Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Καλή πισωχρονιά



Είπα να μην χαλάσω το κλίμα και να αναρτήσω ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα του 2005 για “εορταστικό”.

Γυρίζουμε πίσω

Αυτές τις δύο λέξεις, τις άκουσα σήμερα το πρωί από μια ηλικωμένη κυρία. Αυτό το «πίσω» δεν το έχω ζήσει αρκετά, δεν το έχω παλέψει όπως εκείνη. Το έχω ακούσει όμως και βλέπω να το ζω σύντομα, σε όλο του το μεγαλείο.

Θυμάμαι το «σύνδρομο της κατοχής» που είχε η γιαγιά, ο παππούς μου και όλοι όσοι έζησαν δύσκολα χρόνια. Τα ντουλάπια γεμάτα κούτες γάλα και ζάχαρη, η κατάψυξη γεμάτη κρέας και τρόφιμα αγορασμένα σε κιβώτια. Η μαγική λέξη που κρυβόταν πάντα στο μυαλό τους, ακόμα κι αν δεν την έλεγαν ποτέ, μου τριβέλιζε το μυαλό από πιτσιρίκι : «κι αν;». Το αόρατο βάσανό τους, ήταν «οικονομία». Ήταν τότε, που ο κόσμος μπάλωνε ρούχα, χρησιμοποιούσε πεταμένα άχρηστα αντικείμενα άλλων, μαγείρευε για τρεις μέρες. Τότε που όλα τα παντελόνια μου, είχαν ραμμένες μικρές κόκκινες δερμάτινες καρδούλες στα γόνατα, για να μην τα σκίσω, για να αντέξουν πιο πολύ. Τότε, που είχα καινούργια ρούχα και παπούτσια μόνο Πάσχα και Χριστούγεννα και ήταν τα «καλά» μου.

Όταν στην μέση του σαλονιού είχαμε ακόμη την σόμπα πετρελαίου και η γιαγιά άφηνε πάνω φλούδες μανταρινιού, για μυρωδιά, περιμένοντας τα κάστανα να ψηθούν. Γενικότερα, ακούγοντας παλιότερες ιστορίες ανθρώπων που πάσχιζαν για την επιβίωσή τους και τώρα απλά τα αφηγούνται, έχοντας πλήρως ενταχθεί στον υπερκαταναλωτικό κόσμο μας, αναρρωτιέμαι τί βιώματα μπορεί να έχουν και αν θα χρειαστεί να τα ζήσω κι εγώ.

Σαν παιδάκι έχω ακούσει πολλές ιστορίες. Ήταν πολύ ζωντανές οι μνήμες της γιαγιάς μου απ΄τον πόλεμο. Όταν παιδάκι ακόμη, για να πάει να φέρει φαγητό περνούσε από σωρούς πτωμάτων που άδειαζαν κάθε λίγο τα καρότσια, κάθε είκοσι μέτρα. Το ίδιο και του παππού, όταν αφηγούταν τον χαρακτηριστικό θόρυβο που έκαναν οι ψείρες στην φωτιά όταν τίναζε το στρατιωτικό πανωφόρι του. Μετέπειτα, με τρόμαζαν οι ιστορίες της μαμάς μου, όταν για να επιβιώσει, πουλούσε κεράκια από τριών χρονών, στις εκκλησίες ανά την Ελλάδα. Όταν γνώρισε σαν παιδάκι τα κρατητήρια και ήταν πολύ ντροπιασμένη, αλλά ενδόμυχα χαρούμενη για το γεγονός, γιατί πρώτη φορά θα έτρωγε ζεστό φαγητό, χωρίς να ανησυχεί για την πληρωμή του.

Μου δόθηκε ένας τρόπος ζωής καλύτερος. Κλήθηκα να γεμίσω ένα σπίτι αντικείμενα, να πληρώσω τους λογαριασμούς μου, το ενοίκιό μου, να βρω δουλειά, να πάρω αυτοκίνητο και να κάνω οικογένεια. Ότι ακριβώς είχαν κληθεί να κάνουν και οι προγόνοι μου, να ζήσουν αξιοπρεπώς. Μόνο που για εκείνους τίποτε δεν ήταν δεδομένο. Κάποιοι τα κατάφερναν, κάποιοι άλλοι όχι. Αλλά ήταν συνηθισμένο να παλεύεις και να μην τα καταφέρνεις, να πεινάς, να αρρωσταίνεις, να πάει στράφι η ζωή σου. Η αποτυχία ήταν στο πρόγραμμα για τους περισσότερους, η φτώχεια συνηθισμένη.

Τώρα, είναι σκληρότερο. Δεν επιτρέπεται η αποτυχία. Βλέπεις αστραφτερά αμάξια, που πίσω τους όμως, κρύβονται δάνεια, βλέπεις σπιταρόνες που πίσω τους καραδοκεί μια κατάσχεση. Βλέπεις τα νυχτερινά μαγαζιά γεμάτα, αλλά πίσω απ΄τα γέλια των θαμώνων, θα δεις κρυμμένη αριστοτεχνικά την θλίψη και την απόγνωση. Όλοι ντρέπονται να παραδεχτούν τη φτώχεια, λες και είναι συνυφασμένη με την αποτυχία. Προτιμούν να την φυλακίσουν μέσα στα πολυτελή σπίτια τους , μέσα στις οθόνες του υπολογιστή τους και μπροστά σου θα είναι τόσο αστραφτεροί, όσο θα έπρεπε να είναι και μέσα τους.

Σιχαίνομαι την εποχή μας. Μας κάνει ψεύτες, επιδειξίες και μικραίνει την ψυχή μας. Μας αναγκάζει να προχωρήσουμε δέκα σκαλιά μπροστά απ΄τους προγόνους μας, αλλά δεν μας δείχνει τον τρόπο να το καταφέρουμε, ούτε μας επιτρέπει να αποτύχουμε. Μας ζητάει συνεχώς περισσότερα, χωρίς να ρωτάει αν τα μπορούμε και εμείς πεθαίνουμε, αλλά πλέον αυτό που μας νοιάζει, είναι να το κάνουμε με στυλ.

(το κείμενο και τα σχόλια τότε, εδώ)

Τις ευχές μου








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Αποχή




Αν τρως άνοστο φαγητό δεν διαμαρτύρεσαι πεθαίνοντας από την πείνα και αφήνοντας τους άλλους να συνεχίσουν να το τρώνε. Αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον σεφ, βουτάς το αλάτι και χώνεσαι στα μαγειρεία μπας και ρίξεις μια πρέζα στα κρυφά. Κι ας ζεματιστείς.

Αν θες να διαμαρτυρηθείς για τα πολιτικά πράγματα μην πηγαίνοντας να ψηφίσεις ενώ ας πούμε, πληρώνεις εφορία, υπακούς τα μνημόνια και βλέπεις απ΄τον καναπέ σου τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο, τότε δεν διαμαρτυρήθηκες. Απλά έκατσες λίγο παραπάνω στον καναπέ σου.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

1 ώρα και 20 λεπτά




Τόσο λέει ο κύριος Σφακιανάκης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, πρέπει να αφήνουμε τους έφηβους και τα παιδιά στο ίντερνετ. Το είπε και ο Γκέιτς, λέει. Πέραν αυτού του ορίου πρόκειται για εξάρτηση. Καρατσεκαρισμένο. 84 παιδιά λέει, είναι στο “Αγία Σοφία” για να απεξαρτηθούν από το ίντερνετ(???)!!!

Για όνομα, πόσο πιο ούγκα μπούγκα; Μήπως να πάνε οι γονείς να χωθούν πουθενά προτού μπουζουριάσουν τα πιτσιρίκια τους; Μήπως να φτιάξουμε ένα κέντρο απεξάρτησης από την οξεία μαλακοπιτουρίαση; Κάτσε ρε φίλε, μου 'χεις ένα μαραφέτι στο σπίτι σου και κάθεσαι και χρονομετράς πόση ώρα κόλλησε το πιτσιρίκι σε αυτό, προτού καν δεις τι διάολο κάνει εκεί μέσα;
Είναι σα να περιμένεις το παιδί σου έξω από ένα κωλόμπαρο και μόλις συμπληρωθεί 1 ώρα και 20 λεπτά, να χώνεσαι μέσα να το βουτάς και να το πηγαίνεις χαρούμενος σπίτι. Ή άμα περάσουν δύο ώρες να το στέλνεις για αποκωλομπαρεξάρτηση. Όχι, λάθος. Ούτε καν πατάς το πόδι σου μέσα στο κωλόμπαρο. Απ΄έξω φωνάζεις, από την πόρτα. Μέσα δεν έχεις μπει ποτέ.

Πειράζει δηλαδή αν το πιτσιρίκι ψάξει κάτι για το μάθημά του; Εκεί θα χρονομετρήσεις; Αν θέλει να διαβάσει ένα κόμικ ηλεκτρονικά και όχι στο χαρτί, αυτό μετράει στη 1 ώρα ή όχι; Αν αντί να πάρει τηλέφωνο, μιλήσει στο chat με τους φίλους του; Αν παίξουν ομαδικά παιχνίδια, αν θελήσει να ζωγραφίσει; Αν ακούσει μουσική ή θέλει να ακούει όοολη μέρα ραδιόφωνο στο ίντερνετ, τι; Θα του το κλείσεις στη μία ώρα; Αν θελήσει να διαβάσει το blog του κοριτσιού του; Αν μπει να δει τις φωτογραφίες της εκδρομής, αν μπει να κλείσει ένα εισιτήριο για σινεμά; Αν θελήσει να ψάξει τα sites για νέα παιχνίδια, νέες τεχνολογίες, υπολογιστές και γκάτζετ; Πόσο κάτι άλλο από την πραγματική ζωή είναι νομίζεις το ίντερνετ; Γιατί δεν χρονομετράς και την ώρα που διαβάζει ένα βιβλίο ή που ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού;

Υπάρχουν λέει πιτσιρίκια που παίζουν παιχνίδια 16 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και πλέον το πρόβλημα της εξάρτησής τους είναι σοβαρό. Καλά, για αστροφυσική πρόκειται ότι για να φτάσει να παίζει ένα πιτσιρίκι τόσες ώρες πάει να πει ότι οι γονείς είναι ανύπαρκτοι; Το παιχνίδι τους πείραξε; Καλά να λένε που υπάρχει κι αυτό και δεν τους άρχισε τίποτα ναρκωτικά - πράγμα που παρεμπιπτόντως συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια πριν υπάρξει το ίντερνετ.

Το ίντερνετ δεν είναι κάτι έξω από την υπόλοιπη ζωή πια. Εννοώ πως όσος γονιός χρειάζεται δίπλα στο παιδί “όξω”, άλλος τόσος χρειάζεται και “μέσα”. Αν αυτό το “μέσα”, σου είναι άγνωστο τότε το παιδί διατρέχει τους ίδιους κινδύνους με “έξω” και το πρόβλημα είναι δικό σου και όχι του παιδιού. Χρονικές απαγορεύσεις, στερεότυπα και ούγκα μπούγκα φανφάρες, είναι ο εύκολος δρόμος για όλους όσους θα άφηναν άνετα το πιτσιρίκι τους ένα δεκάωρο στην πλατεία για να αράξουν λίγες ώρες παραπάνω να χαζέψουν μπιγκ μπράδερ, ειδήσεις, μάστερ σεφ και τα υπόλοιπα τέλος πάντων που έχουν ντιπ χαζέψει όσους συνήθως απαγορεύουν το “ίντερνετ” και τους “υπολογιστές” έτσι γενικά.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Το ζουμί







Το αστράκι μου μεγαλώνει καθημερινά. Κάθε που ξυπνάει στέκομαι από πάνω της και περιμένω να δω τί καινούργιο θα κάνει. Αλλάζει διαρκώς πίστες και δεν την προλαβαίνω. Μου λένε πολλά κορίτσια με υπογονιμότητα πόσο απογοητευμένες είναι από τις προσπάθειες και πόσο το σκέφτονται να τα παρατήσουν και προσπαθώ με κάθε τρόπο να τις εμψυχώσω, όχι τόσο για τον χρόνο (και όχι μόνο) που επένδυσαν αλλά περισσότερο γιατί πραγματικά δεν φαντάζονται τι γιγάντιο δώρο είναι ένα μωράκι εάν το θέλεις. Δεν είναι από εκείνα τα πανάκριβα δώρα που θα τα φορέσεις/παίξεις/ χαρείς αλλά πάντα με ημερομηνία λήξης. Είναι σαν ένα πανάκριβο δώρο που κάθε μέρα, κυριολεκτικά κάθε μέρα μεταλλάσεται και σου πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Λίγο πριν την τελευταία επέμβαση για να μείνω έγκυος, είχα σχεδόν αποφασίσει να τα παρατήσω. Άμα με έβλεπες, θα το καταλάβαινες. Φαινόμουν ότι ήμουν παρατημένη. Το ντύσιμο, το μαλλί, τα κιλά μου που ανέβαιναν διαρκώς, το παρατημένο σπίτι, η διάθεσή μου που δεν έφτιαχνε ποτέ και με τίποτα. Έλεγα, δεν αξίζει να χάσω τα καλύτερά μου χρόνια δυστυχισμένη. Πάνω σε όλα αυτά ήρθε και μια ωραιότατη κρίση πανικού να μου χτυπήσει το καμπανάκι μιας λανθάνουσας κατάθλιψης. Ξεκίνησε με ένα επεισόδιο στην πρώτη μου εξέταση μαγνητικής και κάνα μήνα μετά επανήλθε γερά από το πουθενά. Ένα πρωί μπήκα ανυποψίαστη στο μετρό για να πάω στη δουλειά. Με το που έκλεισαν οι πόρτες πετάχτηκα σαν ελατήριο. Η κοπέλα απέναντί μου γούρλωσε τα μάτια της νομίζοντας ότι πήρα λάθος τρένο. Κατέβηκα στην επόμενη στάση, έτρεξα μέχρι την είσοδο και άρχισα να αναπνέω λες και μου είχαν κόψει τον αέρα. Ε, από τότε ξεκίνησε το μαρτύριο. Ούτε να οδηγήσω μπορούσα γιατί στο τούνελ της Αττικής οδού μου κοβόταν η ανάσα. Ούτε να δουλέψω γιατί το ταβάνι ήταν χαμηλό. Ούτε να μπω σε ασανσέρ. Και το περίεργο ήταν ότι η κλειστοφοβία μου συνοδευόταν από αγοραφοβία ταυτόχρονα. Το πήρα πρέφα στο μουσείο της Ακρόπολης όταν ανάμεσα στον πολύ κόσμο την ώρα της ξενάγησης εγώ με το ζόρι κρατιώμουν να μην τρέξω έξω να πάρω αέρα.

