Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Στηρίξτε τις ελληνικές επιχειρήσεις... NOT




Φαίνεται ότι προσπαθώντας να βγάλουμε τον κώλο μας απ΄το αναμένο μαγκάλι, ψάχνουμε να παραδειγματιστούμε από ομάδες που τα κατάφεραν μέσω της αλληλουποστήριξης των μελών τους. Όντως δουλεύει αυτό και θα ήταν μια πολύ καλή πρακτική, εάν μια ελληνική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στην Ελαφόνησο για παράδειγμα, δεν χρέωνε 80 ευρώ το πιο σαράβαλο και βρώμικο δωμάτιο που έχει (με τα βαμμένα με την ίδια μπλε λαδομπογιά έπιπλα και ξύλινο πάτωμα) επειδή λέει, είναι φουλ σεζόν και άρα δικαιολογείται να σε κατακλέψει. Ή εάν η μοναδική επιχείρηση ενοικίασης δίκυκλων στο ίδιο μέρος δεν νοίκιαζε μηχανάκια χωρίς φρένα (που σημειώστε πως περιέργως το νησί δεν διαθέτει ταξί ή λεωφορεία, άρα το μόνο που σου μένει είναι άγριο περπάτημα ή τα χώνεις χοντρά). Ή εάν οι και-καλά-φτωχοταβερνούλες στην παραλία δεν χρέωναν 90 ευρώ την αστακομακαρονάδα παρόλο που στην Ελαφόνησο οι αστακοί σε τσιμπάνε πιο συχνά κι από τα κουνούπια. Και αυτό, ήταν μόνο ένα τόσο δα κομματάκι μνήμης από τις αναγκαστικά λίγες ημέρες διακοπών μου στην Ελαφόνησο πρόπερσι.

Μου λένε ότι μόνο εάν στηρίξω τις ελληνικές επιχειρήσεις θα πάρει ανάσα η Ελλαδίτσα. Εάν λέει, βοηθήσω τους Έλληνες επιχειρηματίες θα γυρίσει το χρήμα στην αγορά, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και για κάποιους ακόμη λόγους που μπλόκαρα συνειδητά στο κεφάλι μου, θα γίνει ο τόπος μας και πάλι όπως ήταν. “Όπως ήταν”: και εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη μου ένσταση. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ. Όλα ήταν πολύ σκατά πριν για να θέλω να επιστρέψουν, μόνο και μόνο γιατί μου το επιβάλλει η αυτιστική θαλπωρή της συνήθειας του Μαλάκα Έλληνα. Μην αλλάξεις χώρα, μην αλλάξεις σύντροφο, μην αλλάξεις κόμμα, μην αλλάξεις θρησκεία, “μην αλλάξεις” είναι το μόνο κρυμμένο σύνθημα πίσω από κάθε πράξη των γύρω μου.

Βλέπω πλέον πως ελάχιστες είναι οι σωστές ελληνικές επιχειρήσεις και αυτές πιστέψτε με δεν έχουν καμία ανάγκη στήριξης από κανέναν. Για τις υπόλοιπες, σόρι αλλά μου μοιάζουμε σαν θείτσες που καλούμαστε να παινέψουμε το σόι μας και να κάνουμε τα στραβά μάτια στα άπειρα κουσούρια. Και άντε να το κάνω, μαζί σας. Πόσο όμως είναι αληθινή βοήθεια αυτό; Πως θα γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή εάν ξαναχώσω εγώ στον κάθε αγύρτη ένα κάρο από τα λιγοστά ευρώ μου για μια βραδιά στο ερείπιό του και δεν δώσω τα μισά για ένα υπεργαμάτο δωμάτιο σε πολύ πιο γαμάτα μέρη με συγκοινωνίες, καλό φαγητό, ευγένεια και αληθινά πολιτισμένους ανθρώπους; Πως ακριβώς δηλαδή θα βελτιωθούμε εάν πληρώνουμε ένα κάρο τσάμπα λεφτά για τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ προϊόντα που βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή στην μισή τιμή στο εξωτερικό;

