Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Digea με το ζόρι;




Μέχρι το 2012 λέει, άμα δε δώσεις περίπου μια εβδομηντάρα για ψηφιακό δέκτη δε θα ξαναδείς ποτέ alpha, alter, ant1, μακεδονία, mega, σκάι και star αναλογικά. Γίνονται λέει ψηφιακά τα κανάλια αυτά και σταματούν την αναλογική εκπομπή. Και τι θα κάνεις άμα δεν έχεις ανάλογη συσκευή; Μα στ' αρχίδια τους.

Και στα δικά μου. Αλλά θα μου πεις, για κάτσε ρε παιδάκι μου, τόσο καιρό όοοολα τα κανάλια δεν μας τα έχουν κάνει τσουρέκια με τις καμπάνιες υπέρ του καταναλωτή, τις εκστρατείες για τα φθηνά προϊόντα, την κλάψα για την οικονομική κατάντια του Έλληνα, τις εκπομπές για τους άμοιρους συνταξιούχους που δεν έχουν να φάνε, τους εκατομμυριούχους δημοσιογράφους που χύνουν μαύρο δάκρυ για τα δεινά μας; Ακριβώς έτσι. Όπως μεταχειρίζονται τις Τζούλιες μας μεταχειρίζονται όλους, γιατί απορείτε; Και μη μου αρχίσετε τις μαλακίες για ποιοτικά κανάλια με ευαισθησία στον τηλεθεατή. Είτε παραμυθιάζουν όλη μέρα με οικολογικές καμπάνιες είτε με μπεζαντάκου το ίδιο χεσμένους μας έχουν. Αρκεί να πέφτουν τα φράγκα.

Είναι λέει αναγκαστικό λόγω ανωτέρας δύναμης. Μιλάνε φυσικά για το περίφημο σύμφωνο της Γενεύης από το 2006 που πρέπει να εφαρμοστεί ως το 2012 και όλα αυτά τα χρόνια μούγκα. Πήγαινες εσύ εδώ και 4 ολόκληρα χρόνια, έπαιρνες τηλεορασίτσα και κανείς ποτέ δε σου 'πε ότι ωσονούπω θα τη βάλεις στον κώλο σου γιατί δεν υποστηρίζει mpeg4.

Και πες στο διάολο η Αττική, η επαρχία όμως; Να πιάνεις όλο κι όλο ένα σταρ κι ένα μέγκα και τώρα να σου λένε ή τα χώνεις ή δε βλέπεις τίποτα; Δούλευα πριν χρόνια σε ένα κανάλι δορυφορικής τηλεόρασης και έχω ιδία πείρα από όσα τραβάνε οι άνθρωποι. Μπορεί να μας φαίνεται κουφό στις μεγάλες πόλεις αλλά η επαρχία πολλές φορές πληρώνει για δορυφορικούς δέκτες μόνο και μόνο για να πιάνει τα επίγεια ελληνικά κανάλια. Είναι μεγάλη κωλοφαρδία σε ένα μακρινό νησί ας πούμε, να βλέπεις με απλή κεραία μερικά κωλοκάναλα κι αυτά όταν δεν φυσάει.

Αλλά βέβαια, ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι θα μου πεις, ό,τι γουστάρουν θα κάνουν. Από εμένα καμία αντίρρηση, πείτε το όμως στον Αυτιά γιατί θα πρέπει σύντομα να ειδοποιήσει τα τόσο πολύ αγαπημένα του γεροντάκια και πολύ θα ήθελα να δω πώς θα τους το πει και πόσο θα κλάψει για να τους συγκινήσει. Και στον τόσο αγαπητό Παπαδάκη που ουρλιάζει κάθε πρωί για τα κερατιάτικα που δίνει ο λαός. Και στους οικολόγους στον Σκάι που σχεδόν σε κράζουν άμα δεν κάνεις ανακύκλωση και οικονομία στην ενέργεια και στις λάμπες αλλά όχι στους αποκωδικοποιητές προφανώς. Και γενικά σε όλα αυτά τα Δικά Μας Παιδιά που ούτε κιχ δεν έχουν βγάλει για το θεματάκι. Απλά ένα πρωί θα χαθούν όλοι τους από την οθόνη μερικών πολύ φτωχών. Μόνο που δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι συμφέρει κανέναν τους οι πολύ φτωχοί να σταματήσουν να βλέπουν τα συγκεκριμένα κανάλια. Εγώ λέω να το ξανασκεφτούν πολύ σοβαρά.

υ.γ. Το λουκουμάκι τελευταίο: εάν έχουμε λέει πάνω από μία τηλεοράσεις στο σπιτάκι μας που δεν υποστηρίζουν mpeg4 θα πληρώσουμε και τον ανάλογο αριθμό αποκωδικοποιητών. Κονιακάκι;









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Προσεχώς βιβλίο για το Βέλος από τον Κωστή Γκορτζή!






