Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

FTOY!





Gamoto den exw akomh ellhnika sto pcaki m giati kapoios panejypnos apofasise sta kala kathoumena na to paijei rooter gia na min tou to peirajoume, alla den tha tou perasei! Fimwnetai h eleftheria tou logou (ntaj' kai ths malakias)?

Loipon, postarw apo twra aftes tis grammoules estw kai sta greeklish giati avrio provlepetai agrio trejimo:

Eyxomai kalh xronia se ooooooolous kai polles filares stis moutrakles sas!


Na sas mpei ejairetika kala to 2008... h o,ti einai na sas mpei telos pantwn!!! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

0-1




Μέρες που΄ναι, δεν θα μπορούσα παρά να μπω στο κλίμα των ημερών. Ένα ρημάδι χαρτί με τρέχει δύο εβδομάδες τώρα, για να καταλήξω να ρίξω τον πρώτο καυγά της ζωής μου με άνθρωπο. Ούτε εγώ το πιστεύω αλλά στ΄αλήθεια τσακώθηκα. Άνοιξα ψιλικατζίδικο, το πούλησα, τα ΄βγαλα πέρα με υγειονομικό, εφορίες, τέβε, ΔΕΗ και επιμελητήρια (με μόνη βοήθεια το ίντερνετ και τις οδηγίες που έδινε) για να τσακωθώ για ένα κωλόχαρτο. Ειλικρινά μου είναι αδύνατο να το πιστέψω ότι βρέθηκα απέναντι σε τόσο αγενείς ανθρώπους. Για να με καταφέρει κάποιος να εμπλακώ σε καυγά, αυτό είναι πραγματικό επίτευγμα. Χίλια μπράβο λοιπόν, στα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας.


Ιστορικό χοντρικά: Μια ωραία πρωία ανακαλύπτεις πως σου λείπει ένα ρημαδόχαρτο. Ας το ονομάσουμε κωλόχαρτοΑ. Σου λένε λοιπόν μην ταλαιπωρείσαι κοπελιά, πήγαινε στα ΚΕΠ να τελειώνεις. Μια και δυό πάω. Τίποτε δεν είναι μου λένε, μην ανησυχείτε, θα πάτε στην τάδε υπηρεσία, θα κάνετε αυτό, θα πάρετε το κωλόχαρτοΒ και θα το καταθέσετε στο άλλο ΚΕΠ γιατί εμείς δεν έχουμε αρμοδιότητα. Σε λίγες μέρες θα ΄χετε το κωλόχαρτοΑ στα χέρια σας.

Στην τάδε υπηρεσία ανακαλύπτω ότι χρειάζομαι ένα κωλόχαρτοΓ και ένα κωλόχαρτοΔ που τα ΚΕΠ ξέχασαν να μου πουν. Αφού ταλαιπωρούμαι για μέρες (έπεσα και σε απεργίες) πάω στο νέο ΚΕΠ να καταθέσω το κωλόχαρτοΒ για να πάρω το πολυπόθητο κωλόχαρτοΑ. Ααααα όχι μου λένε, τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας δεν τα ξέρουν καλά. Τσάμπα πήγατε στην τάδε υπηρεσία, χρειάζεστε απλά μια υπεύθυνη δήλωση και το κωλόχαρτοΑ.

Hello? Καλέ πώς δεν το σκέφτηκα; Για να βγάλω το κωλόχαρτοΑ χρειαζόταν απλά να καταθέσω το κωλόχαρτοΑ; Μα τί απλό που ήταν. Προσπαθώ να τους εξηγήσω το άτοπο της μαλακίας που πέταξαν και δυστυχώς τζίφος. Ανένδοτοι. Η ουρά ήταν μέχρι την πόρτα, οπότε προκειμένου να μπερδεύομαι αποφάσισα να πάω την επόμενη στην εν λόγω υπηρεσία μόνη μου να τελειώνω.

