Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

DECODING




Βαρέθηκα τους κώδικες και τις γλώσσες του σώματος και τα σήματα και τα μηνύματα και όλα αυτά τέλος πάντων τα αόρατα με τα οποία προσπαθούν να με μεταφράσουν και που καλούμαι με τη σειρά μου να αποκωδικοποιήσω για να μπορέσω επιτέλους να επικοινωνήσω με τον διπλανό μου. Με μορς καλύτερα θα τα λέγαμε.


Ένα ατέλειωτο κατεβατό από όρους, ταμπέλες και κλισέ που τις περισσότερες φορές ούτε λογική έχουν, άσε που σε καταμπερδεύουν. Και εντάξει, κάποτε ίσως να χρειάζονταν, όμως στην εποχή μας οι κώδικες αλλάζουν τόσο πολύ γρήγορα που είναι σχεδόν παράλογο να χρησιμοποιείς για κριτήρια τις ερμηνείες συμπεριφοράς που βοήθησαν κάποτε τη γιαγιά σου να επιβιώσει (με βοηθητικά αναγνώσματα τον ονειροκρίτη και τον καζαμία).

Είναι σα να ξυπνάς ένα πρωί και να φοράς το αγαπημένο σου στρετς μαύρο παντελόνι με το μαύρο κοντό πουλοβεράκι. Φαντάσου ότι είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να φτιάξεις ζεστό καφεδάκι και να εντρυφήσεις χαλλλλαρά σε όλες τις χαζολεπτομέρειες: να προβάρεις το πιο ψηλό τακούνι σου, να μακιγιαριστείς με τις ώρες, να διαλέξεις κατάλληλη ζώνη, να αρωματίσεις το μαλλί με σανταλόξυλο και να ξεκινήσεις χαρούμενη για τη δουλειά με τέρμα μουσικές κολλημένες στ΄αφτί, σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ε, όλοι όσοι σε δουν θα σταθούν σε ένα και μόνο γεγονός. Απ΄όοοολα όσα έχεις κάνει όλο το πρωί, κολλάνε σα χαλασμένα γραμμόφωνα στο ότι φοράς μαύρα και αντί για καλημέρα, σε ρωτούν μήπως πέθανε κανείς. Άλλοι πάλι σκέφτονται πως θα υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο που – έστω υποσυνείδητα – σε σπρώχνει στην καταχνιά, ενώ κάποιοι απ΄αυτούς, πως σίγουρα θέλεις να κρύψεις τα περιττά κιλά σου... Ούτε που τους περνάει απ΄το μυαλό πως helloooo? ίσως, απλά και μόνο λατρεύεις το μαύρο. Κανείς δεν βλέπει τη φάτσα σου που λάμπει από χαρά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου που λένε πάντα τις πιο μεγάλες αλήθειες και που κανείς τους ποτέ δε σκέφτηκε να τα αποκωδικοποιεί πρώτα. Κολλάνε. Σα χαλασμένα γραμμόφωνα.

Με το που θα σκάσεις μύτη, ανοίγουν με τη μία το Μεγάλο Λεξικό της Τετριμένης Συμπεριφοράς: Χμμμ... μαύρα ρούχα...καταθλιπιτικιά, μαύροι κύκλοι...άγριο σεξ ή μπάφοι, κόκκινο μανό....πουτάνα ή απλά κακό γούστο, πλατύ χαμόγελο...φλερτάρει, υπερκινητική...κόκα ή διπλός εσπρέσσο, ψηλό τακούνι... πεσμένος κώλος.

Ε λοιπόν, καιρός να αλλάξετε λεξικό. Οι περισσότερες ερμηνείες σας είναι πρωτόγονες και ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού με ολίγη από πουριτανισμό, κάτι από μισανθρωπισμό, μπόλικο κουτσομπολιό και τίγκα στο στερεότυπο.

