Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2008

“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”




Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;


Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ




Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.


Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ' αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα 'πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2008

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ




…aka sexbombs :D


Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ




Ενθουσιασμένη με το παιχνίδι της Εαρινής Συμφωνίας, αποφάσισα να συμμετάσχω… ακάλεστη. :P


Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι όπου δημοσιεύει ο καθένας ένα ποίημα που αντιστέκεται στην βαρβαρότητα της εποχής μας. Υπάρχουν άπειρα ποιήματα και ποιητές που λατρεύω, αλλά ήθελα να προτείνω κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά. Έτσι, έβαλα τα εξής φίλτρα στις επιλογές μου: Ήθελα πρώτον ο ποιητής να είναι εν ζωή και δεύτερον να είναι γενναιόδωρος με το έργο του. Να κυκλοφορούν δωρεάν στο ίντερνετ όλα τα παλιότερα βιβλία του ώστε προτείνοντάς τον, να μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα του έργου του και να μπορεί να του πει δυό όμορφα λόγια.

Σύγχρονη εξουσία

Την πατρίδα μου δεν την αγαπώ.
Σε κάποιες όμως στιγμές της
και τη ζωή μου θα ’δινα.
Άλλοι, πάντως, την αγαπούν παράφορα.
Eκείνοι που πρόλαβαν
να σηκώσουν σημαίες,
εκείνοι οι άλλοι
που πόνταραν σε κόμμα ευκαιρίας


και τώρα μας διαχειρίζονται.

Παναγιώτης Καρακούλης

Τα σχόλιά σας, εκεί (κλικ).

p.s. welcome doc! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

ΙΟΝΙΟΝ FM




Η Κατερίνα, η Λία και ο Eddie είναι οι αγαπημένοι μου dj. Όποτε στείλουν πρόσκληση, πέφτει σήμα σε όλη την παρέα και τρέχουμε να ξεσαλώσουμε. Σε μαγαζιά, σε υπόγεια, σε χωράφια.


Πριν λίγες μέρες, μου έστειλαν mail να τους ακούσω στο ραδιόφωνο. Έχουν ο καθένας τη δική του εκπομπή και παίζουν διαδοχικά κάθε Σάββατο βράδι.

Δεν ξέρω αν σας αρέσει αυτού του είδους η μουσική αλλά εγώ ψοφάω για τις αναδρομές τους:

- 7.00 - 8.00MM
Παραγωγός :Κατερίνα Χατζηστεφάνου
Tίτλος Eκπομπής : Shaker
Κερνάω "μουσικά σφηνάκια" με επιλογές Funk( από όλες τις δεκαετίες), Electro-funk, Electro-tango,60's to 90's top 10 hits.


- 8.00-9.00MM
Παραγωγός : DJ Eddie
Tίτλος Eκπομπής : Face to Face
Μουσικές επιλογές από την Αγγλική μουσική σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), Rock, Pop, Electro.


- 9.00-10.00MM
Παραγωγός :Λία Μινακούλη
Tίτλος Eκπομπής : Sweet
Μουσικές επιλογές από την ελληνική & ξένη electronica σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), electro- pop,σύγχρονα hits της electro-dance.


p.s. Η Κατερίνα μου είπε πως η εκπομπή του Σαββάτου 26 Ιανουαρίου είναι αφιερωμένη στα blogs. Γλυφτρόνιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!! :P









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2008

HIS ROYALTY




Τα γεγονότα των ημερών κατάφεραν να μου εξηγήσουν επακριβώς το κουλό αποτέλεσμα των εκλογών λίγους μήνες πριν. Όσο άχρηστη κι αν είναι μια κυβέρνηση, όσο άπραγη και άβουλη, αυτό που νοιάζει πρωτίστως και αυτό που της δίνει το τελικό προβάδισμα, είναι ο αρχηγός της να συμβαδίζει με τα βασιλικά πρότυπα διακυβέρνησης, με τα οποία ποτίστηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος στην πιο τρυφερή της ηλικία. Με λίγα λόγια:


- Να έχει οικογένεια και παιδιά – διαδόχους (άλλωστε αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος εύρεσης αρχηγού μεγάλου κόμματος).

