Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

BLOW ME




Έκπληκτη διαβάζω τον τελευταίο καιρό, τις έντονες διαμαρτυρίες για τα αιολικά πάρκα. Συνοψίζοντάς τις πρόχειρα, οι κάτοικοι σε επαρχίες και νησιά, με το κλασσικό “not in my backyard” σύνδρομο, θεωρούν ότι οι ανεμογεννήτριες καταστρέφουν το έδαφος, τα δάση και τα βουνά, δημιουργούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, υπέρηχους, υπόηχους και υπόγειους θορύβους που είναι βλαβεροί, καταστρέφουν τη βλάστηση, σκοτώνουν τα πουλιά, κάνουν παρεμβολές στις τηλεοράσεις τους, κάνουν πολύ θόρυβο, ψυχοπλακώνουν (!), δεν παράγουν αρκετό ρεύμα, η τιμή του ρεύματος δεν μειώνεται, πέφτει η αξία των γύρω ακινήτων, δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας και το κυριότερο, είναι κακάσχημες.


Όλα αυτά δηλαδή που μπορώ να ισχυριστώ κι εγώ για τους πυλώνες της Δεη δίπλα από το σπίτι μου που βουίζουν σαν παλαβοί και είναι βλαβερότατοι (να μη μιλήσω για τους μαλάκες που βαράνε κόρνες και στερεοφωνικά απ΄το πρωί ως το βράδι), ή για το εργοστάσιο τρία τετράγωνα παρακάτω που βρωμάει ο τόπος κάθε φορά που ανοίγεις το παράθυρο, ή για τον μαλάκα με το φλιμπεράκι παραδίπλα που έχει τυφλώσει όλες τις γάτες και σκοτώνει ότι πετάει και κινείται ή για τον άλλο που δηλητηρίασε προχθές καμιά πενηνταριά περιστέρια... ή... ή.... Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Οι ενστάσεις αυτές, αντικρούονται από έναν απολογισμό των αιολικών πάρκων της Καλιφόρνια που λέει ακριβώς τα αντίθετα, αναφέροντας μύρια καλά από την χρήση τους (κλικ). Η αλήθεια όμως, είναι πάντα στη μέση. Αλλά ας τα πάρουμε απ΄την αρχή γιατί μάλλον τα ΄χουμε κάνει όλα αχταρμά. Οι κακοκατασκευές, οι μίζες, η κατασπατάληση κονδυλίων και το κόψιμο δασών(!) από ηλίθια ζώα για να χτιστούν αιολικά πάρκα, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αποτελεσματικότητά τους. Τα παραπάνω είναι αποτέλεσμα σάπιας νοοτροπίας και όχι συνομωσίας για να πεθάνουμε από τους υπόηχους θορύβους (!) ή να μας προσβάλλουν την αισθητική στα καλά καθούμενα. Και πάμε τώρα στην αισθητική και τα ψυχοπλακώματα.

Βρήκα εδώ (κλικ) μερικά επιχειρήματα για το τεχνικό κομμάτι των πάρκων, αλλά το θέμα τελικά δεν είναι η παραπληροφόρηση αλλά η γαιδουριά. Το να ζεις σε νησί ή γενικότερα στην επαρχία είναι δώρο θεού στην εποχή μας. Δεν έχετε ιδέα τί σκατά τρώμε όλη μέρα για να επιβιώσουμε στην τερατούπολη. Δεν υπάρχει μία γαμημένη αίσθηση πάνω μας που να μην έχει βιαστεί και να μην βιάζεται κάθε δευτερόλεπτο. Όραση, αφή, ακοή, γεύση, όσφρηση. Όταν εμείς στην Αθήνα ας πούμε, λέμε για «αισθητική», ποτέ δεν μιλάμε για το σύνολο του περιβάλλοντός μας αλλά για κάποια λεπτομέρεια αυτού. Μια γλάστρα ρε παιδάκι μου, ένα άστρο αν ο ουρανός είναι καθαρός, ένας πίνακας ή σπανιότατα, ένας ωραίος γκόμενος. Μέχρι εκεί φτάνει η αισθητική μας. Τέλος. Ποτέ δεν θα πούμε «τί ωραίο μέρος τα Πατήσια αλλά είναι κι αυτή η βρωμοκολώνα που γαμάει το τοπίο, ας την βγάλουμε». Έχετε δηλαδή, την πολυτέλεια να διαμαρτύρεστε για «ένα βρωμοπάρκο που χαλάει το τοπίο» τη στιγμή που κατά εκατοντάδες, πληρώνουμε τα κέρατά μας λίγες μέρες το καλοκαίρι για μια σταλιά απ΄το τοπίο σας.

Σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει κανένα τοπίο πουθενά κι εσείς κοιτάτε την προσωρινή βολή σας. Μην χάσετε το σήμα στις τηλεοράσεις, μην σας ενοχλήσει ο θόρυβος (που δεν ενοχλεί και που δεν είναι βλαβερός τελικά ή τέλος πάντων ελάτε ένα βράδι στην αγία βαρβάρα να σας πω εγώ τί σημαίνει γαμωθόρυβος) ενώ επικαλείστε περιβαλλοντολογικές ευαισθησίες για να πείσετε. Για τα αεροδρόμια ας πούμε, που πηδάνε κανονικά τα (σπάνια) πουλιά, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για τα φυτοφάρμακα που είναι όντως βλαβερά γιατί δεν κάνετε τίποτα; Για την μόλυνση του περιβάλλοντος, για τα μπαζώματα ρεμάτων και τις καταστροφές των εδαφών που προκαλείτε για να χτίσετε, γιατί δεν λέτε τίποτα; Για όλα αυτά τα σπάνια είδη ζώων που γαμήθηκαν με τις φωτιές, τί κάνατε πέρα από το να μαθαίνουμε ότι κυνηγοί σκότωσαν και 50 ελάφια από πάνω; Και μύρια άλλα. Είστε άδικοι και μάλλον πολύ μακριά από την πραγματικά σκατένια ζωή για να καταλάβετε τί λέω. Το φτηνό μη βλαβερό ρεύμα (που δεν φταίνε οι ανεμογεννήτριες που κοστίζει ακόμη ακριβά) είναι ένα ελάχιστο από αυτά που καλούμαστε να κάνουμε μπας και κάτι σωθεί.

Η πραγματικότητα, είναι κάπως έτσι:

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εσείς να μη χρειαστεί να αλλάξετε τίποτε άλλο. Άντε, το πολύ πολύ να το γυρίσετε σε βιολογικές καλλιέργειες.

Σε μια δεκαετία, το πιθανότερο εμείς να χρειαστεί να κυκλοφορούμε με μάσκες οξυγόνου. Άντε, μην τα παραλέω, ίσως όχι όλοι μας, αλλά τουλάχιστον αυτοί που δεν θα ψοφήσουμε από καρκίνο.