[Κι αν θέτε να ξέρετε οι πουτάνες πια χρησιμοποιούν γαλλικό μανικιούρ, το πλατύ χαμόγελο σημαίνει πρόσφατη λεύκανση, οι μαύροι κύκλοι καλύπτονται αψογότατα με στικ και το ψηλό τακούνι δεν σηκώνει με τίποτα τον πεσμένο κώλο. Χρειάζεσαι και ειδικό καλσόν για να το πετύχεις αυτό ]   :P







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

ΔΙΣ ΓΟΥΙΚ’Σ ΝΟΟΥΛΕΤΖΙΖ




νόουλετζ νάμπερ ουάν: o εγκέφαλός μας, είναι λέει κατασκευασμένος για ένα και μόνο πράγμα: τη χαρά. Να ξεχνά γρήγορα τις κατραπακιές και να επιλέγει να θυμάται μόνο τα χαρούμενα, ενώ σε κάθε δύσκολη φάση να προσπαθεί εναγωνίως να βρει διέξοδο ώστε να επιστρέψει στην αγαπημένη του κατάσταση, την χαρά.


[Έκατσε δηλαδή ο καλός θεούλης και έφτιαξε όoooλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα, πίτα στα μυαλόνια, υπομυαλόνια, ανθυπομυαλόνια (κι όλα αυτά τα θαυμαστά τέλος πάντων που έχουν μέσα τα μυαλά και που επιτελούν ένα κάρο λειτουργίες), με αρχιεντολή τη χαζοχαρουμενιά. By default δηλαδή, έχουμε αρχιμαλάκα εγκέφαλο.
Αντί να κάθεται δηλαδή να φιλοσοφήσει, να κλαψομουνιάσει, να προβληματιστεί, ό,τι αξιολόγο και να κάνεις, αν δεν περιέχει χαρά, kiss it goodbye. Ο εγκέφαλος θα στο ξεχάσει με την πρώτη ευκαιρία. Αν δηλαδή κάποιος κάτσει και το σκεφτεί, όλοι όσοι δεν είναι χαρούμενοι ή δεν προσπαθούν να ξαναγίνουν χαρούμενοι, έχουν πρόβλημα προγραμματισμού και χρειάζονται κατεπειγόντως ζυγοστάθμιση. Which brings us στα (αρσενικά & θηλυκά) ανθυπογκομενίδια: lifestyle, sex, shopping & gossip. Ο εγκέφαλός τους είναι υγιέστατος, μάγκες μου. Εμείς χάνουμε άσχημα]


νόουλετζ νάμπερ του: ο θυμός λέει, είναι δύο πράγματα: είτε πόνος, είτε φόβος. Αυτό. Τίποτε άλλο.

[Ακόμα ψάχνομαι μπας και τρικλοποδιάσω αυτή τη σπαστικότατη θεωρία αλλά τζίφος. Όσες φορές είμαι ταπηροκρανιασμένη, καραισχύουν αυτά τα δύο ή ένα από τα δύο. Κι εγώ που νόμιζα ότι ο θυμός ερχόταν κι από μόνος του]

νόουλετζ νάμπερ θρι: ακόμα ψοφάω για Dire Straits. Όποτε τους ακούω λιώνω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι αξεπέραστοι.-


[προδίδω την ηλικία μου με κάτι τέτοιες μλκς τώρα, αλλά αφού τους λατρεύω γμτ] :D



p.s: έμαθα κι ένα κάρο πράγματα ακόμη, αλλά πρόκειται για γνώσεις που αποσκοπούν κυρίως στην διατήρηση της σωστής μου εγκεφαλικής κατάστασης (aka gossip). :P


σουκουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυκισεζ !!!







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

MINI ME




Έδειχνε χθες τις καταστροφές από τις πλημμύρες σε όλη την Ελλάδα και σε κάθε βίντεο έβλεπες κι ένα πιτσιρίκι τρελαμένο απ΄ την χαρά του. «Οφείλουν να μας αποζημιώσουν όπως έκαναν με τους πυροπαθείς» έλεγε μια γιαγιά ενώ ο μικρός από πίσω έχωνε το ποδήλατο μέσα στις λάσπες κι έκανε σούζες. «Καταστραφήκαμε» έλεγε ένας αγρότης και δύο μικρές παραδίπλα πέταγαν η μια στην άλλη λασπόβομβες. Ο καλύτερος, ήταν ένας φαφούτης πιτσιρικάς που έτρεχε πίσω από τον δημοσιογράφο με το μικρόφωνο και έκανε γκριμάτσες στην κάμερα.


