να κατέβει ο μικρός στο Σύνταγμα (που δεν το ΄πε ακριβώς έτσι αλλά το εκπαιδευμένο αφτί τα πιάνει πια) και αυτοί στο Μοναστηράκι (μα τί παράξενο,όοοοολοι μα όλοι να το λένε mistiraki). Προφανώς είχαν έρθει από διαφορετικές χώρες ή πόλεις και είχαν δώσει ραντεβού στο αεροδρόμιο. Μέσα στο μετρό διασταύρωναν τους χάρτες τους, αντάλλασαν διευθύνσεις και κανόνιζαν να βρεθούνε κάνα βράδι για να δουν όλοι μαζί την Ακρόπολη όσο θα έμεναν Αθήνα.

Σε όλη τη διαδρομή ο μικρός εξιστορούσε πώς ζει, πού δουλεύει, πόσα παίρνει, ότι είχε έρθει για ένα συνέδριο και πόσο χαρούμενος ήταν που κάνει αυτή τη δουλειά (τεχνική ήταν, δεν πολυκατάλαβα). Οι γονείς του λες και μιλούσαν σε ξένο. Πού και πού κάνα τυπικό μπράβο, μερικές ερωτήσεις αμηχανίας και τίποτα άλλο. Απλά άκουγαν. Μάλλον διακοπές είχαν έρθει γιατί κάτι έπιασα για νησιά. Όταν κατέβηκε ο μικρός απ΄το βαγόνι κι έμειναν οι δυό τους, ρώτησε ο φάδερ «τί λες, να συναντηθούμε με τον άντριου αύριο». Και η μάδερ απάντησε «νόου, χι ιζ ολντ ιναφ νάου, έχουμε χρόνο ντίαρ να δούμε τον άντριου, καλύτερα ας μείνουμε οι δυό μας εν λετς ιντζόι γκρις ». Μαλάκας εγώ.

Τί στο διάολο ήθελα και έκλεισα τα ακουστικά. Έβαλα τέρμα τη μουσικούλα μου και σκεφτόμουν τον πουρ άντριου. Α ρε άντριου να μην είσαι Έλληνας. Βγαίνω απ΄το μετρό και βλέπω τρεις αναπάντητες στο κουνητό. Φτού! Δεν έχουν σήμα εκεί κάτω στα λαγούμια και με έψαχνε η πεθερά μου: «Πού ΄σαι ρε παιδί μου; Σου ΄στειλα ένα ταψί παστίτσιο, κοτόπουλο με πατάτες και ζυμωμένα μπιφτέκια, για την κατάψυξη τα μπιφτέκια ε; και το νου σας μη τα ξεχάσετε. Θα σας πάρω το βράδυ να μου πείτε αν σας άρεσαν και να σας θυμίσω να βάλετε τα μπιφτέκια στην κατάψυξη. Όχι στην ψύξη ε; Στην κα-τά-ψυ-ξη».

Ε σας το χρώσταγα, στο όνομα της πεθερούλας μου, του ξεροψημένου παστίτσιου, του θεικού κοτόπουλου με τις πατατούλες και τα μπιφτεκάκια (ζγκαταψυξ) πώς να το κάνουμε, έχω κι εγώ μερικούς λόγους να είμαι περήφανη που είμαι ελληνίδα. :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

ΤΟΜΠΑΚΟ ΚΟΝΣΠΙΡΑΣΙZ




Αυτές τις μέρες είμαι θύμα μιας πολύ ύποπτης συνωμοσίας. Εκτός από τα κλαριά που έχει μέσα ο καπνός μου (έλεος ρε μάγκες, ρίχτε και λίγο καπνό στο σακουλάκι) ανακάλυψα ότι αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός καπνομπαλακίων. Οκ, δεν ξέρω πώς αλλιώς να τα περιγράψω αλλά μοιάζουν με μικρά εύπλαστα μαύρα μπαλλάκια που άμα κάνεις τη μαλακία και τα στρίψεις μέσα στο τσιγάρο, θα σου βγουν τα μάτια όξω στο ρούφηγμα, θα σβήσει η αηδία και θα πέσει μια κάφτρα ΝΑ ανάμεσα στα βυζιά σου. Τρία σημάδια σήμερα. Τζιζ.


Ένιγουέι, η γιαγιά μου αποφάνθηκε. Δούλευε χρόνια στου Παπαστράτου (μιλάμε για το '50 δηλαδή) και μου είπε ότι είναι ποντικοκούραδα. Μπάστα ρε γιαγιά της λέω, τί είναι αυτά τώρα; Θα αφήνανε έτσι ξέμπαρκους τους πόντικες να χέζουν τον καπνουλάκο του κόσμου να πάθουμε και καμιά λεπτοσπει...σπι... εεε...πώς το λένε γμτ... μόλυνση; Κάθετη η γιαγιά. Τί μόλυνση ρε ζώον αφού του βάζεις φωτιά του καπνού, καίγονται τα κουραδάκια και ψοφάνε τα μικρόβια. Οι πόντικες λέει του καπνού αλωνίζουνε στα καπνεργοστάσια. Με τις σκούπες τους κυνηγάγαμε τότε στον Παπαστράτο.