Μια εκπληκτική ιστορία που την διάβασα κάποτε σε ποστ του Κωστή μας και τώρα περιμένω πως και πως να τη διαβάσω από το βιβλίο του!

Η πρώτη παρουσίαση θα γίνει στη Θεσσαλονίκη:
Κινηματογράφος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Μεγάλη Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010, 19:30
Συντονιστής: Ο Δημοσιογράφος κ.Παύλος Νεράντζης

Για το βιβλίο θα σχολιάσουν:
- Ο ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Ζήσης Παπαδημητρίου
- Ο Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Κωνσταντίνος Χατζηκωνσταντίνου
- Ο Καθηγητής Πνευμονολόγος κ.Δημήτρης Ρίγγος, τ.Νομάρχης Γρεβενών
Κατά την έναρξη της παρουσίασης θα προβληθεί σχετικό τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ του κ.Παύλου Νεράντζη.

Κωστή μου, καλοτάξιδο!

Έεεεεεεεεεεεεεπ σχόλια, αγκαλιές και συγχαρητήρια εκεί. :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

1 τσόντα και 2 καράτε




Έχουμε και λέμε:

Επιστολή Bild

Εμ έτσι είναι. Μια χαρά τα λένε τα συμπεθέρια. Άμα με το ζόρι πας και μπαστακωθείς σώγαμπρος σε μια οικογένεια, πάρεις του κόσμου την προίκα, πηδάς την κόρη τους για χρόνια και ξέρουν όλοι ακόμα και τι σώβρακο φοράς δε μπορείς να μου 'ρχεσαι ξαφνικά και να μου κλαίγεσαι που σου 'βγαλαν τα άπλυτά σου στην φόρα. Ποια φόρα δηλαδή; Πώς γίνεται μέχρι χθες που τρωγόπινες ήσασταν μια χαρά δεμένη οικογένεια και σήμερα εσύ να μου ξανάγινες Έλληνας και αυτοί κακοί-δολοφόνοι-ναζί Γερμαναράδες που σε προσέβαλαν; Την περηφάνεια σου λαμόγιο διεκδίκησέ την όταν τις κάνεις τις λαμογιές και όχι όταν σε πάρουν χαμπάρι.

Μέτρα
Αφού λέει τα μέτρα δεν είναι για να μαζέψουμε λεφτά αλλά για να δείξουμε ότι μπορούμε να σφίξουμε κώλους και αφού το μόνο που θέλουμε να πετύχουμε με τη σφιχτοκωλίαση είναι να δείξουμε καλό χαρακτήρα και να πετύχουμε χαμηλότερα επιτόκια στα επόμενα χοντροδάνεια που θα πάρουμε, εγώ γιατί δηλαδή να φτωχύνω κι άλλο ρε μπαγάσηδες; Πάρτε μέτρα γερά, που θα διασφαλίσουν ότι όοοοολα αυτά τα λαμόγια που κλέβουν καθημερινά δε θα ξαναφάνε δεκάρα και μαζέψτε ένα κάρο λεφτά για βιτρίνα άμα τα ΄χετε ανάγκη. Τα δικά μου λεφτά γιατί να τα ξαναφάτε δηλαδή;


Τσόντα Τζούλιας
Μπράβο και επικροτώ και να τελειώνουμε κάποια στιγμή στο ελλαδιστάν με το θέατρο. Να απενοχοποιηθεί πια το επάγγελμα για να μην πιτώνουν οι πίστες, τα ραδιόφωνα, τα θέατρα και οι τηλεοράσεις με Σκέτες Μουνάρες. Πες της της κοπελίτσας απ΄την αρχή ρε φίλε ότι χριστιανή μου ούτε φωνάρα έχεις, ούτε μυαλουδάρα, ούτε υποκριτικά ταλέντα. Αλλά δεν πειράζει γιατί από μουνί είσαι μουνάρα. Γίνε τέλος πάντων πουτάνα να τα κονομήσεις χοντρά και να μην παραμυθιάζεσαι με ό,τι καραταλαίπωρο επάγγελμα βιτρίνα βρεθεί στο δρόμο σου – λέγε με σόου μπιζ. Άσε που θα ξεκαθαρίσουν τα πρότυπα για πρώτη φορά. Θα λέει το κοριτσάκι θέλω να γίνω ηθοποιός-τραγουδίστρια και δεν θα εννοεί Σκέτη Μουνάρα που κυρίως τον παίρνει. Άξια.-








