Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

THAT'S ALL FOLKS





Στις 18 Μαΐου 2005 ξεκίνησα αυτό το blog, χωρίς να φανταστώ πόσο πολύ θα επηρρέαζε την ζωή μου. Την "έξω" ζωή εννοώ. Για να σας προλάβω, όχι μόνο θετικά. Η Απομυθοποίηση Των Πάντων είναι πολύ άσχημο πράγμα. Ακόμα και για όσα έτρεφα έναν σεβασμό, ένα δέος, για όλα αυτά που αποτελούσαν τις σταθερές μου σ'αυτόν τον κόσμο, απογοητεύτηκα. Το αμέσως επόμενο βήμα, ήταν να το δηλώνω κάθε φορά που συνέβαινε. Όσο πιο έντονα μπορούσα, με ό,τι λέξεις είχα στο λεξιλόγιό μου.

Φυσικά, "παρασύρθηκα" πολλές φορές γράφοντας "χυδαίες" λέξεις, όπως με πληροφορούσατε δημόσια ή στα άπειρα mail διαμαρτυρίας που μου στέλνατε. Όμως, οι λέξεις αυτές ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω το μέγεθος της απογοήτευσής μου. Και το πέτυχαν μια χαρά. Και μου έδινε μια κάποια ανακούφιση όλο αυτό. Όχι πια όμως. Για να καταφέρω πλέον να εκφράσω ικανοποιητικά την απογοήτευσή μου για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, θα πρέπει να εφευρεθεί μια καινούργια, ακόμα πιο "χυδαία" γλώσσα, που κάθε γράμμα της θα προκαλεί 10 ρίχτερ σεισμό σε ακτίνα... ε... 100000plex γύρω μου.

Αποφάσισα έτσι, να σταματήσω να γράφω εδώ. Πέρα από τις πολλές υποχρεώσεις μου, το κόστος της επώνυμης γραφής είναι πολύ μεγαλύτερο απ'ότι είχα αρχικά φανταστεί. Θα μπορούσα να σας εξιστορήσω όλα όσα μου έχουν συμβεί αυτούς τους μήνες αλλά να σας υπενθυμίσω και πάλι, ότι γράφω επώνυμα οπότε δεν γίνεται. Ή θα μπορούσαν π.χ. να σας εξηγήσουν οι γονείς μου, αλλά φαντάζομαι ότι αν ποτέ γίνονταν bloggers θα επέλεγαν ασυζητητί να γράφουν ανώνυμα.

Έτσι, απ'τη στιγμή που δεν μπορώ να πω σχεδόν τίποτε απ'όσα θέλω, απ'τη στιγμή που για κάθετί που γράφω έχω να απολογηθώ μέσω σχολίων, mail, τηλεφώνων (και δια ζώσης πολλές φορές), αποφάσισα ότι δεν κάνω την γκάβλα μου πια (χε, πάρτε άλλη μια χυδαία λέξη) και πως δεν νοιώθω καλά να στεναχωρώ κόσμο επειδή έχουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις. Πείτε το δειλία, πείτε το ό,τι θέλετε αλλά να σας υπενθυμίσω ότι είμαι ένας πολύ κανονικός άνθρωπος που ξυπνάω το πρωί να πάω στη δουλειά μου, που πληρώνω νοίκια, δάνεια, που έχω "ένα σπίτι να φέρω βόλτα" (όπως με πληροφορεί συχνά - πυκνά η μάνα και η πεθερά μου - νταξ' το πιάκαμε το υπονοούμενο), που έχω μια γερή μάχη με γιατρούς να δώσω και που το βάρος για κάθετί που γράφω, πάει και κάθεται πάνω σε όλα αυτά, κάνοντάς τα πολλές φορές ασήκωτα.

Εντάξει, είχε και τα πάααααρα πολύ καλά της η όλη ιστορία. Με έμαθα, όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται αυτό. Έμαθα ότι τελικά είμαι πολύ ευτυχισμένη με αυτό που είμαι. Άπειρα περισσότερο, απ'ότι νόμιζα. Πριν χρόνια ας πούμε, θα μου φαινόταν πολύ cool να γίνω "επώνυμη" και να σέρνομαι από κανάλι σε κανάλι. Τώρα το θεωρώ το πιο ηλίθιο και τρομακτικό πράγμα του κόσμου. Επίσης, το μπλογκάκι μου ήταν η αφορμή να διαβάσω, να ψάξω, να ενημερωθώ και να βλέπω ελάχιστη έως καθόλου τηλεόραση. Μεγάλο πράγμα. Τί μεγάλο; Υπερτεράστιο.