Στον γυρισμό όμως, είχα την φαεινή ιδέα να περάσω από τα ΚΕΠ Αγ. Βαρβάρας μπας και μου βρουν ευκολότερη λύση. Τί το ήθελα; Και όχι μόνο αυτό αλλά με έπιασε το παράπονο και ήθελα να τους εξηγήσω απ΄την αρχή πόσο με είχαν ταλαιπωρήσει. Άρχισα τα παράπονα:
- Πρώτον, με στείλατε κάπου χωρίς να μου πείτε ότι θέλει κωλόχαρτοΓ και Δ, με αποτέλεσμα να τρέχω σα τον μαλάκα, δεύτερον τα άλλα ΚΕΠ δεν δέχονται το κωλόχαρτοΒ και τρίτον, τί κάνω τώρα;
Η απάντηση ήταν διαφωτιστικότατη:
- Αααα, τί λέτε; Εμείς εξυπηρετούμε Περιστέρι. Πού να ξέρουμε τί χρειάζονται οι άλλες περιοχές;
- Μα απ΄την πρώτη στιγμή ξέρατε ότι δεν ανήκω εδώ. Μου το είπατε άλλωστε. Γιατί λοιπόν μου δώσατε λάθος οδηγίες αντί να με στείλετε στα ΚΕΠ εκείνης της περιοχής να ξεμπερδεύουμε;
- Να πάρετε στο Υπουργείο να κάνετε τα παράπονά σας για τα ΚΕΠ της περιοχής σας.
- Μα εσείς με ταλαιπωρήσατε όχι εκείνοι.
- Όχι, εσείς έπρεπε να το ξέρετε.
- Ότι τί; Ότι δηλαδή μου δώσατε οδηγίες για μια υπηρεσία που επειδή δεν έχετε αρμοδιότητα, θα ήταν στάνταρ λάθος;
- Να, εδώ σας γράφω το τηλέφωνο του Υπουργείου να κάνετε τα παράπονά σας.
- Τέλος πάντων, τώρα τί κάνω;
- Να πάτε μόνη σας στην Υπηρεσία να σας εξυπηρετήσει.
Δεν άντεξα, ύψωσα φωνή:
- Ναι, αυτό θα έκανα. Βαρέθηκα να παίζω χαλασμένο τηλέφωνο με τα ΚΕΠ.
Την άφησα και έφυγα. Πηγαίνοντας προς την πόρτα την ακούω να φωνάζει μπροστά σε όλο τον κόσμο:
- Άλλη φορά να μην μας προτιμήσετε!
- Εννοείται! Μόνο που εμείς σας πληρώνουμε...
Για να εισπράξω την υπέρτατη απάντηση:
- ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!


Έκλεισα την πόρτα και βγήκα να πάρω λίγο αέρα. Το ΚΕΠ ήταν φίσκα από κόσμο που με κοιτούσε κοροιδευτικά. Προφανώς γιατί θα έπρεπε να ξέρω ότι τα ΚΕΠ δεν είναι δημόσια υπηρεσία και άρα αυτό τους καθιστά Αγίους που απαγορεύεται να τους αντιμιλάς ακόμη κι αν τρέχεις τσάμπα δύο βδομάδες για πάρτη τους.

Το έψαξα όμως. Όπου να ΄ναι ετοιμάζεται επιστολή για τον Δήμο Αγ. Βαρβάρας που θα κοινοποιηθεί σε τρεις- τέσσερις ακόμη αρμόδιους. Όχι πως θα καταφέρω τίποτε, ένα συγνώμη θα ήταν αρκετό, απλά γιατί αποφάσισα πως τέρμα με τις κατσίκες*.

Bottom line, αυτό που ανακάλυψα για τους καυγάδες είναι ότι καλά έκανα και τους απέφευγα. Απορώ πώς κάποιοι τους έχουν καθημερινή πρακτική. Μετά τον καυγά ιδρώνεις, το κεφάλι σου πονάει για ώρες και αναρρωτιέσαι διαρκώς ποιός ο λόγος να γίνει όλο αυτό. Προφανώς το αντίδοτο για τους καυγάδες είναι ένα συγνώμη. Που ακόμα πιο προφανώς είναι τρομερά δύσκολο για μερικούς ανθρώπους. Και που εντελώς προφανέστατα προτιμούν να αναμετρώνται με ντεσιμπέλ, παρά να τους πηδήξει κάποιος τόσο ανεπανόρθωτα τον τόσο μεγάλο εγωισμό του φοβερού και καταπληκτικού εαυτού τους.