Ο κολλητός είχε άλλη άποψη. Με κοίταξε μ΄αυτό το συνομωτικό βλέμα και μου λέει πάρτο και μύρισέ το. Δεν του είχα πει τη γνώμη της γιαγιάς και για να μη φανώ μη μου άπτου το πήρα το ζώον και το μύρισα. Τίποτα. Τί ρε; του λέω. Μαύρο είναι μου λέει. Το βάζουνε για να μας δένουνε και να μας κάνουνε πρεζάκια της μάρκας τους. Καλή φάση.

Μπας να μαζέψω τα ποντικοκούραδα και να τα στρίψω όλα μαζί να δω τί παίζει; Άμα μαστουρώσω θα έχει δίκιο ο κολλητός και άμα τα τινάξω θα είμαι η πρώτη ηλίθια που κάπνισε ποντικοκούραδα εξεπιτούτου.

Ξέρει κανείς τελικά τί είναι αυτά; Θα σκάσω άμα δε μάθω!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

ΑΜΕΡΙΚΑΝ ΑΙΝΤΟΛ




Μόλις παρακολούθησα ένα επεισόδιο γυρισμένο στην Μινεσότα όπου δέκα χιλιάρικα αμερικανάκια πιστεύουν ακράδαντα ότι μπορείς να πραγματοποιήσεις όλα σου τα όνειρα και μάλιστα χωρίς να συνομωτήσουν σύμπαντα και αηδίες. Απλά θέλει TH συνταγή. Θεώρησαν ότι όλα γίνονται όπως ο χαλβάς: 1 λάδι, 2 σιμιγδάλι, 3 ζάχαρη και 4 νερό. Ανήκουν προφανώς σε κείνο το παράξενο είδος ανθρώπων που μεγάλωσαν με προκάτ συνταγές για τη ζωή, τύπου:
Γκόμενος: 1 σπίτι, 2 φράγκα, 3 ρόδα, 4 γιωτ.
Δουλειά: 1 μπάρμπας, 2 γλείψιμο, 3 μέσον, 4 hot.
Διάσημος: 1 να το θέλεις, 2 να το προσπαθήσεις, 3 να το πιστέψεις, 4… NOT!


Δέκα χιλιάρικα αμερικανάκια για να πετύχουν* μόνο οι 17 !!! Η απάντηση όλων των ταλέντων που είδα, στην ερώτηση «γιατί πιστεύεις ότι είσαι το επόμενο αμέρικαν άιντολ» ήταν καρμπόν: «πιστεύω στον εαυτό μου, ξέρω ότι διαφέρω, είμαι σίγουρα μοναδικός/η, θα δουλέψω γι΄αυτό» και άλλα χαριτωμενούλια, υποπροιόντα του λεγόμενου αμέρικαν ντριμ. Κάποιοι μάλιστα ήταν τόσο πολύ σίγουροι ότι τώρα που θα γίνουν διάσημοι δεν θα έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο για τα εγκόσμια, που παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους ΠΡΙΝ διαγωνιστούν και χωρίς να έχουν δει ποτέ προφανώς αντίδραση νορμάλ ανθρώπων στο «ταλέντο» τους.

Το πιο τρομακτικό απ΄όλα όμως ήταν η αντίδρασή τους μετά τη γιούχα (κυρίως κλαίγοντας): «πιστεύω στον εαυτό μου, ξέρω ότι διαφέρω, είμαι σίγουρα μοναδικός/η, θα δουλέψω γι΄αυτό» προσθέτοντας και λίγο απ΄αυτό το κάτι που έχει μόνο ένας αληθινός σταρ «και οι κριτές είναι οι πιο άχρηστοι και ατάλαντοι άνθρωποι που έχω συναντήσει ποτέ σε όλη μου τη ζωήηηηηηηη». Οκ, μαζί με μπινελίκια.

Μιλάμε, ηλεκτροσόκ να κάτσεις να τους κάνεις δεν πρόκειται με τίποτα να παραδεχτούν ότι ίσως ρε παιδάκι μου να μην είναι το επόμενο αμέρικαν άιντολ. Ίιιιιιιιισως να θέλουν λίιιιιιγη δουλίτσα παραπάνω, ίιιιιιισως τέλος πάντων να έχουν ταλέντο κάπου αλλού. Αλλά μη γελιόμαστε. Κανένας λογικός άνθρωπος δε πρόκειται να πει αληθινή άποψη σε τόσο σίγουρους ανθρώπους, παρεκτός κι αν είναι η πόλα αμπντούλ και το κάνει στο αμέρικαν άιντολ για άπειρα φράγκα και μάλιστα λαιβ και ιντερνάτιοναλ. Που και πάλι, δεν το γλιτώνει το σκυλοβρίσιμο.