Αυτή είναι η διαφορά.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΩ ΧΡΟΝΟ...



...να ξεσκιστώ στο μπλογκάρισμα, πάρτε μια τραγουδάρα:

"Without You I'm Nothing"

Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I'll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I'll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I'll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I'll take it by your side.


tick - tock

tick - tick - tick - tick - tick - tock

I'm unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You’re slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,


You never see the lonely me at all...

I...

Take the plan, spin it sideways.

I...

Fall.

Without you, I'm nothing...
Without you, I'm nothing...
Without you, I'm nothing...


Take the plan, spin it sideways.

Without you, I'm nothing at all.

Placebo+Bowie live (κλικ)

...το βασίλειό μου για την κιθάρα στο τέλος...

P.s.: be back soon :)





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ






See ya there! :D


UPDATE:  Για αρχή, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι για το «Πώς να γράψεις» της Μανίνας Ζουμπουλάκη είναι αδύνατον να είμαι αντικειμενική. Παίρνοντας αυτό ως δεδομένο, πρέπει να πω ότι αυτό το βιβλίο - και τις τρεις φορές που το διάβασα - το καταφχαριστήθηκα, γέλασα, έμαθα και έβαλα πολλά πράγματα μέσα μου σε τάξη. Μπορεί να μη σου δίνει ταλέντο, μπορεί να μη σου δίνει όλα αυτά που χρειάζεσαι για να αγαπήσεις το γράψιμο αν δεν τα ΄χεις ήδη, αλλά σου δίνει αρχή, μέση και τέλος για όλα όσα δεν καταφέρνεις να ταξινομήσεις στο κεφάλι σου. Θυμάμαι ότι και τις τρεις φορές το διάβασα μεμιάς. Δεν μπορείς να το αφήσεις στη μέση με τίποτα.

Η Μανίνα είναι τόσο παιδί μέσα σε όλα αυτά, που ούτε για πλάκα δεν σκεφτόμουν διαβάζοντάς το, ότι προσπαθεί να μου δείξει το δρόμο. Σ΄αυτό το βιβλίο δεν υπάρχει δασκαλίστικο ύφος και κενή σοβαροφάνεια. Δεν επιβάλλει, αλλά στέκεται δίπλα σου σαν ίση προς ίση. Μάλλον, συζητά τους δρόμους που δείχνουν οι άλλοι ενώ παράλληλα αυτοσαρκάζεται, θυμάται και εξηγεί τί λειτούργησε καλύτερα για εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Ταυτόχρονα τη βλέπω να γελάει ασταμάτητα γράφοντάς το και να περνάει πολύ καλά. Κι εγώ το ίδιο.

Από αυτό το βιβλίο έμαθα ότι το γράψιμο δεν πρέπει να σε δυσκολεύει στα διαδικαστικά. Αν το ΄χεις, η δυσκολία έγκειται στο να αποτυπώνεις σωστά και κατανοητά τα εκατομμύρια πράγματα που σε σκάνε και που αν δεν ξέρεις πώς να το καταφέρεις, η αίσθηση του ανικανοποίητου σε απογοητεύει περισσότερο. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο από αυτό. Είναι σαν να θέλεις να ανάψεις φωτιά και να πυροδοτείς πυρηνική βόμβα. Που σκάει στα μούτρα σου.

Πριν διαβάσω αυτό το βιβλίο, μου είχε συστήσει το “Aspects Of The Novel” του Forster και το “The Writer’s Voice” του Al Alvarez. Πολύ όμορφα και τα δύο αλλά χρειάστηκα πολλές αναγνώσεις, σημειώσεις και ερωτήσεις ώστε να βγάλω άκρη. Η Μανίνα, παίρνει την ουσία αυτών των βιβλίων (αλλά και πολλών άλλων) και τη δίνει σκέτη. Χωρίς σάλτσες και ακατανόητους όρους. Απλά πράγματα για απλούς ανθρώπους.

Λες και η ίδια δεν είναι συγγραφέας, σεναριογράφος και τόσα άλλα. Λες και είναι μια από μας. Που δεν είναι όμως τελικά και αυτό το καταλαβαίνεις στο τέλος του βιβλίου. Όταν συνειδητοποιείς πόσο εύκολα σου «περνάει» μέσα από ένα βιβλίο, πράγματα που άλλοι στην θέση της, ούτε θα ήθελαν ούτε θα μπορούσαν, με τόσο σαφή τρόπο.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ




«ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΟΙΚΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ


\ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ


Η εθελοντική ομάδα «έλληνες ενεργοί πολίτες» το Σάββατο 27-10-2007, στην πλατεία του Αγίου Αντωνίου, στο σταθμό του μετρό στο Περιστέρι, από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ, συγκεντρώνουμε βιβλία για να επανδρώσουμε τις βιβλιοθήκες των σχολείων (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια) των πυρόπληκτων περιοχών των πρόσφατων πυρκαγιών της Ηλείας.

Bοήθεια η οποία την επόμενη ημέρα, θα μοιραστεί από τα ίδια τα μέλη της αποστολής, στα σχολεία των πληγέντων οικισμών.

Συγκεντρώνουμε βιβλία: παιδικά, παραμύθια, εικονογραφημένα, ιστορικά, λογοτεχνικά, πολιτισμούς άλλων χωρών, εγκυκλοπαίδειες, περιβαλλοντικά, γνώσης και επαφής με το διαδίκτυο, εθελοντισμού, πρώτων βοηθειών και αντιμετώπισης καταστροφών. Επίσης βιβλία για την επιμόρφωση των καθηγητών όπως βιβλία παιδαγωγικής ψυχολογίας και διδακτικής μαθησιακών δυσκολιών κ.τ.λ.

Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας θα ανταποκριθούν σε αυτή την προσπάθεια, δείχνοντας τη μεγαλοσύνη και την αλληλεγγύη τους, όπως και στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Παρακαλούμε να δημοσιοποιήσετε την προσπάθεια αυτή με όποιο τρόπο μπορείτε, είτε:
στα ΜΜΕ,
με μορφή E-MAIL-forward,
με SMS,
με προσωπική επαφή,
στα blogs και τα forums,


ώστε να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας που θα ήθελαν να βοηθήσουν.
Σας ευχαριστούμε για την ευαισθησία σας.


Πληροφορίες : Διομήδης Στάθης
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-5722034, 697- 2259600
E-mail: stathisd@otenet.gr »








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

«ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»



Δεν τα συνηθίζω αυτά, δεν μου αρέσει να γράφω για όλο αυτό που γίνεται με το βιβλίο, πρώτα πρώτα λόγω υπερτεράστιας αμηχανίας και δεύτερον γιατί είμαι ακόμη σε κατάσταση σοκ. Επιτρέψτε μου όμως μια μικρούλα νύξη και θα καταλάβετε τον λόγο.