Ένιωθα ασφαλής μονάχα στο κρεβάτι μου κουκουλωμένη μέχρι το κεφάλι αλλά με ανοιχτή πόρτα μήπως και τελειώσει ο αέρας. Η μαλακία με τη διαταραχή πανικού είναι πως ο πρώτος σου φόβος είναι ότι θα πεθάνεις από ασφυξία. Η δεύτερη μαλακία αν δεν ξέρεις τί έπαθες και γιατί, είναι ότι νομίζεις πως το επόμενο βήμα είναι το τρελάδικο. Η τρίτη και χειρότερη μαλακία είναι ότι όοολα αυτά χτυπάνε καμπανάκια για κατάθλιψη που όπου να 'ναι έρχεται. Και όπως πάντα, άρχισα να διαβάζω γι' αυτό, να εκτυπώνω σαν τρελή τεχνικές και να γεμίζω με αυτές όλες μου τις τσάντες, μη τυχόν και με πιάσει κρίση πανικού και δεν θυμάμαι τί πρέπει να κάνω. Το κλου, ταξίδεψα στην Κρήτη για διακοπές περνώντας όλη τη νύχτα έξω στο κρύο γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω στην καμπίνα. Ταλαιπωρία. Η καλύτερη θεραπεία που βρήκα ήταν η αποδόμηση και η σάτυρα. Πρέπει λέει να κάνεις κάθε φόβο σου κομματάκια και κάθε κομματάκι να το κοροιδέψεις, να το ξεφτιλίσεις, να γελάσεις με αυτό και κυρίως να μην το φοβάσαι για να το ξεπεράσεις. Ναι, πολύ γέλιο. Πέρασε όμως. Ζεις πάντα με το φόβο του πανικού αλλά περνάει. Ευτυχώς.

Θέλω να πω, πως τα 'κανα σκατά τόσα χρόνια γιατί βάζοντας το παιδί ως κύριο σκοπό της ζωής μου άφησα τον εαυτό μου να κυριευτεί από αυτό, με πολύ φόβο και σοβαρούς κινδύνους για την ψυχική μου υγεία. Και άρχισαν να χτυπάνε όταν είχα σχεδόν πάρει την απόφαση να τα παρατήσω. Ήμουν τυχερή και το θαυματάκι μου ήρθε προτού τα φτύσω. Εκ του αποτελέσματος όμως, και επειδή βλέπω πολλές κοπέλες στην ίδια κατάσταση με εμένα πριν έναν χρόνο, έχω να πω ότι άξιζε τον κόπο. Ίσως να έπρεπε να με προσέχω λίγο παραπάνω, να το πάω λίγο πιο σιγά αλλά άξιζε τον κόπο. Αυτό που θα συμβούλευα τον εαυτό μου εάν μέχρι σήμερα δεν τα 'χε καταφέρει θα ήταν η υιοθεσία. Μακράν. Θέλοντας τόσο μα τόσο πολύ ένα μωράκι είναι ηλίθιο να μην το φέρεις στη ζωή σου τη στιγμή που υπάρχουν έτοιμα μωρά και περιμένουν. Η εγκυμοσύνη και η γέννα είναι μια μαλακία και μισή, μπροστά στις χαρές του μωρού κάθε μα κάθε μέρα της ζωής του. Δεν είναι να χάνεις τέτοιο πράγμα μόνο και μόνο επειδή δεν το γέννησες εσύ. Δεν είναι.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Στο ράφι




Ένας από τους μόνιμους τρόμους μου στο ψιλικατζίδικο ήταν κάθε που άρχιζαν να αδειάζουν τα ράφια. Αν είχα δέκα πακέτα χαρτοπετσέτες, έφευγαν την ίδια μέρα. Αν έμενα με μία, μπορεί και να τη φορτωνόμουν για μήνα. Δεν το καταλάβαινα όμως πολύ καλά. Άμα έχεις ανάγκη χαρτοπετσέτες, τί διάολο σε νοιάζει πόσες έχει το ράφι; Πας, τις τσιμπάς και τέλος. Άντε το πολύ να χαλαστείς άμα είναι για τα μπάζα ή πανάκριβες. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι.

Έντονα χρώματα, μεγάλα γράμματα, γυαλιστερά προϊόντα, φίσκα ράφια. Η Αγία Βαρβάρα είναι ο μεγεθυντικός φακός της παραμικρής τάσης και νοοτροπίας. Άμα δηλαδή κάτι δεν πιάνουν καλά οι κεραίες σου, κάνεις μια βόλτα κατά ΄δω και όλα σκάνε στη μάπα σου σε μεγέθη που και να θες, δε μπορείς να τ' αγνοήσεις. Τα μαγαζάκια των τσιγγάνων με τα - όχι και τόσο - μαϊμού ρούχα είναι πίτα σε χρυσάφια και στρας, τεράστια λογότυπα σε κάθε πιθανό σημείο του εμπορεύματος και αγκράφες τριπλάσιες σε μέγεθος από τις ζώνες. Όλα πρέπει να δείχνουν “ΑΚΡΙΒΟ” και “ΕΠΩΝΥΜΟ” αλλιώς στοκάρονται επικίνδυνα.
Οι τσιγγάνοι οσμίζονται καθαρότερα τα πράγματα παρόλο που η κουλτούρα τους, επιβάλλει υπερβολές. Ο χρυσός κανόνας των απανταχού εμπόρων, εδώ σκάει κανονικά στη μάπα σου: το μαγαζί πρέπει να ξεχειλίζει εμπόρευμα. Μέχρι βεντούζες θα δεις στις (μόνιμα ανοιχτές προς τα έξω) πόρτες τους με κρεμασμένα παπούτσια απ΄τα κορδόνια. Περπατάς στο πεζοδρόμιο και τρακάρεις σε γυάλινες πόρτες με βεντουζωμένα παπούτσια. Το ξεφτίλισαν αλλά ο κανόνας ισχύει.

Πάει λίγες βδομάδες στις απεργίες που είδα πώς είναι ένα σούπερ μάρκετ με άδεια ράφια. Μιζέριασα. Η χλωρίνη μου μόνη της δεν έδειχνε πια η καλύτερη και η οδοντόκρεμα με το ντούπερ συστατικό δεν φαινόταν να ξασπρίζει πια, χωρίς να έχει δίπλα της άλλες δέκα φτηνιάρες που απλά καθαρίζουν δόντια ή έστω μια πανάκριβη που να ζεις για να πάρεις κάποτε. Δυσκολεύομαι να κινούμαι σε κόσμους με μία χλωρίνη, μία οδοντόκρεμα, μία χαρτοπετσέτα. Ζορίζομαι και μιζεριάζω. Και τα ράφια ολοένα κι αδειάζουν.

Ένα μισοάδειο ράφι σε διώχνει. Έτσι το μάθαμε. Σου φέρνει μιζέρια και καμία διάθεση να ψωνίσεις. Και ο Έλληνας όσο φτωχαίνει τόσο πιο λαρτζ γίνεται. Θέλει δέκα μάρκες χαρτοπετσέτες για να γεμίσει το μάτι του, δέκα ποιότητες να στουμπώσει το μυαλό του, δέκα ισχυρά λογότυπα να νιώσει ασφαλής, χρειάζεται πλέον ένα κάρο συνθήκες για να τιμήσει το μαγαζί με τα λεφτά του. Θέλει τις πανάκριβες χαρτοπετσέτες του, δίπλα στις φτηνές πριν αγοράσει τις μέτριες. Θέλει όλα τα χρώματα και σχέδια πριν πάρει τις άσπρες. Αν δει μόνο μία ξενερώνει, δεν του κάνει καρδιά να βουτήξει στον Μαγικό Κόσμο Της Χαρτοπετσέτας γιατί αυτό που τελικά ήθελε δεν ήταν η χαρτοπετσέτα, την έκανε την δουλειά του και με λίγο κωλόχαρτο, αυτό που τελικά ήθελε ήταν να νιώσει ότι τον σέβονται, ότι του δίνουν επιλογές, ποιότητα και αξία. Να δείχνει σημαντικός, γκουρμές, ελίτ. Όλα αυτά δηλαδή που δεν έχει και ούτε θα αποκτήσει ποτέ. Τουλάχιστον όχι με τους παραδοσιακούς τρόπους.

Τριγύρω λουκέτα. Η αγορά ψόφησε λένε. Μπα. Τα μικρά μαγαζάκια ψοφάνε. Δεν μπορούν να είναι πια τόσο φίσκα όσο συνηθίσαμε. Θες πολλά τετραγωνικά, φώτα και κυρίως γεμάτα ράφια για να επιβιώσεις. Όσο πιο φτωχός ο πελάτης, τόσο πιο πλούσια τον μεταχειρίζεσαι. Όσο πιο φτωχός γίνεσαι, τόσο πιο πολύ χρειάζεσαι τη μόστρα. Τόσο πιο πεισματικά αρνείσαι την πραγματικότητα.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

ι-σόπινγκ




[Προ-προ-πρόλογος
Θα μου πεις εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ ασχολείσαι με ι-σόπινγκ; Θα σου πω ότι δόξα τω θεώ δεν πέθανα και αφού δεν πέθανα πρέπει να τρώω, να ντύνομαι και να εξοπλίζω το σπίτι μου και τα 'χω πάρει κράνα με το συγκεκριμένο θέμα γιατί το ι-σόπινγκ δεν είναι πολυτέλεια άμα είσαι κλεισμένος σπίτι και έχεις ανάγκη χίλια δυό συμπράγκαλα. Κι αφού όλοι μου τα χώνουν γιατί δε γράφω, πάρτε να '΄χετε, μόνο μην αρχίσετε πάλι, αυτό έχει καρφωθεί στο κεφάλι μου τελευταίως. :P ]

Άκου πολιτική οι Έλληνες ι-μπίζνεσμεν. Άμα ψωνίσεις κάτι από το μαγαζί τους, πληρώνεις πιο ακριβά απ΄ότι να το ψωνίσεις στο site τους. Δηλαδή άμα τους κουβαληθείς και σε δούνε live, σε χρεώνουνε πιο πολλά από ότι να πατήσεις ένα κουμπί. Προφανώς για ψυχική οδύνη. Σου λέει θα έρθει αυτή, θα μας τα πρήξει, θα μας απασχολήσει και τον υπάλληλο που τον έχουμε να τα ξύνει, ας τη βαρέσουμε στ' αυτιά να μην το ξανακάνει. Και δεν το ξανάκανα. Αλλά επειδή είμαι και ξινόμουτρο δεν έμεινα εκεί. Όχι κύριε, ούτε στο site σου θα μπω. Έλα μου όμως που κάποιες φορές ήθελα ντε και καλά τη φίρμα που πούλαγαν αποκλειστικά. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές αγορές. Κι εδώ ανακάλυψα το πιο κουφό. Άμα πας για παράδειγμα στον κυρ Μήτσο να πάρεις παπούτσια έχουν π.χ. 20 ευρώ. Άμα μπεις στο κυρΜήτσος.gr να τα ψωνίσεις, πληρώνεις 15 ευρώ συν μεταφορικά. Κι άμα μπεις στο SirMitsos.co.uk θα πληρώσεις 10 ευρώ και τα μεταφορικά δώρο.