Έμαθα κι εσάς όμως. Πέρα από τους υπεργαμάτους ανθρώπους που γνώρισα, έμαθα πώς μπορεί να σκέφτεται κάποιος... από μέσα του. Δεν έχω άλλο τρόπο να σας δώσω να καταλάβετε τί εννοώ αλλά μερικά blog ήταν σαν να μου ψιθύριζαν κρυφά τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής. Που δεν τα λέμε φωναχτά, ούτε στον "έξω" κόσμο. Λίγοι το έχουν νοιώσει, και σίγουρα ξέρουν για πόσο φοβερό συναίσθημα μιλώ, ήταν πολύτιμο για μένα αυτό. Επίσης, να μην ξεχάσω να δηλώσω πως αν ποτέ κάποιοι φάγατε ξεχεστήριο από μένα... πολύ καλά σας έκανα και πιάστε με αν μπορείτε. :P

Τεσπα, δουλεύοντας πια όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή, όλο και κάποιες κλεφτές ματιές θα ρίχνω στα μπλογκάκια σας, όλο και καμιά μαλακιούλα θα σας γράφω. Περιέργως πλέον, η γκάβλα του να γράφω (ναι ξέρω, κι άλλη χυδαία λέξη) έχει συσσωρευτεί αλλού, που πολύ πιθανόν αν φάω χυλόπιτα, να βγει κάποια στιγμή φόρα παρτίδα στο νετ. Ε, κι άμα χαρμανιάσω αθεράπευτα θα σας στέλνω κάνα κειμενάκι να μου το φιλοξενήσετε - ανώνυμα πάντα, γιατί φανταστείτε τί μπινελίκι θα έχει συσσωρεύσει η στέρηση. Χεχε.

Α, και σχόλια κλειστά. Ούτε δράμα, ούτε μαλακίες (αααα, αυτή δεν είναι χυδαία λέξη - οφείλετε να αναγνωρίσετε στους μπλόγκερς ότι τις μαλακίες τις κάναμε μέινστριμ). :P

Σι γιου ράουντ δεν...
(...εε όχι το αρνητικό το "δεν" το αγγλικό το then... τεσπα καταλάβατε. :D


p.s. αααα! και μετά την απομάκρυνση εκ του μπλογκακίου ουδεμία μήνυση αναγνωρίζουμε.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

THUMBS UP





Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΧΟΡΗΓΟΣ




"Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά".



(κλικ πληζ)!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

GRAND HOTEL





Είναι μέρες που λέω θα σκάσω αν δεν βγάλω άκρη με όλα αυτά που προσπαθώ να καταλάβω, τουλάχιστον να τα γράψω, να πω με τί ενθουσιάζομαι κάθε φορά. Κι όταν έρθει η ώρα, τελικά γράφω ό,τι μαλακία μου πρωτόρθει και ξεχνάω το πιο ενθουσιαστικό. Και λέω δε μπορεί, σήμερα δεν θα αφήσω την πολυλογία να το θάψει πάλι. Αλλά παρασύρομαι και δεν τελειώνει ποτέ αυτό το μαρτύριο. Πάει και τελείωσε, σήμερα πρέπει προλάβω να πω αυτό που με κούφανε.

