Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Payback




Οκ, παραδέχομαι πως το “όλα εδώ πληρώνονται” παρόλο που σε δύσκολες στιγμές το έχω καρακατακράξει έχει μια γερή βάση αλήθειας και πολύ χαίρομαι που θα αναθεωρήσω. Ελπίζω να κάνω το ίδιο και για τους εξωγήινους, τα φαντάσματα, τις μουρλοκαμπέρες θεούσες και κάθε τι εξωτικό που έχω κράξει ανά καιρούς αλλά προς το παρόν θα αρκεστώ σε αυτήν την εκπληκτική λαϊκή σοφία που με ξαφνιάζει αυτόν τον καιρό πολύ ευχάριστα.

Εντάξει όχι όλα, αλλά σίγουρα τα περισσότερα και ειδικά τα άσχημα, εδώ πληρώνονται, το σιγούρεψα πρόσφατα. Μισό να εκθέσω επιχειρήματα γιατί μάζεψα πολλά παραδείγματα και πολύ το διασκεδάζω που χωρίς να κουνήσω δάχτυλο πέφτουν οι σφαλιάρες βροχή στους μαλάκες γύρω μου. Και όταν λέμε σφαλιάρες εννοούμε σφαλιάρες. Τι εκδικήσεις και πιάτα που τρώγονται κρύα, τι αξιοπρέπειες και λοιπές ξενερωσιές. Εδώ μιλάμε για άμεση και σίγουρη θεία δίκη. Αρκεί να το σκεφτείς λίγο πλαγίως.

Πουχου: Πριν λίγους μήνες και για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα πραγματικά να σκοτώσω έναν άνθρωπο που έκανε κακό στην οικογένειά μου. Να τον σφάξω, να τον ξελαρυγγιάσω, να τον λιώσω, κάτι, αρκεί να γλίτωνα για πάντα από αυτόν. Μου φαίνεται απίστευτο τώρα που το ξανασκέφτομαι αλλά χωρίς αμφιβολία τότε, ήθελα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Σύντομα η λογική υπερίσχυσε. Βλέπεις, θα με νίκαγε στην πρώτη μπούφλα οπότε αποφάσισα να κάνω ένα ωραιότατο βήμα πίσω, να κλείσω αφτιά και μάτια και να συνεχίσω τη ζωή μου. Το αποτέλεσμα; Ο τύπος έχει πάρει για τα καλά την κατηφόρα και αυτό για αρχή, γιατί μαθαίνω ότι έπονται χοντρά ζόρια απ΄ όλες τις πάντες. Και εξηγούμαι:

Πες ρε παιδί μου ότι έχεις να κάνεις με έναν τσιγκούναρο μίζερο μαλάκα. Ή ένα στραβόξυλο. Έναν αρχιψεύταρο, έναν κομπλεξικό ή έναν κουτσομπόλη. Βρες τέλος πάντων εκείνον που σε έχει κάνει τούρμπο και σου πηδάει τη ζωή. Όλοι έχουμε τέτοιους ανά καιρούς, δε μπορεί. Ωραία ως εδώ; Ωραιότατα. Τώρα στην πρώτη ευκαιρία, γράφτον στ' αρχίδια σου, εξαφανίσου κανονικότατα και συνέχισε τη ζωή σου. Ούτε καντήλια, ούτε κλωτσοπατινάδες, ούτε “σου 'πα, μου 'πες”. Κουβέντα. Άχνα. Ό,τι έγινε δεν ξεγίνεται. Σα να ήταν ταινία και να τέλειωσε.

Αμέσως μετά, ρίξε ένα πλατύ χαμόγελο που γλίτωσες και προχώρα. Βέβαια, όταν έχεις λίγο χρόνο ή όρεξη για καλαμπούρι, βρες στασίδι και ρίξε κάνα κρυφό βλέφαρο κατά 'κει. Δεν θα το πιστεύεις πόσο το πληρώνει καθημερινά.
Είναι δυνατόν βρε ο τσιγκούναρος να αφεθεί φχαριστηθεί ποτέ την σφιχτή ζωή του; Το στραβόξυλο να ευτυχήσει; Ο αρχιψεύταρος να μην μπλέκει διαρκώς σε περιπέτειες, ο κομπλεξικός να μην μισεί/μισιέται, ο κουτσομπόλης να βρει ποτέ αληθινούς φίλους; Είναι δυνατόν ποτέ τα ίδια του τα κουσούρια να μην γίνουν οι τρικλοποδιές που θα βάζει ο ίδιος στον εαυτό του; Απλά βγάζεις όμορφα και ωραία τον εαυτό σου από τη θέση του θύματος και αφήνεις το πραγματικό θύμα, τον ίδιο του τον εαυτό, να τον τσιρτσιρίσει για το υπόλοιπο του βίου του. Κι έζησαν αυτοί σκατά κι εσύ γαμάουα.