Σκιάχτηκα. Τα περισσότερα ήταν πιτσιρίκια από δεκάξι μέχρι δεκαενιά. Ήταν στ΄αλήθεια ένα από τα πιο σπούκι πράγματα που έχω δει ποτέ. Ήταν τέτοια η απελπισία που είχαν, που κάποια απ΄αυτά αφού απορρίφθηκαν από το τραγούδι δεν δίσταζαν να ζητούν απεγνωσμένα από τους κριτές να χορέψουν, να κάνουν ζογκλερικά, κάτι τέλος πάντων για να αποδείξουν ότι ναι είναι σταρ. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήμουν τόσο σκληρή όσο οι συγκεκριμένοι κριτές αλλά φαντάζομαι μετά τα δύο χιλιάδες ταλέντα, κάπου δεν μπορείς να κρύψεις την αγανάκτησή σου ή το νευρικό γέλιο.

Απ΄την άλλη, ακούγοντας τα βιογραφικά αυτών των παιδιών συνειδητοποίησα ότι σχεδόν όλα ήταν πολύ φτωχά. Ακόμα χειρότερα. Άμα μένεις σε τροχόσπιτο και δουλεύεις σε καφετέρια έχοντας παρατήσει το σχολείο από τα δέκα, είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις στην άσχημη ζωή σου και να δεχτείς ότι οι ευκαιρίες είναι ελάχιστες ή καμία να πιάσεις την καλή. Και τότε σε περιμένει μια πραγματικότητα ένα εκατομμύριο φορές δυσκολότερη αφού την πασπάλισες μόνος σου με τόνους πίκρα.

Το ξέρω ρε γαμώτο ότι η ελπίδα είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά μόνο ελπίδα δεν ήταν αυτό το θρίλερ. Ήταν σαν να παίρνεις την ελπίδα, να την ντύνεις τραβεστί και να τη στέλνεις στη Συγγρού να παίρνει πίπες τσάμπα. Φορ λάιφ. Too sad. :(

*εεεε... όχι ακριβώς να πετύχουν, μάλλον να προχωρήσουν στο επόμενο γύρο αντιμέτωποι με τα υπόλοιπα εκατομμύρια ταλέντων της Αμερικής.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

ΚΑΙ?




Τι άλλαξε;


Η νουδού πάλι κυβέρνηση, το πασόκ αντιπολίτευση και η αριστερά πήρε κάτι στασίδια παραπάνω.
Α, μπήκαν και τα φασισταριά μέσα.


Αν η «θέληση του λαού» συνοψίζεται στο ότι η αντεθνική Μαριέττα πήρε τον πούλο από την Βουλή για να αντικατασταθεί από πατριώτες τύπου Πλεύρηδες και Βορίδια, ε μπράβο ρε κυρίαρχε λαέ. Γάμησες πάλι. Εμένα δηλαδή.

Προσεχώς στη βουλή: η Αριστερά θα αναλώνεται να υπερασπιστεί τα άλλοτε δεδομένα που δεν θα είναι καθόλου δεδομένα για τα φασισταριά και η νουδού θα κάνει τη δουλειά της ανενόχλητη. Εντάξει, το πασόκ μια απ΄τα ίδια. Θα συμφωνεί με την αριστερά και θα κάνει πλάτες στη δεξιά.

Υ.Γ. : Τι γαμάτα που τα λέει αυτός ο Παπαγιαννάκης!!!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑΛΕΝΤΑ




Προσπάθησα να βγάλω άκρη με τα πολιτικά και μπλέχτηκα παραπάνω. Δεν βρήκα τελικά τίποτε το αντικειμενικό για τα κόμματα, πέρα από το ότι είναι όλοι γτπκ. Όχι τόσο για τους πολιτευάμενους σε προσωπικό επίπεδο, μιλάω για ένα κόμμα στο σύνολο. Προσπάθησα να σκεφτώ γιατί υπάρχει αυτό το μπάχαλο ως προς το τι θεωρεί ο καθένας «θετικό» ή «αρνητικό» για το εκάστοτε κόμμα. Βέβαια όπως ήταν φυσικό, για να χωρέσει κάτι τέτοιο στο κεφάλι μου χρειάστηκε αρκετά downgrades.