- Να είναι απρόσιτος (αυλή, αυλικοί, φίλοι, «φίλοι», έμπιστοι, «αυτοί που πίνει τον πρωινό του καφέ» - έλεος, τι άλλο θ’ ακούσουμε δηλαδή).

- Να είναι ακριβοθώρητος (να καίγεται ο κώλος μας και αυτός να εμφανίζεται μια στο τόσο, κι αυτό σε τίποτα συλλόγους γυναικών μιλώντας πλάγια για την επικαιρότητα, με πυγμή όμως - χαχ).

- Να διαψεύδει γενικώς (εννοείται όχι ο ίδιος) και αορίστως, ενώ όταν διαψεύδεται να κάνει τον κινέζο (βλέπε απρόσιτος και εννοείται όχι ο ίδιος, πάλι).

Έτσι, σε κάθε αναφορά στην κυβέρνηση όλοι σιχτιρίζουν ως είθισται, ενώ σε κάθε αναφορά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού όλοι έχουν να σου αντιτάξουν:
«Οικογενειάρχης», «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», «λαϊκός», «δεν προκάλεσε ποτέ με την προσωπική του ζωή», «σεμνός», «θρήσκος», «οι γύρω του τα φταίνε».


Και λες, πόσο μαλάκες είστε; Ας είναι και ο άγιος Ονούφριος, χέστηκα. Οι επιλογές κάποιου δηλαδή δεν καθορίζουν καθόλου το ποιος είναι; Άμα δηλαδή εγώ προσλάβω έναν δολοφόνο, δεν θα έχω συμμετοχή στο έγκλημα; Μα τι λογική είναι αυτή; Μας έχει πηδήξει πατόκορφα αυτός ο άγιος άνθρωπος με τις κωλοεπιλογές του και την απραξία του, τι ακόμη χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να κόψει έστω έναν κώλο*;

Σε όλους όσους μου λένε αυτές τις μέρες για την καλοσύνη του μπούλη και του κάθε μπούλη (που όμως ξεχειλίζουν τα μπατζάκια του από δύναμη), έχω να πω πως ρε ‘σεις, αναλογιστείτε επιτέλους τις εξουσίες που έχει στα χέρια του και πείτε μου αν εσείς στη θέση του θα είχατε κάποιον ενδοιασμό ή θα σας έπιαναν οι καλωσύνες να τις ασκήσετε, όταν μιλάμε για εγκληματίες!

Δε μπορεί δηλαδή να κρίνεις έναν μάγειρα από το πόσο βρώμικη είναι η ποδιά του! Δεν λέγεται κάποιος «οικογενειάρχης» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει σκάσει ροζ σκάνδαλο με την πάρτη του, έχει κι άλλα πράγματα η οικογένεια ξέρετε. Δεν λέγεται κάποιος «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», και «σεμνός» όταν βγάζει τον σκασμό ενώ θα έπρεπε να μας έχει πάρει τ’ αφτιά με τις φωνές του. Δε λέγεται κάποιος «λαϊκός» επειδή τον είδες να τρώει σουβλάκια στου Μπαιρακτάρη, ούτε «θρήσκος» όταν κάνει την κότα στο παπαδαριό. Κυρίως όμως, δεν μπορείς να πεις «οι γύρω του τα φταίνε» για τον πολύ απλό λόγο ότι οι γύρω του είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή και ο ίδιος είναι ΠΑΝΩ από αυτούς.

[Μπορεί δηλαδή να είσαστε πολύ μαλάκες όσοι ψηφίσατε αυτόν και αυτούς τους «γύρω» του αλλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω ότι είδατε εγκλήματα και ενώ μπορούσατε να πιάσετε τα λαμόγια, εσείς κάνατε τους σεμνούς – οικογενειάρχες – χαμηλών - τόνων]

*ξέρω ότι μιλάω στον βρόντο αφού ο επόμενος βουλευτικός κώλος – έδρα θα τον στείλει καπάκια σε εκλογές, οπότε να ‘χαμε να λέγαμε.