Ουφ. Πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο κύριος Βασίλης Βασιλικός που με πήρε προσωπικά να με ενημερώσει ότι αύριο το μεσημέρι στις 3 θα παίξει την παρουσίαση του βιβλίου μου από την εκπομπή του «Άξιον Εστί» στην Ετ3. «Καταλαβαίνω την αγωνία σου και εγώ στην θέση σου θα ήθελα να είχα ενημερωθεί, γι΄αυτό σε πήρα» είπε. Κόκκαλο εγώ. Μου θύμισε δυό φορές σε ποιό κανάλι θα παιχτεί και ποιά ώρα, λες και υπήρχε περίπτωση να έχω χάσει ποτέ έστω και μία του εκπομπή.

Εκείνο το πρωί, όταν ξεκίνησα για τη συνέντευξη έτρεμα σαν το ψάρι. Δεν τα ΄χω καλά με την τηλεόραση και την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι από τον Μάρτη. Αλλά πείτε μου, πώς να πεις όχι σε μία πρόσκληση από έναν Βασιλικό; Έτρεμα ολόκληρη ακόμα κι όταν έφτασα σ΄εκείνο το απίστευτο εστιατόριο που θα ήταν ο χώρος της συνέντευξης. Έκατσα στον καναπέ και περίμενα σαν πρόβατο στη σφαγή. Μέχρι που ήρθε ο κύριος Βασίλης, μου συστήθηκε και έκατσε δίπλα μου. Το πρώτο που του είπα θυμάμαι, είναι να μην με ρωτήσει δύσκολα γιατί είμαι... αδιάβαστη. Γέλασε. Πολύ. Μου είπε έκπληκτος αμέσως μετά, ότι ούτε ανάκριση θα μου κάνει, ούτε εξετάσεις θα δώσω. Συνέχισα όμως να είμαι αγχωμένη. Και ξέρετε τί έκανε; Άρχισε να μου λέει τόσο πολύ αστείες ιστορίες που του έχουν τύχει στην εκπομπή, μέχρι που ψόφησα στα γέλια, λες και μιλούσα με ένα φιλαράκι. Μιλάμε για καταπληκτικό χιούμορ! Από εκείνη τη στιγμή και καθ΄όλη τη διάρκεια της εκπομπής δε σταματήσαμε τα γέλια. Τί απίθανος τύπος!

Θα μου επιτρέψετε λοιπόν, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κύριο Βασίλη Βασιλικό για την ζεστή του υποδοχή, για την διακριτικότητά του να προσεγγίσει ένα τόσο ευαίσθητο προσωπικό θέμα με αξιοπρέπεια χωρίς καθόλου να με φέρει σε δύσκολη θέση και τέλος για τα υπέροχα λόγια του, που με έχουν κάνει να πετάω απ΄τη χαρά μου βδομάδες τώρα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Πραγματικά ήταν μεγάλη μου τιμή. :)







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΑΣΜΑ



Ως μέλος του ψηφιακού κόσμου και γνωρίζοντας ελάχιστα από τεχνολογία και internet, η ζωή, οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης μου, έχει αλλάξει οριστικά. Συναναστρεφόμενη με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από τον ψηφιακό κόσμο, είναι φορές που αισθάνομαι ότι μιλάμε άλλη γλώσσα (στην καλύτερη).

Το γνωστό «χάσμα γενεών» όπως το ξέραμε ως τώρα, είναι τίποτα μπροστά στην μαύρη τρύπα που έχει ανοίξει το ψηφιακό χάσμα. Μία τρύπα που δεν λογίζει εθνικότητες, γλώσσες, κουλτούρες και άλλα κοινά χαρακτηριστικά που σε όλα τα γνωστά χάσματα είναι το κοινό σημείο αναφοράς.

Το ψηφιακό χάσμα χωρίζει αμείλικτα στα δύο, διότι αφορά ασύμβατους ανθρώπους που κινούνται σε εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Σχεδόν σε άλλους κόσμους.

Η Μ13, τα λέει καταπληκτικά.

Τα σχόλιά σας εκεί (κλικ).








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

BLOG ATTRACTION DAY




Πολλές φορές τα απλά και καθημερινά, αυτά που σου τρυπάνε το μυαλό απ΄το πρωί ως το βράδι αφήνοντας την καρδιά μισή, τα μάτια σχεδόν κλειστά από την κούραση και το άγχος, δεν δίνουν περιθώριο για τα μεγάλα. Απλά μεγενθύνουν τη θλίψη, καταστρέφουν την ελπίδα, τσακίζουν τα γόνατα αλλά δυστυχώς, έρχονται δεύτερα.


Η γενιά του καναπέ αποχαυνωμένη παρατηρεί και δέχεται παθητικά τις καταστροφές, λένε. Κανείς όμως δεν αναρρωτήθηκε γιατί λέγεται γενιά του καναπέ. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι οι περισσότεροι σωριαζόμαστε σαν ξύλα στους καναπέδες γιατί δεν έχουμε κουράγιο ούτε τα ρούχα να βγάλουμε μπας και συρθούμε στο κρεβάτι να κοιμηθούμε μια φορά σαν άνθρωποι. Στον καναπέ. Εκεί προφταίνουμε να σωριαστούμε.

Ακόμα αντηχούν οι φωνές τους στ΄αφτιά: να τρέξεις, να σώσεις, να δράσεις... και οι δικαιολογίες σου, τους φαίνονται τόσο πολύ ποταπές. Γιατί πρέπει να πληρώσεις το ρεύμα, γιατί δεν έχεις αυτοκίνητο να τρέξεις, δεν έχεις το ενοίκιο, χρωστάς τόσα δάνεια, δεν μπορείς να πάρεις άδεια απ΄τη δουλειά. Ξεφτίλα. Σε κοιτούν περιφρονητικά και όλα αυτά που συνεχίζουν να σου τρυπάνε το κρανίο, όλα αυτά που καλείσαι να καλύψεις για να περισώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπειά σου, ξαφνικά είναι τόσο πολύ φτηνά και άκομψα μπροστά στη σωτηρία του κόσμου. Αλλά είναι η αλήθεια. Η ηλίθια και πεζή αλήθεια σου.

Και γράφεις. Όσο μπορείς και όποτε μπορείς. Για να τα πεις, να καταγραφούν, να ξεσπαθώσεις. Να ξεκαθαρρίσεις ότι δεν θέλεις τέτοια ζωή, δεν θέλεις τόσα δεινά στον κόσμο, δεν τα διάλεξες γαμώ το κέρατό σου! Και πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά παρά μόνο ν΄αγοράσεις μια κωλογλάστρα ή να αλλάξεις τις λάμπες του σπιτιού με οικολογικές. Αυτό μόνο. Αυτό.