[Αυτά σκεφτόμουν λίγα λεπτά πριν, και όλως παραδόξως πάτησα το x στην γαμάτη παιχνιδάρα μου και άνοιξα τον κειμενογράφο. Και πάνω που πήρα φόρα χώνεται σφήνα το κωλοράδιο και βάζει το reflex. Καλά, πού το θυμήθηκαν; Και τώρα βρήκαν γαμώτο; Χάθηκα στις νότες... μου θύμισε κάτι όμορφα χρόνια που πέρασαν τόσο πολύ γρήγορα. Που τότε, τα 'λεγα επικεικώς χάλια ενώ τώρα τα λιμπίζομαι σα μαλλί της γριάς. Πώς στο διάολο γίνεται ένα τόσο χαζοχαρούμενο κομμάτι να σε σκατώνει τόσο εύκολα! Και λες, χέστηκα δε γράφω τίποτα. Ας μην ειπωθούν οι φοβερές ανακαλύψεις μου. Ας τις πάρει το reflex. Αλλά έλα που ο ενθουσιασμός είναι από τα πιο αγαπημένα μου συναισθήματα. Και το κακό με την εποχή μου είναι πως δεν με αφήνει να ενθουσιάζομαι και όταν το παθαίνω, δεν μου δίνει χρόνο ή δεν μου επιτρέπει να το πω. Και τότε είναι που τα παίρνω χοντρά, πεισμώνω και τα λέω. Ε, και μετά τα γνωστά. Κάποιος θα βρεθεί πάλι να με πει χαζή. Πράγμα όμως που σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη άπειρα πράγματα να με ενθουσιάσουν. Χα!]

Μέχρι αργά χθες βράδι, διάβαζα για ένα γαμωξενοδοχείο. Μέχρι στον ύπνο μου το είδα. Ανήκει στον κύριο Χίλμπερτ, έναν μαθηματικό, που έκατσε και σκέφτηκε ένα παράδοξο. Πάει κάπως έτσι: αν είχαμε λέει, ένα ξενοδοχείο που τα δωμάτιά του ήταν εντελώς γεμάτα με καλεσμένους, το πρόβλημα της πληρότητας δεν θα ήταν και τόσο πρόβλημα αν τα δωμάτιά του ήταν άπειρα. Τρεις σελίδες ανάλυση για να καταλάβω ότι προσπαθούσε να μεταδόσει την έννοια του απείρου και μέχρι σήμερα αναρρωτιέμαι αν το κατάλαβα καλά τελικά. Ίσως μου φάνηκε ψιλοάτοπο στην αρχή, αν σκεφτείτε ότι όλοι διδαχτήκαμε περί απείρου αλλά τότε λέει, ήταν μεγάλη συζήτηση όλο αυτό. Και καλά, το παράδοξο είναι πως όσο πλήρες κι αν είναι το ξενοδοχείο, δεν υπάρχει αριθμός καλεσμένων που να μην μπορεί να βολέψει, αρκεί να τους μετακινήσει ένα δωμάτιο προς το άπειρο. Εκεί είναι λέει το μυστικό. Στο άπειρο. Έπρεπε με κάποιο τρόπο, να εμπεδώσουν πως συμπεριφέρεται αυτό, σε σχέση με τους κανονικούς αριθμούς.

Γενικά λέει, το ξενοδοχείο του Χίλμπερτ βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του απείρου και πώς βοηθάει τη σκέψη, όχι σε συγκεκριμένες εφαρμογές αλλά σαν διαδικασία. Μέσω λέει του απείρου και των άπειρων υπολογισμών που απαιτεί, μπορούμε να χτίσουμε ένα οικοδόμημα (με την έννοια μιας θεωρίας - όχι κτίσματος κανονικού δηλαδή) ξεκινώντας από τη στέγη και μετά πηγαίνοντας στα θεμέλια. Ανάποδα δηλαδή. Έτσι λέει, σκέφτεται η επιστήμη. Σκέφτεται κάτι διαστημάτο και μετά ψάχνει τις ρίζες του στη γη. Πολλές φορές λέει, αυτό καταλήγει σε υπεργαμάτη θεωρία ενώ μερικές άλλες, σωριάζεται τόσο πολύ εντυπωσιακά που γκρεμίζεται και το ίδιο και τα γύρω οικοδομήματα. Και αυτό, είναι κάτι που μόνο ένας επιστήμονας είναι φτιαγμένος για να αντέξει. Ουφ. Τα 'πα.

Κι ενώ μπορεί όλα αυτά να είναι λίγο "κοίτα τώρα με τί πήγαιναν και μπουρδουκλιάζονταν τα τότε μεγάλα μυαλά για να καταλάβουν απλές έννοιες όπως το άπειρο" επειδή ακριβώς εμείς τα 'χουμε πάρει όλα έτοιμα, τότε είναι που φρικάρω και σκέφτομαι πόσο περιττά είναι πολλά απ'αυτά που κάνουμε κι εμείς σήμερα, που για τους αυριανούς θα 'ναι μασημένη τροφή και πεπερασμένη κατάκτηση. Θέλω να πω, πως απ'την πιο μικρή διαδικασιούλα μπορεί να προκύψει θεωριάρα, από το πιο ηλίθιο πράγμα μπορεί να προκύψει το μέλλον, αρκεί και μόνο να το κάνουμε πολλές φορές και να το σκεφτούμε άλλες τόσες. Και να 'χουμε φυσικά την αντοχή να παραδεχτούμε ότι γκρεμίστηκε, αν συμβεί.