P.s. : Και αυτή ήτο η ταπεινή μου συμμετοχή στο κάλεσμα βοήθειας ενός συμπλόγκερ. Anytime dude.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

ΣΦΗΝΑ





Χθες στην εκπομπή lifestyle του alter, ο Παπαδάκης και η παρουσιάστρια ασχολήθηκαν εκτενέστατα με το θέμα Ζαχ-Θε-Μα.


Αν ήμουν εξωγήινη θα έλεγα ότι η τηλεόραση έφτιαξε. Επειδή όμως δεν είμαι, μάλλον η πολιτική ξεφτιλίστηκε.-

[Ο τρόπος προσέγγισης της υπόθεσης δε, ήταν άκρως γελοίος με παιχνιδάκια και γελάκια μεταξύ των παρουσιαστών, τύπου “εσύ Νίκο μου, είσαι με τον Θέμο ή τον Μάκη;” “Α... εγώ δεν το λέω ακόμα! Θα το αποκαλύψω στο τέλος” είπε ο ξενέρωτος Νίκος (μα πού πάνε και δίνουνε τέτοια ομορφιά γαμώτο). Κι αφού έδειξαν σχόλια όοοολων των τηλεμαιντανών και ήρθε η ώρα να πάρουν θέση κι οι ίδιοι, η παρουσιάστρια είπε όλο νάζι και ευτυχία: “το ποιά είναι η θέση μας δεν θα σας το πούμε σήμερα, θα σας το αποκαλύψουμε την επόμενη εβδομάδα που θα έχουμε κι άλλα να πούμε γιατί η υπόθεση έχει πολύ ψωμί*”.

Καλά, κάποιος δεν υπήρχε να της εξηγήσει ότι βρε βούρλο, είναι δυνατόν να βγαίνεις όλο χαρά μόνο και μόνο επειδή βρήκες πρώτο θέμα για την εκπομπή σου τη στιγμή που αυτό το συγκεκριμένο θέμα έχει υπεξαιρεθεί από την τσέπη σου και των τηλεθεατών σου; Τη στιγμή που ένας άνθρωπος έπεσε από 4 ολόκληρους ορόφους; Τη στιγμή που όλη η Ελλάδα έχει φρίξει με τις λαμογιές;

Είναι δυνατόν να μου παίζετε παιχνιδάκια τύπου θέμος ή μάκης ή “αχ να πάρω θέση τώρα ή μετά πωπωωωω και οι δύο μου είναι συμπαθητικούληδες”; Αει σιχτήρ!]

*Προφανώς έπρεπε να μου κόψει ότι στις εκπομπές “lifestyle” η έννοια “ψωμί” για πολιτικά σκάνδαλα, δεν έχει καμία σχέση με πολιτική αλλά σιδέρωνα και έπρεπε να ταπηροκρανιαστώ ικανοποιητικά, για να ξεμπερδέψω γρήγορα με το κωλοσίδερο.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2008

ΕΝΤ ΔΙ ΟΣΚΑΡ ΓΚΟΟΥΖ ΤΟΥ...