Επίσης, γιατί είναι κλέφτης και αλήτης μόνο ο πολιτικός που πήρε μίζες; Γιατί δηλαδή δεν αντιμετωπίζεται ακριβώς το ίδιο κι εκείνος που αισχροκερδούσε χρόνια ολόκληρα και για ποιόν λόγο ακριβώς καλούμαι εγώ τώρα να τον στηρίξω μόνο και μόνο επειδή απειλείται να κατεβάσει ρολά; Τι είναι δηλαδή τα ρολά; Το αιώνιο σύμβολο του Τίμιου Βιοπαλαιστή Που Χτυπήθηκε Αλύπητα Από Την Παγκόσμια Κρίση; θα μπορούσα να γράφω για μέρες πόσο άδικη είναι η στήριξη της πλειοψηφίας των ελληνικών επιχειρήσεων. Ποιότητα, συνθήκες εργασίας, τιμές, εξυπηρέτηση ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοκράξω αλλά ο γιατρός μου δεν με αφήνει να συγχίζομαι. Έλεγα λοιπόν, πως αν είναι να την πουλεύουν σιγά σιγά τα λαμόγια, αντί για τις ελληνικές επιχειρήσεις δεν ξεκινάμε σιγά σιγά να στηρίζουμε και λίγο την παγκόσμια κρίση (sic);








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

Safety paradox




Έχει μείνει ελάχιστο χρονικό διάστημα πια μέχρι να βάλω πάλι τη ζωή μου σε μια σειρά για να στρώσει το κεφάλι μου και να βγάζουν νόημα όσα θέλω να γράψω. Απ΄την άλλη, είναι τόσο γαμημένα παρόν το χάος κάθε μέρα, που μετά βίας αντιστέκομαι σε μια γερή κούπα εσπρέσσο κατά τις 2 τη νύχτα και ολονύχτιο γράψιμο δίχως αύριο. Και πάλι όμως, δε με φτάνει για να ξεκαθαρίσω πρώτα σε μένα τί φταίει για αυτό το βαρέλι που λέγεται Ελλάδα - τίγκα στα σκατά που λέγονται Έλληνες. Ή μάλλον το έχω ψιλοξεκαθαρίσει αλλά ψάχνω εκείνες τις λέξεις που θα σοκάρουν περισσότερο μπας και το φχαριστηθώ.

[Ένα μικρό ενσταντενέ από το Ίκα της Νϊκαιας σήμερα το πρωί: Πέντε πέντε ασθενείς καλούνται στα μικρά δωματιάκια – ιατρεία όπου μία νοσοκόμα καταγράφει τα παραπεμπτικά και μία άλλη διαδοχικά παίρνει αίμα από όλους. Με βρώμικα νύχια, χωρίς γάντια, χωρίς στο ενδιάμεσο έστω να πλυθεί ή να ρίξει λίγο οινόπνευμα στα χέρια της. Σε σχετική διαμαρτυρία μου για αυτό (αλλά και για ένα κάρο πράγματα που με ταλαιπώρησαν χωρίς να κάνω τελικά όλες τις εξετάσεις) οι απαντήσεις από τις νοσοκόμες ήταν πολλές: “είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ”, “ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”, “εγώ κινδυνεύω από έιτζ και ηπατήτιδες, όχι εσείς”, “τι αντισηψίες μου λες, αυτά θα τα δεις μόνο στα ιδιωτικά εργαστήρια”, “ποιό οινόπνευμα και γάντια, δε βλέπεις; Το δημόσιο δίνει μόνο φωτιστικό οινόπνευμα για τις αιμοληψίες”, “βρώμικα νύχια; Δεν ανεχόμαστε τέτοιες προσβολές”, “γάντια; Και πώς θα ψηλαφίσω την φλέβα με τα γάντια;”.
Και τί δεν άκουσα. Για κάθε φράση τους θα μπορούσα να γράφω δέκα post απαντήσεις. Και υπ΄όψιν, μία από τις νοσοκόμες που θίχτηκε ήταν εκείνη που χθες (εννοείται ότι τραβιέμαι πάνω από μία ημέρα για δύο κωλοεξετάσεις) έφαγε παρατήρηση γιατί κάπνιζε φάτσα φόρα. Και σε αυτό είχε απάντηση: “στον τρίτο όροφο είναι το εργαστήριο και γι' αυτό καπνίζουμε, τί δουλειά είχατε να έρθετε εκεί;”. Μάλιστα.]

Θα μπορούσα να εξιστορώ μέρες τα κουφά που μου τυχαίνουν όλο αυτό το διάστημα μπλογκοαποχής αλλά θα έρθει η στιγμή όλων τους και μάλιστα πακέτο με τις καταγγελίες/ διαμαρτυρίες που σκοπεύω να χώσω σε ένα κάρο υπηρεσίες που συναλλάσσομαι. Αυτός είναι ο τρόπος που τουλάχιστον εγώ έχω επιλέξει για να συνεισφέρω ενάντια στο μικρό κομματάκι σκατοσύνης που μου αναλογεί.