Χαλόου; Ποιά κρίση ωρέ; Μόνο και μόνο επειδή πληκτρολογώ .gr και όχι ας πούμε .de ή .uk θα φάω καπέλο; Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξαναψωνίσω από ελληνική εταιρεία με τέτοιες διαφορές για το ίδιο ακριβώς προϊόν, της ίδιας μάρκας. Θυμάμαι όταν έψαχνα για ένα παιδικό φωτιστικό, μου είχαν πέσει τ' αυτιά από τα εκατοστάευρα που άκουγα τριγύρω. Μα 100 ευρά για ένα τόσο δα σκατουλάκι; Και υπ΄όψη ότι αυτά ήταν τα νορμάλ. Υπήρχαν και τα επώνυμα τύπου μπάρμπι, γουίνι και δενξέρωτιάλλομαλακισμένο με 150 και 200 ευρά. Ε, τους μούτζωσα και σε δευτερόλεπτα, βρήκα το πιο γαμάτο φωτιστικάκι έβερ με 20 λίρες μαζί με τα μεταφορικά σε τρεις μέρες σπίτι μου. Άσε το άλλο. Με το τουφέκι να βρεις ελληνικό e-shop να δέχεται paypal. Εδώ δεν εμπιστεύομαι ολόκληρες πολυεθνικές να δώσω την πιστωτική μου και θα την δώσω στα ελληνικά μικροιντερνετομάγαζα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται;

Λάστ μπατ νοτ λίστ: Μην είστε τσίπιδες ακόμα και στις εκπτώσεις σας! Από τη Ροδιά.

[Επί-επί-επίλογος
Μη βαράτε ρε, η αλήθεια είναι ότι πλέον για να γράψω πρέπει να έχω υψηλό πυρετό. Καλά όχι κανονικό πυρετό, εννοώ από εκείνους τους πυρετούς που φουντώνεις, καψώνεις, τα παίρνεις κρανίο και μόλις βαρέσεις κόκκινα (αν έχεις δηλαδή χρόνο να ξεσπάσεις) όποιον πάρει ο χάρος. Ή από τον άλλο τον πυρετό. Εκείνον της καφρίλας. Που σε πιάνουν οι διαολιές σου, λες πωωωω θέλω πολύ να ξεφτιλιστώ στο γέλιο, τι καφρίλα να γράψω... και ξεκινάς να γράψεις με τα απαραίτητα διαλείματα διαβολικού γέλιου. Τώρα που. Ανάμεσα σε πάνες, χύτρες που ξεχειλάνε, χαμογελάκια, ασφουγγάριστα πατώματα και “ήταν ένα μικρό καράβι” για διακοσιοστή φορά, χώνεται αυτό που εσείς έχετε για κανονική ζωή σα σφήνα. Μια είδηση, λίγος Λαζό, ένα Νησί, ένας ταλαίπωρος απεγκλωβισμένος, μια βυζαρού έγκλειστη.
Ανάβω, κορώνω, με πιάνουν οι καφρίλες μου, λέω θα κράξω και το αμέσως επόμενο λεπτό ο_ κλήρος_ πέφτει_ στα_ αγόρια_ που_ ήταν_ σα_σα_σα_ σκυλόψαρα... και πέφτει κατακόρυφα ο πυρετός. :D ]








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Παιδίατρος παύλα πλασιέ




Να σου έρχεται ο παιδίατρος στο μαιευτήριο να εξετάσει για πρώτη φορά το μωρό σου, να τρέμεις από την αγωνία μήπως έχει βρει πρόβλημα, να σου λέει τα κιλά, το ύψος, να περιμένεις να μάθεις για την υγεία του και εκείνος να σου κόβει ένα φύλλο συνταγής και να στο δίνει. Λες την κάτσαμε τώρα, αυτοί για να γράψουν συνταγή σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα και θα πάρουμε φάρμακα. Αλλά για στάσου, αφού δεν έγραψε τίποτε πάνω στο χαρτί. Τι σόι συνταγή είναι αυτή;

Ααααα γουέλκαμ το ριάλιτι, πρόκειται για τις νέου τύπου ΠΡΟΤΥΠΩΜΕΝΕΣ συνταγές. Έτοιμες. Μην πάθει και αγκύλωση ο άνθρωπος να τα γράφει ξανά και ξανά. Ένας τυφλοσούρτης για όοοολα τα μωρά του μαιευτηρίου που σίγουρα θα χρειαστούν τα πρώτα φάρμακα. Αφού έχεις ξεπεράσει το πρώτο σοκ, λες οκ, ό,τι ασθένεια κι αν έχει το μωρό θα είναι κοινότυπη τουλάχιστον και κοιτάς να δεις τι φάρμακα είναι τελικά αυτά. Και τρως την πρώτη χλαπάτσα. Frezyderm σαμπουάν και Frezyderm αφρόλουτρο. Η όλη πρεμούρα του “παιδιάτρου” που εξέτασε το μωρό είναι τελικά να αγοράσεις την συγκεκριμένη μάρκα ειδών περιποίησης.

Πριν προλάβω καλά καλά να αντιδράσω, μου ξαναπαίρνει τη συνταγή από τα χέρια και ρωτάει αν αγόρασα γάλα. Δεν είχε καμία σημασία που το καλάθι του μωρού είχε αυτοκόλλητο αποκλειστικού θηλασμού. Ούτε που το κοίταξε. Δεν είχε καμία σημασία που του το είπα απορημένη. Αυτός βούτηξε ένα στυλό και έγραψε πάνω πάνω από τα σαμπουάν, να προμηθευτώ οπωσδήποτε γάλα Almiron. “Να του δίνεις κι από αυτό συμπληρωματικά. Και να του δίνεις παραπάνω. Άμα τρώει 60 γραμμάρια, εσύ θα ετοιμάζεις 90 κι ας το πετάς”. Ως κειμενογράφος θα είχα να του προτείνω πολύ καλύτερες προτάσεις να ξεστομίζει στις τρομοκρατημένες μαμάδες για να πουλάει τα προϊόντα του. Ήθελα επίσης να του πω ότι αν χάνω θηλασμούς θα μου κοπεί το γάλα, ήθελα να του πω ότι η αγαρμποσύνη του στις πωλήσεις είναι εξωφρενική, ότι τσάμπα σπούδαζε τόσα χρόνια αν είναι να κάνει τον πλασιέ αλλά η μικρή ούρλιαζε για να φάει και θεώρησα καλό να τον αφήσω να φύγει χωρίς μπινελίκια. Όμως η προώθηση προϊόντων δεν είχε τελειώσει εκεί. Μου έδωσε την κάρτα του για να αναλάβει την μικρή. Σιγουρεύτηκα ότι ήταν στ' αλήθεια παιδίατρος (και όχι ένας απλός πωλητής προϊόντων που φοράει άσπρη ποδιά όπως φορούσαν ακόμα και οι προωθήτριες κωλόχαρτων εκεί μέσα για να σε τρομάξουν ικανοποιητικά) . Ούτε που τον χαιρέτησα. Άρπαξα τη μικρή να την ταίσω και ήθελα να εξαφανιστεί ο τύπος από μπροστά μου γιατί θα τον βούταγα.

Από τότε έγινα μυστήριο τρένο σε ό,τι έχει να κάνει με αγορές για την μικρή. Από αντίδραση δεν έχω ψωνίσει ούτε ένα προϊόν Frezyderm. Δεν τα 'χω δοκιμάσει, μπορεί να είναι τα καλύτερα προϊόντα της αγοράς αλλά εγώ τα μίσησα. Έτσι για πίκα χρησιμοποιώ μόνο σαπούνι, νεράκι και ελαιόλαδο ενώ προς έκπληξή μου το μωρό δεν έχει εμφανίσει κανένα δερματικό πρόβλημα. Ούτε πάνες αγόρασα μετά το πρήξιμο με τα δειγματάκια και τις ενημερώσεις και τις έρευνες και τις επισκέψεις από πλασιέ. Προτίμησα οικολογικές υφασμάτινες πάνες που αγόρασα μία φορά και πλένω κάθε μέρα. Ούτε γάλα πήρα ποτέ. Θηλάζω ολημερίς και ολυνυχτίς χωρίς σταματημό. Από αντίδραση.

Η όλη εμπορευματοποίηση της βιομηχανίας “μωρό” με αηδίασε τόσο, που με έκανε να ανακαλύψω μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία φροντίδας, μερικές φορές απλούστερη άλλες δυσκολότερη, που όμως κοστίζει ελάχιστα, είναι οικολογική και δεν χαρίζει κάστανο σε γιατρούς πλασιέ και άγαρμπες εταιρείες προϊόντων για μωρά.

Φαντάζεστε πώς έχω αντιδράσει από τη μέρα που η μαία μου έκανε την κλασσική παρατήρηση “προς θεού, όχι αγκαλιές, θα κακομάθει”. Έχω λυσάξει το μωρό στις αγκαλιές και είμαι στο παρατσάκ να την κάνω το πιο κακομαθημένο μωράκι του κόσμου. ;)


UPDATE: Παιδίατροι, πλασιέ βρεφικών προϊόντων by Lina Giannarou








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

μάι 2 σεντ




Το πιο τρομακτικό πράγμα στην εγκυμοσύνη ήταν το πρωινό. Ξεκίνησα με ένα γιαούρτι, μου το έκαναν βιολογικό, μετά πρόβειο, μετά το μισό, μετά μια κουταλιά της σούπας και μετά είπα άει στο διάολο, θα πίνω ένα σκέτο χαμομήλι και παρατάτε με με τα κωλοπρωινά και τις σημασίες τους στην διατροφή μιας εγκύου που όμως ΠΕΙΝΑΕΙ ρε μαλάκες, δεν παίζει πρωινιάτικα.
Διαβήτης κύησης λεγόταν. Τρεις ώρες ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι αφού είχα πιεί ένα ξερατό γλυκοζούμι, να μου παίρνουν αίμα ανά μία ώρα για να διαπιστώσουν τελικά, ότι πρέπει να σταματήσω τη μάσα. Και η μάσα στην εγκυμοσύνη είναι το μοναδικό αποκούμπι όταν είσαι τριανταφεύγα, καθηλωμένη στο κρεβάτι και ξέρεις ότι θα φοβάσαι του θανατά με το κάθετι για μήνες ολόκληρους.

Οι τρομερές οδηγίες με καθήλωσαν. Στον διαβήτη απαγορεύονται οι υδατάνθρακες. Στην ερώτησή μου τί σημαίνει αυτό δηλαδή, ίδρωσα. Όχι δημητριακά, ψωμί, ρύζι, πατάτες, μακαρόνια, φρούτα, όσπρια, σούπες και γενικά δηλαδή όλα αυτά που έτρωγα σε πελώριες ποσότητες. Πελώριες όμως. Πράσινα λαχανικά (ναι καλά, όχι όλα τα πράσινα) και κρέας (άπαχο, ψητό ή βραστό) ήταν σχεδόν το μοναδικό πράγμα που επιτρεπόταν να με χορτάσει. Λέμε τώρα. Γλυκά γιοκ. Ούτε συζήτηση. Ίσως κάνα κουταλάκι μέλι που θα αντικαθιστούσε όμως κάποιο γεύμα. Σα να σου λέει, σου χαρίζω τον πρώτο αριθμό του λαχείου αλλά για κάθε μύριο φιλενάδα, θα μου χαρίζεις μια δεκαετία από τη ζωή σου. Για μαλάκες ψάχνετε;

Χρειάστηκαν λίγοι μήνες παρείτσα με αυτόν τον εφιάλτη για να μπω λίγο στην δύσκολη ζωή ενός διαβητικού. Βασικά εάν δεν υπήρχε κίνδυνος για το μωρό δεν υπήρχε περίπτωση να σταματούσα τη μάσα αλλά έλα που ακόμα η μικρή ήταν γατζωμένη μέσα μου και έπρεπε να είμαι άπειρα προσεκτική. Όπως με το πρωινό, έτσι πήγαινε και με όλες τις τροφές που περιείχαν μια ιδέα υδατάνθρακες. Οι μετρήσεις του σάκχαρου πριν και μετά από κάθε γεύμα (ο θεός να το κάνει) τρελλαίνονταν. Το πορτοκάλι έγινε μια φετούλα μόνο, η μια φέτα ψωμί έγινε μια φρυγανιά, το τυρί ένα τοσοδούλικο κομματάκι και κατέληξα να χάσω 8 κιλά μέχρι τον τοκετό. Όχι πως δεν είχα περιθώρια βέβαια.

Το χειρότερο, κάθε τρεις ώρες έπρεπε λέει κάτι να τρώω. Να πεινάς σα λύκος δηλαδή, να καταφέρνεις να το ξεχνάς από την ασιτία και να αναγκάζεσαι να το ξαναθυμάσαι όταν το μόνο που επιτρέπεται να φας είναι ας πούμε μισή φρυγανιά. Τρελό μαρτύριο να έχεις ξεχάσει πώς είναι να χορταίνεις. Ένα στομάχι που γουργουρίζει ασταμάτητα για μήνες. Και όσο περνούσε ο καιρός, όσο μεγάλωνε το μωρό, τόσο περισσότερο τρελλαίνονταν οι μετρήσεις και τόσο μεγάλωνε η δόση της ινσουλίνης για να φτάσω στα φυσιολογικά.

