Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Το παράδοξο 2009




Ααααα όλα κι όλα, το αποφάσισα. Μπορεί να έχω γράψει στα τέτοια μου το μπλογκάκι τόσους μήνες αλλά καθότι των τύπων και όχι της ουσίας, είπα μπάστα τεμπελόσκυλο, δεν θα γίνεις κι εσύ απ΄ αυτές που θα ξαναγράψουν εδώ μέσα του χρόνου αλλά φέτος. Τι στο διάολο να έχουμε μια συνέπεια, ένα παρόν, ένα πρόσωπο στην κενωνία.

Θα μου πεις τι να γράψεις. Έλα μου ντε θα σου πω. Παρότι τόσο καιρό απούσα, αντιμετωπίζω κάτι σαν το παράδοξο των Ελλήνων ναυτικών. Που φεύγουν από την Ελλαδίτσα, γυρνάνε του κόσμου τους τόπους και λες έχουν δει ότι δε θα δει ποτέ κανείς μας, έχουν γνωρίσει ό,τι παράξενο υπάρχει πάνω στον πλανήτη, έθιμα, πολιτισμούς, κόσμο, το παράδοξο όμως, εκεί: όλοι τους γυρνάνε πιο μαλάκες απ΄ότι έφυγαν. Παραδόξως, το μόνο που έχουν δει απ΄ όλο τον κόσμο είναι κώλοι. Ακόμη πιο παραδόξως, οι ιστορίες που θα σου πουν είναι φίδια. Και το πιο απίθανο; Εκεί που λες ότι ρε παιδί μου άμα κουτουλήσεις τόσους ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς, όλο και λίιιγο θα ανοίξει το μυαλό, ε, αυτοί γυρνάνε πιο συντηρητικοί, καχύποπτοι και στενόμυαλοι απ΄ ότι έφυγαν.

Ε, αυτό έχω πάθει κι εγώ. Ό,τι λιμάνι έπιανα τόσο καιρό, χέστηκα για τα μουσεία, τα αξιοθέατα και τους πολιτισμούς. Εγώ κωλαράκια έψαχνα. Κι έχει μια λογική όλο αυτό. Θέλω να πω, άμα καίγεται το κρανίο σου από τη δουλειά, άμα στη γλώσσα των ναυτικών δηλαδή, τ' αμπάρια έχουν πάρει νερό κι εσύ τρέχεις με τους κουβάδες όλη μέρα, σόρι κιόλας αλλά δε θα κάτσεις να το φιλοσοφήσεις τις λίγες ώρες που σου μένουν να ξεσκάσεις. Πηδάς, πηδάς, πηδάς και όταν γυρίσεις στην πατρίδα και σε ρωτήσουν πώς είναι ο κόσμος έξω, εσύ για να μη καρφωθείς θα πεις για εκείνο το τρομακτικό κροκόδειλίνι με τα γιγάντια φτερά που στην έπεσε ένα βράδυ στο κατάστρωμα κι εσύ άτρομος όρμησες, του δάγκωσες τον λαιμό στον αέρα και μετά το έδωσες στα φιλιπίνια του καραβιού να το κάνουν σούπα. Τουτέστιν γάμησα. :P


Καλή χρονιά! :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...