Έτσι, τα κόμματα μου μοιάζουν με εν δυνάμει επιχειρήσεις. Όταν κληθούν να κυβερνήσουν, έχουν συγκεκριμένα τμήματα να διορίσουν επικεφαλείς που αυτοί με τη σειρά τους θα διορίσουν υφιστάμενους κ.ο.κ. Από ΄κει αρχίζει και στραβώνει το κλήμα. Αν το αντικείμενο είναι π.χ. συγκοινωνίες και ο επικεφαλής είναι πρώην πάρεδρος της κάτω παναγιάς απόφοιτος δημοτικού και αριστερός ψάλτης, ε δεν θέλει και πολύ να πάει κατά διαόλου. Η πρώτη μου ένσταση λοιπόν, είναι το αντικείμενο των πολιτικών σε σχέση με αυτά που θα καταπιαστούν. Σπάνια βλέπω κυβερνήσεις να απαρτίζονται από καλά καταρτισμένους ανθρώπους ως προς αυτά που θα τους αναθέσουν. Και δεν μιλάω γενικά για βουλευτές, μιλάω για αυτούς που εν τέλει θα στελεχώσουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Πόσο μάλλον για τους αποκάτω. Βάζεις ρε κύριε υπουργό τον τάδε αγωνιστή του κόμματος και αυτός διορίζει αβέρτα όλο του το σόι και ψάχνεις μετά να βρεις τι έφταιξε; Αφού είναι πελατάκια σου ρε μπάρμπα όλοι στην τελική, πώς να τα απολύσεις και πώς περιμένεις να κάτσουν να δουλέψουν σωστά σε κάτι που το βλέπουν πρώτη φορά μπροστά τους;

Μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς, έχω φάει εξάψαλμους με το κουτάλι. Την παραμικρή μαλακία να κάνεις, έχεις πέντε ανθρώπους πάνω από το κεφάλι σου να σε ξεχέσουν, να σε στείλουν στον προιστάμενο και στην χειρότερη να σε απολύσουν. Άσε που τις περισσότερες φορές μόνο και μόνο από ντροπή τραβάς μια παραίτηση μόνη σου. Θέλω να πω, ποτέ δεν είσαι ο αγάς στο χαρέμι που άμα γίνει στραβή δεν τρέχει μία. Ε, σε ένα κόμμα ή στην κυβέρνηση όλα αυτά είναι σουρεάλ. Είτε από την πλευρά των προισταμένων (επιλογή, αναζήτηση ευθυνών, έστω επαρκές κατσάδιασμα ή απόλυση) είτε από την πλευρά του «εργαζόμενου» (ειδικά στο θέμα της ευθιξίας), είτε από την πλευρά των «μετόχων» (τη δική μας ντε).

Εάν μια επιχείρηση πάει χάλια κλείνει, πουλιέται, πτωχεύει, κάτι γίνεται τέλος πάντων. Στα κόμματα και στις κυβερνήσεις δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Κρίνεις τα μικρά, αυτά που σχετίζονται με την τσέπη σου, τα συμφέροντά σου, το «μικροκλίμα» σου και χέστηκες για την γενική πορεία της εταιρείας που ρε γαμώτο άμα βουλιάξει θα βουλιάξεις κι εσύ. Πού να ψάχνεις τώρα τους ισολογισμούς. Άμα ο υπαλληλάκος που συναλλάσεσαι ή σύστησες, έχει συμπαθητική φάτσα ή είναι από το χωριό σου δε το σκέφτεσαι παραπέρα. Πάλι σουρεάλ.

Γενικά δηλαδή, πρόκειται καθαρά για ένα ριάλιτι επιχειρήσεων. Τα κόμματα είναι οι διαγωνιζόμενοι, η κυβέρνηση είναι η επικρατούσα ομάδα και εμείς οι τηλεθεατές (και μέτοχοι - που δηλαδή τα χώνουμε χοντρά σε κάθε περίπτωση). Προβάλλεται καθημερινά σε όλα τα κανάλια κι εμείς καλούμαστε να ψηφίσουμε ποιό άτομο (sic) θα παραμείνει ή θα φύγει από την ομάδα α ή β για να κυβερνήσει αυτός που θα κερδίσει. Τα ξεκατινιάσματα λειτουργούν απλά για να ανεβάζουν την τηλεθέαση ενώ ο νικητής και η ομάδα του θα πάρουν χοντρά λεφτά. Όπως σε κάθε πετυχημένο ριάλιτι, υπάρχουν και κριτές και παρουσιαστές και ζωντανό κοινό για το σόου της Κυριακής, με τη μόνη διαφορά ότι – λες και πρόκειται για θρίλερ του Κίνγκ – είτε το παρακολουθείς είτε όχι, η νικήτρια ομάδα στ΄αλήθεια θα αποφασίσει για την ζωή σου. Ε, και μετά άντε να πεις ότι δεν σου αρέσουν τα σόου.

Για όλα τα παραπάνω, τέλος τα πολιτικά κείμενα. Όσο σουρεάλ κι αν ακούγεται δεν μου αρέσουν τα σόου, δεν πρόκειται να ψηφίσω Πέρι ή Καλομοίρα και δεν θα κάτσω να πολυχαλαστώ όταν δημοκρατία για τα μυαλά μας είναι ένα ριάλιτι σόου και μόνο.