Όλοι όσοι με ρωτούσαν τί δώρο θέλω στο μαιευτήριο εγώ μέτραγα σοκολατίνες. Έπηξα στις πάστες που τελικά πήγαν στράφι γιατί πάλι μετά με είχαν στη δίαιτα μέχρι να στρώσει λέει το σάκχαρο. Και μόλις έστρωσε, λέω εδώ είμαστε ας τσακίσω ό,τι γουστάρω. Χε. Και μαθαίνω ότι τώρα που θηλάζω πρέπει να ακολουθώ συγκεκριμένο διαιτολόγιο γιατί θα παιδεύεται το μωρό με κολικούς και ενοχλήσεις στο στομάχι. Τουτέστιν πάλι γιοκ οι παστούλες.

μάι 2 σεντ:
Λένε ότι η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ. Μπορεί. Το αντίστροφο πάντως μπιλίβ μι, δεν παίζει. Κλαψ.
:D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Νέα ρουσφέτια




Όταν φίλοι, συνάδελφοι και συγγενείς άρχισαν να μένουν άνεργοι ο ένας μετά τον άλλον, προσπάθησα να μείνω ψύχραιμη. Τι διάολο τόσοι γνωστοί, τόσες σπουδές, τόσες ευκαιρίες για εμάς τα “σπουδαγμένα” που λέει και η γιαγιά μου, κάτι θα βρισκόταν. Έπειτα κάτι οι γονείς, κάτι οι οικονομίες, θα βάζαμε και ρεφενέ όπου χρειαζόταν στους δικούς μας και όλα καλά. Ήταν και το επίδομα του οαεδ, όσο να πεις μια παράταση ενός χρόνου με ένα στάνταρ χαρτζηλίκι δεν είναι να το υποτιμάς. Βέβαια ο χρόνος πέρασε γρήγορα, τα επιδόματα τελείωσαν, οι γονείς ξεπαραδιάστηκαν, οι συντάξεις τους κουτσουρεύτηκαν και το χειρότερο, δεν υπάρχουν καν αγγελίες. Οι περισσότεροι από τους απολυμένους φίλους μου, με αστραφτερά πτυχία και σπουδές στην Ευρώπη, ξένες γλώσσες, κάτι προυπηρεσίες ΝΑ και ένα βιογραφικό ολόκληρο ντοσιέ αλλά τι να το κάνεις, άμα δεν έχει αγγελίες για το αντικείμενό σου είναι όλα άχρηστα.

Προσπαθώ ακόμη να μείνω ψύχραιμη. Ο ένας έπιασε δουλειά μέσω γνωστού σε σούπερ μάρκετ. Πεντάωρο λέει για αρχή και βλέπουμε. Άλλος περιμένει απάντηση για βοηθός σε κεραμοσκεπές. Έναν γνωστό που είδαμε τυχαία τον κάναμε χρυσό να μας πει που δουλεύει. Δεν έλεγε, τα μάσαγε. Μετά κατάλαβα ότι ντρεπόταν. Πωλητής στα τζάμπο, μας είπε χαμηλόφωνα όταν ξεμάκρυνε από την παρέα του. Εμείς τον γνωρίσαμε διαφημιστή με πτυχία και περγαμηνές και μάστερ και δεν ξέρω τι άλλο έχουν όσοι δουλεύουν σε πολυεθνικές. Τώρα λέει, θα στείλει βιογραφικό στην Ολλανδία. Η κοπέλα δίπλα μου στο μαιευτήριο ήταν χαρούμενη γιατί δεν την απέλυσαν. Χατηρικά λέει, την γύρισαν τετράωρο. Με τρία παιδιά. Έπρεπε βέβαια να βρει το έξτρα πεντοχίλιαρο που κόστισε η εντατική του μωρού της γιατί έκανε άπνοιες. Θα τσοντάρανε τα πεθερικά της. Και ο γιατρός της θα πληρωνόταν το Δεκέμβρη. Πολλή χαρά.

Στη γειτονιά βλέπεις την κρίση κατάφατσα. Ή μάλλον, την ακούς. Εδώ τα πράγματα έχουν αγριέψει. Γεμίσαμε πλανώδιους. Είχαμε τον Σάκη το Γλύκα, τον Μελένιο, τον Μελένιο τον Ορίτζιναλ, τον Τακτικό, τον παλιατζή, όλοι με μεγάφωνα που σου 'παιρναν τ' αφτιά τουλάχιστον δυό φορές την εβδομάδα και μόνο πρωί. Ε, τώρα τους έχουμε όλους αυτούς δύο φορές την μέρα συν την Ευρωπαϊκή Αγορά Ότι Πάρεις 2 Ευρώ, άλλους τρεις-τέσσερις γιαλαντζί Σάκηδες, Μελένιους, παλιατζήδες και έναν που είναι απλά μεθυσμένος και είτε τραγουδάει στο δρόμο αμανέδες είτε φυσάει μια πλαστική βουβουζέλα.

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αυτή η κρίση θα μας έκανε καλύτερους. Οι μισοί σκέφτονται να μεταναστεύσουν και οι άλλοι μισοί να τρέξουν για ρουσφέτι σε εκείνο το λαμόγιο τον πολιτικό που ήξερε κάποτε ο πατέρας τους. Οι υπόλοιποι απλά μεθάνε και τραγουδάνε στους δρόμους. Και θα γεράσει η γενιά μου και θα έρθει η επόμενη μετά να μας βρίζει που φύγαμε ή που τρέχαμε για ρουσφέτια και βολευτήκαμε και ξανακαταστράφηκε ο τόπος από τους ζεστοθεσούληδες. Αρχίζω και νιώθω αλλιώς για τις προηγούμενες γενιές. Ίσως δεν ήταν τελικά βόλεμα όλη αυτή η χάβρα που προκάλεσαν. Ίσως να ήταν απλά επιβίωση. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο χάνω την ψυχραιμία μου.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Μαμά λοιπόν




Έτσι με λένε εδώ και λίγο καιρό, αν και εγώ ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Αδύνατον. Μέχρι και λουλούδια μου χάρισαν την ημέρα της Μητέρας παρόλο που εγώ βίωνα ακόμη τις ατέλειωτες ημέρες της Κοιλάρας. Το πρωί που έφευγα από το μαιευτήριο νόμιζα ότι θα μου έλεγαν “εντάξει κοπέλα μου ωραία περάσαμε πάπαλα το πανηγύρι, δώσε μας τώρα το μωρό κι άντε σπίτι σου”. Περιέργως μου το έδωσαν. Βρέθηκα έξω από το μαιευτήριο με ένα καλαθάκι κι ένα τόσο δα μωρούλι να περιμένουμε τον μπαμπά να φέρει το αυτοκίνητο. Κοίταγα γύρω μου σαν τρελή, βιαζόμουν να έρθει το αυτοκίνητο μήπως τελικά έχει γίνει λάθος, μήπως έρθει σύσσωμο το προσωπικό και το ζητήσουν πίσω. Από εκείνη τη μέρα, κάθε πρωί ξυπνάμε κι οι δυο και ψάχνουμε την μικρή σχεδόν σίγουροι ότι την ονειρευτήκαμε. Ευτυχώς είναι εκεί. Τα 'παμε μη μας τσιμπάτε, ΔΕ θέλουμε να ξυπνήσουμε.

Η ευτυχία δεν είναι στιγμές. Δεν μπορεί να είναι απλά στιγμές. Είναι αδύνατον μερικές στιγμές να έχουν τόση δύναμη, να μπορούν να σε αλλάξουν τόσο πολύ, να μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις τόσο εύκολα τις άλλες στιγμές. Τις κακές. Που είναι περισσότερες και δυνατότερες και ξέρεις ότι δεν θα τελειώσουν. Η ευτυχία είναι μάλλον τουβλάκια λέγκο. Κατακόκκινα. Ικανά να χτίσουν μέσα τους όλα τα σκατά στο κεφάλι σου. Λίγα κόκκινα τουβλάκια μπορούν να κρύψουν στοίβες σκατά. Αεροστεγώς. Μέχρι μια καινούργια σκατοστοίβα να αρχίσει να μαζεύεται. Αλλά τώρα ξέρεις ότι αρκούν λίγα κόκκινα τουβλάκια. Και το καλύτερο, ξέρεις ακριβώς πού θα τα βρεις. Σε δυο τόσο δα ματάκια. Έχω άπειρα να γράψω, όμως καθημερινά προστίθενται στο κεφάλι μου νέα κόκκινα τουβλάκια με τη σέσουλα. Πρέπει να κάτσω να τα βάλω το ένα πάνω στ' άλλο, να χτίσω γερούς τοίχους πρώτα και μετά να τα εξιστορήσω.

Αυτά και άλλα, προλαβαίνω να τα χαζοσκεφτώ τις ελάχιστες στιγμές που δεν θηλάζω, χωμένη στην πολυθρόνα του μπαλκονιού, κρυμμένη πίσω από τον δεντροβασιλικό. Πίνω έναν πικρό ψευτοκαφέ, ρουφάω λίγες τζούρες απαγορευμένο τσιγάρο και αρχίζω τις φιλοσοφίες που τελικά κρατούν δέκατα δευτερολέπτου αφού διακόπτονται σχεδόν πάντα από τα άλλα μεγάλα ερωτήματα της ζωής μου: “τα κακά της άραγε θα είναι πράσινα ή μουσταρδί;”, “πώς γίνεται ένα τόσο γλυκό μωράκι να ρίχνει τέτοιους κλάνους;”. :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Να πούμε κι ένα τσα από 'δω!





Τσα!

Η Αγγελική μας την δεύτερη ημέρα της ζωής της. :D





[xazomama mode permanently on]

υ.γ.1. Τασούλη, ευχαριστούμε για όλα!
υ.γ.2. δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε γιατί δεν είναι μόνο το κοριτσάκι μου χεσμένο αυτή τη στιγμή. :P

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Στηρίξτε τις ελληνικές επιχειρήσεις... NOT




Φαίνεται ότι προσπαθώντας να βγάλουμε τον κώλο μας απ΄το αναμένο μαγκάλι, ψάχνουμε να παραδειγματιστούμε από ομάδες που τα κατάφεραν μέσω της αλληλουποστήριξης των μελών τους. Όντως δουλεύει αυτό και θα ήταν μια πολύ καλή πρακτική, εάν μια ελληνική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στην Ελαφόνησο για παράδειγμα, δεν χρέωνε 80 ευρώ το πιο σαράβαλο και βρώμικο δωμάτιο που έχει (με τα βαμμένα με την ίδια μπλε λαδομπογιά έπιπλα και ξύλινο πάτωμα) επειδή λέει, είναι φουλ σεζόν και άρα δικαιολογείται να σε κατακλέψει. Ή εάν η μοναδική επιχείρηση ενοικίασης δίκυκλων στο ίδιο μέρος δεν νοίκιαζε μηχανάκια χωρίς φρένα (που σημειώστε πως περιέργως το νησί δεν διαθέτει ταξί ή λεωφορεία, άρα το μόνο που σου μένει είναι άγριο περπάτημα ή τα χώνεις χοντρά). Ή εάν οι και-καλά-φτωχοταβερνούλες στην παραλία δεν χρέωναν 90 ευρώ την αστακομακαρονάδα παρόλο που στην Ελαφόνησο οι αστακοί σε τσιμπάνε πιο συχνά κι από τα κουνούπια. Και αυτό, ήταν μόνο ένα τόσο δα κομματάκι μνήμης από τις αναγκαστικά λίγες ημέρες διακοπών μου στην Ελαφόνησο πρόπερσι.

Μου λένε ότι μόνο εάν στηρίξω τις ελληνικές επιχειρήσεις θα πάρει ανάσα η Ελλαδίτσα. Εάν λέει, βοηθήσω τους Έλληνες επιχειρηματίες θα γυρίσει το χρήμα στην αγορά, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και για κάποιους ακόμη λόγους που μπλόκαρα συνειδητά στο κεφάλι μου, θα γίνει ο τόπος μας και πάλι όπως ήταν. “Όπως ήταν”: και εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη μου ένσταση. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ. Όλα ήταν πολύ σκατά πριν για να θέλω να επιστρέψουν, μόνο και μόνο γιατί μου το επιβάλλει η αυτιστική θαλπωρή της συνήθειας του Μαλάκα Έλληνα. Μην αλλάξεις χώρα, μην αλλάξεις σύντροφο, μην αλλάξεις κόμμα, μην αλλάξεις θρησκεία, “μην αλλάξεις” είναι το μόνο κρυμμένο σύνθημα πίσω από κάθε πράξη των γύρω μου.