Και τώρα σου ζητούν μπανεράκια και καμπάνιες και ημέρες περιβάλλοντος και άλλα ανατρεπτικά. Κι εσύ ντρέπεσαι πιο πολύ που κάνανε την ανημπόρια σου κίνημα και επανάσταση. Έφτασε η εποχή, αυτοί που μπορούν στ΄αλήθεια να τρέξουν, να σε μιμούνται στην απραξία από μόδα. Έφτασαν να θεωρούνται δράση τα ντροπιαστικά που κάνεις επειδή δεν μπορείς τα παραπάνω. Έφτασε να φτάνει ένα μπάνερ για όλα. Κατά παραγγελία. Και θα σώσεις τον κόσμο, λένε. Ποιό κόσμο ρε μαλάκες; Εδώ που φτάσαμε είναι πολυτέλεια να καταφέρω να σώσω τον εαυτό μου.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007

Ο ΜΙΣΟΚΩΛΑΚΗΣ




Όταν με ρωτούσαν μικρή ποιό είναι το αγαπημένο μου παραμύθι, έλεγα καμιά Σταχτομπούτα, τίποτα Χιονάτες και γενικά ό,τι μέινστριμ και πολίτικαλ κορέκτ ήταν στην μόδα, γιατί το αγαπημένο μου παραμύθι δεν μπορούσα να το ξεστομίσω. Δηλαδή, μια χαρά μπορούσα αλλά μετά τις πρώτες χαστούκες ή τα κοροιδευτικά γέλια, αποφάσισα ότι ο εγκέφαλος της γιαγιάς ήταν πολύ διεστραμμένος για να εφεύρει τον «Μισοκωλάκη» και να με κάνει ρεζίλι όπου βρεθώ κι όπου σταθώ.


Αφού το είχα ακούσει εκατοντάδες φορές σε ό,τι παραλλαγή και με όση σάλτσα μπορείτε να φανταστείτε είπα, δεσποινίδα πια, να το αφήσω πίσω μου για πάντα. Τα παιδικά μας χρόνια πρέπει να είναι γεμάτα ζαχαρένιες, συννεφένιες αναμνήσεις και να συνδέονται με παραμύθια γεμάτα βασιλοπούλες, κακιές μάγισσες, καλές νεράιδες και όχι... κώλους. Πέρασαν τα χρόνια και το ξέχασα.

Λίγο καιρό πριν ένα φιλαράκι ανέβασε μια συνέντευξή του στο μπλογκάκι του και εκεί που λέω α, την ψωνάρα για να δούμε τί είπε να κουτσομπολέψουμε μετά, διαβάζω αυτό:


“Ποιον είχατε πρότυπο όταν είσαστε παιδί;
Το Μισοκωλάκι, ο ήρωας ενός μυκονιάτικου παραμυθιού”



Έμεινα Κάγκελο!!! Ο Μισοκωλάκης ήταν κατάδικός μου, απόρροια του διεστραμμένου μυαλού της γιαγιάς μου... ή μήπως όχι; Ένοιωσα τόσο πολύ χαρούμενη για τον φίλο μου, πρώτα πρώτα για το θάρρος του να πει την απαγορευμένη λέξη του παραμυθιού – ταμπού και δεύτερον θα το ξανάκουγα που το ΄χα μισοξεχάσει! Του ‘γραψα ένα ξετρελαμένο σχόλιο και περίμενα να μου γράψει το παραμύθι. Περίμενα... περίμενα....


Και μου ΄στειλε ένα τούβλο. Πέταξα απ΄τη χαρά μου! Ένα χορταστικότατο βιβλίο ΝΑ! με δυό cd παρακαλώ, γεμάτο παραμύθια, όλα ανθρώπινα, γήινα και ικανοποιητικά σπλάτερ. Ονομάζεται «Λουδοβίκου Ρουσέλ - Παραμύθια της Μυκόνου» που το έχει επιμεληθεί ο Παναγιώτης Κουσαθανάς από τις εκδόσεις Ίνδικτος. Έχει μέσα δύο ολόκληρες βέρσιον του Μισοκωλάκη μου κι ένα σωρό άλλα πανέμορφα παραμύθια στην Μυκονιάτη διάλεκτο (έχει και γλωσσάρι) καθώς και όλη την ιστορία του φιλέλληνα Γάλλου Ρουσέλ που τα συγκέντρωσε και τα διέσωσε όταν είχε επισκεφτεί τη Μύκονο, για να βρεθούν τώρα στα χέρια μου με την επιμέλεια και σημειώσεις του Παναγιώτη Κουσαθανά.

Ξεκινώντας να διαβάζω το βιβλίο, η απορία μου παρέμενε όμως. Αν η γιαγιά μου, που ήταν απ΄τη Σύρο ήξερε τον Μισοκωλάκη, πώς γίνεται να είναι «Μυκονιάτικο Παραμύθι»; Ε, λοιπόν η εξήγηση είναι απλή. Τα παλιά τα χρόνια, μιλάμε πολύ πριν τις τηλεοράσεις, υπήρχαν κάτι τύποι που γύριζαν από τόπο σε τόπο λέγοντας παραμύθια και κερδίζοντας έτσι τα προς το ζην. Κάπως έτσι διαδίδονταν και περνούσαν από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, χωρίς λογοκρισία και επιρροές από παραμύθια άλλων χωρών, φτάνοντας έτσι από κάποιους παραμυθάδες στην Σύρο στ΄αφτιά της γιαγιάς μου και μετά σ΄εμένα.

Το παραμύθι μου είναι τελικά παμπάλαιο και ταξίδεψε πολύ για να το αφήσω να ξεχαστεί λοιπόν. Πάρτε μια ιδέα, στην αυθεντική διάλεκτο φυσικά:

“Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια γριά κι ένας γέρος. Η γριά ήτανε πολύ τεμπέλα κι ούλη μέρα ήκου’ες από τ’ς δύο το ίδιο βιολί:
-Σκούπισε, γέρο.
-Σκούπισε, γριά.
Κι αλέστα τα ίδια:
-Σκούπισε γέρο.
-Σκούπισε, γριά.
Μια μέρα, εκεί που εσκούπιζεν ο γέρος βρίσκει ένα μπενταράκι. Η γριά εζηλέψενε και την άλλη μέρα πιάνει το φρόκαλο για να σκουπίσ’ και βρίσκει ένα εικοσαράκι.
-Τί να πάρομε γέρο, με τα λεφτά που βρήκαμε;
-Αν πάρομε, γριά μου, λαχανάκια, θα ρίξομε τα φυλλαράκια. Αν πάρομε ψαράκια, θα ρίξομε τα κοκκαλάκια. Αν πάρομε αχινουδάκια, θα ρίξομε τα αγκαθάκια. Αν πάρομε φυστικάκια, θα πετάξομε τα μισά. Εγώ λέου, γριά, ν’αγοράσομε κουκκάκια.
-Καλά τα λες γέρο.
Πά’ η γριά, αγοράζ’ εφτά κουκκάκια. Την ώρα που τα ‘χενε και τα ξεφ’τίλεζενε στο νταβά, λέει του γέρου:
-Ε, και να ‘χαμε, γέρο μου, τόσα παιδάκια όσα κουκκάκια έχει ο νταβάς!
Δεν προφταίνει να τα πει και, να, και παρουσιάζονται μπροστά τωνε έξε παιδάκια σαν τα κρύα νερά, και μαζί κι ένα Μισοκωλάκι. Το Μισοκωλάκι ήτανε το στερνό μισό κουκκάκι που ξεφ’τίλιζεν’ η γριά.”