Τεσπα, το βιβλίο είναι το Science in Discworld III, είναι από τα πιο υπέροχα (οκ, και δύσκολα) βιβλία που έχω διαβάσει και το κύριο point είναι, πόσα ελάχιστα και διαφορετικά πράγματα βοήθησαν την σκέψη του Δαρβίνου, 25 χρόνια μετά το ταξίδι του και μετά από οχτώ άσχετα βιβλία βοτανολογίας και θεοσύνης που έγραψε, για να συλλάβει την καταπληκτική θεωρία της Φυσικής Επιλογής που ήταν μπροστά του όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορούσε να τη δει ή καταπίεζε αρκετό καιρό, γιατί ήταν και θεούσος εκτός των άλλων - αλλά όχι χέστης τελικά.

Πάλι το πήγα μέσω Λαμίας αλλά είχα καιρό να σας τα ζαλίσω με τα επιστημονικοτέτοια μου που με ενθουσιάζουν every single day αλλά δεν έχω σχεδόν ποτέ χρόνο να τα πω και βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία.    :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

JEEPRAS





Τα νιάτα λέει, ήταν τελικά η λύση στο πολιτικό μας τέλμα. "Σεισμό" θα φέρουν στην πολιτική. Ο Τσίπρας είναι λέει η απάντηση στον βούρκο της γερουσίας. Ο Λαζό του πλέκει το εγκώμιο εδώ και ώρα, οι εφημερίδες συμπεριφέρονται λες και πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός της δεκαετίας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κόσμος ήδη το εκτίμησε. Και συμφωνώ απόλυτα πως τα νιάτα είναι το μέλλον της πολιτικής (με απλά καλά μαθηματικά, δηλαδή) αλλά πέρα από τα προφανή, πόσο ακριβώς έχουμε ξεφτιλιστεί ώστε να θεωρούμε κύριο κριτήριο πολιτικής ικανότητας την ηλικία;

Δηλαδή τί; Θα φτάσουμε σε λίγο να τους βάζουμε να απαντάνε ερωτηματολόγια τύπου αν έστω μία φορά μέσα στην δεκαετία του ογδόντα πήγες στην αυτοκίνηση, ή παρακολούθησες κάντι-κάντι, ή αν χαμουρεύτηκες στο αμάξι του μπαμπά ή έβγαλες ακμή, τότε... κάνεις για βουλευτής/ αρχηγός κόμματος/ εθνικός ευεργέτης;

Φαγώθηκαν όλοι από χθες να βγάζουν λογίδρια για τα νιάτα που έχουν φρέσκιες ιδέες, που θα μας πάνε μπροστά, που θα δείξουν επιτέλους τον σωστό δρόμο... όπως; Τί ακριβώς πέρα από τα κομμωτήρια και το λαϊφστάιλ της Ράπτη, πέρα απ'τις βλακώδεις κορώνες του Άδωνι στα τηλεπαράθυρα, το βλέμα της αγελάδας του υιού Βαρβιτσιώτη και τις πιο αρχαίες και μαλακισμένες απόψεις του υιού Πλεύρη έχουν ως τώρα να επιδείξουν τα νιάτα στην πολιτική ζωή του τόπου; Μήπως το Ολυμπιακό πνεύμα του Κουκοδήμου; Και συγκεκριμένα για τον Τσίπρα, δεν έχω άποψη. Φανταστείτε άρνηση που μου έβγαλε όλο αυτό.