Βλέπω πλέον πως ελάχιστες είναι οι σωστές ελληνικές επιχειρήσεις και αυτές πιστέψτε με δεν έχουν καμία ανάγκη στήριξης από κανέναν. Για τις υπόλοιπες, σόρι αλλά μου μοιάζουμε σαν θείτσες που καλούμαστε να παινέψουμε το σόι μας και να κάνουμε τα στραβά μάτια στα άπειρα κουσούρια. Και άντε να το κάνω, μαζί σας. Πόσο όμως είναι αληθινή βοήθεια αυτό; Πως θα γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή εάν ξαναχώσω εγώ στον κάθε αγύρτη ένα κάρο από τα λιγοστά ευρώ μου για μια βραδιά στο ερείπιό του και δεν δώσω τα μισά για ένα υπεργαμάτο δωμάτιο σε πολύ πιο γαμάτα μέρη με συγκοινωνίες, καλό φαγητό, ευγένεια και αληθινά πολιτισμένους ανθρώπους; Πως ακριβώς δηλαδή θα βελτιωθούμε εάν πληρώνουμε ένα κάρο τσάμπα λεφτά για τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ προϊόντα που βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή στην μισή τιμή στο εξωτερικό;

Επίσης, γιατί είναι κλέφτης και αλήτης μόνο ο πολιτικός που πήρε μίζες; Γιατί δηλαδή δεν αντιμετωπίζεται ακριβώς το ίδιο κι εκείνος που αισχροκερδούσε χρόνια ολόκληρα και για ποιόν λόγο ακριβώς καλούμαι εγώ τώρα να τον στηρίξω μόνο και μόνο επειδή απειλείται να κατεβάσει ρολά; Τι είναι δηλαδή τα ρολά; Το αιώνιο σύμβολο του Τίμιου Βιοπαλαιστή Που Χτυπήθηκε Αλύπητα Από Την Παγκόσμια Κρίση; θα μπορούσα να γράφω για μέρες πόσο άδικη είναι η στήριξη της πλειοψηφίας των ελληνικών επιχειρήσεων. Ποιότητα, συνθήκες εργασίας, τιμές, εξυπηρέτηση ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοκράξω αλλά ο γιατρός μου δεν με αφήνει να συγχίζομαι. Έλεγα λοιπόν, πως αν είναι να την πουλεύουν σιγά σιγά τα λαμόγια, αντί για τις ελληνικές επιχειρήσεις δεν ξεκινάμε σιγά σιγά να στηρίζουμε και λίγο την παγκόσμια κρίση (sic);








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Safety paradox




Έχει μείνει ελάχιστο χρονικό διάστημα πια μέχρι να βάλω πάλι τη ζωή μου σε μια σειρά για να στρώσει το κεφάλι μου και να βγάζουν νόημα όσα θέλω να γράψω. Απ΄την άλλη, είναι τόσο γαμημένα παρόν το χάος κάθε μέρα, που μετά βίας αντιστέκομαι σε μια γερή κούπα εσπρέσσο κατά τις 2 τη νύχτα και ολονύχτιο γράψιμο δίχως αύριο. Και πάλι όμως, δε με φτάνει για να ξεκαθαρίσω πρώτα σε μένα τί φταίει για αυτό το βαρέλι που λέγεται Ελλάδα - τίγκα στα σκατά που λέγονται Έλληνες. Ή μάλλον το έχω ψιλοξεκαθαρίσει αλλά ψάχνω εκείνες τις λέξεις που θα σοκάρουν περισσότερο μπας και το φχαριστηθώ.

[Ένα μικρό ενσταντενέ από το Ίκα της Νϊκαιας σήμερα το πρωί: Πέντε πέντε ασθενείς καλούνται στα μικρά δωματιάκια – ιατρεία όπου μία νοσοκόμα καταγράφει τα παραπεμπτικά και μία άλλη διαδοχικά παίρνει αίμα από όλους. Με βρώμικα νύχια, χωρίς γάντια, χωρίς στο ενδιάμεσο έστω να πλυθεί ή να ρίξει λίγο οινόπνευμα στα χέρια της. Σε σχετική διαμαρτυρία μου για αυτό (αλλά και για ένα κάρο πράγματα που με ταλαιπώρησαν χωρίς να κάνω τελικά όλες τις εξετάσεις) οι απαντήσεις από τις νοσοκόμες ήταν πολλές: “είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ”, “ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”, “εγώ κινδυνεύω από έιτζ και ηπατήτιδες, όχι εσείς”, “τι αντισηψίες μου λες, αυτά θα τα δεις μόνο στα ιδιωτικά εργαστήρια”, “ποιό οινόπνευμα και γάντια, δε βλέπεις; Το δημόσιο δίνει μόνο φωτιστικό οινόπνευμα για τις αιμοληψίες”, “βρώμικα νύχια; Δεν ανεχόμαστε τέτοιες προσβολές”, “γάντια; Και πώς θα ψηλαφίσω την φλέβα με τα γάντια;”.
Και τί δεν άκουσα. Για κάθε φράση τους θα μπορούσα να γράφω δέκα post απαντήσεις. Και υπ΄όψιν, μία από τις νοσοκόμες που θίχτηκε ήταν εκείνη που χθες (εννοείται ότι τραβιέμαι πάνω από μία ημέρα για δύο κωλοεξετάσεις) έφαγε παρατήρηση γιατί κάπνιζε φάτσα φόρα. Και σε αυτό είχε απάντηση: “στον τρίτο όροφο είναι το εργαστήριο και γι' αυτό καπνίζουμε, τί δουλειά είχατε να έρθετε εκεί;”. Μάλιστα.]

Θα μπορούσα να εξιστορώ μέρες τα κουφά που μου τυχαίνουν όλο αυτό το διάστημα μπλογκοαποχής αλλά θα έρθει η στιγμή όλων τους και μάλιστα πακέτο με τις καταγγελίες/ διαμαρτυρίες που σκοπεύω να χώσω σε ένα κάρο υπηρεσίες που συναλλάσσομαι. Αυτός είναι ο τρόπος που τουλάχιστον εγώ έχω επιλέξει για να συνεισφέρω ενάντια στο μικρό κομματάκι σκατοσύνης που μου αναλογεί.

Αυτό όμως που θέλω να σημειώσω μην το ξεχάσω, είναι μια παράξενη διαπίστωση από όλα αυτά. Τελικά σκέφτομαι πως δεν πρέπει να φταίει τόσο πολύ ο φόβος για την ανεργία, η ανασφάλεια και όλα όσα επικαλείται συνήθως η αφρόκρεμα της σκατοσύνης, κυρίως όταν απολογείται για τις λαμογιές της. Για να το κάνω πιο λιανά, πες ρε παιδάκι μου ότι αύριο ένας από μηχανής θεός, μας μάζευε κι εμάς και μας έλυνε για πάντα το οικονομικό πρόβλημα δίνοντας στον καθένα μας μια αξιοπρεπή και σχετικά καλοπληρωμένη δουλίτσα χωρίς φόβο απόλυσης. Μιλάω για όλη την Ελλάδα δηλαδή. Θα έλυνε κάτι αυτό; Μπορεί η εργασιακή και οικονομική ασφάλεια από μόνη της να αλλάξει ποτέ τα μυαλά της κάθε μουρλοπαντιέρας, που θεωρεί ας πούμε, πως αν με διώξει σήμερα και με ξαναφέρει την επόμενη μέρα στην υπηρεσία της, θα εργαστεί λιγότερο και θα κάνει σωστότερα την δουλειά της; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να εξαφανιστεί ως δια μαγείας η βλακεία και η λαμογιά απ΄τα πετσιά μας ή π.χ. να αρνηθεί κάποιος μίζα, ρουσφέτι, φακελάκι, πιασοκώλιασμα;

Καταλήγω πως δεν είναι καθόλου η ανάγκη που μας κάνει παράλογους, μίζερους, βολεψάκηδες και εν τέλει κλέφτες και αναξιοπρεπείς. Αν ήταν έτσι, η θαλπωρή της μονιμότητας και η έλλειψη φόβου για την ανεργία θα μας έκανε όλους σωστότατους επαγγελματίες και κυρίως, πιο ανθρώπινους. Κυρίως αυτό.

Φυσικά, μέχρι να το διαπιστώσουμε θα τρώμε στην μάπα κάθε λογής επιχειρήματα του κώλου:
“Είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ!”
Και σε ανεχόμαστε ακόμα;

“Ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”
Μήπως να αλλάξεις δουλειά να δεις τη γλύκα;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Ρε αριστεροκεντροδεξιοφασιστοχάπατα...




...τί στο διάολο μας νοιάζει πού ανήκε ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ που πέταξε τη μολότοφ στην marfin και στκότωσε 3 ανθρώπους;

Πόσο λιγότερο ή περισσότερο δολοφόνος είναι ένας αριστερός, φασίστας ή αναρχικός στο δολοφονόμετρό σας και πόσο μαλάκες είσαστε που παίρνετε αφορμή τόσο μα τόσο φρικιαστικά γεγονότα για να τα χώσετε στον εκάστοτε Εχθρό και να αποκαλύψετε προβοκάτσιες και παντός είδους συνωμοσίες;

Γιατί κάθε μα κάθε γαμημένη φορά επιμένετε να κοιτάξουμε το δάσος και όχι το δάχτυλο; Γιατί να κοιτάμε σα ροφοί το αχανές δάσος και να παίρνουμε το βλέμμα μας από το δάχτυλο που δείχνει ολοκάθαρα τον ΕΝΑΝ και ΑΡΡΩΣΤΟ δολοφόνο;

Πώς θα γίνει σε αυτή την χώρα γελοίων να αρχίσετε να μπουζουριάζετε τον Γιάννη, τον Νίκο, τη Μαρία ΣΚΕΤΟΥΣ, ό,τι γαμοιδεολογία κι αν έχουν, και όχι απλά να βρίσκετε αφορμή για να ξεκατινιάζεστε με τους φίλαθλους του κκε, του λάος, των ματ, των αναρχικών, αφήνοντας κούγιες να ξεσκίζουν κουφάρια δολοφονημένων παιδιών που “υιοθέτησαν” κάθε λογής κομματοπατέρες;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Digea με το ζόρι;




Μέχρι το 2012 λέει, άμα δε δώσεις περίπου μια εβδομηντάρα για ψηφιακό δέκτη δε θα ξαναδείς ποτέ alpha, alter, ant1, μακεδονία, mega, σκάι και star αναλογικά. Γίνονται λέει ψηφιακά τα κανάλια αυτά και σταματούν την αναλογική εκπομπή. Και τι θα κάνεις άμα δεν έχεις ανάλογη συσκευή; Μα στ' αρχίδια τους.

Και στα δικά μου. Αλλά θα μου πεις, για κάτσε ρε παιδάκι μου, τόσο καιρό όοοολα τα κανάλια δεν μας τα έχουν κάνει τσουρέκια με τις καμπάνιες υπέρ του καταναλωτή, τις εκστρατείες για τα φθηνά προϊόντα, την κλάψα για την οικονομική κατάντια του Έλληνα, τις εκπομπές για τους άμοιρους συνταξιούχους που δεν έχουν να φάνε, τους εκατομμυριούχους δημοσιογράφους που χύνουν μαύρο δάκρυ για τα δεινά μας; Ακριβώς έτσι. Όπως μεταχειρίζονται τις Τζούλιες μας μεταχειρίζονται όλους, γιατί απορείτε; Και μη μου αρχίσετε τις μαλακίες για ποιοτικά κανάλια με ευαισθησία στον τηλεθεατή. Είτε παραμυθιάζουν όλη μέρα με οικολογικές καμπάνιες είτε με μπεζαντάκου το ίδιο χεσμένους μας έχουν. Αρκεί να πέφτουν τα φράγκα.

Είναι λέει αναγκαστικό λόγω ανωτέρας δύναμης. Μιλάνε φυσικά για το περίφημο σύμφωνο της Γενεύης από το 2006 που πρέπει να εφαρμοστεί ως το 2012 και όλα αυτά τα χρόνια μούγκα. Πήγαινες εσύ εδώ και 4 ολόκληρα χρόνια, έπαιρνες τηλεορασίτσα και κανείς ποτέ δε σου 'πε ότι ωσονούπω θα τη βάλεις στον κώλο σου γιατί δεν υποστηρίζει mpeg4.

Και πες στο διάολο η Αττική, η επαρχία όμως; Να πιάνεις όλο κι όλο ένα σταρ κι ένα μέγκα και τώρα να σου λένε ή τα χώνεις ή δε βλέπεις τίποτα; Δούλευα πριν χρόνια σε ένα κανάλι δορυφορικής τηλεόρασης και έχω ιδία πείρα από όσα τραβάνε οι άνθρωποι. Μπορεί να μας φαίνεται κουφό στις μεγάλες πόλεις αλλά η επαρχία πολλές φορές πληρώνει για δορυφορικούς δέκτες μόνο και μόνο για να πιάνει τα επίγεια ελληνικά κανάλια. Είναι μεγάλη κωλοφαρδία σε ένα μακρινό νησί ας πούμε, να βλέπεις με απλή κεραία μερικά κωλοκάναλα κι αυτά όταν δεν φυσάει.