υ.γ. Και δεν θέλω μαλακίες. Ο αντίλογος που λέει ότι π.χ. οι τσιγκούνηδες θα ευτυχίσουν γιατί θα κάνουν πολλά λεφτά, δεν είναι αντίλογος αλλά ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της παραπάνω ανάλυσης. Πιο δυστυχισμένος δεν είναι αυτός που αντί να τσιγκουνευτεί ένα παγωτάκι, τσιγκουνεύεται πενήντα παγωτάρες και πληρώνει και δεκαπλή κατάψυξη; Χεχε! :D

Καλό σου κου! :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Κράισις




Αυτό που μου την έχει βαρέσει με την κρίση δεν είναι ούτε οι οικονομικές δυσκολίες, ούτε η αυξανόμενη ανεργία, ούτε η ξεφτίλα που τρώμε παγκοσμίως. Είναι ότι καθημερινά διαπιστώνω πως όλοι γύρω μου γίνονται όλο και πιο μαλάκες και αυτό είναι πλέον ανυπόφορο. Ένα τόσο δα κουσουράκι να έχεις, σε περιόδους κρίσης μεγεθύνεται τόσο που βγάζει μάτι. Έχουμε πήξει στους μιρμιριάρηδες. Είσαι υποχρεωμένη να τρως κιλά καφρίλας και πρηξαρχιδίασης μόνο και μόνο γιατί οι μισοί φοβούνται πλέον άπειρα πράγματα και οι άλλοι μισοί βρίσκουν ευκαιρία να σε πείσουν να φοβηθείς άλλα τόσα.

Πάρε τους απλούς εργαζόμενους που χου. Χρειάζεσαι πλέον διπλάσιες ώρες συνεννόησης γιατί όλοι από τον φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους χέζονται πάνω τους όταν πρόκειται να συνεργαστούν με άλλους ή να πάρουν μια τόση δα αποφασούλα. Για να μετακινηθεί πλέον ένας συνδετήρας από το ένα γραφείο στο άλλο, θες πέντε υπογραφές και τριάντα ώρες συζήτηση. Οι μανατζαρέοι; Σταμάτησαν τις αγριοφωνάρες και μιλάνε λιγότερο. Και γελάνε πιο πολύ. Και αυτό είναι χειρότερο. Ξέρουν ότι η παραμικρή τους λέξη, το παραμικρό νεύμα, έχει φιλτραριστεί κατάλληλα από τα τεφάλ εγκεφαλικά φίλτρα “ανεργία” και “κρίση”, χωρίς πλέον να χρειάζονται άλλη προσπάθεια για να τρέξεις χεσμένη. Και αυτά δεν είναι τίποτα.

Πού δηλαδή να κάτσεις να τις πιάσεις όλες τις κατηγορίες όπως αγρότες, μαθητές, συνταξιούχοι, αστυνομικοί, τηλεοπτικοί αστέρες. Και φαντάσου να πιάσεις έναν-έναν τύπο ξεχωριστά όπως τον κουτσομπόλη, τον εθνικιστή, τον γλείφτη, τον βολεψάκια, τον αριστεροδεξιοκεντρώο, τον κάθε τύπο blogger ή κάθε άλλη πιθανή ομάδα με τα κουσούρια της, τον λόγο της, τα δικά της αιτήματα και παράπονα μέχρι χθες, που όμως σήμερα δεν υποφέρονται απ΄ τις γκαρίδες και την υστερία. Κανένας τους.

Κρίση – ξεκρίση δεν έχω πειστεί ότι είναι τόσο σκατά τα πράγματα. Και σημειωτέον ότι στην οικογένειά μου έχω ήδη τρεις άνεργους μόλις τον τελευταίο χρόνο που και οι τρεις όμως έχουν δουλέψει σε κάθε πιθανή δουλειά και που δεν φοβούνται να το ξανακάνουν στην ανάγκη. Περισσότερο πιστεύω ότι για την κατάντια μας, έχει μεγάλο μερίδιο και η προσωπική παραίτηση από τα πράγματα που έχω ειλικρινά βαρεθεί να διαπιστώνω. Χονδρικά, βλέπε αγρότες – επιδοτήσεις, συνταξιούχοι – πρόωρες συντάξεις, μαθητές –βαρεμάρα & χαμηλές επιδόσεις, άνεργοι – απόρριψη “κατώτερων” επαγγελμάτων κ.ο.κ.