Σε αυτόν τον καυγά ηττήθηκα. Δεν είχα ούτε τα απαιτούμενα ντεσιμπέλ ούτε την τελευταία κουβέντα. Από επιλογή φυσικά. Θα μπορούσα να μην κλείσω την πόρτα και να γίνουμε κώλος με τη θείτσα. Θα μπορούσα να πω χιλιάδες πράγματα που τώρα που τα σκέφτομαι ήρεμα, θα ήταν μεγάλη ντροπή να τα πω. Έτσι όμως μετράνε οι καυγάδες. Από το ποιός επιβλήθηκε. Είναι δύσκολο να κρίνεις από το αποτέλεσμα καθώς οι συνέπειες δεν φωνάζουν τόσο δυνατά, άσχετα αν είναι άπειρα πιο οριστικές και από τα πιο εντυπωσιακά γαυγίσματα.

*κατσίκες= οι τύπισσες που κατσικώνονται πίσω από ένα (δημόσιο/ δημοτικό/ ιδιωτικό/ στ΄αρχίδια μου) γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία σε σκυλάκια που δεν έχουν κανένα δικαίωμα να γαβγίσουν μόνο και μόνο γιατί οι κατσίκες βρίσκονται πίσω απ΄το γραφείο και θεωρούν ότι κάνουν φιλανθρωπία. Που η αλήθεια είναι ότι οι κατσίκες είτε πίσω από γραφείο, είτε σε στάνη, το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι κατσικότυρο.

p.s. οκ, σεντονάρα αλλά σκεφτείτε πως αυτό είναι το επίσημο tribute στον πρώτο μου σκυλοκαυγά. :)

p.s.2. και μην πιστεύετε μαλακίες. Το τελευταίο που σκέφτεσαι μετά από έναν καυγά είναι το σεξ. To “θα τη γαμήσω” πάρτε το μεταφορικά. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ





Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ.... ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

.... ενημέρωση πιέστε 1,,,,

...το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!! :D

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2007

ΠΟΥ ΛΕΣ ΦΙΛΑΡΑΚΙ....




Κι έχεις κι απ΄την άλλη κάτι μια χαρά παιδιά, να κάθονται να στενοχωριούνται για βλακείες!


Άντε ρε που θα ντραπείς κιόλας. Σιγά που φταις εσύ, άμα δεν παίζει φράγκο. Ο πρώτος είσαι; Άσε που είσαι σίγουρος δηλαδή ότι η κοπέλα είναι μαζί σου για τα προσόντα σου και όχι για την τσέπη. Λίγο το ΄χεις αυτό δηλαδή; Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός και του χρόνου τέτοια εποχή θα τρέχουμε στα Άσπρεν για σκι.

(ναι, ξέρω παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά δεν μου ΄ρχεται κάτι πιο έξυπνο, ακόμα στον πρώτο φραπέ είμαι)

Αντείτε ρε σκουλήκια να πείτε μια καλή κουβέντα στο παιδί που κάθεται και σκάει για χαζομάρες, μέρες πούναι! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

e Μ.Μ.Μ. o



Η απόφασή μου να χρησιμοποιώ το τελευταίο εξάμηνο αποκλειστικά συγκοινωνίες ήταν εντελώς αναγκαστική από τη στιγμή που ο τσίφτης σαραβαλιάστηκε. Ε, συνέβαλε και το γεγονός ότι άνοιξε το μετρό στο Αιγάλεω, οπότε ήρθε κι έδεσε. Ήθελα καιρό να γράψω για το πώς είναι να κινείσαι αποκλειστικά με μμμ αλλά όλο το ανέβαλλα. Έλεγα ρε παιδάκι μου, μην είσαι ξινόμουτρο, πες ότι κάνεις κάτι οικολογικό, άσε που γλιτώνω κι ένα σωρό φράγκα από βενζίνες και λάδια που ο τσίφτης τα κατάπινε κυριολεκτικά. Χθες όμως, ήρθε ο γερανός και πήρε δια παντός τον τσίφτη μου. Για καταστροφή.