Το παραμύθι συνεχίζει με τη Μαριωρή που ήθελε με λίγα λόγια να πηδήξει τον Μισοκωλάκι κι αυτό είναι κάτι που κατάλαβα τώρα (η γιαγιά έλεγε «κουτουπώσει» κι εγώ νόμιζα ότι θα τον πλάκωνε στις μάπες) και το αγαπημένο μου κομμάτι είναι όταν μετά από μια σελίδα περιπέτειες, ο Μισοκωλάκης για να γλιτώσει από την Μαριωρή ανέβηκε ψηλά στη στέγη:

“-Μισοκωλά-α-α-ακι, Μισοκωλά-α-α-ακι, δεν κατεβαίνεις να φάμε, που ‘χω όμορφο φαί στο ‘σ’κάλ;
-Και γιατί δεν ανεβαίνεις εσύ εδώ που ‘ναι πιο ωραία, κερά-Μαριωρή;
-Είνταμ’ω’ν’ ανέβω, Μισοκωλάκι, που ‘μαι γριά κι ανήμπορη και μονομάτα;
-Βάλε χίλια-δυό ‘σ’κάλια, το ΄να πάνω στ΄άλλο, και θ΄ανέβεις.
Βάνει η κερα Μαριωρή τα ‘σ΄κάλια, πα’να σκαρφαλώσ’, πάρ΄τηνε χάμω! Πάνε και τα ΄σ΄κάλια εχτός κάνα-δύο, θρύβουλα γενήκανε.


-Πέ’μου, είνταμ’ω’ν’ ανέβω, Μισοκωλάκι, που ‘μαι γρια και άρρωστ’.
-Βάλε χίλια-δυό κουτάλια, το ‘να πάνω στ΄άλλο, και σκαρφάλωσε κερά-Μαριωρή.
Βαν’ η γρουσούζα η Μαριωρή τα κουτάλια,ξαναπέφτ’ και γένεται σουρός-κουβάρ’.
-Είνταμ’ω΄ν΄ανεβώ, Μισοκωλάκι, που ΄μαι γριά κι αδύναμη;
-Βάλε χίλια-δυό μαχαίρια, καλά ακονισμένα, το ‘να πάνω στ΄άλλο κι ανέβα.
Βάν’ η Μαριωρή τα μαχαίρια, πά’νά σκαρφαλώσει, βροντιέται χάμω και την κάνουν τα μαχαίρια λειανά λειανά κομμάτια"


Η Μαριωρή γίνεται χίλια κομμάτια έχοντας περάσει όλα αυτά τα βασανιστήρια που η γιαγιά βλέποντας τα γέλια μας σε κάθε προσπάθειά της να ανέβει στην στέγη, πρόσθετε και μια καινούργια δοκιμασία. Εκτός από τα τσουκάλια, τα κουτάλια και τα μαχαίρια, πρόσθετε και πηρούνια και καρφίτσες, ενώ το μάγκνουμ της ήταν πάντα τα πυρωμένα τούβλα. Όσο πιο σακατεμένη η Μαριωρή τόσο πιο πολύ γυαλίζανε τα μάτια μας στο «ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα».

Άει σιχτήρ, θα βάλω τη γιαγιά να μου το ξαναπεί.-

Δημήτρη και Φραντζέσκα, ευχαριστώ πολύ. :)









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

ΩΔΗ ΣΤΟ ΣΟΥΚΟΥ





Παρασκευιάτικη οφ κόρς γιατί τα Σάββατα δεν προσφέρονται για ωδές αφού έχει ήδη μπει το σουκού και δε λέει γιατί είναι πάαααααρα πολύ αργά. Το θέμα είναι να το περιμένεις, να φτάνει Παρασκευή βράδι να χώνεσαι στα νυχτικάκια σου, να φοράς τα ντεκαβλέ μελιτζανί καλτσάκια, να έχεις όσες αγκαλιές θέλεις δικιές σου, να πίνεις φραπεδούμπα και στ΄αρχίδια σου που θα βρυκολακιάσεις γιατί ΔΕΝ χρειάζεται να ξυπνήσεις νωρίς! Αυτό σημαίνει σουκου.

Η μαλακία όμως με τις Παρασκευές είναι ότι δεν περνάει η ώρα με τίποτα αλλά τεσπα εγώ θα την κάνω να περάσει και να πει κι ένα τραγούδι (κατά προτίμηση βζίου βζίου και χαρούμενο).

[Άσχετο. Είπαμε, δεν βλέπουμε την ώρα και τη στιγμή να ΄ρθει το σουκού αλλά καλά πώς γίνεται τη σήμερον να υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε ρολόγια; Μιλάμε η ώρα είναι το πλέον βομβαρδιστικότερο πράγμα, το βρίσκεις μπροστά σου όπου κι αν γυρίσεις, στο κινητό, στο mp3 player, στο πισί και σε ό,τι μπλιμπλίκι τέλος πάντων κουβαλάς, άσε τους σταθμούς του Μετρό. Όπου και να γυρίσεις ξέρεις επακριβώς πόσα δευτερόλεπτα έκανε ο σβέρκος σου να ολοκληρώσει την κίνηση. Και έχεις και τα μουρλά να φοράνε κάτι ρολογάρες ΝΑ (φίου ευτυχώς έφυγε εκείνη η ηλίθια μόδα με τα σγουότς – μα τι ηλίθιο όνομα). Θα μου πεις είναι κόσμημα. Μαλακία τα κοσμήματα και να το ξεπεράσετε. Έχω να βάλω ρολόι καμιά δεκαπενταριά χρόνια και είμαι καλά]

Βουαλά και η Ωδή:

Ω γλυκούλι μου σουκού
περιμένω σα χαζό της Παρασκευής το βράδι…


μετράω τις ώρες και τα λεπτά,
βουτώντας στις λάσπες και τα σκατά,


…μα σε πληζώ κάνε κάτι να μην έρθει ποτέ Κυριακή βράδι.