Έ, δεν ήθελε και πολύ. Η κρίση έχει κατσικωθεί πια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας σαν ένας γιγάντιος μεγεθυντικός φακός που δείχνει μεγαλύτερα κυρίως αυτά που εξέχουν. Άμα μας δεις από ψηλά, είμαστε όλοι πλέον γιγάντιες καμπούρες, φαλάκρες, αποστήματα, πούτσες και κώλοι. Αυτά είμαστε.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Ελένη γύρνα ξανά




Μου την έχει δώσει αυτές τις μέρες το διαζύγιο της μενεγάκη και πολύ θα ήθελα να της διασαφηνίσω μερικά πραγματάκια γιατί η δικιά μου ζωή ήρθε πιο τούμπα από τη δική της και πρέπει σύντομα να κάνει κάτι. Βγαίνει και ζητάει από τη μάνα μου και τη γιαγιά μου να σεβαστούν τα προσωπικά της (είμαστε ακόμη στο πρώτο της διαζύγιο μελλοντικέ επισκέπτη) και να μην ασχολούνται με αυτά. Εμένα στ' αρχίδια μου ποτέ δεν έβλεπα πρωινάδικα, κυρίως γιατί οι μαγειρικές, τα ζώδια και οι θείτσες ετών 18 και άνω που μαζεύονται εκεί μέσα μου θυμίζουν τη μάνα μου αλλά έχω τις ενστάσεις μου διότι αυτό που ζητάει, εμένα μου πηδάει τη ζωή. Ναι, θα ασχοληθώ.

Κάθεσαι ελενίτσα και μου τις εκπαιδεύεις χρόνια τώρα, να σε βλέπουν σαν το πρότυπο ελληνίδας κόρης δύο δεκαετιών πριν. Ήθελε επιμονή, αλλά χίλια μπράβο που τα κατάφερες. Όμορφη, ευτυχισμένη, με τύχη, ανεξαρτησία, καλό άντρα και πολλά παιδιά. Είναι να μην σε έχουν εκεί πάνω; Έκανε καθημερινά όσα δεν θα έκανε ποτέ μια νορμάλ κόρη. Πλήρης πληροφόρηση. Την έζησαν σε κάθε στιγμή της ζωής της, ήξεραν πότε έχει γκόμενο, πότε βρήκε άντρα, από που κρατάει η σκούφια του, πότε πηδήχτηκε, πότε έμεινε έγκυος, πόσο παιδεύτηκε στη γέννα, τι είπε η αστρολόγα για τον ωροσκόπο του κάθε παιδιού, με ποιόν φλερτάρει και τέλος πάντων όλα όσα δεν λες ή βαριέσαι να πεις στη μάνα σου.

Με ποιο δικαίωμα κυρά λένη μας τώρα ζητάς σεβασμούς και αηδίες και θες η γιαγιά και η μάνα μου να πάψουν να ασχολούνται με εσένα; Γιατί να μην αναλύσει η αστρολόγα σου πώς θα πάει το διαζύγιο και πώς θα είναι ο επόμενος; Γιατί να μην φωνάξεις μια ψυχολόγα να σε ψυχαναλύσει live; Γιατί δε βάζεις τις μάνες μας να σου τηλεφωνήσουν και να σου πουν πώς να το χειριστείς για να κερδίσουν μια ολοκαίνουργια κουζίνα πίτσος αυτοκαθαριζόμενη; Ε; Ε; Γιατί; Και γιατί στα καλά καθούμενα θα πρέπει η μάνα μου και η γιαγιά μου να ασχοληθούν μαζί μου; Ένας πλούσιος γιάννης, μια βίλα και τρία παιδιά ήταν όσο να πεις φούλ τάιμ απασχόληση για όλες τις ελληνίδες μάνες που οι κόρες τους δεν τους έδιναν ραπόρτο, μας ρωτάς εμάς τώρα γιατί να χάσουμε τέτοιο προνόμιο;

Τα τηλέφωνα από μαμάδες, γιαγιάδες και πεθερές έχουν πληθύνει από προχτές, ρωτήστε και τον οτέ. Ξαφνικά “εκείνος” έγινε “ο γαμπρούλης”, “η τρώγλη” έγινε “το σπιτικό σας”, “η τζίβα” έγινε “τα μαλλάκια σου” και όλα στη ζωή μας τους φαντάζουν λίγο πιο ανθρώπινα. Εμ, αφού ολάκερος γιάννης ζήτησε διαζύγιο και κοτζάμ ελένη είναι ερείπιο και μάλλον ξενοπηδήχτηκε, σου λέει βρε μπας τελικά η κόρη μου είναι κανονικός άνθρωπος; Μπας και δεν πειράζει που δεν ξέρει από λαχανοντολμάδες, ταφτάδες και ερμήδες σε τρίγωνα με αφροδίτες στου διαόλου την κάλτσα; Για κάτσε να την έχω από κοντά μπας και την κάνω ελενίτσα-πριν-καταστραφεί. Και δώστου τηλέφωνα “τί καλό μαγείρεψες σήμερα;”, “τι; δε θα 'ρθετε αύριο στη γιορτή της θείας;;;;”, “αχ είδα ένα ταγιεράκι μούρλια, δεν κρατήθηκα και στο πήρα να το βάλεις στη βάφτιση”, “να σου διαβάσω τι λέει το ζώδιό σου σήμερα;”.

Ελένηηηηηηηηηη γύρνα πίσωωωωωωωω!!!!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...