[Μεγάλο το κρακ που νοιώθεις μέσα σου όταν μιλάμε για το πρώτο σου αμαξάκι τελικά. Κι ας πρόκειται για κάτι άψυχο. Ήταν η καλύτερη συντροφιά μου από πιτσιρίκα. Μια βολτίτσα και αμέσως γινόμουν άλλος άνθρωπος. Δεκαπέντε χρόνια κολλητάκια και τώρα παλιοσίδερα. Τον βγάλαμε μια τελευταία φωτογραφία και τον αποχαιρετήσαμε. :( ]

Τότε μόνο συνειδητοποίησα το οριστικό των συγκοινωνιών, τουλάχιστον μέχρι να πάρω το επόμενο αυτοκίνητο. Που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει γιατί έχω ταπηροκρανιαστεί σοβαρότατα με αυτό που όλοι λένε «συγκοινωνίες» αλλά στην ουσία είναι η καλύτερη διαφήμιση των αυτοκινητοβιομηχανιών. Δυό μήνες να κινηθείς με λεωφορεία και μετρό, φτάνει. Θες καμιά δεκαετία με λίμο και σωφέρ για να στανιάρεις μετά. Αν έχεις τα φράγκα δηλαδή. Γιατί αν δεν, την έκατσες άσχημα.

Βλέπετε το πρόβλημα με τις περιοχές μας είναι ότι παρόλο που έχουμε μετρό, πρέπει οπωσδήποτε να πάρεις και λεωφορείο αν δεν μένεις Αιγάλεω. Και η Αγία Βαρβάρα και η Νίκαια και η Νεάπολη και η Μάνδρα και ο Κορυδαλλός και το Χαιδάρι και το Περιστέρι. Ναι, το Περιστέρι. Ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας κινείται με λεωφορεία. Τα οποία από εκεί και από όοοοολες τις παραπάνω περιοχές σκάνε στο Αιγάλεω. Όλη μέρα. Που κάνουν δρομολόγια ανά μισάωρο και που πρέπει να ‘σαι Η κωλόφαρδη για να μπορέσεις αφού ζπρώξεις ικανοποιητικά, να μπεις μέσα.

Το σύνηθες είναι, αφού χάσεις κάνα δυό, να το κόψεις με τα πόδια. Ή με ταξί αν έχεις χρόνο να φας μποτιλιάρισμα της αρκούδας (και εννοείται φυσικά ότι κανένας ταρίφας δεν δίνει ρέστα από τρία ευρώ – κάθε πρωί και ένας καυγάς με γριούλες που ζητάνε τα ρέστα τους). Γιατί όοοολα τα αυτοκίνητα των γύρω περιοχών, σκάνε κι αυτά στο Αιγάλεω. Στο τέλος, το παίρνεις απόφαση και ξυπνάς είκοσι λεπτάκια νωρίτερα και πας ποδαρόδρομο μέχρι το μετρό. Που για Παλλήνη και πέρα, το δρομολόγιο είναι κι αυτό ανά μισή ώρα. Μια ατέλειωτη αγωνία δηλαδή.

Το χειρότερο είναι το βράδι. Αφού βγεις απ΄το μετρό, καταλαβαίνεις ότι είσαι στο Αιγάλεω από τη φασαρία. Μόνιμες κόρνες και τα αυτοκίνητα σημειωτόν. Και η στάση που εξυπηρετεί όοοολες τις γύρω περιοχές, τόσο γεμάτη που ο κόσμος περιμένει στην άσφαλτο. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι γιατί οι περιοχές μας είναι γκέτο συνταξιούχων. Ακόμα και οι αφίσες στις κολώνες διαφημίζουν εκδρομές των καπη. Και νοιώθεις τόσο άσχημα με όλα αυτά. Οι γέροι δύσκολα μπορούν να σπρώξουν για να χωθούν στα λεωφορεία, ενώ συνήθως όλο και κάποιος θα μαγκωθεί στην πόρτα.