[Πάντως αν θέλετε την επαγγελματική μου γνώμη (άααατσα), η καμπάνια σας εκτός από πρόβλημα στρατηγικής έχει και θέμα timing. Μα καλά ρε παιδιά, μου βγήκατε σε "ροζ" εποχή να πλασάρετε τα νιάτα ως πολιτική αξία; Δηλαδή τί μας λέτε; Ότι αν τα γερόντια έχουν κουράγια να μας πηδάνε τις τριανταπεντάχρονες (και μάλιστα με ντοκουμέντα, βλ. dvd), ετοιμαστείτε εμείς να σας πηδήξουμε οικογενειακώς; Είναι δυνατόν να μην προβλέψατε τους πιο αυτονόητους συνειρμούς;

Ή τέλος πάντων, αφού το κάνατε που το κάνατε, πάτε το μέχρι τέλους να σας βγάλουμε το καπέλο! Εγώ δηλαδή, θα πρότεινα στον Alexis να ταράξει εντελώς τα νερά. Να σκάσει στη Βουλή ντυμένος σπάιντερμαν (το πιάσατε ε; ) και να μοιράσει σε όλα τα γερόντια συναδέλφους του, από ένα alexiπτωτο που να γράφει "δώσε κι εσύ τόπο στα νιάτα - μπορείς" ] :D

π.σ. ναι, μη δίνετε σημασία, έχω λαλήσει αυτές τις μέρες...









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ




Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.


Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση - πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-      :D






Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”




Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;


Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ




Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.


Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ' αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα 'πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ




…aka sexbombs :D


Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ




Ενθουσιασμένη με το παιχνίδι της Εαρινής Συμφωνίας, αποφάσισα να συμμετάσχω… ακάλεστη. :P


Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι όπου δημοσιεύει ο καθένας ένα ποίημα που αντιστέκεται στην βαρβαρότητα της εποχής μας. Υπάρχουν άπειρα ποιήματα και ποιητές που λατρεύω, αλλά ήθελα να προτείνω κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά. Έτσι, έβαλα τα εξής φίλτρα στις επιλογές μου: Ήθελα πρώτον ο ποιητής να είναι εν ζωή και δεύτερον να είναι γενναιόδωρος με το έργο του. Να κυκλοφορούν δωρεάν στο ίντερνετ όλα τα παλιότερα βιβλία του ώστε προτείνοντάς τον, να μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα του έργου του και να μπορεί να του πει δυό όμορφα λόγια.

Σύγχρονη εξουσία

Την πατρίδα μου δεν την αγαπώ.
Σε κάποιες όμως στιγμές της
και τη ζωή μου θα ’δινα.
Άλλοι, πάντως, την αγαπούν παράφορα.
Eκείνοι που πρόλαβαν
να σηκώσουν σημαίες,
εκείνοι οι άλλοι
που πόνταραν σε κόμμα ευκαιρίας


και τώρα μας διαχειρίζονται.

Παναγιώτης Καρακούλης

Τα σχόλιά σας, εκεί (κλικ).

p.s. welcome doc! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΙΟΝΙΟΝ FM




Η Κατερίνα, η Λία και ο Eddie είναι οι αγαπημένοι μου dj. Όποτε στείλουν πρόσκληση, πέφτει σήμα σε όλη την παρέα και τρέχουμε να ξεσαλώσουμε. Σε μαγαζιά, σε υπόγεια, σε χωράφια.


Πριν λίγες μέρες, μου έστειλαν mail να τους ακούσω στο ραδιόφωνο. Έχουν ο καθένας τη δική του εκπομπή και παίζουν διαδοχικά κάθε Σάββατο βράδι.

Δεν ξέρω αν σας αρέσει αυτού του είδους η μουσική αλλά εγώ ψοφάω για τις αναδρομές τους:

- 7.00 - 8.00MM
Παραγωγός :Κατερίνα Χατζηστεφάνου
Tίτλος Eκπομπής : Shaker
Κερνάω "μουσικά σφηνάκια" με επιλογές Funk( από όλες τις δεκαετίες), Electro-funk, Electro-tango,60's to 90's top 10 hits.


- 8.00-9.00MM
Παραγωγός : DJ Eddie
Tίτλος Eκπομπής : Face to Face
Μουσικές επιλογές από την Αγγλική μουσική σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), Rock, Pop, Electro.