(αυτό με τις λάσπες και τα σκατά είναι για να διαχωριστώ από τον Καβάφη που τα ΄λεγε το ίδιο καλά αλλά του έλειπε το γκλάμουρ)

Ναι, ξέρω. Άμουση, άμετρη, ατάλαντη αλλά καρακαταεντελώς Παρασκευοκρουσμένη!   :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2007

Z&D





(βαρετή σεντονάρα μην κάνετε τον κόπο, απλά εντυπωσιάστηκα τόσο από κάτι ενεσούλες κριτικής σκέψης, που ήθελα μερικές από αυτές, να υπάρχουν και εδώ για να τις διαβάζω συνέχεια)

Το zoom και το downgrade είναι αγαπημένα πνευματικά εργαλεία. Σε όλα μα όλα απ΄όσα δεν καταλαβαίνω ή δεν μπορώ να εξηγήσω με δικά μου λόγια, παίρνω αυτά τα δύο εργαλειάκια και πιξελάκι πιξελάκι προσπαθώ να κάνω τα πάντα δικά μου. Κι όχι μόνο αυτό αλλά μου γκρεμίζουν και τρικλοποδιάζουν τα δύσκολα και σοβαρά πράγματα που φτιάχτηκαν εξεπιτούτου για δύσκολα αλλά δεν είναι και τόσο τελικά. Θέτε παραδείγματα; Χμμμ… ας σκεφτώ ένα δύσκολο για να σας το μεταφέρω καλύτερα:

Ηθική: Ένα σύνολο κανόνων και αξιών που αποφασίζει ο καθένας προσωπικά για την ζωή του. Πόσο απόφαση και πόσο προσωπική είναι τελικά η ηθική όμως;

Z&D: Διαφορετικούς κανόνες και αξίες έχει ο Έλληνας, ο χριστιανός, ο πολίτης ο βουδιστής, ο άστεγος, ο Αμερικανός, ο δικηγόρος, ο δημόσιος υπάλληλος, ο εφοπλιστής. Κάπου συναντώνται, κάπου όχι.

Αν το zoom γίνει πετυχημένα, έχω να παρατηρήσω πως κάποιοι άνθρωποι έχουν διπλές ιδιότητες που είναι τελείως ασύμβατες ως προς τις αξίες τους. Αν μια πανανθρώπινη αξία είναι ας πούμε, το άρθρο 5 της διακύρηξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: «Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική», τότε οι μισοί μπάτσοι αυτού του κόσμου καταπατούν ασύστολα ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σώωωωπα θα μου πείτε. Ναι, αλλά αν οι μπάτσοι είναι και χριστιανοί, αυτά τα δύο συγκρούονται. Αν επίσης είναι και Έλληνες που οι νόμοι αποτρέπουν τέτοια συμπεριφορά (έχουμε δηλαδή, τις τρεις ιδιότητες μπάτσος, χριστιανός, Έλληνας) ε τότε μιλάμε για το πιο αλλοπρόσαλο μίγμα αξιών που υπάρχει. Πάντα σε ηθικό επίπεδο φυσικά.
Θέλω να πω ότι έχουμε κάτσει κι έχουμε μπλέξει τους νόμους, τη θρησκεία, την κουλτούρα, τον πολιτισμό, το προσωπικό συμφέρον, τον πατριωτισμό ή όλα όσα κάνουμε για την επιβίωση, με την ηθική. Που τελικά δεν είναι καθόλου τα ίδια, όπως θα δείτε παρακάτω.


Διάβασα αυτές τις μέρες κάτι σκόρπια στο νετ (γι΄αυτό δεν μπόρεσα να βρω ξανά τα link) για την κριτική και αναλυτική σκέψη και θεώρησα καλό να τα παραθέσω εδώ μεταφρασμένα γιατί για πρώτη φορά βρήκα απλά και συμπυκνωμένα όλα αυτά που προσπαθώ εδώ και καιρό να αποτυπώσω ή να τεκμηριώσω αλλά δεν μπορούσα.

«- Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι μπερδεύουν την ηθική με την συμπεριφορά που οφείλουν να έχουν στα πλαίσια της κοινωνίας, της θρησκείας και των νόμων. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν την ηθική ως προσωπικό θέμα ή σαν σετ ιδεών και αρχών που μας οδηγούν στη συμπεριφορά που βοηθά ή βλάπτει τα υπόλοιπα όντα.

- Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν ότι η ηθική ορίζεται πανανθρώπινα όπως για παράδειγμα μέσω της διακύρηξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (UN Declaration of Human Rights) και πως αυτή η ηθική είναι διαπολιτισμική και διαθρησκευτική.

- Οποτεδήποτε βασίζουμε τα ηθικά μας συμπεράσματα σε θρησκευτικά ή πολιτισμικά δεδομένα, διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας από εκείνους που έχουν αντίθετες θρησκευτικές ή πολιτισμικές πεποιθήσεις. Είναι κρίσιμο επομένως, ότι χρησιμοποιούμε τις κοινές ηθικές έννοιες και τις αρχές ως οδηγούς στο συλλογισμό, μέσω των κοινών ηθικών ζητημάτων.

- Η ανάπτυξη των ηθικών δυνατοτήτων συλλογισμού κάποιου, είναι κρίσιμη επειδή υπάρχει στην ανθρώπινη φύση μια ισχυρή τάση προς τον εγωισμό, την προκατάληψη, προς την μονόπλευρη αιτιολόγηση και την αυτοεξαπάτηση.

- Τεράστια χρηματικά ποσά ξοδεύονται για να πειστούν οι άνθρωποι να δουν τα γεγονότα του κόσμου με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Επιπλέον, ανάλογα με την κοινωνία και τον πολιτισμό στους οποίους ανατρεφόμαστε, οι ίδιοι είμαστε έντονα προδιαθετημένοι για να δούμε μερικά πρόσωπα και έθνη στην πλευρά του καλού και άλλα, στην πλευρά του κακού. Το σημαντικότερο είναι πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ως σύμμαχοι της πλευράς του καλού και των εχθρών τους στην πλευρά του κακού.

- Στον καθημερινό κόσμο, το ηθικό αντιμετωπίζεται μερικές φορές ως το πλέον προφανές και αυτονόητο ενώ θα έπρεπε να ήταν θέμα συζήτησης ή αντιθέτως, αντιμετωπίζεται ως θέμα συζήτησης όταν πρέπει να είναι προφανές και αυτονόητο».

Τελικό συμπέρασμα: Είμαστε όλοι Μπαμπούσκες. Άπειρα τα layers κολλημένα πάνω μας που αν πρώτα δεν αναγνωριστούν, δεν γίνεται να ανοιχτούν ώστε κάποτε να φτάσουμε στον πυρήνα των πραγμάτων.

p.s. Τι γαμάτο που είναι το νετ!!!







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

F.Y. I. (5)



Ενίοτε όταν η μυαλουδάρα μου έχει ανάγκη ανάπαυσης, ασχολούμαι επαγγελματικά και με τη μαγειρική (κλικ).

νιανιανιανιααααααααααααα :)

p.s. όποιος δεν διαβάζει τις ιστορίες του Σάκη από τον Παύλο, χάνει.-









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2007

RAM 89




Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.


Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό. :D







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2007

F.Y.I. (4)




Free Burma



http://www2.free-burma.org/index.php#join



P.S. : Απ΄ότι είδα στο mail μου υπήρχαν καμμιά δεκαριά ενημερωτικά θέματα που μου ζητούσατε να δημοσιεύσω αλλά δυστυχώς πέρασαν οι ημερομηνίες τους (όπως π.χ. για την διαμαρτυρία για το θέατρο Βαφείο). Σόρι guys. Θα ήθελα όμως να παρακαλέσω να μην μου τα στέλνετε πάνω από μία φορά και επίσης, να έχετε υπ΄όψιν ότι ίσως να μην προλαβαίνω ή να μην συμφωνώ με το περιεχόμενό τους για να τα αναρτήσω.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

F.Y.I. (3)





Εικαστικοί Καλλιτέχνες για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες

Δελτίο Τύπου
Αθήνα 4.10.2007
6-13 Οκτωβρίου, Ναύπακτος
Το Σάββατο 6 Οκτωβρίου ανοίγει τις πύλες της στην Ναύπακτο η τρίτη από τις 4 Εκθέσεις «Εικαστικοί Καλλιτέχνες για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες» και θα διαρκέσει έως το Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2007, ενώ την Κυριακή 7 Οκτ. στις 8μ.μ. θα πραγματοποιηθούν και τα επίσημα εγκαίνια.
73 σημαντικά έργα που αποτελούν το υλικό της Έκθεσης, ευγενική προσφορά καταξιωμένων Ελλήνων καλλιτεχνών, θα φιλοξενηθούν στην αίθουσα «Ναυπακτία» στο Λιμάνι της πόλης.
Η έκθεση έχει ελεύθερη είσοδο και θα είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά 6-9 το απόγευμα.
Για τα σχολεία που επιθυμούν να την επισκεφθούν, θα είναι ανοικτή πρωινές ώρες 10πμ-12μ, κατόπιν ραντεβού στο τηλ:6932-014.272.


Η έκθεση εντάσσεται στο Πρόγραμμα των Εκδηλώσεων για την Επέτειο της ιστορικής Ναυμαχίας της Ναυπάκτου στις 7 Οκτ. 1571: Μια θαυμάσια ευκαιρία να επισκεφθεί κάποιος την πόλη και να παρακολουθήσει την επιβλητική και εντυπωσιακή αναπαράσταση της ναυμαχίας στο γραφικό λιμάνι της (Σάβ. 6 Οκτ. στις 9μμ).

Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο της έκθεσης αυτής παρουσιάζονται έργα Εξήντα (60) περίπου καταξιωμένων εικαστικών καλλιτεχνών της χώρας μας, ενώ η διάθεση των έργων πρόκειται να βοηθήσει το κρατικό ΕΕΕΕΚ Αχαΐας και τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που φοιτούν στο σχολείο αυτό Το ΕΕΕΕΚ (Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Kατάρτισης) ΑΧΑΪΑΣ, όπου φοιτούν παιδιά με νοητική υστέρηση κυρίως, δραστηριοποιείται στην εκπαίδευσή τους ώστε αυτά να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία.

Οι καλλιτέχνες προσέφεραν για το σκοπό αυτό 73 έργα τους, ανταποκρινόμενοι στο αίτημα του σχολείου προς το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Μετά από το τέλος των Εκθέσεων, τα έργα θα αποτελέσουν καλλιτεχνική περιουσία του σχολείου και θα εκτίθενται σε κατάλληλο χώρο. Ειδικός κατάλογος-λεύκωμα έχει εκδοθεί και διατίθεται στο χώρο της Έκθεσης με φωτογραφίες των έργων και βιογραφικό του καλλιτέχνη που το προσφέρει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν ήδη προηγηθεί δύο (2) επιτυχημένες εκθέσεις στο Αντίρριο (αρχές Αυγ. ʼ07) και στο Δήμο Πυλλήνης (μέσα Αυγ. ʼ07), ενώ ο τελευταίος σταθμός της Έκθεσης θα είναι η Πάτρα τον ερχόμενο Δεκέμβριο.

Έργα τους προσφέρουν οι καλλιτέχνες:
Γιάννης Μόραλης, Δημήτρης Μυταράς, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Πέτρος Ζουμπουλάκης, Ρένα Ανούση, Γιάννης Μητράκας, Βαγγέλης Τζερμιάς, Βαρθολομαίος Παπαδαντωνάκης, Μίνα Βαλυράκη-Παπαθεοδώρου, Βασίλης Καρακατσάνης, Βασίλης Βλασταράς, Ελένη Πολυχρονάτου, Κώστας Παγωμένος, Σοφία Σιδηροπούλου, Αλεξάνδρα Κούκου, Μαρίζα Μαρινοπούλου, Μιχαήλ Ρωμανός, Αποστόλης Φλέγκας, Μαριλένα Ζολώτα, Γκίλντα Βασιλειάδη, Κωνσταντίνα Χοχλάκα, Νίκος Μίχος, Χριστίνα Κονιστή, Μαρία Παπαδοπούλου, Αναστασία Ματσαρίδου, Ελένη Γούναρη, Κωνσταντίνος Πλέσσας, Μίκα Συμβουλίδου, Σοφία Σπηλιοπούλου, Ελένη Κατσούλα-Κορωναίου, Παναγιώτης Λιόσης, Μάρθα Τσινιβίδη-Παπαντωνίου, Μάριαμ Τσακιριάν, Ηλίας Χριστόπουλος, Μαριάννα Βουτσινά, Δόμνα Παναγοπούλου, Νινέτα Σμυρλή-Δαμβακάκη, Χαρά Χρυσανθάκη, Τότα Κοντογεωργά, Αγγελική Πολίτη, Σπύρος Πηλιούνης, Σταυρούλα Γεωργουλέα, Γιώτα Ντάτσικα-Μαχαίρα, Ειρήνη Μπράττη, Γιούλη Γαροφαλάκη, Πέτρος Γκοσιόπουλος, Γεώργιος Γκρέκας, Τάσος Δήμος, Στάμος Κέφαλος, Άρια Κομιανού, Βασίλης Λουκόπουλος, Ζάφος Ξαγοράρης, Διονύσης Παπαδάτος, Ευφροσύνη Παπαϊωάννου, Βούλα Πολονύφη, Παναγιώτα Ρούσσου, Πάτη Τσιτσεκλή-Μόρφη, Νικολέτα Αντωνοπούλου.