Άσε οι μαθητές. Το Αιγάλεω είναι κέντρο φροντιστηρίων με αποτέλεσμα οι μαθητές από εκεί, αλλά και όσοι σπουδάζουν Αθήνα να ξεροσταλιάζουν στην στάση. Σαν μαθήτρια θυμάμαι, ξεσηκώναμε τη στάση από γέλια, φωνές και φάρσες. Τώρα τίποτα. Τα πιτσιρίκια στέκονται παρέες παρέες, αμίλητα. Και εργάτες. Μαύρα ρούχα και χέρια πρησμένα με κρεμασμένη τη χαρακτηριστική σακουλίτσα με το τάπερ, να περιμένουν οι άνθρωποι με μισόκλειστα μάτια ένα μισάωρο στη στάση. Που μακάρι τελικά να είναι μισάωρο.

Καμιά φορά με πιάνουν τα νεύρα μου. Πήγανε και μου βάλανε μετρό εδώ και χρόνια, σε κάτι κουκουρούκου περιοχές που όποτε περνάω από ΄κει, ζήτημα να μπουν δυό άνθρωποι στο βαγόνι. Και αφήσαν τα πιτσιρίκια και τα γεροντάκια που δεν έχουν άλλη επιλογή, να τουρτουρίζουν στην στάση. Είπανε πως όπου να ΄ναι θα ξεκινήσουν έργα και για τις υπόλοιπες περιοχές, αλλά δεν μπορούν να βάλουν περισσότερα λεωφορεία προς το παρόν, γιατί υπάρχει ήδη μεγάλο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Προχθές το βράδι στην στάση, ήταν πραγματικά πολύ θλιβερά. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Γριούλες να τρέμουν απ΄το κρύο, να ρωτάνε τί νούμερο είναι το λεωφορείο που έρχεται και να μαραζώνουν όταν μάθαιναν ότι το δικό τους είχε μόλις περάσει, κάτι ρωσσίδες με μωράκια να τα έχουν τυλίξει με κουβέρτες και τα πρόσωπά τους να έχουν ασπρίσει απ΄την παγωνιά.

Δίπλα μου, κάτι κοριτσάκια emo. Μου ζήτησαν τσιγάρο και αποτραβηχτήκαμε παραπίσω να ξεχαρμανιάσουμε. Για πρώτη φορά δεν μου προξένησαν απορία. Κατάλαβα πόσο πολύ δίκιο έχουν να υιοθετούν αυτή τη θλιβερή εμφάνιση. Κατάμαυρα μαλλιά να κρύβουν το πρόσωπο, τα μάτια τους μουτζουρωμένα γύρω γύρω με μαύρο μολύβι και να σηκώνουν με δυσκολία κάτι τεράστιες τσάντες παραγεμισμένες με βιβλία. Είναι ίσως η μόνη εμφάνιση που ταιριάζει με όλο αυτό. Ο μόνος τρόπος που έχουν να δείξουν πόσο απέλπιδα είναι τα παιδιά, απέναντι σε όλα αυτά.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

FUCK OFF ALIENS




Ένα χρόνο πριν, είχα γανιάσει να τα γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά και σε κάθε ευκαιρία. Όλοι μας δηλαδή. Ήταν πολύ σουρεάλ ρε παιδάκι μου αυτό που είχε συμβεί στον Αντώνη και ακόμη πιο σουρεάλ η ευθιξία του Λιακόπουλου όταν ας πούμε καθημερινά μέχρι σήμερα, λέει τέτοιες μαλακίες, που αν η επιστημονική κοινότητα είχε λίγη τσίπα, θα έπρεπε να τρώει τις μηνύσεις βροχή.


Είχε γίνει μεγάλο τζέρτζελο τότε, γελάσαμε, το κοροιδέψαμε και περιμέναμε να το μαζέψουν. Αρχίδια. Γιατί μπορεί εσύ να είσαι ψωνάρα του κερατά και να μηνύεις δεξιά αριστερά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει από πάνω ένας σοβαρός να σου πει το λογικό: Πού πα ρε καραμήτρο; Γίνεται ρε εξωγήινε να μηνύσεις κάποιον για τα link του ή την αυτόματη αποδελτίωση του blog του;

Γίνεται μια χαρά, του είπαν. Έδεσαν τον Αντώνη, τον έτρεχαν στα τμήματα, κατέσχεσαν τον σκληρό της ιντερνετικής δουλειάς του κι άντε να βρεις δίκιο μετά, όταν ο πιο προχώ μπάτσος της εποχής μας, το μόνο που ξέρει από νετ είναι googlesearch: poutanakia kai vyzares.