- 9.00-10.00MM
Παραγωγός :Λία Μινακούλη
Tίτλος Eκπομπής : Sweet
Μουσικές επιλογές από την ελληνική & ξένη electronica σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), electro- pop,σύγχρονα hits της electro-dance.


p.s. Η Κατερίνα μου είπε πως η εκπομπή του Σαββάτου 26 Ιανουαρίου είναι αφιερωμένη στα blogs. Γλυφτρόνιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!! :P









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008

HIS ROYALTY




Τα γεγονότα των ημερών κατάφεραν να μου εξηγήσουν επακριβώς το κουλό αποτέλεσμα των εκλογών λίγους μήνες πριν. Όσο άχρηστη κι αν είναι μια κυβέρνηση, όσο άπραγη και άβουλη, αυτό που νοιάζει πρωτίστως και αυτό που της δίνει το τελικό προβάδισμα, είναι ο αρχηγός της να συμβαδίζει με τα βασιλικά πρότυπα διακυβέρνησης, με τα οποία ποτίστηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος στην πιο τρυφερή της ηλικία. Με λίγα λόγια:


- Να έχει οικογένεια και παιδιά – διαδόχους (άλλωστε αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος εύρεσης αρχηγού μεγάλου κόμματος).

- Να είναι απρόσιτος (αυλή, αυλικοί, φίλοι, «φίλοι», έμπιστοι, «αυτοί που πίνει τον πρωινό του καφέ» - έλεος, τι άλλο θ’ ακούσουμε δηλαδή).

- Να είναι ακριβοθώρητος (να καίγεται ο κώλος μας και αυτός να εμφανίζεται μια στο τόσο, κι αυτό σε τίποτα συλλόγους γυναικών μιλώντας πλάγια για την επικαιρότητα, με πυγμή όμως - χαχ).

- Να διαψεύδει γενικώς (εννοείται όχι ο ίδιος) και αορίστως, ενώ όταν διαψεύδεται να κάνει τον κινέζο (βλέπε απρόσιτος και εννοείται όχι ο ίδιος, πάλι).

Έτσι, σε κάθε αναφορά στην κυβέρνηση όλοι σιχτιρίζουν ως είθισται, ενώ σε κάθε αναφορά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού όλοι έχουν να σου αντιτάξουν:
«Οικογενειάρχης», «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», «λαϊκός», «δεν προκάλεσε ποτέ με την προσωπική του ζωή», «σεμνός», «θρήσκος», «οι γύρω του τα φταίνε».


Και λες, πόσο μαλάκες είστε; Ας είναι και ο άγιος Ονούφριος, χέστηκα. Οι επιλογές κάποιου δηλαδή δεν καθορίζουν καθόλου το ποιος είναι; Άμα δηλαδή εγώ προσλάβω έναν δολοφόνο, δεν θα έχω συμμετοχή στο έγκλημα; Μα τι λογική είναι αυτή; Μας έχει πηδήξει πατόκορφα αυτός ο άγιος άνθρωπος με τις κωλοεπιλογές του και την απραξία του, τι ακόμη χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να κόψει έστω έναν κώλο*;

Σε όλους όσους μου λένε αυτές τις μέρες για την καλοσύνη του μπούλη και του κάθε μπούλη (που όμως ξεχειλίζουν τα μπατζάκια του από δύναμη), έχω να πω πως ρε ‘σεις, αναλογιστείτε επιτέλους τις εξουσίες που έχει στα χέρια του και πείτε μου αν εσείς στη θέση του θα είχατε κάποιον ενδοιασμό ή θα σας έπιαναν οι καλωσύνες να τις ασκήσετε, όταν μιλάμε για εγκληματίες!

Δε μπορεί δηλαδή να κρίνεις έναν μάγειρα από το πόσο βρώμικη είναι η ποδιά του! Δεν λέγεται κάποιος «οικογενειάρχης» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει σκάσει ροζ σκάνδαλο με την πάρτη του, έχει κι άλλα πράγματα η οικογένεια ξέρετε. Δεν λέγεται κάποιος «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», και «σεμνός» όταν βγάζει τον σκασμό ενώ θα έπρεπε να μας έχει πάρει τ’ αφτιά με τις φωνές του. Δε λέγεται κάποιος «λαϊκός» επειδή τον είδες να τρώει σουβλάκια στου Μπαιρακτάρη, ούτε «θρήσκος» όταν κάνει την κότα στο παπαδαριό. Κυρίως όμως, δεν μπορείς να πεις «οι γύρω του τα φταίνε» για τον πολύ απλό λόγο ότι οι γύρω του είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή και ο ίδιος είναι ΠΑΝΩ από αυτούς.