Αλλά βέβαια, ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι θα μου πεις, ό,τι γουστάρουν θα κάνουν. Από εμένα καμία αντίρρηση, πείτε το όμως στον Αυτιά γιατί θα πρέπει σύντομα να ειδοποιήσει τα τόσο πολύ αγαπημένα του γεροντάκια και πολύ θα ήθελα να δω πώς θα τους το πει και πόσο θα κλάψει για να τους συγκινήσει. Και στον τόσο αγαπητό Παπαδάκη που ουρλιάζει κάθε πρωί για τα κερατιάτικα που δίνει ο λαός. Και στους οικολόγους στον Σκάι που σχεδόν σε κράζουν άμα δεν κάνεις ανακύκλωση και οικονομία στην ενέργεια και στις λάμπες αλλά όχι στους αποκωδικοποιητές προφανώς. Και γενικά σε όλα αυτά τα Δικά Μας Παιδιά που ούτε κιχ δεν έχουν βγάλει για το θεματάκι. Απλά ένα πρωί θα χαθούν όλοι τους από την οθόνη μερικών πολύ φτωχών. Μόνο που δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι συμφέρει κανέναν τους οι πολύ φτωχοί να σταματήσουν να βλέπουν τα συγκεκριμένα κανάλια. Εγώ λέω να το ξανασκεφτούν πολύ σοβαρά.

υ.γ. Το λουκουμάκι τελευταίο: εάν έχουμε λέει πάνω από μία τηλεοράσεις στο σπιτάκι μας που δεν υποστηρίζουν mpeg4 θα πληρώσουμε και τον ανάλογο αριθμό αποκωδικοποιητών. Κονιακάκι;









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Προσεχώς βιβλίο για το Βέλος από τον Κωστή Γκορτζή!






Μια εκπληκτική ιστορία που την διάβασα κάποτε σε ποστ του Κωστή μας και τώρα περιμένω πως και πως να τη διαβάσω από το βιβλίο του!

Η πρώτη παρουσίαση θα γίνει στη Θεσσαλονίκη:
Κινηματογράφος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Μεγάλη Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010, 19:30
Συντονιστής: Ο Δημοσιογράφος κ.Παύλος Νεράντζης

Για το βιβλίο θα σχολιάσουν:
- Ο ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Ζήσης Παπαδημητρίου
- Ο Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Κωνσταντίνος Χατζηκωνσταντίνου
- Ο Καθηγητής Πνευμονολόγος κ.Δημήτρης Ρίγγος, τ.Νομάρχης Γρεβενών
Κατά την έναρξη της παρουσίασης θα προβληθεί σχετικό τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ του κ.Παύλου Νεράντζη.

Κωστή μου, καλοτάξιδο!

Έεεεεεεεεεεεεεπ σχόλια, αγκαλιές και συγχαρητήρια εκεί. :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

1 τσόντα και 2 καράτε




Έχουμε και λέμε:

Επιστολή Bild

Εμ έτσι είναι. Μια χαρά τα λένε τα συμπεθέρια. Άμα με το ζόρι πας και μπαστακωθείς σώγαμπρος σε μια οικογένεια, πάρεις του κόσμου την προίκα, πηδάς την κόρη τους για χρόνια και ξέρουν όλοι ακόμα και τι σώβρακο φοράς δε μπορείς να μου 'ρχεσαι ξαφνικά και να μου κλαίγεσαι που σου 'βγαλαν τα άπλυτά σου στην φόρα. Ποια φόρα δηλαδή; Πώς γίνεται μέχρι χθες που τρωγόπινες ήσασταν μια χαρά δεμένη οικογένεια και σήμερα εσύ να μου ξανάγινες Έλληνας και αυτοί κακοί-δολοφόνοι-ναζί Γερμαναράδες που σε προσέβαλαν; Την περηφάνεια σου λαμόγιο διεκδίκησέ την όταν τις κάνεις τις λαμογιές και όχι όταν σε πάρουν χαμπάρι.

Μέτρα
Αφού λέει τα μέτρα δεν είναι για να μαζέψουμε λεφτά αλλά για να δείξουμε ότι μπορούμε να σφίξουμε κώλους και αφού το μόνο που θέλουμε να πετύχουμε με τη σφιχτοκωλίαση είναι να δείξουμε καλό χαρακτήρα και να πετύχουμε χαμηλότερα επιτόκια στα επόμενα χοντροδάνεια που θα πάρουμε, εγώ γιατί δηλαδή να φτωχύνω κι άλλο ρε μπαγάσηδες; Πάρτε μέτρα γερά, που θα διασφαλίσουν ότι όοοοολα αυτά τα λαμόγια που κλέβουν καθημερινά δε θα ξαναφάνε δεκάρα και μαζέψτε ένα κάρο λεφτά για βιτρίνα άμα τα ΄χετε ανάγκη. Τα δικά μου λεφτά γιατί να τα ξαναφάτε δηλαδή;


Τσόντα Τζούλιας
Μπράβο και επικροτώ και να τελειώνουμε κάποια στιγμή στο ελλαδιστάν με το θέατρο. Να απενοχοποιηθεί πια το επάγγελμα για να μην πιτώνουν οι πίστες, τα ραδιόφωνα, τα θέατρα και οι τηλεοράσεις με Σκέτες Μουνάρες. Πες της της κοπελίτσας απ΄την αρχή ρε φίλε ότι χριστιανή μου ούτε φωνάρα έχεις, ούτε μυαλουδάρα, ούτε υποκριτικά ταλέντα. Αλλά δεν πειράζει γιατί από μουνί είσαι μουνάρα. Γίνε τέλος πάντων πουτάνα να τα κονομήσεις χοντρά και να μην παραμυθιάζεσαι με ό,τι καραταλαίπωρο επάγγελμα βιτρίνα βρεθεί στο δρόμο σου – λέγε με σόου μπιζ. Άσε που θα ξεκαθαρίσουν τα πρότυπα για πρώτη φορά. Θα λέει το κοριτσάκι θέλω να γίνω ηθοποιός-τραγουδίστρια και δεν θα εννοεί Σκέτη Μουνάρα που κυρίως τον παίρνει. Άξια.-








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Οι πονόψυχοι




Παπαδάκης, Ευαγγελάτος, Τατιάνα, Ζαχαρέα, Τράγκας ωρύονται και συμπάσχουν αυτή τη στιγμή με τα δεινά των πολιτών για τα νέα μέτρα. Πόσο θα πεινάσουμε, πόσο πολύ θα στριμωχτούμε, πόσο δύσκολα θα περάσουμε. Θα είναι λέει οι πιο δύσκολες μέρες μετά τον πόλεμο.
Εν τω μεταξύ (όχι, θα λαϊκίσω) μόνο τα ρούχα τους κοστίζουν όσο το ετήσιο εισόδημα μιας κολοπληρωμένης οικογένειας. Ας τους πει επιτέλους κάποιος να μην σφαδάζουν τόσο πολύ, να ρίξουν λίγο τους τόνους, τουλάχιστον να σεβαστούν αυτούς που τους ρημαδοβλέπουν. Θα ξεράσω.

υ.γ. Το τηλεπαράθυρο της Ζαχαρέα γράφει “Διευθύντρια star.gr”. Διευθύντρια ενός site δηλαδή;;;;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

Milliarium Aureum




Η ντουλάπα στο μπαλκόνι είναι ΤΟ ορόσημο. Όταν χρειαστείς ντουλάπα για να αποθηκεύεις τις σκούπες, τους κουβάδες και τα ξεσκονόπανα τότε έχεις περάσει την πρώτη πίστα με επιτυχία. Το σκορ δεν έχει σημασία. Ούτε οι ζωές που σου απομένουν. Όλα τώρα έχουν δρομολογηθεί., έχουν γλυκάνει. Ποτέ βέβαια δεν σταματάς να συνεχίζεις να χρειάζεσαι τις κλασικές μαλακίες που πάντα θα χρειάζεσαι, αλλά ρε παιδί μου αυτή η ντουλάπα στο μπαλκόνι είναι εκεί να σου θυμίζει ότι έλα, την περάσαμε την πρώτη πίστα, τώρα μέχρι και ράφι για τα συμπράγκαλα έχεις.

Έτσι όπως τα ζω, κάθε ηλικία έχει τα δικά της βαρβάτα ορόσημα. Η πλαστική ντουλάπα είναι κάτι τόσο γερό σαν το σουτιέν νούμερο μηδέν, τη θήκη με τις σκιές, το πρώτο ζευγάρι τακούνια. Τόσο γκάβλα. Ως τώρα νόμιζα βέβαια, ότι ορόσημα σαν την ντουλάπα, εξεπίτηδες όσο περνούν τα χρόνια ψιλοξενερώνουν γιατί κάτι τέλος πάντων πρέπει να σου να θυμίζει την ηλικία σου, να σοβαρέψεις, τα γηρατειά που έρχονται. Ορόσημα που δεν τα περιμένεις πως και πως, όπως μια αντιρυτιδική, ένα μπότοξ, μια περούκα, ένα πακέτο σλιπάντ. Αρχίζω να αναθεωρώ. Το κάθε ορόσημο, πρέπει να το λαχταρήσεις, να το αγαπήσεις για να σιγουρευτείς ότι τα πήγες καλά στην προηγούμενη πίστα.

Οι πλαστικές ντουλάπες είναι χοντρομαλακία μόνο άμα είσαι δεκαπέντε και σχεδόν είσαι πεπεισμένη ότι οι σκούπες τα βράδια εξαφανίζονται πετώντας ευτυχισμένες στον μακρινό σκουποπλανήτη. Σχεδόν ξέρεις ότι οι κουβάδες και τα ξεσκονόπανα κοιμούνται ύπνο βαθύ χωμένα στις φωλιές τους και τα απορρυπαντικά το πρωί θα έχουν γεννήσει ένα κάρο μπουκαλάκια για κάθε είδους λεκέ. Μεγαλώνοντας όμως τα παραμύθια ξεθολώνουν. Εκεί κάπου ανάμεσα στο ορόσημο “σύζυγος” και στο ορόσημο “κουζίνα πιρολιζέ”, οι σκούπες κόβουν τα ταξίδια, οι κουβάδες και τα ξεσκονόπανα δε χτίζουν πια φωλιές και τα απορρυπαντικά παύουν να πηδιούνται, γίνονται 3 σε 1, συμπυκνώνονται, αποσυντίθενται ευκολότερα, λιώνουν χωρίς έρωτα. Τότε είναι που οι πλαστικές ντουλάπες είναι το αμέσως επόμενο μεγάλο ορόσημο. Για να τα χώνεις όλα μέσα και να ονειρεύεσαι πάλι σκουποπλανήτες.
Όχι, το επόμενο μεγάλο μου ορόσημο δεν θα είναι βαφή για τις άσπρες τρίχες. Την ξερίζωσα. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Payback




Οκ, παραδέχομαι πως το “όλα εδώ πληρώνονται” παρόλο που σε δύσκολες στιγμές το έχω καρακατακράξει έχει μια γερή βάση αλήθειας και πολύ χαίρομαι που θα αναθεωρήσω. Ελπίζω να κάνω το ίδιο και για τους εξωγήινους, τα φαντάσματα, τις μουρλοκαμπέρες θεούσες και κάθε τι εξωτικό που έχω κράξει ανά καιρούς αλλά προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτήν την εκπληκτική λαϊκή σοφία που με ξαφνιάζει αυτόν τον καιρό πολύ ευχάριστα.

Εντάξει όχι όλα, αλλά σίγουρα τα περισσότερα και ειδικά τα άσχημα, εδώ πληρώνονται, το σιγούρεψα πρόσφατα. Μισό να εκθέσω επιχειρήματα γιατί μάζεψα πολλά παραδείγματα και πολύ το διασκεδάζω που χωρίς να κουνήσω δάχτυλο πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή στους μαλάκες γύρω μου. Και όταν λέμε σφαλιάρες εννοούμε σφαλιάρες. Τι εκδικήσεις και πιάτα που τρώγονται κρύα, τι αξιοπρέπειες και λοιπές ξενερωσιές. Εδώ μιλάμε για άμεση και σίγουρη θεία δίκη. Αρκεί να το σκεφτείς λίγο πλαγίως.