Υ.Γ. Τουλάχιστον ρε μάγκες, ας τηρούσατε τον έναν και μοναδικό γαμάτο κανόνα των ριάλιτι που λέει ότι στάνταρ μετά το πέρας του παιχνιδιού, κανείς δεν θυμάται τους άλλοτε αστέρες-παίχτες, αντί να τους κρατάτε στο προσκήνιο και να παίζουμε κάθε χρόνο μόνο μ΄αυτούς και τα παιδιά τους.

Τόσα ταλέντα έχει η Ελλάδα, τι διάολο; :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ




Μαθαίνω πως ο Καρατζαφέρης στο πρόγραμμά του, μεταξύ άλλων φρικιαστικών πραγμάτων, ζητά και την επαναφορά της θανατικής ποινής. Διάβασα και στο Ποντίκι μερικά πράγματα γι΄αυτόν, τον είδα και στο debate. Μα πάνω απ΄όλα όμως, φρικούλιασα άσχημα όταν έμαθα πως ένας δικός μου άνθρωπος σκοπεύει να τον ψηφίσει. Βέβαια, δεν είχα καμία όρεξη να κάτσω να ασχοληθώ με δαύτον, αλλά επειδή το θέμα άπτεται στην σφαίρα του επιστημονικού και επειδή μου ΄χουν λείψει τα επιστημονικοτέτοια μου, ε είπα δε πάει στο διάολο ας γράψω κάτι να συνεισφέρω κι εγώ στην έρευνα της αβύσσου που λέγεται "ανεγκέφαλοι".


Άσχετο αλλά σχετικό: πριν μερικές μέρες, ξεκίνησε λοιπόν η εκπομπή του Dawkins που με λίγα λόγια, ξεχέζει τον ανορθολογισμό, τις new age παπαριές και την άρνηση της γνώσης που έχει κατακτήσει ο άνθρωπος τα τελευταία δύο χιλιάρικα χρόνια τουλάχιστον. Εξηγεί δηλαδή, πως είναι κάτι τυπάκια που όμορφα κι ωραία, ονομάστηκαν ένα πρωί Denialists και σου λέει, "μπάστα κύριε δε πα να χτυπιέσαι εσύ κάτω; Εγώ σας αμφισβητώ και σας αρνούμαι. Τί είπατε; Φάρμακα, έρευνες, στατιστικές, επιστήμονες; Αρχίδια είναι όλοι τους και άστε τις πίπες. Βράστε ένα χαμομήλι, πείτε δυό προσευχές και θα γιάνετε".

Μισό, πρόλογος ήτουνε το αποπάνω. Έτσι λοιπόν, οι αρνητές δε θέλουνε τίποτε από τα καλούδια μας. Ούτε τα εμβόλιά μας, ούτε τα φάρμακά μας, ούτε την ύποπτη λογική μας. Η μαλακία είναι ότι έχουνε και παιδιά αλλά μην επεκταθώ, θα το χέσω τελείως. Πρόλογος ήταν κι αυτό. Πάμε παρακάτω γιατί είναι το αγαπημένο μου θέμα και δεν θα τελειώσω ποτέ μ΄αυτή τη μαλακία.

Όπως τα βλέπω λοιπόν τα πράγματα, ο Καρατζαφέρης είναι ένας denialist με τα όλα του. Όπως κι εκείνοι μας έχουν πάει αιώνες πίσω, όπως κι εκείνοι με ωραία λόγια έχουν λοβοτομήσει ανθρωπάκια που παρατάνε τις θεραπείες και τα εμβόλιά τους, όπως κι εκείνοι μας ροκανίζουν λεφτουδάκια επειδή «σε κάποιους οι μεθόδοι τους δούλεψαν» οπότε ας φορολογηθούμε όλοι για να συνεχίσουμε να τα τρώμε από αυτούς τους κάποιους, όπως κι εκείνοι μας σούρνουν σε ατέλειωτες αντιπαραθέσεις με μοναδικό αποτέλεσμα τη φθορά και την άσκοπη επιχειρηματολογία απέναντι στο παράλογο, έτσι και οι ΛΑΟΣ.

Φτάσαμε στον 21ο αιώνα και κινδυνεύουμε αύριο να συζητάμε μέσα στην Βουλή για το αν πρέπει να θανατώνουμε τους εγκληματίες, αν πρέπει να διώξουμε τους μετανάστες και τί ονειρικός θα ήταν ο τόπος μας αν τα σύνορά μας ήταν τούμπανο κι εμείς είχαμε μια χατζάρα κάτω από το μαξιλάρι γιατί όπου να ΄ναι, θα μας κάνουν ντου από παντού.
Θα μου πεις, ασχολούνται με τόσες πίπες μέσα στη Βουλή, ε ας ασχοληθούν και με λίγες ακόμη. Θα σου πω ότι δεν θα μ΄ένοιαζε μία τί συζητάνε στην Βουλή αν και μόνο αν, δεν είχαν το δικαίωμα με μια ρημάδα τζίφρα να μου το σερβίρουν αύριο για ζωή. Ας ήταν η Βουλή καφενείο. Ας ήταν τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν είναι όμως. Είναι οι αποφάσεις για τη δική μου ζωή. Απ΄αυτές που καθορίζουν πόσο ακόμα θα είναι άνεργος ο άντρας μου, αν θα κάνω παιδί πριν τα σαράντα, αν θα πάρω σύνταξη και πόσο θα με σαπακιάσουν τα ματ αν τολμήσω να διαμαρτυρηθώ.