[Μπορεί δηλαδή να είσαστε πολύ μαλάκες όσοι ψηφίσατε αυτόν και αυτούς τους «γύρω» του αλλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω ότι είδατε εγκλήματα και ενώ μπορούσατε να πιάσετε τα λαμόγια, εσείς κάνατε τους σεμνούς – οικογενειάρχες – χαμηλών - τόνων]

*ξέρω ότι μιλάω στον βρόντο αφού ο επόμενος βουλευτικός κώλος – έδρα θα τον στείλει καπάκια σε εκλογές, οπότε να ‘χαμε να λέγαμε.

P.s. : Και αυτή ήτο η ταπεινή μου συμμετοχή στο κάλεσμα βοήθειας ενός συμπλόγκερ. Anytime dude.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

ΣΦΗΝΑ





Χθες στην εκπομπή lifestyle του alter, ο Παπαδάκης και η παρουσιάστρια ασχολήθηκαν εκτενέστατα με το θέμα Ζαχ-Θε-Μα.


Αν ήμουν εξωγήινη θα έλεγα ότι η τηλεόραση έφτιαξε. Επειδή όμως δεν είμαι, μάλλον η πολιτική ξεφτιλίστηκε.-

[Ο τρόπος προσέγγισης της υπόθεσης δε, ήταν άκρως γελοίος με παιχνιδάκια και γελάκια μεταξύ των παρουσιαστών, τύπου “εσύ Νίκο μου, είσαι με τον Θέμο ή τον Μάκη;” “Α... εγώ δεν το λέω ακόμα! Θα το αποκαλύψω στο τέλος” είπε ο ξενέρωτος Νίκος (μα πού πάνε και δίνουνε τέτοια ομορφιά γαμώτο). Κι αφού έδειξαν σχόλια όοοολων των τηλεμαιντανών και ήρθε η ώρα να πάρουν θέση κι οι ίδιοι, η παρουσιάστρια είπε όλο νάζι και ευτυχία: “το ποιά είναι η θέση μας δεν θα σας το πούμε σήμερα, θα σας το αποκαλύψουμε την επόμενη εβδομάδα που θα έχουμε κι άλλα να πούμε γιατί η υπόθεση έχει πολύ ψωμί*”.

Καλά, κάποιος δεν υπήρχε να της εξηγήσει ότι βρε βούρλο, είναι δυνατόν να βγαίνεις όλο χαρά μόνο και μόνο επειδή βρήκες πρώτο θέμα για την εκπομπή σου τη στιγμή που αυτό το συγκεκριμένο θέμα έχει υπεξαιρεθεί από την τσέπη σου και των τηλεθεατών σου; Τη στιγμή που ένας άνθρωπος έπεσε από 4 ολόκληρους ορόφους; Τη στιγμή που όλη η Ελλάδα έχει φρίξει με τις λαμογιές;

Είναι δυνατόν να μου παίζετε παιχνιδάκια τύπου θέμος ή μάκης ή “αχ να πάρω θέση τώρα ή μετά πωπωωωω και οι δύο μου είναι συμπαθητικούληδες”; Αει σιχτήρ!]

*Προφανώς έπρεπε να μου κόψει ότι στις εκπομπές “lifestyle” η έννοια “ψωμί” για πολιτικά σκάνδαλα, δεν έχει καμία σχέση με πολιτική αλλά σιδέρωνα και έπρεπε να ταπηροκρανιαστώ ικανοποιητικά, για να ξεμπερδέψω γρήγορα με το κωλοσίδερο.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2008

ΕΝΤ ΔΙ ΟΣΚΑΡ ΓΚΟΟΥΖ ΤΟΥ...