Πουχου: Πριν λίγους μήνες και για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα πραγματικά να σκοτώσω έναν άνθρωπο που έκανε κακό στην οικογένειά μου. Να τον σφάξω, να τον ξελαρυγγιάσω, να τον λιώσω, κάτι, αρκεί να γλίτωνα για πάντα από αυτόν. Μου φαίνεται απίστευτο τώρα που το ξανασκέφτομαι αλλά χωρίς αμφιβολία τότε, ήθελα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Σύντομα η λογική υπερίσχυσε. Βλέπεις, θα με νίκαγε στην πρώτη μπούφλα οπότε αποφάσισα να κάνω ένα ωραιότατο βήμα πίσω, να κλείσω αφτιά και μάτια και να συνεχίσω τη ζωή μου. Το αποτέλεσμα; Ο τύπος έχει πάρει για τα καλά την κατηφόρα και αυτό για αρχή, γιατί μαθαίνω ότι έπονται χοντρά ζόρια απ΄ όλες τις πάντες. Και εξηγούμαι:

Πες ρε παιδί μου ότι έχεις να κάνεις με έναν τσιγκούναρο μίζερο μαλάκα. Ή ένα στραβόξυλο. Έναν αρχιψεύταρο, έναν κομπλεξικό ή έναν κουτσομπόλη. Βρες τέλος πάντων εκείνον που σε έχει κάνει τούρμπο και σου πηδάει τη ζωή. Όλοι έχουμε τέτοιους ανά καιρούς, δε μπορεί. Ωραία ως εδώ; Ωραιότατα. Τώρα στην πρώτη ευκαιρία, γράφτον στ' αρχίδια σου, εξαφανίσου κανονικότατα και συνέχισε τη ζωή σου. Ούτε καντήλια, ούτε κλωτσοπατινάδες, ούτε “σου 'πα, μου 'πες”. Κουβέντα. Άχνα. Ό,τι έγινε δεν ξεγίνεται. Σα να ήταν ταινία και να τέλειωσε.

Αμέσως μετά, ρίξε ένα πλατύ χαμόγελο που γλίτωσες και προχώρα. Βέβαια, όταν έχεις λίγο χρόνο ή όρεξη για καλαμπούρι, βρες στασίδι και ρίξε κάνα κρυφό βλέφαρο κατά 'κει. Δεν θα το πιστεύεις πόσο το πληρώνει καθημερινά.
Είναι δυνατόν βρε ο τσιγκούναρος να αφεθεί φχαριστηθεί ποτέ την σφιχτή ζωή του; Το στραβόξυλο να ευτυχήσει; Ο αρχιψεύταρος να μην μπλέκει διαρκώς σε περιπέτειες, ο κομπλεξικός να μην μισεί/μισιέται, ο κουτσομπόλης να βρει ποτέ αληθινούς φίλους; Είναι δυνατόν ποτέ τα ίδια του τα κουσούρια να μην γίνουν οι τρικλοποδιές που θα βάζει ο ίδιος στον εαυτό του; Απλά βγάζεις όμορφα και ωραία τον εαυτό σου από τη θέση του θύματος και αφήνεις το πραγματικό θύμα, τον ίδιο του τον εαυτό, να τον τσιρτσιρίσει για το υπόλοιπο του βίου του. Κι έζησαν αυτοί σκατά κι εσύ γαμάουα.

υ.γ. Και δεν θέλω μαλακίες. Ο αντίλογος που λέει ότι π.χ. οι τσιγκούνηδες θα ευτυχίσουν γιατί θα κάνουν πολλά λεφτά, δεν είναι αντίλογος αλλά ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της παραπάνω ανάλυσης. Πιο δυστυχισμένος δεν είναι αυτός που αντί να τσιγκουνευτεί ένα παγωτάκι, τσιγκουνεύεται πενήντα παγωτάρες και πληρώνει και δεκαπλή κατάψυξη; Χεχε! :D

Καλό σου κου! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Κράισις




Αυτό που μου την έχει βαρέσει με την κρίση δεν είναι ούτε οι οικονομικές δυσκολίες, ούτε η αυξανόμενη ανεργία, ούτε η ξεφτίλα που τρώμε παγκοσμίως. Είναι ότι καθημερινά διαπιστώνω πως όλοι γύρω μου γίνονται όλο και πιο μαλάκες και αυτό είναι πλέον ανυπόφορο. Ένα τόσο δα κουσουράκι να έχεις, σε περιόδους κρίσης μεγεθύνεται τόσο που βγάζει μάτι. Έχουμε πήξει στους μιρμιριάρηδες. Είσαι υποχρεωμένη να τρως κιλά καφρίλας και πρηξαρχιδίασης μόνο και μόνο γιατί οι μισοί φοβούνται πλέον άπειρα πράγματα και οι άλλοι μισοί βρίσκουν ευκαιρία να σε πείσουν να φοβηθείς άλλα τόσα.

Πάρε τους απλούς εργαζόμενους που χου. Χρειάζεσαι πλέον διπλάσιες ώρες συνεννόησης γιατί όλοι από τον φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους χέζονται πάνω τους όταν πρόκειται να συνεργαστούν με άλλους ή να πάρουν μια τόση δα αποφασούλα. Για να μετακινηθεί πλέον ένας συνδετήρας από το ένα γραφείο στο άλλο, θες πέντε υπογραφές και τριάντα ώρες συζήτηση. Οι μανατζαρέοι; Σταμάτησαν τις αγριοφωνάρες και μιλάνε λιγότερο. Και γελάνε πιο πολύ. Και αυτό είναι χειρότερο. Ξέρουν ότι η παραμικρή τους λέξη, το παραμικρό νεύμα, έχει φιλτραριστεί κατάλληλα από τα τεφάλ εγκεφαλικά φίλτρα “ανεργία” και “κρίση”, χωρίς πλέον να χρειάζονται άλλη προσπάθεια για να τρέξεις χεσμένη. Και αυτά δεν είναι τίποτα.

Πού δηλαδή να κάτσεις να τις πιάσεις όλες τις κατηγορίες όπως αγρότες, μαθητές, συνταξιούχοι, αστυνομικοί, τηλεοπτικοί αστέρες. Και φαντάσου να πιάσεις έναν-έναν τύπο ξεχωριστά όπως τον κουτσομπόλη, τον εθνικιστή, τον γλείφτη, τον βολεψάκια, τον αριστεροδεξιοκεντρώο, τον κάθε τύπο blogger ή κάθε άλλη πιθανή ομάδα με τα κουσούρια της, τον λόγο της, τα δικά της αιτήματα και παράπονα μέχρι χθες, που όμως σήμερα δεν υποφέρονται απ΄ τις γκαρίδες και την υστερία. Κανένας τους.

Κρίση – ξεκρίση δεν έχω πειστεί ότι είναι τόσο σκατά τα πράγματα. Και σημειωτέον ότι στην οικογένειά μου έχω ήδη τρεις άνεργους μόλις τον τελευταίο χρόνο που και οι τρεις όμως έχουν δουλέψει σε κάθε πιθανή δουλειά και που δεν φοβούνται να το ξανακάνουν στην ανάγκη. Περισσότερο πιστεύω ότι για την κατάντια μας, έχει μεγάλο μερίδιο και η προσωπική παραίτηση από τα πράγματα που έχω ειλικρινά βαρεθεί να διαπιστώνω. Χονδρικά, βλέπε αγρότες – επιδοτήσεις, συνταξιούχοι – πρόωρες συντάξεις, μαθητές –βαρεμάρα & χαμηλές επιδόσεις, άνεργοι – απόρριψη “κατώτερων” επαγγελμάτων κ.ο.κ.

Έ, δεν ήθελε και πολύ. Η κρίση έχει κατσικωθεί πια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας σαν ένας γιγάντιος μεγεθυντικός φακός που δείχνει μεγαλύτερα κυρίως αυτά που εξέχουν. Άμα μας δεις από ψηλά, είμαστε όλοι πλέον γιγάντιες καμπούρες, φαλάκρες, αποστήματα, πούτσες και κώλοι. Αυτά είμαστε.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Ελένη γύρνα ξανά




Μου την έχει δώσει αυτές τις μέρες το διαζύγιο της μενεγάκη και πολύ θα ήθελα να της διασαφηνίσω μερικά πραγματάκια γιατί η δικιά μου ζωή ήρθε πιο τούμπα από τη δική της και πρέπει σύντομα να κάνει κάτι. Βγαίνει και ζητάει από τη μάνα μου και τη γιαγιά μου να σεβαστούν τα προσωπικά της (είμαστε ακόμη στο πρώτο της διαζύγιο μελλοντικέ επισκέπτη) και να μην ασχολούνται με αυτά. Εμένα στ' αρχίδια μου ποτέ δεν έβλεπα πρωινάδικα, κυρίως γιατί οι μαγειρικές, τα ζώδια και οι θείτσες ετών 18 και άνω που μαζεύονται εκεί μέσα μου θυμίζουν τη μάνα μου αλλά έχω τις ενστάσεις μου διότι αυτό που ζητάει, εμένα μου πηδάει τη ζωή. Ναι, θα ασχοληθώ.

Κάθεσαι ελενίτσα και μου τις εκπαιδεύεις χρόνια τώρα, να σε βλέπουν σαν το πρότυπο ελληνίδας κόρης δύο δεκαετιών πριν. Ήθελε επιμονή, αλλά χίλια μπράβο που τα κατάφερες. Όμορφη, ευτυχισμένη, με τύχη, ανεξαρτησία, καλό άντρα και πολλά παιδιά. Είναι να μην σε έχουν εκεί πάνω; Έκανε καθημερινά όσα δεν θα έκανε ποτέ μια νορμάλ κόρη. Πλήρης πληροφόρηση. Την έζησαν σε κάθε στιγμή της ζωής της, ήξεραν πότε έχει γκόμενο, πότε βρήκε άντρα, από που κρατάει η σκούφια του, πότε πηδήχτηκε, πότε έμεινε έγκυος, πόσο παιδεύτηκε στη γέννα, τι είπε η αστρολόγα για τον ωροσκόπο του κάθε παιδιού, με ποιόν φλερτάρει και τέλος πάντων όλα όσα δεν λες ή βαριέσαι να πεις στη μάνα σου.

Με ποιο δικαίωμα κυρά λένη μας τώρα ζητάς σεβασμούς και αηδίες και θες η γιαγιά και η μάνα μου να πάψουν να ασχολούνται με εσένα; Γιατί να μην αναλύσει η αστρολόγα σου πώς θα πάει το διαζύγιο και πώς θα είναι ο επόμενος; Γιατί να μην φωνάξεις μια ψυχολόγα να σε ψυχαναλύσει live; Γιατί δε βάζεις τις μάνες μας να σου τηλεφωνήσουν και να σου πουν πώς να το χειριστείς για να κερδίσουν μια ολοκαίνουργια κουζίνα πίτσος αυτοκαθαριζόμενη; Ε; Ε; Γιατί; Και γιατί στα καλά καθούμενα θα πρέπει η μάνα μου και η γιαγιά μου να ασχοληθούν μαζί μου; Ένας πλούσιος γιάννης, μια βίλα και τρία παιδιά ήταν όσο να πεις φούλ τάιμ απασχόληση για όλες τις ελληνίδες μάνες που οι κόρες τους δεν τους έδιναν ραπόρτο, μας ρωτάς εμάς τώρα γιατί να χάσουμε τέτοιο προνόμιο;

Τα τηλέφωνα από μαμάδες, γιαγιάδες και πεθερές έχουν πληθύνει από προχτές, ρωτήστε και τον οτέ. Ξαφνικά “εκείνος” έγινε “ο γαμπρούλης”, “η τρώγλη” έγινε “το σπιτικό σας”, “η τζίβα” έγινε “τα μαλλάκια σου” και όλα στη ζωή μας τους φαντάζουν λίγο πιο ανθρώπινα. Εμ, αφού ολάκερος γιάννης ζήτησε διαζύγιο και κοτζάμ ελένη είναι ερείπιο και μάλλον ξενοπηδήχτηκε, σου λέει βρε μπας τελικά η κόρη μου είναι κανονικός άνθρωπος; Μπας και δεν πειράζει που δεν ξέρει από λαχανοντολμάδες, ταφτάδες και ερμήδες σε τρίγωνα με αφροδίτες στου διαόλου την κάλτσα; Για κάτσε να την έχω από κοντά μπας και την κάνω ελενίτσα-πριν-καταστραφεί. Και δώστου τηλέφωνα “τί καλό μαγείρεψες σήμερα;”, “τι; δε θα 'ρθετε αύριο στη γιορτή της θείας;;;;”, “αχ είδα ένα ταγιεράκι μούρλια, δεν κρατήθηκα και στο πήρα να το βάλεις στη βάφτιση”, “να σου διαβάσω τι λέει το ζώδιό σου σήμερα;”.

Ελένηηηηηηηηηη γύρνα πίσωωωωωωωω!!!!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Ρεαλισμός



Επειδή επανήλθε στο προσκήνιο αυτές τις μέρες και επειδή έχουμε λυσσάξει οι αφελείς γκρούπιζ να θεωρούμε τετελεσμένη την ύπαρξη των εξωγήινων, θα ήθελα να προσθέσω το λυχναράκι μου (sic) στην αντίληψη της ιδέας “εξωγήινος” γιατί αν υπάρχει, θα είναι κρίμα να φάμε ένα κάρο κόσμος μια τόσο μεγάλη χλαπάτσα τελευταία στιγμή. Μισό να εξηγηθώ.