Μέσα στα πλαίσια της λογικής, ανέχτηκα πολλά χρόνια όλα αυτά που μου σέρβιραν. Ότι θα είχα όμως να αντιμετωπίσω ανορθολογισμό, αρνητές της εποχής μου και ακροδεξιούς που θα αποφασίζουν για μένα “σαν τον Δούρειο Ίππο” όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Καρατζαφέρης για τους τρόπους που σκοπεύει να εισέλθει στα πράγματα (βλέπε Σαρρή), δεν θα το ανεχτώ.

Θα μου πεις και τί θα κάνεις. Θα σου πω ότι δεν έχω τη δύναμη να κάνω πολλά πράγματα και αυτό είναι που μου τη δίνει περισσότερο. Λίγα χρόνια πριν, ίσως να αρκούσαν δυό επιχειρήματα. Τώρα για να εισακουστείς θες στερεότυπα. Θες «Δούρειους Ίππους». Πρέπει ό,τι υποστηρίζεις να το υποστηρίζεις σε άψογα αρχαία ελληνικά, στολισμένα με γαλανόλευκη και φόντο χριστοπαναγίες. Αν το πεις νέτο είναι ύποπτο, αντιπατριωτικό και ανθελληνικό.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τα γράφω. Χθες με ρώτησαν κάτι φίλοι τί έχω να αντιπροτείνω. Δυστυχώς, πέρα από όσα έχω αλλάξει στον εαυτό μου, το μυαλό μου δεν πάει παραπέρα. Μόνο να γράφω τα προφανή. Μόνο να γράφω αυτά που σε άλλη περίπτωση θα ήταν περιττά. Κι είναι κρίμα που δεν είναι.

Αλλά θα τους ξεφτιλίσω στο γράψιμο. Υπόσχεση. :(









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2007

ΠΡΟΒΑ




Το debate δηλαδή τώρα, είναι σοβαρός τρόπος να κρίνεις πολιτικές και πολιτικούς; Μου αποστηθίσανε ο καθένας το ποιηματάκι του, έβαλαν τα «σωστά» ρούχα και βγήκαν για μια άνετη εκπομπούλα που για φέρστ τάιμ δεν θα μιλάει ο ένας πάνω στη φωνή του άλλου και που τους νοιάζει περισσότερο προς τα πού θα κλίνει ο άγκωνας παρά το μυαλό.


Πις οφ κέικ ρε μαλάκες! Ένα παιδάκι δημοτικού αποστηθίζει καλύτερα και κάνει και υπόκλιση μετά το ποίημα. Μόνο η σημαιούλα στο χέρι, σας λείπει.

Το ιδανικό debate, θα ήταν να επιλέγαμε τυχαία από έναν φανατικό ψηφοφόρο σας και να τους βάζαμε να μας πουν το πολιτικό σας πρόγραμμα. Μούγκα. Κουβέντα δεν θα άρθρωναν. Τα μόνα αξιοπρόσεκτα που θα είχαν να αποτυπωθεί στο κούφιο κρανίο τους, θα ήταν εκείνη η φορά που είχατε διορίσει τα παιδιά τους ή τότε που υπογράψατε να μπαζώσουν το ρέμα κάτω από το σπίτι τους ή τότε που νομιμοποιήσατε το αυθαιρετάκι τους.

Τουλάχιστον όμως, θα βλέπαμε ένα ριάλιτι της προκοπής κι όχι την ελληνική πολιτική σκηνή σε live πρόβα εικονικής διακυβέρνησης.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ





Οι ταξιτζήδες που έχουν όρεξη για πάρλα τρώνε ήττα άμα ακούς μουσική από το mp3 player. Την περνάω ζάχαρη όσες φορές πήρα ταξί τώρα τελευταία. Ειδικά από εκείνους που την έχουν δει d.j. και με το που θα πατήσεις το πόδι σου στο ταξί μπιστάνε την ένταση και στα κάνουν τσουρέκια με τις αδιάκριτες ερωτήσεις τους (που φυσικά δεν τις ακούς κιόλας από τα μπουζούκια που βαράνε πίσω απ΄το κεφάλι σου).