Και μεθαύριο είναι η δίκη. Στ΄αλήθεια δηλαδή. Και δεν ζεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κίνα ούτε στο Ιράκ. Στην Ελλάδα. Κι ο μηνυτής έχει το θράσσος να κάνει και βιντεάκια απευθυνόμενος στο κοινό του internet λες και μιλάει ο πρωθυπουργός ενώ αμέσως μετά θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα hits του στο youtube. Αλλά είναι και άσχετος. Πού να πάει το μυαλό του ότι τα hits στο internet συνήθως δεν είναι ψήφοι, αλλά ντομάτες.

Για μένα δεν έχει καμία σημασία αν ο Αντώνης δικαιωθεί την Παρασκευή ή όχι. Δηλαδή έχει, αλλά τη μεγάλη φόλα την έφαγε, ενώ όλοι μας πια, έχουμε ξενερώσει άπειρα με το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε εδώ μέσα. Είναι σαν να ερχόσουν στο ψιλικατζίδικο και να μου έχωνες μήνυση επειδή τα γαριδάκια είναι ανθιυγιεινά. Και να ερχόταν μετά το υγιειονομικό και να μου έκλεινε το μαγαζί για ένα χρόνο, μέχρι να αποφασίσει ο δικαστής. Κι όλα αυτά επειδή το γαριδοεργοστάσιο ήταν πολυεθνική και δεν μπορούσες ούτε τσικ να του κάνεις. Ε, θα με ένοιαζε μετά αν θα κέρδιζα τη δίκη; Μετά από τόση ηλιθιότητα, ανεργία και ξεφτίλα;

Ο Τσιπρόπουλος, με την κατάσχεση του υπολογιστή του έχασε την δουλειά του, την επιδότηση και την ησυχία του. Γιατί θίχτηκε λέει ο τύπος! Από πράγματα που έγραφε κάποιος άλλος φυσικά. Αλλά εκείνος τον Αντώνη μπορούσε να πλήξει γιατί ο funel που ήταν ο στόχος επειδή τον σατίριζε, ευτυχώς προστατευόταν από νόμους σύγχρονης χώρας και όχι του εξωγηινιστάν.
Λοιπόν, Αντώνη έχω να σου πω τα εξής: Μακριά από το ελληνικό internet η επόμενη δουλειά σου. Όσο πιο μακριά μπορείς. Στήσε έναν σέρβερ στον Βόρειο Πόλο και βάρα από ΄κει. Οι πολικές αρκούδες είναι πολύ πιο ασφαλείς από τους εξωγήινους της χώρας σου.


Όσοι μπορείτε να παραστείτε, η δίκη γίνεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, διαβάστε το κείμενο του Αντώνη για λεπτομέρειες.

Οι υπόλοιποι, υπογράψτε εδώ. Έτσι, για το θεαθήναι προφανώς, αφού είμαστε ακόμα εδώ και συζητάμε έναν ολόκληρο χρόνο μετά, πώς θα αθωωθεί ένας άνθρωπος για τα link του!!!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

DEMO




Είναι λοιπόν ένας τύπος, που ο πατέρας του ήταν βιαστής. Μαζί με τα φιλαράκια του είχαν βιάσει όλες τις πιτσιρίκες του διπλανού χωριού, που τις περισσότερες τις σκότωναν αμέσως μετά. Αφού δικάστηκε, σάπισε στη φυλακή. Η κοινωνία καταδίκασε σύσσωμη τους εγκληματίες και ο γιος μεγάλωσε ορφανός σε ένα ψευτοδημοκρατικό και εχθρικό περιβάλλον.


