Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Αποχή




Αν τρως άνοστο φαγητό δεν διαμαρτύρεσαι πεθαίνοντας από την πείνα και αφήνοντας τους άλλους να συνεχίσουν να το τρώνε. Αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον σεφ, βουτάς το αλάτι και χώνεσαι στα μαγειρεία μπας και ρίξεις μια πρέζα στα κρυφά. Κι ας ζεματιστείς.

Αν θες να διαμαρτυρηθείς για τα πολιτικά πράγματα μην πηγαίνοντας να ψηφίσεις ενώ ας πούμε, πληρώνεις εφορία, υπακούς τα μνημόνια και βλέπεις απ΄τον καναπέ σου τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο, τότε δεν διαμαρτυρήθηκες. Απλά έκατσες λίγο παραπάνω στον καναπέ σου.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

1 ώρα και 20 λεπτά




Τόσο λέει ο κύριος Σφακιανάκης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, πρέπει να αφήνουμε τους έφηβους και τα παιδιά στο ίντερνετ. Το είπε και ο Γκέιτς, λέει. Πέραν αυτού του ορίου πρόκειται για εξάρτηση. Καρατσεκαρισμένο. 84 παιδιά λέει, είναι στο “Αγία Σοφία” για να απεξαρτηθούν από το ίντερνετ(???)!!!

Για όνομα, πόσο πιο ούγκα μπούγκα; Μήπως να πάνε οι γονείς να χωθούν πουθενά προτού μπουζουριάσουν τα πιτσιρίκια τους; Μήπως να φτιάξουμε ένα κέντρο απεξάρτησης από την οξεία μαλακοπιτουρίαση; Κάτσε ρε φίλε, μου 'χεις ένα μαραφέτι στο σπίτι σου και κάθεσαι και χρονομετράς πόση ώρα κόλλησε το πιτσιρίκι σε αυτό, προτού καν δεις τι διάολο κάνει εκεί μέσα;
Είναι σα να περιμένεις το παιδί σου έξω από ένα κωλόμπαρο και μόλις συμπληρωθεί 1 ώρα και 20 λεπτά, να χώνεσαι μέσα να το βουτάς και να το πηγαίνεις χαρούμενος σπίτι. Ή άμα περάσουν δύο ώρες να το στέλνεις για αποκωλομπαρεξάρτηση. Όχι, λάθος. Ούτε καν πατάς το πόδι σου μέσα στο κωλόμπαρο. Απ΄έξω φωνάζεις, από την πόρτα. Μέσα δεν έχεις μπει ποτέ.

Πειράζει δηλαδή αν το πιτσιρίκι ψάξει κάτι για το μάθημά του; Εκεί θα χρονομετρήσεις; Αν θέλει να διαβάσει ένα κόμικ ηλεκτρονικά και όχι στο χαρτί, αυτό μετράει στη 1 ώρα ή όχι; Αν αντί να πάρει τηλέφωνο, μιλήσει στο chat με τους φίλους του; Αν παίξουν ομαδικά παιχνίδια, αν θελήσει να ζωγραφίσει; Αν ακούσει μουσική ή θέλει να ακούει όοολη μέρα ραδιόφωνο στο ίντερνετ, τι; Θα του το κλείσεις στη μία ώρα; Αν θελήσει να διαβάσει το blog του κοριτσιού του; Αν μπει να δει τις φωτογραφίες της εκδρομής, αν μπει να κλείσει ένα εισιτήριο για σινεμά; Αν θελήσει να ψάξει τα sites για νέα παιχνίδια, νέες τεχνολογίες, υπολογιστές και γκάτζετ; Πόσο κάτι άλλο από την πραγματική ζωή είναι νομίζεις το ίντερνετ; Γιατί δεν χρονομετράς και την ώρα που διαβάζει ένα βιβλίο ή που ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού;

Υπάρχουν λέει πιτσιρίκια που παίζουν παιχνίδια 16 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και πλέον το πρόβλημα της εξάρτησής τους είναι σοβαρό. Καλά, για αστροφυσική πρόκειται ότι για να φτάσει να παίζει ένα πιτσιρίκι τόσες ώρες πάει να πει ότι οι γονείς είναι ανύπαρκτοι; Το παιχνίδι τους πείραξε; Καλά να λένε που υπάρχει κι αυτό και δεν τους άρχισε τίποτα ναρκωτικά - πράγμα που παρεμπιπτόντως συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια πριν υπάρξει το ίντερνετ.

Το ίντερνετ δεν είναι κάτι έξω από την υπόλοιπη ζωή πια. Εννοώ πως όσος γονιός χρειάζεται δίπλα στο παιδί “όξω”, άλλος τόσος χρειάζεται και “μέσα”. Αν αυτό το “μέσα”, σου είναι άγνωστο τότε το παιδί διατρέχει τους ίδιους κινδύνους με “έξω” και το πρόβλημα είναι δικό σου και όχι του παιδιού. Χρονικές απαγορεύσεις, στερεότυπα και ούγκα μπούγκα φανφάρες, είναι ο εύκολος δρόμος για όλους όσους θα άφηναν άνετα το πιτσιρίκι τους ένα δεκάωρο στην πλατεία για να αράξουν λίγες ώρες παραπάνω να χαζέψουν μπιγκ μπράδερ, ειδήσεις, μάστερ σεφ και τα υπόλοιπα τέλος πάντων που έχουν ντιπ χαζέψει όσους συνήθως απαγορεύουν το “ίντερνετ” και τους “υπολογιστές” έτσι γενικά.







Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...