Φυσικά κάποιοι επιμένουν να ξεκινήσουν κουβέντα κάνοντάς μου νοήματα να βγάλω τα ακουστικά, για να ρωτήσουν την καθιερωμένη πια πρώτη ερώτηση: στη δουλειά πας, τί δουλειά κάνεις, είσαι παντρεμένη, έχεις παιδιά; (ναι, μία ερώτηση πιάνονται όλα αυτά). Βάζω γρήγορα το ακουστικό λέγοντας ένα ξερό όχι και τη γλιτώνω.

Ε καλά. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν λίγο, ένας μου την είπε γιατί λέει «εγώ σου μίλαγα τόση ώρα κι εσύ δεν άκουγες». Του είπα συγνώμη, αλλά ακούω μουσική. Καλά, μου λέει, κι εμείς έχουμε μουσική. Η δική σου είναι καλύτερη; Και ανοίγει την ένταση στο τέρμα. Η φωνή του τραγουδιστή σχεδόν δεν ακουγόταν από το ντίρλι ντίρλι. Ευτυχώς φτάσαμε στο στενό μου και κατέβηκα.

Ειλικρινά πιστεύω πως το σωματείο των ταξιτζίδων πρέπει να οργανώνει εκδηλώσεις και να τους βάζει να κάνουν τους d.j. ή τους κοινωνικο-πολιτικούς σχολιαστές μπας και ξεδώσουν. Ο καλύτερος, ήταν ένας πριν μια βδομάδα που έπαιζε πασιέντζα εν κινήσει από ένα gps. Χέστηκα πάνω μου από την αγωνία μην τρακάρουμε.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2007

I GOT MAIL




“den exw grapsei pote... mallon to fobamai, einai panta pio eukolo an eisai ap'eksw.
alla ela pou twra me ta gegonota, den mporw na krath8w, & konteuw na skasw, me osa blepw & akouw.
8elw na pw re gamwto ti ginetai, se osous den einai edw na doun thn katantia ths xwra mas. giati osoi einai edw... to kseroun polu kala & exoun orisei tis 8eseis tous.
na mh sou metaferw thn pragmatiki eikona,oxi auth ths TV, mallon 8a se stenaxwrhsw perissotero, alla 8a sou pw ti ginetai proeklogika... se ti epipedo eksaxreiwshs exoume ftasei.... den suzhtame gia thn ntroph ! pleon exoume die8nh anagnwrish sthn kseftila.


exw kanei attach kati skepseis diabase to
s'euxaristw polu
xxxxx”


Επισυναπτόμενο κείμενο:

“Η καπήλευση της χώρας μου …η’ /μάθανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε & οι γύφτοι/
Ζω σ’ ένα μέρος που καίγεται εδώ & 1 εβδομάδα. Ο νομός Ηλείας ήταν πράσινος, με ωραία δάση και μικρά χωριά. Τώρα είναι γρι, χωρίς δέντρα, χωρίς σπίτια, χωρίς ζώα ήμερα ή άγρια.
Η ζωή αρχίζει να εκλείπει. Με έκπληξη όμως παρατηρώ, πως εμφανίζεται με νέες μορφές.
Οι παρασιτικοί οργανισμοί που τρέφονται από τα καμένα και απομυζούν ό,τι ελάχιστο απέμεινε, έχουν κάνει κατάληψη.


Παράσιτο νο1 Οι τσιγγάνοι
Οι άνθρωποι αυτοί, ήρθαν από αλλού. Δεν είναι της περιοχής. Δεν μοιάζουν με όσους έχουμε δει, και μυρίζουν από 1 τετράγωνο μακριά!
Οι πιο πολλοί κατέβησαν από τον Έβρο, με πούλμαν, ή ήρθαν από την Αθήνα με τα φορτηγάκια τους, & έφτασαν εδώ, πριν οι ίδιοι μάθουμε για τα επιδόματα !!! (μα πως άραγε!)
Στρατοπέδευσαν έξω από τις τράπεζες, με όλα όσα συνεπάγεται ένας γύφτικος καταυλισμός, ( σσ κοιμάμαι στο δρόμο & χαίζω όπου βρω)
Πήραν επί 3 ή 4 φορές χρήματα που δεν δικαιούνταν. & όταν καταδικάστηκαν σε 3,5 χρόνια χωρίς αναστολή… απείλησαν να μας κάψουν !


Μα δεν υπάρχει ανθρωπιά? αναρωτιέσαι.
Αλλά λες, ΟΚ, αυτοί έτσι είναι, & η λαϊκή ρήση «μάθανε πως πηδιόμαστε, πλακώσανε & οι γύφτοι» ταιριάζει γάντι.


Κρατήσου, τα καλύτερα έρχονται.
Ποια παροιμία θα βρεις να ταιριάζει στους άνανδρους ψηφοθήρες, που έδωσαν σήμα πως μοιράζονται λεφτά (όχι τα δικά τους βέβαια), οργάνωσαν την εκδρομή… & για το ευχάριστο ταξίδι ζητούν απλά ψήφο τους?