Ο γιος λοιπόν, καθότι συγγραφέας, έκατσε και έγραψε ένα επιστημονικό βιβλίο 1400 σελίδων παρακαλώ, που έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Πόσο δηλαδή οι γκομενίτσες του κουνιόσαντε του μπαμπά, πόσο πουτάνες ήσαντε, πόσα πολλά λεφτά είχαν βγάλει, πόσο κακώς που δεν πρόλαβε να τις ξεκοιλιάσει όλες και το κυριότερο, πόσο μπάσταρδα είναι τα παιδιά τους και γιατί πρέπει να τα ξεκοιλιάσουμε μέχρι να αφανιστούν.

Το βιβλίο βγήκε στα βιβλιοπωλεία ενώ διαφημιζόταν (καθημερινά) από την τηλεόραση, από έναν τυπάκο που δήλωνε (καθημερινά) πόσο διαφωνεί με τις πράξεις του βιαστή, αλλά πως το κοινό οφείλει να μαθαίνει (καθημερινά) από την εκπομπή του, τα γεγονότα που οδήγησαν τον δράστη στα εγκλήματα. Τα χιλιάδες εγκλήματα για χρόνια. Προφανώς εν βρασμώ (καθημερινά).

Η κοινωνία, καθ’ ότι δημοκρατική, διχάστηκε. Επιτρέπεται να περιορίσουμε την ελευθερία λόγου; Επιτρέπεται να απαγορευτεί ένα βιβλίο; Να φιμώσουμε τις ιδέες; Τα τηλεπαράθυρα φούντωσαν. Κάποιοι πιο δημοκράτες απ΄τους άλλους, υποστήριζαν ότι ναι μεν τα εγκλήματα είναι καταδικαστέα, τα θύματα όμως, δεν έπρεπε να φορούν φούστες πάνω από το γόνατο. Οι περισσότεροι συμφώνησαν, δίνοντας παράδειγμα κάτι άλλες κοπέλες που μετακόμισαν πρόσφατα στο χωριό και που φορούν κόκκινα προκλητικά φουστάκια.

Ήρθαν εκλογές. Ο τηλεπλασιέ και ο γιός του συγγραφέα, έγιναν βουλευτές στο ίδιο κόμμα και καταδίκαζαν ομόφωνα τις ρατσιστικές ενέργειες. Συνέχιζαν όμως ακάθεκτοι τους αγώνες τους κατά της φούστας πάνω από το γόνατο, κατά της προκλητικής συμπεριφοράς των γυναικών και ιδίως των ξενόφερτων γυναικών με τα «βάρβαρα» ήθη.

Κάποτε, παρόλο που ως τότε ο συγγραφέας του βιβλίου ήταν στο περιθώριο χρόνια, για τις φρικαλέες απόψεις του, άρχισαν να του δίνουν βήμα. Δημοκρατία γαρ. Βγήκε στα τηλεπαράθυρα. Όχι για το βιβλίο μόνο αλλά γενικά για την άποψή του για τις ξένες γυναίκες με τις κοντές φούστες. Όταν κλήθηκε να πει την γνώμη του εξεράγη. Φώναζε: «αρνούμαι τον διάλογο με γραικύλους και υπάνθρωπους». Όλα αυτά, γιατί αν η φούστα σου ήταν πάνω από το γόνατο δεν ήσουν γυναίκα. Ούτε καν άνθρωπος. Φυσικά, αν δεν ήσουν απ΄το χωριό του και πλερέζες να φόραγες, δεν είχες καμία ελπίδα να συνομιλήσει μαζί σου. Νέα ήθη. Δημοκρατία γαρ.

Ο συγγραφέας κλήθηκε σε δίκη γι΄αυτό το βιβλίο από κάτι ψευτοδημοκράτες. Ο γιος του ως καλός δικηγόρος ανέλαβε την υπεράσπιση. Ο τηλεπλασιέ ως βουλευτής πια, συνέχιζε να δηλώνει πως διαφωνεί με το βιβλίο αλλά το διαφήμιζε (καθημερινά) γιατί αυτή ήταν η δουλειά του. Ο αρχηγός του κόμματός τους απ΄την άλλη, συνέχιζε να καταδικάζει τον ρατσισμό αλλά και τις κοντές φούστες που μπορεί να προκαλέσουν τα καλά και τίμια χωριατόπουλα να βιάσουν.