Η γη γυρίζει απελπιστικά γρήγορα κι ενώ βαστιέμαι γερά μην πέσω, έχεις κάτι σιχαμένα μαλακιστήρια που έρχονται και σου πατάνε τα δάχτυλα όπως στα έργα που ο πρωταγωνιστής έχει γανιάσει να τρέχει μια ολόκληρη ταινία κι εκεί που λες ουφ τη γλίτωσε, φλααααπ τρώει μια σούπα από την κλασική ταράτσα στην οποία καταλήγουν όλοι μετά τα κυνηγητά στις ταινίες αυτές- που δηλαδή πόσο μυαλό θέλει να καταλάβει ότι ρε μαλάκα άμα σε κυνηγάνε και πας πάνω, κάποτε θα τελειώσει το πάνω και είτε πρέπει να κάνεις τον Σπάιντερμαν ή ο σεναριογράφος σε έχει για απόσυρση - και ως εκ θαύματος, πιάνεται από ένα μισοσπασμένο περβάζι ή από ένα σίδερο που λυγίζει ή από ένα σκοινί που ξεφτάει, από κάτι τσιτωτικό τέλος πάντων και μετά έρχεται με το πάσο του ο κακός που είχε λυσσάξει να τον κυνηγάει σε όοοοολη την ταινία και στριφογυρνάει την μπιχλιασμένη μπότα του πάνω στα δάχτυλα του φουκαρά, μέχρι που ακούς το κρακ κρακ κρακ απ'τα κοκκαλάκια του και τον εκνευριστικό ήχο του τσιτωτικού - ας το πούμε περβάζι που την κάνει σιγά σιγά - και λες πάει, τσάμπα έφαγα τέτοια αγωνία αφού θα ψοφήσει ο μαλάκας κι εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη ανατροπή όταν ο κακός τρώει μια σφαίρα και πέφτει στο κενό από κάποιον που ποτέ δεν περίμενες ότι θα έρθει να σώσει τον φουκαρά γιατί όταν τον είχες δει στην αρχή της ταινίας είπες δεν είναι μεγάλη φίρμα και τον πήρες για κομπάρσο ή αναλώσιμο ενώ αυτός ήταν ρόλος κλειδί άσε το άλλο που μπορεί να τον σώσει καμιά γκόμενα που ήταν μη μου άπτου και ξενερουά σε όλη την ταινία και ξαφνικά γίνεται ο σβατζενέγκερ για τον έρωτά της και χειρίζεται τα ούζι σα λάστιχο βεράντας και στο τέλος μένεις με την απορία... μα τί μαλάκες σεναριογράφοι υπάρχουν.... και τί μαλακίες γράφω τόση ώρα, άλλο ήθελα να πω.

[Σόρι, προσπαθώ πολύ καιρό να μην γράφω μεγάλες προτάσεις ή σπαζοκεφαλιάζω στο edit μετά, αλλά δεν υπάρχει γαμιστερότερο αποσυμπιεστικό από το να γράφεις μεγάλες προτάσεις και αυτή τη στιγμή βαριέμαι να σας το κάνω κομματάκια. Νεξτ τάιμ, ιτς ε πρόμισ]

Ήθελα να πω, ότι ενώ οι ήχοι του τσιτωτικού μου, ας το πούμε σκοινί που ξεφτάει σιγά σιγά, αρχίζουν και νικάνε τους ήχους από τα κοκκαλάκια των δαχτύλων μου κάτω από τη μπιχλιασμένη μπότα του Κακού που μ'έχει ρημάξει στο τρεξελόλα σε όοοολη την ταινία, αντί να πέσω ή αντί να έρθει η ευλογημένη σφαίρα από τον κομπάρσο που δεν τον είχα σε υπόληψη αλλά προορίζεται για μεγάλη φίρμα εξ'ου και ο ρόλος κλειδί, εγώ γράφω κανονικότατα τους μαλάκες σεναριογράφους και σκεφτόμενη ότι ξύπνα ρε ζώον σε δουλεύουν, αφού ποτέ δεν θα ανέβαινα πάνω άμα με κυνηγούσανε να με κάνουν χαλκομανία, ξαφνικά διακτινίζομαι στο πιο γαμιστερό σημείο έβερ όταν θέλω να γλιτώσω από Κακούς που με λυσσάνε στην τρεχάλα:
Στο Τεθωρακισμένο Δωμάτιο Της Λογικής Μου.


π.σ.1: ή χοντρικά, έκοψα το κάπνισμα. :P

π.σ.2: τελειωμένος σαδισμός το ποστίδιο αλλά μου 'λειψε πολύ η οξεία σουρεαλίτιδα που κρύβω επιμελώς ατημέλητα στην πραγματική μου ζωή. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2008

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ' ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ





Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ'την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια "παράνομη" σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna
- Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.


Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη] :P

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ' Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ' Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...