Αυτό όμως που θέλω να σημειώσω μην το ξεχάσω, είναι μια παράξενη διαπίστωση από όλα αυτά. Τελικά σκέφτομαι πως δεν πρέπει να φταίει τόσο πολύ ο φόβος για την ανεργία, η ανασφάλεια και όλα όσα επικαλείται συνήθως η αφρόκρεμα της σκατοσύνης, κυρίως όταν απολογείται για τις λαμογιές της. Για να το κάνω πιο λιανά, πες ρε παιδάκι μου ότι αύριο ένας από μηχανής θεός, μας μάζευε κι εμάς και μας έλυνε για πάντα το οικονομικό πρόβλημα δίνοντας στον καθένα μας μια αξιοπρεπή και σχετικά καλοπληρωμένη δουλίτσα χωρίς φόβο απόλυσης. Μιλάω για όλη την Ελλάδα δηλαδή. Θα έλυνε κάτι αυτό; Μπορεί η εργασιακή και οικονομική ασφάλεια από μόνη της να αλλάξει ποτέ τα μυαλά της κάθε μουρλοπαντιέρας, που θεωρεί ας πούμε, πως αν με διώξει σήμερα και με ξαναφέρει την επόμενη μέρα στην υπηρεσία της, θα εργαστεί λιγότερο και θα κάνει σωστότερα την δουλειά της; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να εξαφανιστεί ως δια μαγείας η βλακεία και η λαμογιά απ΄τα πετσιά μας ή π.χ. να αρνηθεί κάποιος μίζα, ρουσφέτι, φακελάκι, πιασοκώλιασμα;

Καταλήγω πως δεν είναι καθόλου η ανάγκη που μας κάνει παράλογους, μίζερους, βολεψάκηδες και εν τέλει κλέφτες και αναξιοπρεπείς. Αν ήταν έτσι, η θαλπωρή της μονιμότητας και η έλλειψη φόβου για την ανεργία θα μας έκανε όλους σωστότατους επαγγελματίες και κυρίως, πιο ανθρώπινους. Κυρίως αυτό.

Φυσικά, μέχρι να το διαπιστώσουμε θα τρώμε στην μάπα κάθε λογής επιχειρήματα του κώλου:
“Είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ!”
Και σε ανεχόμαστε ακόμα;

“Ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”
Μήπως να αλλάξεις δουλειά να δεις τη γλύκα;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Ρε αριστεροκεντροδεξιοφασιστοχάπατα...




...τί στο διάολο μας νοιάζει πού ανήκε ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ που πέταξε τη μολότοφ στην marfin και στκότωσε 3 ανθρώπους;

Πόσο λιγότερο ή περισσότερο δολοφόνος είναι ένας αριστερός, φασίστας ή αναρχικός στο δολοφονόμετρό σας και πόσο μαλάκες είσαστε που παίρνετε αφορμή τόσο μα τόσο φρικιαστικά γεγονότα για να τα χώσετε στον εκάστοτε Εχθρό και να αποκαλύψετε προβοκάτσιες και παντός είδους συνωμοσίες;

Γιατί κάθε μα κάθε γαμημένη φορά επιμένετε να κοιτάξουμε το δάσος και όχι το δάχτυλο; Γιατί να κοιτάμε σα ροφοί το αχανές δάσος και να παίρνουμε το βλέμμα μας από το δάχτυλο που δείχνει ολοκάθαρα τον ΕΝΑΝ και ΑΡΡΩΣΤΟ δολοφόνο;

Πώς θα γίνει σε αυτή την χώρα γελοίων να αρχίσετε να μπουζουριάζετε τον Γιάννη, τον Νίκο, τη Μαρία ΣΚΕΤΟΥΣ, ό,τι γαμοιδεολογία κι αν έχουν, και όχι απλά να βρίσκετε αφορμή για να ξεκατινιάζεστε με τους φίλαθλους του κκε, του λάος, των ματ, των αναρχικών, αφήνοντας κούγιες να ξεσκίζουν κουφάρια δολοφονημένων παιδιών που “υιοθέτησαν” κάθε λογής κομματοπατέρες;








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...