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Οι πονόψυχοι




Παπαδάκης, Ευαγγελάτος, Τατιάνα, Ζαχαρέα, Τράγκας ωρύονται και συμπάσχουν αυτή τη στιγμή με τα δεινά των πολιτών για τα νέα μέτρα. Πόσο θα πεινάσουμε, πόσο πολύ θα στριμωχτούμε, πόσο δύσκολα θα περάσουμε. Θα είναι λέει οι πιο δύσκολες μέρες μετά τον πόλεμο.
Εν τω μεταξύ (όχι, θα λαϊκίσω) μόνο τα ρούχα τους κοστίζουν όσο το ετήσιο εισόδημα μιας κολοπληρωμένης οικογένειας. Ας τους πει επιτέλους κάποιος να μην σφαδάζουν τόσο πολύ, να ρίξουν λίγο τους τόνους, τουλάχιστον να σεβαστούν αυτούς που τους ρημαδοβλέπουν. Θα ξεράσω.

υ.γ. Το τηλεπαράθυρο της Ζαχαρέα γράφει “Διευθύντρια star.gr”. Διευθύντρια ενός site δηλαδή;;;;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010

Milliarium Aureum




Η ντουλάπα στο μπαλκόνι είναι ΤΟ ορόσημο. Όταν χρειαστείς ντουλάπα για να αποθηκεύεις τις σκούπες, τους κουβάδες και τα ξεσκονόπανα τότε έχεις περάσει την πρώτη πίστα με επιτυχία. Το σκορ δεν έχει σημασία. Ούτε οι ζωές που σου απομένουν. Όλα τώρα έχουν δρομολογηθεί., έχουν γλυκάνει. Ποτέ βέβαια δεν σταματάς να συνεχίζεις να χρειάζεσαι τις κλασικές μαλακίες που πάντα θα χρειάζεσαι, αλλά ρε παιδί μου αυτή η ντουλάπα στο μπαλκόνι είναι εκεί να σου θυμίζει ότι έλα, την περάσαμε την πρώτη πίστα, τώρα μέχρι και ράφι για τα συμπράγκαλα έχεις.

Έτσι όπως τα ζω, κάθε ηλικία έχει τα δικά της βαρβάτα ορόσημα. Η πλαστική ντουλάπα είναι κάτι τόσο γερό σαν το σουτιέν νούμερο μηδέν, τη θήκη με τις σκιές, το πρώτο ζευγάρι τακούνια. Τόσο γκάβλα. Ως τώρα νόμιζα βέβαια, ότι ορόσημα σαν την ντουλάπα, εξεπίτηδες όσο περνούν τα χρόνια ψιλοξενερώνουν γιατί κάτι τέλος πάντων πρέπει να σου να θυμίζει την ηλικία σου, να σοβαρέψεις, τα γηρατειά που έρχονται. Ορόσημα που δεν τα περιμένεις πως και πως, όπως μια αντιρυτιδική, ένα μπότοξ, μια περούκα, ένα πακέτο σλιπάντ. Αρχίζω να αναθεωρώ. Το κάθε ορόσημο, πρέπει να το λαχταρήσεις, να το αγαπήσεις για να σιγουρευτείς ότι τα πήγες καλά στην προηγούμενη πίστα.

Οι πλαστικές ντουλάπες είναι χοντρομαλακία μόνο άμα είσαι δεκαπέντε και σχεδόν είσαι πεπεισμένη ότι οι σκούπες τα βράδια εξαφανίζονται πετώντας ευτυχισμένες στον μακρινό σκουποπλανήτη. Σχεδόν ξέρεις ότι οι κουβάδες και τα ξεσκονόπανα κοιμούνται ύπνο βαθύ χωμένα στις φωλιές τους και τα απορρυπαντικά το πρωί θα έχουν γεννήσει ένα κάρο μπουκαλάκια για κάθε είδους λεκέ. Μεγαλώνοντας όμως τα παραμύθια ξεθολώνουν. Εκεί κάπου ανάμεσα στο ορόσημο “σύζυγος” και στο ορόσημο “κουζίνα πιρολιζέ”, οι σκούπες κόβουν τα ταξίδια, οι κουβάδες και τα ξεσκονόπανα δε χτίζουν πια φωλιές και τα απορρυπαντικά παύουν να πηδιούνται, γίνονται 3 σε 1, συμπυκνώνονται, αποσυντίθενται ευκολότερα, λιώνουν χωρίς έρωτα. Τότε είναι που οι πλαστικές ντουλάπες είναι το αμέσως επόμενο μεγάλο ορόσημο. Για να τα χώνεις όλα μέσα και να ονειρεύεσαι πάλι σκουποπλανήτες.
Όχι, το επόμενο μεγάλο μου ορόσημο δεν θα είναι βαφή για τις άσπρες τρίχες. Την ξερίζωσα. :D









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...