Η γη γυρίζει απελπιστικά γρήγορα κι ενώ βαστιέμαι γερά μην πέσω, έχεις κάτι σιχαμένα μαλακιστήρια που έρχονται και σου πατάνε τα δάχτυλα όπως στα έργα που ο πρωταγωνιστής έχει γανιάσει να τρέχει μια ολόκληρη ταινία κι εκεί που λες ουφ τη γλίτωσε, φλααααπ τρώει μια σούπα από την κλασική ταράτσα στην οποία καταλήγουν όλοι μετά τα κυνηγητά στις ταινίες αυτές- που δηλαδή πόσο μυαλό θέλει να καταλάβει ότι ρε μαλάκα άμα σε κυνηγάνε και πας πάνω, κάποτε θα τελειώσει το πάνω και είτε πρέπει να κάνεις τον Σπάιντερμαν ή ο σεναριογράφος σε έχει για απόσυρση - και ως εκ θαύματος, πιάνεται από ένα μισοσπασμένο περβάζι ή από ένα σίδερο που λυγίζει ή από ένα σκοινί που ξεφτάει, από κάτι τσιτωτικό τέλος πάντων και μετά έρχεται με το πάσο του ο κακός που είχε λυσσάξει να τον κυνηγάει σε όοοοολη την ταινία και στριφογυρνάει την μπιχλιασμένη μπότα του πάνω στα δάχτυλα του φουκαρά, μέχρι που ακούς το κρακ κρακ κρακ απ'τα κοκκαλάκια του και τον εκνευριστικό ήχο του τσιτωτικού - ας το πούμε περβάζι που την κάνει σιγά σιγά - και λες πάει, τσάμπα έφαγα τέτοια αγωνία αφού θα ψοφήσει ο μαλάκας κι εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη ανατροπή όταν ο κακός τρώει μια σφαίρα και πέφτει στο κενό από κάποιον που ποτέ δεν περίμενες ότι θα έρθει να σώσει τον φουκαρά γιατί όταν τον είχες δει στην αρχή της ταινίας είπες δεν είναι μεγάλη φίρμα και τον πήρες για κομπάρσο ή αναλώσιμο ενώ αυτός ήταν ρόλος κλειδί άσε το άλλο που μπορεί να τον σώσει καμιά γκόμενα που ήταν μη μου άπτου και ξενερουά σε όλη την ταινία και ξαφνικά γίνεται ο σβατζενέγκερ για τον έρωτά της και χειρίζεται τα ούζι σα λάστιχο βεράντας και στο τέλος μένεις με την απορία... μα τί μαλάκες σεναριογράφοι υπάρχουν.... και τί μαλακίες γράφω τόση ώρα, άλλο ήθελα να πω.

[Σόρι, προσπαθώ πολύ καιρό να μην γράφω μεγάλες προτάσεις ή σπαζοκεφαλιάζω στο edit μετά, αλλά δεν υπάρχει γαμιστερότερο αποσυμπιεστικό από το να γράφεις μεγάλες προτάσεις και αυτή τη στιγμή βαριέμαι να σας το κάνω κομματάκια. Νεξτ τάιμ, ιτς ε πρόμισ]

Ήθελα να πω, ότι ενώ οι ήχοι του τσιτωτικού μου, ας το πούμε σκοινί που ξεφτάει σιγά σιγά, αρχίζουν και νικάνε τους ήχους από τα κοκκαλάκια των δαχτύλων μου κάτω από τη μπιχλιασμένη μπότα του Κακού που μ'έχει ρημάξει στο τρεξελόλα σε όοοολη την ταινία, αντί να πέσω ή αντί να έρθει η ευλογημένη σφαίρα από τον κομπάρσο που δεν τον είχα σε υπόληψη αλλά προορίζεται για μεγάλη φίρμα εξ'ου και ο ρόλος κλειδί, εγώ γράφω κανονικότατα τους μαλάκες σεναριογράφους και σκεφτόμενη ότι ξύπνα ρε ζώον σε δουλεύουν, αφού ποτέ δεν θα ανέβαινα πάνω άμα με κυνηγούσανε να με κάνουν χαλκομανία, ξαφνικά διακτινίζομαι στο πιο γαμιστερό σημείο έβερ όταν θέλω να γλιτώσω από Κακούς που με λυσσάνε στην τρεχάλα:
Στο Τεθωρακισμένο Δωμάτιο Της Λογικής Μου.


π.σ.1: ή χοντρικά, έκοψα το κάπνισμα. :P

π.σ.2: τελειωμένος σαδισμός το ποστίδιο αλλά μου 'λειψε πολύ η οξεία σουρεαλίτιδα που κρύβω επιμελώς ατημέλητα στην πραγματική μου ζωή. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2008

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ' ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ





Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ'την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που "όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα" αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ'αυτά και μ'εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια "παράνομη" σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna
- Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.


Β. Μετά το τεστ dna - Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη] :P

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ' Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ' Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...