Την πληροφορία έδωσε τσιγγάνος της περιοχής, που δεν πήρε το επίδομα, γιατί, από άποψη, δεν πήγε!!!
Την εκδρομή οργάνωσε υποψήφια της Α’ Αθηνών.


Παράσιτο νο2 Οι πολιτικάντηδες
Καίγεται το σπίτι σου. & κοιτάς για βοήθεια. Βοήθεια πουθενά. Παίρνεις την απόφαση πως θα φας το πακέτο μόνος σου, & ή ταμπουρώνεσαι αν είσαι γιαγιά ετών 80+, ή την παλεύεις αν είσαι νέος & γουστάρεις τα εγκαύματα.
Μετά την καταστροφή, αυτοί που δεν ήταν εκεί για να σε βοηθήσουν, γιατί οργάνωναν πολύπλοκα σχέδια για τον τρόπο αντιμετώπισης της εθνικής κρίσης… που επέρχεται, σπεύδουν να σε στηρίξουν οικονομικά. (να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι) !
Ανακουφίζεσαι. Δεν έχεις χωράφια, ελιές ζώα, αλλά τουλάχιστον θα (ξανά)φτιάξεις το σπίτι σου. Ξεχνάς την αγανάκτησή σου, για το άχρηστο το κράτος, (το οποίο εξακολουθείς να θεωρείς, εν έτη 2007, ξέχωρο από σένα, όπως το 1800 που άλλο Έλληνες & άλλο Ελλάδα, ένεκα τουρκοκρατίας) και αρχίζεις να νοιώθεις ένα αίσθημα δικαιοσύνης να σκιρτά.
Χα, μην χαίρεσαι πολύ. Η αγανάκτηση θα εμφανιστεί πιο δυνατή τώρα που θα μάθεις πως οι πολιτικάντηδες-λαμόγια του τόπου σου, τρέχουν από χωριό σε χωριό, καμένο η’ μη, να προσφέρουν αδρά τα χρήματα, (για τα οποία δεν δούλεψαν), σε όλους. Πυρόπληκτους η’ μη.


- Έχω κάτι σταφίδες, αλλά δεν μου κάηκαν, να πάρω το επίδομα?
- Ναι, το παίρνουν όλοι.
- & εγώ έχω κάτι ελιές. Ήταν δίπλα στη φωτιά, αλλά δεν τις άγγιξε, να το πάρω?
- Ναι, αφού σου είπα όλοι θα το πάρετε.
- Όλοι? Δηλαδή και η γυναίκα μου?
- & τα παιδιά σου & η μάνα σου, όλοι.
- Μα η μάνα μου δεν μένει εδώ.
- Δεν πειράζει, θα το πάρει.
- Ο αδερφός μου είναι στην Αθήνα, να του πω να έρθει να το πάρει?
Και εκνευρισμένος από την μειωμένη αντίληψη των κατοίκων, ο υποψήφιος δηλώνει
- ΌΤΑΝ ΛΕΜΕ ΟΛΟΙ, ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΟΛΟΙ


(Συζήτηση που έλαβε χώρα Πέμπτη βράδυ. Στο χωριό Γεράκι. από τον υποψήφιο βουλευτή Κοντ….. που συμπλήρωνε ο ιδιοχείρως τις αιτήσεις)

& δεν συζητάμε για τα extra 1500 ευρώ που παίρνει κάθε φοιτητής του νομού (πυρόπληκτος η’ μη, το’ παμε αυτό), έτσι, γιατί είμαστε κουβαρντάδες & χαρίζουμε.

σσ. Οι περσινοί καμένοι της Χαλκιδικής, ακόμα περιμένουν την αποζημίωση, αλλά είναι άτυχοι, ήταν 1 χρόνο μακριά από τις εκλογές.

Παράσιτο νο3 Η νοοτροπία μας

Και ανάμεσα στ’ άλλα, έχεις να αντιμετωπίσεις & τα χούγια της φυλής σου. Καλά, οι γύφτοι είναι γύφτοι, & τα λαμόγια, λαμόγια. Αλλά οι άλλοι? Αυτοί που αγανακτούν με το χάλι της χώρας & με την πρώτη ευκαιρία αρπάζουν ό,τι βρουν? Γιατί ναι, φυσικά & είχαμε τέτοια φαινόμενα. Μέσα στο γενικό κλίμα χαλαρότητας δεν ήταν μόνο οι γύφτοι που επωφελήθηκαν, αλλά και αρκετοί λαϊκοί, που θεώρησαν την καταστροφή ευκαιρία για γρήγορο κέρδος, λες & δεν είμαστε εμείς που θα τα ξαναπληρώσουμε, με το νέο Φ.Π.Α…25% !

Μα πώς να σταματήσουμε αυτό το ανεβοκατέβασμα της «προεδρευόμενης ολιγαρχίας» που μας κυβερνά, όταν εμείς κάνουμε τα ίδια?”









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...