Ναι, η ανακοίνωση της ύπαρξης εξωγήινων θα ήταν μια πολύ γαμάτη είδηση αν τα όντα έμοιαζαν στο τόσο με την εικόνα του σωστού εξωγήινου, δηλαδή πράσινες γλίτσες, τρομερή όρεξη για κρέας, τρεις σειρές δόντια, με τα πιο γαμάτα first person παιχνίδια που μπορείς και κυνηγάς και στα ταβάνια. Ή έστω ιπτάμενα ψαγμένα τερατάκια που σου κολλάνε στη μάπα, τους παίρνεις κάτι σαν πίπα, εισβάλλουν στο σώμα σου, κατσικώνονται στην σπονδυλική σου στήλη και μετά κάνεις το ζόμπι. Ή οι άλλοι με το τριγωνικό πρόσωπο και τα μεγάλα θλιμμένα λυπησιάρικα μάτια καθώς βρίσκονται με τις κοιλιές χυμένες στα χειρουργικά κρεβάτια άκαρδων επιστημόνων σε άκρως μυστικά βίντεα που προβάλλει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα μόνο ο χάρδας.
[Ήταν και κάτι άλλοι σα καραφλοί γέροι με ένα εξωφρενικά μεγάλο δάχτυλο που έκαναν παρέα μόνο με παιδάκια (που λογικό κι επόμενο να το ρίξουν αμέσως μετά στην πρέζα) αλλά προφανώς πρόκειται για πολύ διεστραμμένο μαλάκα όποιος το σκέφτηκε και όλοι ακόμη προσπαθούμε να ξεπεράσουμε το παιδικό μας τραύμα.]

Τέλος πάντων, λένε οι αστροτέτοιοι πως αν υπάρχουν εξωγήινοι το πιθανότερο δεν θα μπορούμε να τους δούμε με γυμνό μάτι. Όχι γαμώ την επιστημονική φαντασία μας γαμώ, μη μου αρχίσετε για τα άλλα κούτσικα εξωγηινάκια που τα κολλούσανε αβέρτα οι ήρωες αστροναύτες στο διάστημα και μετά γύριζαν στη Γη, πήδαγαν τις γυναίκες τους και αυτές γένναγαν το μωρό της ροζμαρί αλλά δυό -δυό. Ή που ήταν σαν ιοί και στοίχειωναν ολόκληρα διαστημόπλοια και σου έκαναν τον εγκέφαλο κιμά ή μεταφέρονταν στη γη με μετεωρίτες, έκαναν πελώριες τρύπες και μετά φύτρωναν γκοτζίλες που γκρέμιζαν αποκλειστικά ουρανοξύστες. Το ξέρω είναι πολύ σπασαρχίδικο αλλά μάλλον λέει θα πρόκειται για σκέτα μικροοργανισμάκια. Ούτε θα σου πηδάνε τον εγκέφαλο, ούτε θα σε μεταμορφώνουνε σε σαύρα, ούτε γουστάρουν να μας βουτήξουν τον πλανήτη, ούτε τίποτα. Απλά λέει, θα κολυμπάνε αμέριμνα στις σταγονίτσες τους μέσα στην πετρούλα που τα κουβάλαγε για εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα. Αυτό.

Και μη σκέφτεστε χαζομάρες, δε χρειαζόμαστε λένε οι νασατζήδες σπέσιαλ εφέ για να τα εκτιμήσουμε. Άμα καταλάβουμε την αξία τους, πρέπει να τα αγαπήσουμε σκέτα. Και γιατί αυτό, θα τους πείτε. Θα σας πουν ότι είναι λέει από μόνο του καταπληκτικό το γεγονός ότι επιβιώσανε τόσα πολλά χρόνια σε τόσο δύσκολες συνθήκες και ποιος ξέρει σε τι μπορούν να βοηθήσουν άμα τα ερευνήσουμε ή σε τι μπορούν να εξελιχθούν εάν περάσουν μερικά ακόμη εκατομμύρια χρόνια.
Όου γιές κι εγώ το πρώτο που σκέφτηκα ήταν εκείνος ο ύποπτα μαλάκας επιστήμονας που βρήκε τον μετεωρίτη με τα οργανισμάκια, κι επειδή κανείς δεν του έσκαγε φράγκα για μαϊμούδες άρχισε τα πειράματα στον εαυτό του, κατάπινε αβέρτα τα πράσινα υγρά και μετά έγινε ένα τέρας και τον κυνήγαγε η μισή αμερική και στο δρόμο του έσπασε η αμπούλα με τα μικροοργανισμάκια, μολύνθηκε ο τόπος και μετά ήρθε ένα διαστημόπλοιο για να καταγράψει το τέλος της ζωής στη Γη. Αλλά εδώ και πάλι δεν μιλάμε για τίποτα τόσο ενδιαφέρον. Τα αληθινά μικροοργανισμάκια, άντε να τα μελετάνε για καμιά εικοσαετία και στην καλύτερη να ανακαλύψουνε το φάρμακο για το πέμπτο στέλεχος του ιού της ποδάγρας στις χελώνες της κάτω αφρικής. Ούτε καν μπιμούβι δε φτιάχνεις με τέτοιο στόρι.

Τολμώ να προτείνω, πως δεν έχει νόημα να χαλάμε φαιά ουσία σε βαρετές μαλακίες, να ενθουσιαζόμαστε και να ελπίζουμε έτσι στο βρόντο. Βασικά χρειαζόμαστε ένα καινούργιο χόμπι, τίποτα νέους εξωγήινους να περιμένουμε, ένα άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τον ρουν της ιστορίας και η Γη μετά από αυτό θα είναι είτε σαν κασέρι, είτε με πράσινες ομίχλες, τρομακτικά τέρατα και βάλτους, είτε παρελθόν. Τι στο διάολο, χαζοί είμαστε; Άλλοι έχουν τους φασίστες, άλλοι τους μετανάστες, άλλοι την Πόλη. Εμείς δηλαδή πότε θα δούμε χαρά;

Λοιπόν, εγώ ψηφίζω 2012 που είναι και πιο σίγουρο, γαμάει από όλες τις πάντες, η ταινία του είναι όλα τα μπιμούβιζ σε ένα και θα το προλάβουμε κιόλας. Άσε που το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Μπορεί δηλαδή να συμβεί τότε καμιά γιγάντια έκρηξη που να με στείλει σε μια λίμνη μέσα σε ένα βράχο που θα ξεκολλήσει από τη Γη και θα ταξιδέψει έτη φωτός μακριά και θα με βρουν τίποτα γίγαντες και μετά θα είμαι εγώ η εξωγήινη επίτιμη μικροοργανισμούλα που θα αράααααααζω στη λιμνούλα μου. Πολύ θέλει;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Σφηνάκι πολιτισμού




Έφτασε γαμώτο η εποχή που το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι, αντί για χαρά αγάπη και αγαλλίαση, προκαλεί στους τρίτους από αηδία έως θυμό. Περίπου τέτοιες μέρες άμα σαν άνθρωπος σου ξέφυγε να ξεστολίσεις το δέντρο πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα κάρο ταπηροκρανιασμένους που βγάζουν όλη τη νοικοκυροσύνη τους πάνω τους. Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Πάμε και υιοθετούμε τα πιο γκάου έθιμα και γιορτές, πάμε και γεμίζουμε σαχολοαρκουδάκια κάθε βαλεντίνου, ονομάσαμε “Καθαρά” μια Δευτέρα που τρώμε τόνους φασόλια και ταραμάδες, κάνουμε πλέον προτάσεις γάμου γονατιστοί, αγοράζουμε άχρηστα μονόπετρα μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε ένα “ναι” σε μια ερώτηση που δεν θα 'πρεπε να είναι ερώτηση, κάνουμε κιτσαρογαμήλιες δεξιώσεις με φλεγόμενα σπαθιά, επετείους, κόντρα επετείους, γιορτές παραγιορτές και πανηγύρια και έχουμε αφήσει απ΄ έξω το πιο υπέρτατο έθιμο όλων των εποχών.

Όχι, φαντάσου τώρα, αντί να έβγαζες ένα ένα τα κωλολαμπάκια, αντί να ξεμεσιαζόσουν να ανεβάζεις κούτες και δέντρα στα πατάρια, απλά να άλλαζες διακόσμηση και κατά άνοιξη μεριά, όταν πέρναγε και το Πάσχα, μαζί με τα χειμωνιάτικα να ανέβαζες και το δεντράκι σου. Αρκεί να είχαμε υιοθετήσει την εθιμάρα του πασχαλινού δέντρου με τα κρεμαστά πολύχρωμα αυγά και θα τα ξαναλέγαμε ποιές είναι οι νοικοκυρές και ποιες οι απολίτιστες.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2010

Τέλει φράγκα πάλι




Ευτυχώς που βρήκα λίγο χρόνο γιατί αυτή η παπαριά με τα υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας, μου έχει κάτσει στο λαιμό από τον Δεκέμβρη. Είπανε, πως και καλά για το περιβάλλον, έπρεπε όσοι έχουν παλαιότερα αυτοκίνητα να πληρώσουν όσο περίπου η αξία του αυτοκινήτου. Ένας συγγενής μου, ούτε τέσσερα χρόνια δεν πάνε που αγόρασε ένα μεταχειρισμένο nissan με καταλύτη που το έχει τσίλικο (δυστυχώς είναι από αυτούς που το ξεσκονίζουν και το πλένουν όλη μέρα) και σαν καινούργιο. Ε, του 'ρθε να πληρώσει 350 ευρώ. Νταμπλάς χριστουγεννιάτικα. Μια άλλη γνωστή, της ήρθε 600 ενώ η μάντρα της το παίρνει με 400. Πάτε καλά;

Έχω τις εξής ενστάσεις:
Για ποιον λόγο ακριβώς πληρώνουμε ΚΤΕΟ; Εσείς δεν μας είπατε ότι περνάμε έλεγχο για τα καυσαέριά μας, για τη σωστή λειτουργία του αυτοκινήτου, για να μην εκπέμπουμε καυσαέρια και εννοείται για να χώσουμε και τα φακελάκια μας στον κάθε τιτίκο που αν δεν τα χώσεις δε σε περνάει με την καμία ακόμη κι αν το αυτοκίνητο είναι μια χαρά; Το πρόστιμο μετά πάνω στα τέλη, γιατί λοιπόν το τρώμε και δεν μας κόβετε από πριν στο ΚΤΕΟ; Το υπογεγραμμένο χαρτί των ΚΤΕΟ με τις τζίφρες και τα άλλα τα επίσημα που πιστοποιεί ότι το όχημά μας είναι σε καλή κατάσταστη και επιτρέπειται να κυκλοφορήσει χωρίς να ρυπάνει ή να αποτελεί κίνδυνο, τί μας το δίνετε; Όταν είναι για φράγκα ξαφνικά έγινε κωλόχαρτο;

Ναι, να χρησιμοποιούμε περισσότερα μμμ αλλά φτιάχτε τα πρώτα τα ρημάδια. Βάλανε το μετρό στο Αιγάλεω και από Πετρούπολη μέχρι Νίκαια και Καμίνια, για να φτάσουν όλες οι γύρω περιοχές εκεί, τρως στη μάπα λεωφορεία της κακιάς ώρας με τρελή καθυστέρηση που συνήθως σε παρατάνε χωρίς να σταματήσουν γιατί είναι πίτα στον κόσμο. Είπανε λέει θα ανοίξει σε λίγα χρόνια και στο Χαϊδάρι και πήγαν οι φωστήρες και το έσκαψαν 200 κυριολεκτικά μέτρα από το σταθμό του Αιγάλεω. Οι Χαϊδαριώτες με λεωφορείο θα έρχονται πάλι. Βάλτε μετρό σε όλες τις περιοχές και ειδικά τις εργατούπολεις και θα σας πω αν θα ξαναχρησιμοποιήσω αυτοκίνητο. Όρεξη είχα να σπαζοκεφαλιάζω για πάρκινγκ, βενζίνες και τέλη. Ή να πληρώνω 7 χρόνια δόσεις, τα κέρατά μου σε ασφάλειες και τα φτηνά αυτοκίνητα να σαπίζουν στις μάντρες μόνο και μόνο γιατί τα χρήματα που πληρώνω τόσα χρόνια σε ΚΤΕΟ, διόδια και υποδομές για το περιβάλλον, πήγαν στις τσέπες αυτών που μου ζητάνε κι άλλα.

Ω, ναι το παραχέσαμε με τα αυτοκίνητα. Έχουμε γαμήσει και το περιβάλλον και τους δρόμους και τα πνευμόνια και τα νεύρα μας. Η λύση δηλαδή είναι να ταλαιπωρούμαστε ακόμη περισσότερο απ΄όσο ως τώρα και μάλιστα αφού έχουμε πληρώσει (και θα πληρώνουμε για πολύ ακόμη) τα κέρατά μας για δρόμους και υποτίθεται υποδομές; Φτιάξτε τα ρημάδια για τα οποία πληρώνεστε, ανοίξτε τους δρόμους, κάνετε ποδηλατόδρομους, βελτιώστε τις συνθήκες και τα μμμ και μετά κάντε πενταπλά τα τέλη. Τούμπες θα κάναμε.

p.s. παρατηρείστε ότι κρατήθηκα και δεν μίλησα για το ταξικό του πράγματος. ΟΜ ΟΜ ΟΜ :P








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...