Ήταν αδύνατο να μη παρατηρήσεις πόσο πολύ γαμάτες φαίνονται οι καταστροφές στα παιδιά. Μικρή, παρακαλούσα να ξαναγίνει ένας μεγάλος σεισμός για να πηγαίνουμε ατέλειωτες βόλτες κουκουλωμένοι με κουβέρτες στο αυτοκίνητο, να ανάψουμε μεγάλη φωτιά έξω από το δασάκι και να ζωγραφίσουμε με μαρκαδόρους τα μπεζ αντίσκηνα που μας είχε χαρίσει ο στρατός. Ένας γείτονας είχε ζωγραφίσει τον Εγκέλαδο (ένα χοντρό τέρας με αυτιά ελέφαντα αλλά με πολύ συμπαθητική φάτσα), κάτι αστείους πολιτικούς με μυτόγκες, ενώ σε κάθε αντίσκηνο έγραφε και μια αστεία λεζάντα. Εμείς απλά χρωματίζαμε τα ρούχα των σκίτσων και τα αφτιά του Εγκέλαδου.

Όταν πήγαμε εκδρομή στις Πλαταιές, θα βλέπαμε και το «ρήγμα» που έλεγε η μάνα μου και που σε γενικές γραμμές θεωρούσα ότι επρόκειτο για κάνα λούνα παρκ. Ε, ήταν καλύτερο. Για ώρες πετούσαμε πέτρες μέσα στο ρήγμα που τελικά ήταν μια πολύ μεγάλη σχισμή στην βάση ενός βουνού, βάζοντας στοιχήματα ότι σίγουρα η δική μας πέτρα θα βρει πάτο. Αλλά δεν. Το πιο απίστευτο ήταν ένα σωρό σκαλιά που στέκονταν μόνα τους. Το σπίτι που οδηγούσαν, είχε καταρρεύσει. Κι ένα σωρό άλλα. Τραγικά αν σου τύχουν αλλά για ένα παιδί, είναι ευκαιρία να ζήσει ασυνήθιστα.

Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο. Όπως π.χ. να μην κοιμηθείς στο κρεβάτι σου κι ας ήταν έστω σε ένα αμάξι ή ένα αντίσκηνο. Ή να πετύχεις όλη τη γειτονιά γύρω από μια φωτιά να κάνει αστεία μέχρι το ξημέρωμα και κανείς να μην έχει παρατηρήσει ότι είσαι ξύπνια. Ή να μαγειρεύουν όλες οι γειτόνισσες μαζί, σε αυτοσχέδια τρίποδα και να τρως φαγητά από πλαστικά πιάτα που μετά μπορούσες να πετάξεις και που δεν ήσουν υποχρεωμένη να καθαρίσεις κανένα τραπέζι. Το πιο γαμάτο ήταν τα καινούργια σκηνικά παιχνιδιού. Ένα δέντρο που είχε πέσει ήταν το μόνιμο παιχνίδι μας. Έβλεπες πώς ήταν η κορυφή του, έπιανες τις κάμπιες από πάνω του, τις έβγαζες απ΄ το κουκούλι, τις ζούλαγες και με τα πράσινα ζουμιά έβαφες τα νύχια σου. Χώρια που σε βάζανε οι μεγάλοι να κάνεις πράγματα για τα οποία σε άλλες φάσεις έτρωγες της χρονιάς σου, όπως π.χ. να αλωνίσεις το δάσος και να μαζέψεις ξύλα για τη μεγάλη φωτιά.

Ένοιωθα για χρόνια μεγάλες τύψεις για τις καταστροφές που ευχόμουν να έρθουν. Βέβαια, τόνιζα στον καλό θεούλη ότι δεν ήθελα να πάθει κανένας κακό, μόνο αν γινόταν να καταστραφεί κάνα σπίτι για να έχουμε επιτέλους ένα καταφύγιο της προκοπής γιατί το ερείπιο της γειτονιάς το ΄χαμε βαρεθεί, να καεί κάνα αμάξι για να δούμε το μπαμ και οι καταστροφές να κρατήσουν πάνω από μήνα για να γλιτώσουμε το σχολείο και να κοιμόμαστε στα μπεζ αντίσκηνα με τα ζωγραφισμένα αστεία.