Η κοινωνία παρέμεινε δημοκρατική. Από εκείνες τις δημοκρατίες που πλέον δεν γύριζες το κεφάλι σου απ΄την άλλη στο θέαμα των βιασμένων πτωμάτων. Ήσουν υποχρεωμένος να τα κοιτάζεις ξανά και ξανά. Μέχρι που τα συνήθιζες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που τα εγκλήματα ενός βιαστή παρότι καταδικαστέα, άρχισαν να εξετάζονται εξονυχιστικά, υπό επιστημονική πάντα σκοπιά, λαμβάνοντας το αξιογαμήσιμο του θύματος, ως ελαφρυντικό.


Από εκείνες τις δημοκρατίες που σύμφωνα με το επιστημονικό αυτό βιβλίο, ο μόνος τρόπος να γλιτώσει η κοινωνία τους μελλοντικούς βιασμούς, δεν είναι να καταδικαστούν οι δράστες αλλά τα αίτια που τους οδηγούν στα εγκλήματα: οι κοντές φούστες.
Από εκείνες τις δημοκρατίες που άρχισαν να αμφισβητούν τα εγκλήματα γιατί το επιστημονικό βιβλίο έλεγε πως όλα αυτά είναι φούμαρα δυό – τριών ελαφρών κοριτσιών. Παρόλα τα ντοκουμέντα.


Σύντομα, η δημοκρατία αυτή, προχώρησε παραπέρα. Τα ταμπού έσπασαν. Η αμφισβήτηση έγινε το νέο τρεντ. Κάθε δεδομένο και αλήθεια, μπορούσε να αμφισβητηθεί από οποιονδήποτε ντυνόταν τον επιστημονικό μανδύα. Σωρεία επιστημονικών βιβλίων, έφεραν στην επιφάνεια εξωγήινους πολιτισμούς με ατράνταχτα επιχειρήματα, ιατρικές συνομωσίες που αποθάρρυναν τον κόσμο να εμβολιάζει τα παιδιά του ή να ακολουθεί τις θεραπείες των γιατρών, ενώ σύντομα η δύναμη των τηλεπαραθύρων έκανε τον κάθε μισάνθρωπο νομάρχη, υπέρτατο άρχοντα του χωριού. Πλήρης δημοκρατία απόψεων.

Οι εκάστοτε επιστημονικοί τηλε-εκδότες θησαύριζαν, ενώ χέρι-χέρι ακολουθούσαν τα κόμματα στην μάχη κατά της κοντής φούστας. Κανένα επιστημονικό δεδομένο δεν υπήρχε, που να μην είχε από δίπλα ένα άλλο να το αντικρούει. Καμιά κοντή φούστα δεν κυκλοφορούσε χωρίς να έχει δίπλα της έναν επίδοξο βιαστή με αρκετούς λόγους να βιάσει. Καμία δημοκρατική άποψη δεν υπήρχε, που να μην της δινόταν βήμα στα τηλεπαράθυρα, ώστε να εκραγεί αμέσως μετά για τους υπανθρώπους που την πλαισίωναν. Κάθε δημοκράτης κάτοικος, μετρούσε το μέγεθος της δημοκρατίας που μπορούσε να ασκήσει, σύμφωνα πρώτα με την καταγωγή του και έπειτα με τα εκατοστά που είχε υιοθετήσει για τις... φούστες.

Η δημοκρατική αυτή κοινωνία, επέμενε πως όλα έβαιναν καλώς. Πως το βιβλίο δεν έφερε κανένα έγκλημα για να κατηγορείται. Αντιθέτως, όπλισε τους χωριανούς με σκεπτικισμό απέναντι στις προκλητικές συμπεριφορές. Τα εγκλήματα τελικά, δεν είχαν τόση πολλή σημασία σε αυτή τη δημοκρατία. Ούτε οι δράστες. Τα εγκλήματα ήταν απλά το αποτέλεσμα μιας επιστημονικώς τεκμηριωμένης και προκλητικά αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Της κοντής φούστας.

Η νέα αυτή δημοκρατία, καλείται να αποφασίσει για το μήκος της φούστας.
Επιστημονικά.


Η δίκη είναι αύριο.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...