Πληροφορίες/Επικοινωνία:
Σπύρος Μαρίνης, Διευθυντής του σχολείου, τηλ. 6978-199.880
Σοφία Σιδηροπούλου, Ζωγράφος, Καθηγήτρια Εικαστικών του σχολείου, τηλ. 6932-014.272








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

F.Y.I. (2)




“ekdothike psifisma pou upografike apo oles tis xwres tis eurwpaikis enwsis oti oi xwres pou epligisan apo tis purkagies prepei na desmeutoun oti tha prostatepsoun kai tha anadaswsoun tis kamenes perioxes. kserete poios DEN upegrapse?...
h Ellada!!!


mpeite sto  www.petitiononline.com/forestgr   kai upograpste!!!

prepei na mazepsoume xiliades upografes.steilte to minima se filous oloi na sumvaloume an den theloume na doume tsimentopoiimenes ta kamena dasi”.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

F.Y.I. (1)




Aγαπητoί φίλοι,
Στην επισυναπτόμενη εικόνα βλέπετε πώς έχει καταντήσει ο αρχαίος Δίολκος, το περίφημο τεχνικό έργο της αρχαιότητας. Από την εποχή της ανασκαφής του (~ 1960) μέχρι σήμερα, το μνημείο δεν προστατεύθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα το αρχικό τμήμα του να έχει κυριολεκτικά διαλυθεί.


Μπορείτε να υπογράψετε μια διεθνή έκκληση για τη διάσωση και αναστήλωση του Δίολκου, στο  www.thepetitionsite.com/takeaction/870477005

H έκκληση έχει βρει ως σήμερα υποστηρικτές σε 74 χώρες του κόσμου. Πρόσφατα, το Υπουργείο φαίνεται επιτέλους ότι κινητοποιήθηκε.

Ακόμη όμως το μνημείο δεν έχει προστατευθεί, παραμένοντας στο έλεος μιας βίαιης καταπόνησης. Η έκκληση συνεχίζεται και σας καλούμε να την υπογράψετε...

Mπορούμε να σώσουμε τον Δίολκο!!!

Σοφία Λοβέρδου - Mέλος Ένωσης Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου
Γιάννης Μπαλαφούτας - Συνταξιούχος εκπαιδευτικός, συγγραφέας


ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣ !!!

Εκτενές άρθρο και εικόνες για τον Δίολκο θα βρείτε στο:
www.greekarchitects.gr/index.php?maincat=8&newid=890






Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ




Μεγάλο άγχος. Περίμενα πώς και πώς να μπω σαν τον κλέφτη στο νετ με την κωλογραμμούλα, να φορτώσω σελιδίτσες και να τις διαβάσω offline. Μάλιστα, επειδή μερικές αργούσαν πολύ λόγω φωτογραφιών, μόλις φόρτωνε το κείμενο πάταγα στοπ για να προλάβω να ανοίξω άλλες. Βίντεο στο νετ είδα πρώτη φορά όταν έβαλα dsl. Άμα ήθελα να ανεβάσω κείμενο στο blog προσευχόμουν να μην αργήσει το blogspot ή να μην γίνει καμία βλακεία κατά τη δημοσίευση γιατί για να διορθώσω τα λάθη ήθελα κάνα μισάωρο με την ασχετοσύνη που μ΄έδερνε. Πολλές φορές τα έκανα χειρότερα και έχανα τα κείμενα ή γινόταν το στομάχι μου κόμπος μέχρι να βρω λύση.


Το χειρότερο ήταν τα link. Μέρες ολόκληρες να διαβάζω html, να δοκιμάζω γραμμούλες με ακαταλαβίστικα, να βλέπω άλλα blog, να νοιώθω τόσο πολύ ζώον. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει τα link καθόμουν για ώρες και τα τοποθετούσα στην σελιδίτσα έχοντας αντιγράψει τον κώδικα σειρούλα - σειρούλα, είχα φτιάξει ένα τεράστιο μακρυνάρι και μόλις συνδέθηκα πάτησα ο βλάκας το οκ χωρίς να τα έχω σώσει πουθενά. Φυσικά η σελίδα έβγαλε error και φτου κι απ΄την αρχή.

Δεν θα ξεχάσω όμως τα σχόλια. Έβλεπα τα blog offline διάβαζα τα σχόλια, έγραφα με την ησυχία μου μια υπεργαμάτη σχολιάρα να! για το κάθε κείμενο και ξανασυνδεόμουν για να τα δημοσιεύσω. Κατέληγα να μην τα δημοσιεύω ποτέ γιατί οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει τόσο πολύ και αυτά τα πρωτότυπα και πανέξυπνα που είχα γράψει τα ΄χαν πει ένα σωρό άλλοι. Και φτου και πάλι να διαβάζω, να γράφω, να συνδέομαι και να τα σβήνω. Ταλαιπωρία.

Φοβόμουν κάθε νέο format ή εγκατάσταση προγράμματος. Είχα μηχανήματα που έτρεμα ακόμη και restart να κάνω και τα άφηνα ανοιχτά για μέρες. Κάθε επισκευή και καινούργιο πρόβλημα, κάθε νέο εξάρτημα ήθελε κάτι άλλο, κάθε download και ιός. Τα περισσότερα παιχνίδια κόλλαγαν πριν τελειώσει η κρισιμότερη πίστα και Larry δεν κατάφερα να παίξω ποτέ. Πάντα για παιχνίδια που μου άρεσαν είχα τα λάθος windows, κακή κάρτα γραφικών, γκάου οθόνη και καθόλου χώρο στο δίσκο. Γενικά εκτός από κακά μηχανήματα, έπασχα και πάσχω ακόμη από τεχνοφοβία αλλά όχι με την κλασσική έννοια. Η δική μου τεχνοφοβία ορίζεται κάπως έτσι: «ο φόβος όλων των άγνωστων κουμπιών του πισιού πέρα από το ον/οφ και η πεποίθηση ότι όποιος τα ΄βαλε εκεί, το ΄κανε για να μου χαλάσει τη μέρα».

Όλο αυτό το μαρτύριο είχε φυσικά και έναν φουσκωμένο λογαριασμό από πίσω. Όσο λίγο κι αν συνδεόμουν, δεν έπαυε να ήταν πάνω από τρεις φορές τη μέρα και σίγουρα πριν τις δέκα το βράδυ που η χρέωση ήταν μισή. Τα θυμήθηκα όλα αυτά πριν λίγο βλέποντας το σαραβαλιασμένο πισάκι μου που πλέον κάνει ό,τι θέλει. Δεν είμαι στα πολύ καλά μου τελευταία κι ήρθε κι έδεσε. Κι ενώ άλλοτε θα άφριζα να απαντήσω στα σχόλια, να φτιάξω τα link, να παίξω τις παιχνιδάρες μου, να γράψω σαν τρελή, μάλλον είμαι λίγο αχάριστη με όσα κάποτε ήταν δυσκολότερα. Ή απλά κακόκεφη. Είναι που γαμιέται το σύμπαν. Απλά, ήθελα να καταγράψω κάποια πραγματάκια να τα θυμάμαι όταν ξεγαμηθεί το σύμπαν που θα πετάω απ΄τη χαρά μου και θα πάρω μια πισάρα να! με αστρονομικές ταχύτητες και απεριόριστη χωράκλα στον δίσκο που θα φυσάει. Ή απλά όταν πετάω απ΄τη χαρά μου σκέτο.   :(









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...