Ευτυχώς, δεν μου ΄χαν τύχει ποτέ αληθινές καταστροφές όπως αυτές που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό. Αλλά βλέποντας όλα αυτά τα παιδάκια χθες βράδυ, θυμήθηκα αυτό που ενήλικη πια, ντρεπόμουν να παραδεχτώ. Ότι δηλαδή, για αρκετά χρόνια το «Ολοκαύτωμα» που όλοι έτρεμαν με τον τρελό και το δάχτυλο στο κόκκινο κουμπί - που ήταν πολύ της μοδός στα παιδικάτα μου - ήταν το πιο γαμιστερό σενάριο έβερ.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

MANOLOPATHY




Αγαπητή Interamerican,


Μετά από τα τελευταία μαντάτα (κλικ) οφείλω να δηλώσω τα συγχαρητήριά μου που αναγνωρίσατε πρώτη μια σύγχρονη ανάγκη, όπως αυτήν της εναλλακτικής ιατρικής και ειδικά της ομοιοπαθητικής. Σαφώς και θα χαρώ αν τελικά διαψευστώ για τα όσα έχω υποστηρίξει ανά καιρούς κατά της ομοιοπαθητικής, αν και την τελευταία φορά που τσέκαρα ο James Randi συνεχίζει να προσφέρει ένα εκατομμύριο δολλάρια σε όσους αποδείξουν πως δεν πρόκειται για ψευδοεπιστήμη. Το προσπερνάω όμως, διότι δε με συμφέρει καθόλου στην συγκεκριμένη επιστολή.

Έχω λοιπόν ένα αίτημα. Αφού υποστηρίζετε έμπρακτα το δικαίωμα επιλογής θεραπείας των πελατών σας και καθώς δεν σας πολυενδιαφέρουν οι αμφιλεγόμενες θεωρίες περί των αποτελεσμάτων των θεραπειών αυτών, αιτούμαι να συμπεριλάβετε στις καλύψεις σας και τα Manolo Blanhik, ιδιαίτερα της σεζόν άνοιξη – καλοκαίρι 2007.

Τα επιχειρήματά μου είναι ακράδαντα και δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν αυτά των οπαδών της ομοιοπαθητικής. Μια ματιά θα σας πείσει:

- Κατ’ αρχήν, τα Manolo είναι κι αυτά ολιστικά. Δεν θεραπεύουν μεμονωμένες ασθένειες αλλά ασθενείς. Κάθε άρρωστη, με ένα ζευγάρι Manolo ξανανιώνει.

- Είναι απόλυτα φυσικά και χωρίς καμία χημική παρενέργεια καθώς δεν ξεβάφουν στο πόδι, είναι ανατομικά και δεν αφήνουν κάλους.

- Ο νόμος των ομοίων δεν ισχύει στα Manolo. Θεραπεύουν όλες τις ασθένειες χωρίς διακρίσεις.

- Κινητοποιούν τα πανίσχυρα αμυντικά συστήματα του οργανισμού καθώς συγκεκριμένα σημεία της γυναικείας φυσιολογίας, ειδικά πάνω σε δεκαπεντάποντα, γίνονται ακαταμάχητα και πανίσχυρα.

- Πολεμούν την αισχροκέρδεια των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών με τον πανίσχυρο Νόμο Των Ομοίων: πλουτίζοντας τις παπουτσοβιομηχανίες.

- Οι συμβατικοί ιατροί τα πολεμούν αλλά οι οπαδοί των manolo απαντούν: «δεν μας ενδιαφέρει πώς δουλεύουν, εμάς πάντως μας έκαναν περδίκι».

- Αντί να βασίζονται σε αόρατες «ενέργειες» και αναπόδεικτες θεωρίες, η δράση τους είναι απτότατη, επιστημονική και 100% αποδείξιμη. Αρκεί να προσπαθήσει κάποιος να αποσπάσει ένα πρόσφατα αποκτηθέν manolo από μία ασθενή και θα διαπιστώσει σχεδόν αμέσως την επιδείνωση της υγείας της. :D


p.s.: Η κολλητή μου θέλει να λάβετε επίσης υπ΄όψιν σας την αστρολογία, καθώς πρόσφατα θεραπεύτηκε από παρολίγον άπιστο σύζυγο που μόνο η αστρολογία κατάφερε να διαγνώσει την έφεσή του στα γκομενίδια καθώς ανήκε στο ζώδιο Πανίβλακας με ωροσκόπο Μουρντάρη.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

ΓΙΑΔΕ

Κάτι μικρά πραγματάκια πάνω στους ανθρώπους που αγαπώ, κάποτε με έκαναν πύραυλο. Κι ενώ το κεκέδισμα του μικρού υποχώρησε νωρίς (κι ευτυχώς από πιο νωρίς μπορούσα κι εγώ να πω το σίγμα) όλα τα υπόλοιπα έμειναν ίδια κι απαράλλαχτα. Με μια διαφορά όμως. Τώρα τα λατρεύω. Άσε που τα προκαλώ κιόλας.

Η μάνα μου, με το παραμικρό χτυπάει τις παλάμες της στα γόνατα και φωνάζει πολλές φορές «αχού το παιδάκι μου»!
Η γιαγιά διακόπτει κάθε είδους συζήτηση, χτυπώντας σε στον ώμο και λέγοντας πολλές φορές το χαρακτηριστικό «γιάδε» μέχρι να γυρίσεις να την κοιτάξεις, ώστε να σε ρωτήσει συνήθως κάτι για τον θρύλο.
Ο μπαμπάς, οτιδήποτε καινούργιο κι αν συμβεί στην ζωή μου, αρχίζει και τελειώνει τις φράσεις του με αλλεπάλληλα «πρόσεχε».
Τέλος, ο μικρός, σε κάθε παρατήρηση που του κάνω είτε για κάτι που φοράει, είτε (συνήθως) για την κοτσίδα του που την αφήνει μες την ψαλίδα, απαντάει στάνταρ «στ΄αρχίδια μου» ενώ όταν του λέω κάτι που έκαναν άλλοι, η απάντηση είναι «στ΄αρχίδια σου».


Όταν πηγαίνω στο πατρικό μου, είναι η καλύτερη του άντρα μου. Κάθεται και χαζεύει τα χούγια της οικογένειας και γελάει σα βλαμμένο.

Ένας χαρακτηριστικός διάλογος, πάει κάπως έτσι:

Μαμά: Τί κάνετε παιδάκια μου; Είστε καλά;
Εγώ: Τα ίδια ρε μαμά. Άσε, χάλασε πάλι το πλυντήριο και μέχρι να ΄ρθει ο τεχνικός θα κοψομεσιαστώ να τα πλένω στο χέρι.
Αδελφός: Στ΄αρχίδια σου.
Γιαγιά: Γιάδε... γιάδε...
Μαμά: Αχού το παιδάκι μου!
Μπαμπάς: Πρόσεχε. Αυτοί οι τεχνικοί είναι λέρες.
Γιαγιά: Γιάδε... γιάδε...
Μαμά: Κάτσε βρε μαμά, τί θες; Αφού μιλάμε!
Γιαγιά: Ο Ολυμπιακός πότε παίζει γιε μου;
Σύζυγος: Την Κυριακή.
Μαμά: Πες ρε παιδί μου κι εσύ τίποτε στον αδελφό σου να την δώσει τη μηχανή. Τρώει τόσο κρύο, θα αρπάξει καμιά πούντα!
Εγώ: Ναι βρε ηλίθιο. Καλά λέει η μαμά! Το κορίτσι σου δεν το σκέφτεσαι;
Γιαγιά: Γιάδε...
Αδελφός: Στ΄αρχίδια μου.
Μπαμπάς: Μικρέ, θα τις φας, πρόσεχε!
Μαμά: Αχού το παιδάκι μου!
Γιαγιά: Γιάδε...
Μαμά: Έλα βρε μάνα. Τί ΄ναι πάλι;
Γιαγιά: Θα κερδίσουμε.
Σύζυγος: Άσε μη το γρουσουζέψουμε.
Γιαγιά: Γιάδε...
Μαμά: Τί λες βρε μάνα;
Γιαγιά: Για την Κυριακή λέω. Θα τους σκίσουμε τους κουρέλες.
Αδελφός: Στ΄αρχίδια μας.
Μπαμπάς: Ας προσέχαμε.


λοβ διζ γκάιζ! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2007

“Woman In A Chemise”




Ο Πικάσο όταν ήταν σκατά, ζωγράφιζε τον καημό του σε πιο αξιοπρεπές φόντο. Τράβαγε δηλαδή μια «μπλε εποχή», έφτιαχνε κάτι αριστουργήματα και καθάριζε. Για τους υπόλοιπους όμως, ειδικά όταν το πινέλο είναι ο πιο θεόκουφος τρόπος να δηλώσεις ότι είσαι σκατά, τα πράγματα είναι λίγο πιο σκούρα. Κυριολεκτικά δηλαδή. Τα βλέπεις όλα σκατά. Δε πα να γυρίσει τούμπα ο κόσμος, δε πα να κάνει ο πλανήτης πάρτι, εκεί. Όσοι ήλιοι και να βγουν, εσύ σκατά.


Τις «μπλε» εποχές (που ήταν εντελώς σκατουλί δηλαδή αλλά τις λέω μπλε γιατί έχουμε κι ένα επίπεδο), τις είχα συχνά. Και δεν ήταν προϊόντα ματαιότητος ή υπαρξιακών ή άλλων πολυτελών διαδικασιών. Ήταν από μηχανής σκατά. Που εσύ δεν έχεις κανένα πρόβλημα να είσαι μες την τρελή χαρά κι εκεί που βόσκεις ανέμελα, σου ΄ρχεται η σφαλιάρα ξανάστροφη να σε προσγειώσει. Και λες εντάξει πού θα πάει, θα φύγουν οι δαχτυλιές απ΄τη μάπα, θα σταματήσει το στριφογύρισμα, θα ξεζαλιστώ και μετά θα γυρίσω στο πάρτι μου. Και σου ΄ρχεται η δεύτερη και η τρίτη και η τέταρτη. Ε, παίρνεις κι εσύ ένα πινέλο (τα ΄παμε, νοητό) και τα βάφεις όλα σκ... μπλέ.

Το περίεργο είναι ότι σύντομα συνηθίζεις εύκολα στη σκατοσύνη. Άμα δηλαδή κάνει πως αργεί η επόμενη σφαλιάρα εσύ ανησυχείς και τρελαίνεσαι. Σαν την μάνα μου ένα πράμα, που όταν έβγαινα βόλτα και αργούσα, μετακινούταν από το κρεβάτι της στο σαλόνι, μετά στη σκάλα, μετά στην εξώπορτα και στο τέλος έβγαινε στον δρόμο με τη νυχτικιά σαν την Αστέρω να με περιμένει. Έχω βγει στο δρόμο και ψάχνω τη σφαλιάρα μου. Περιέργως, ο ουρανός δεν είναι σκ... μπλε. Είναι ένα μούρλια γαλάζιο με κάτι ασπροκίτρινα συννεφάκια και μπόλικο φως. Τί έγινε ρε παιδιά;

Αναλύοντας καραεπιστημονικά όλο αυτό, μάλλον δεν είχα υπολογίσει τον παράξενο ελκυστή. Φυσικό φαινόμενο μεν, γαμώ τα παιδιά δε. Είναι ας πούμε, το τυπάκι που πήρε τις μαυρίλες του Πικάσο, τις έκανε αριστουργήματα και τον έστειλε με κλωτσοπατινάδες στην «ροζ» εποχή. Είναι σα να θες να φτιάξεις τούρτα με μόνα υλικά λάσπη και χώμα και να σου βγαίνει η πιο γαμάτη τούρτα του κόσμου. Είναι σα να περιμένει η μάνα μου με τη νυχτικιά στη γωνία βραδιάτικα και να σκάνε μύτη πέντε (οκ, αργοπορημένες) κλώνες μου. Είναι σα να περιμένεις τη σφαλιάρα και να σκάει μια τιτάνια χερούκλα που αντί να σε λιανίσει στη σφαλιάρα, αυτή να γελάει πονηρά (οκ, μπλογκική αδεία) και να σε ψοφάει στο γαργαλητό.

Ξυπνητήρι, καφές για δύο, ξεποδάριασμα, λεωφορείο, μετρό κι ένα χέρι να σφίγγει το δικό σου στο βαγόνι. Αυτά είναι!

Κβαντογαμάουα. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ




Έχω καρακατακουφαθεί με το μένος εναντίον στις κάμερες των δρόμων. Έχουν ξεσηκωθεί όλοι και φωνάζουν για τα προσωπικά τους δεδομένα. Είναι λέει παράνομο να πας σε πορεία και να σε καταγράψουν. Είναι παράνομο να σπας μια βιτρίνα ή να πετάς μια μολότωφ και να ξέρουν ποιός είσαι. Είναι καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε. Να πηγαίνεις δηλαδή στις διαδηλώσεις, να μπαίνουν οι «κουκουλοφόροι», να τα κάνουν πουτάνα, να σπάνε μαγαζιά και μετά να γράφεις σεντονάρες και να ρίχνεις ηλεκτρονικές υπογραφές μπας και αποφυλακιστεί ο Παναγιωτάκης με τα πράσινα παπούτσια που ήταν αθώος και που μεταξύ μας, αν δεν ήταν εκείνος ο χριστιανός με την καμερούλα ακόμα στην ψειρού θα ‘τανε.


Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά έχεις μετά τα λαμόγια τους δεξιούς και τα βάζουν με τις διαδηλώσεις, το μόνο πραγματικό δικαίωμα που μας έμεινε, αυτό της διαμαρτυρίας. Κι έχεις και τα άλλα λαμόγια τα αριστερά απολιθώματα να ξεσκίζονται στα κλισέ περί αστυνομοκρατίας και άλλα τραγικά. Λες και οι κάμερες θα είναι επιλεκτικές. Λες και μας έπεσε άσχημα που έπιασε η κάμερα τον μπάτσο που βάραγε ζαρτινιέρες.

Και τα λέτε όλα αυτά στην εποχή μας; Από πού κι ως πού οι κάμερες είναι καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων ρε παιδιά; Ποιών προσωπικών δεδομένων; Των δικών μας δεδομένων ας πούμε, που δημοσιεύουμε εντελώς από μόνοι μας στο νετ; Των δεδομένων των άλλων, που βγάζουμε τραβώντας βιντεάκια απ΄όπου λάχει, (χωρίς να ρωτήσουμε φυσικά κανέναν) στο youtube; Των δεδομένων που γράφουμε στα παπάρια μας όταν είναι να καταγγείλουμε ανώνυμα; Των δεδομένων που όταν τα καταγγέλουν οι «απλοί άνθρωποι» είναι «ελευθερία λόγου» αλλά όταν τα καταγγέλει οποιοσδήποτε άλλος είναι «καταπάτηση προσωπικών δεδομένων»;

Και για πείτε μου ρε ΄σεις, χωρίς κάτι ωραιότατες καμερούλες πώς θα βγαίνατε να σκίζεστε για ΄κεινα τα καλόπαιδα τους μπάτσους που βασάνιζαν τους φυλακισμένους; Για τον μαλάκα που βασάνιζε το σκυλάκι και έγινε πανελλαδικά ρόμπα; Καταπατήσατε ή όχι τα προσωπικά δεδομένα της αστυνομικίνας που έγλυφε την μπανάνα στο αστυνομικό τμήμα; Ποιός από εσάς βγήκε να πει ότι όλα αυτά είναι παράνομα τότε;

Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα τί μας βολεύει ή τί πρεσβεύουμε. Γιατί είναι φυσικό το εθνίκι να είναι μόνιμα υπέρ της αστυνομοκρατίας και το κουμούνι κατά αλλά εγώ, σαν εργαζόμενη θέλω στην επόμενη διαδήλωση να πάω, να σηκώσω το πανό μου, να φωνάξω όσο γουστάρω και να χρησιμοποιήσω το τελευταίο μέσο πίεσης που έχω, χωρίς να φοβάμαι να δείξω τη φάτσα μου, να πω το όνομά μου, χωρίς να φοβάμαι ούτε τα λαμόγια που θα σπάνε βιτρίνες, ούτε τα άλλα λαμόγια που θα σπάνε κόσμο στο ξύλο.

Το χειρότερο επιχείρημα, είναι αυτό του «μεγάλου αδελφού». Ότι δηλαδή πάμε να γίνουμε μια ανελεύθερη κοινωνία που θα παρακολουθείται από παντού και που δεν θα είμαστε ελεύθεροι να λειτουργούμε ως πολίτες. Θα σηκώνομαι δηλαδή το πρωί, θα παίρνω το λεωφορειάκι μου, το μετρό μου, θα τραβάω διακόσια μέτρα ποδαρόδρομο, θα δουλεύω, θα σχολάω, θα γυρίζω σπίτι μου, θα βγαίνω το βράδι για κάνα ποτάκι και όοοολο αυτό θα παρακολουθείται; Τεχνικά ΔΕΝ γίνεται να παρακολουθείται αλλά οκ, μη σας βραχυκυκλώσω παραπάνω, γιατί τα προφανή έχουν καταντήσει επιστημονική φαντασία για όσους βαράνε το πουλάκι τους είτε προς τα δεξιά είτε προς τ΄αριστερά.

Όσοι θέλετε να καταργηθούν οι κάμερες, να ζητήσετε να καταργηθεί και το youtube και τα blogs και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όλο το internet. Αλλιώς βάσει της δικής σας λογικής, είστε υποκριτές και ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...