Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Too many jokes :)




Δηλαδή τώρα τί να πω για την νέα χρονιά; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με τις ευχές για τη καινούργια μας ζωή, δε ξέρω. Να ευχηθώ για το νέο σπίτι, για τις νέες δουλειές, για τη νέα χώρα, τους νέους ανθρώπους; Και μάλιστα όταν όλα τα παραπάνω δεν τα 'χω ξαναματαδεί ποτέ; Με ρωτάνε πού θα δουλεύω και απαντώ με έναν Γερμανό, έναν Γάλλο, έναν Άγγλο και έναν Έλληνα και αυτοί νομίζουν ότι λέω ανέκδοτο.

Με ρωτάνε για τα έθιμα της Κύπρου ή για το τάδε μέρος και τους κοιτάω σα χάνος γιατί τη νέα μου γειτονιά μόνο στο χάρτη την έχω δει. Μου παραγγέλνουν τζιβανίες και σκέφτομαι σε τί προχώ μέρος θα πάω. Έρχονται και μου λένε ότι πήγαν στο καινούργιο σπίτι και έχει αυτό κι εκείνο και τ' άλλο και πιάνω τον εαυτό μου να τους ρωτάω λεπτομέρειες μπας και μάθω πώς θα είναι ο χώρος που θα ζω από μεθαύριο και αν θα χωράνε οι κουρτίνες. Πόσο πιο σουρεάλα;

Καλή χρονιά μου λένε. Δε λέτε τίποτα. Αφού χωράει το καλή δίπλα στο χρονιά μου, έστω και σαν ευχή, εγώ είμαι ευτυχισμένη. Χώρια που θα έχει Δουλειά και Αυλή και Θάλασσα και λίγο χώρο για Oνειράκια!

Καλή Χρονιά σε όλους! :D




Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Ένα βήμα ακόμη



Δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τί μου συμβαίνει. Οι μέρες κυλούν γρήγορα όπως συμβαίνει συνήθως στις μεταβατικές εποχές μου. Όταν γίνονται αυτές οι πολύ μεγάλες αλλαγές - ορόσημα που θα έχω ελπίζω χρόνο να τις σκεφτώ μετά, μπας και χωνέψω τί πήγα και έκανα και πόσο θα κότευα αν τις σκεφτόμουν ένα τσικ παραπάνω. Ο μπαμπάς λείπει έναν ολόκληρο μήνα και ήδη μας έμοιασε σαν χρόνος. Εκείνου, του φάνηκε σαν δύο.

Η μέγιστη θεραπεία για τον πανικό είναι λέει, να τον κάνεις κομματάκια τόσο μικρά, που να μη τα βλέπεις σχεδόν και να τα πάρεις μετά ένα-ένα και να τα κοροϊδέψεις. Μέχρι να μη σε ενοχλούν. Κουράστηκα να βγάζω τη γλώσσα στις φρίκες και να γελάω με τους μπαμπούλες μου κι ας τους έχω πετσοκόψει όσο δεν παίρνει.

Δεν ξέρω τί να πρωτοευχηθώ. Μέχρι πριν λίγο καιρό ήθελα ταυτόχρονα να πάγωνε ο χρόνος για πάντα όσο ήμασταν όλοι μαζί, καλά, κι ας έπαιζαν θύελλες ακριβώς έξω από την πόρτα. Αλλά ήθελα και να πάω τον χρόνο μπροστά, ίσα μέχρι τη στιγμή που θα καταφέρναμε τα βασικά. Ένα σπίτι, λίγη ρουτίνα, κανέναν να απειλεί την γαλήνη μας και λίγες ώρες κάθε μέρα ξέγνοιαστες για παιχνίδια. Τώρα ξέρω ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Όχι εδώ. Αυτό που κυρίως θέλω τώρα είναι να είμαστε όλοι μαζί πάλι, καλά. Σκέτο. Το ξέρω ότι θα αργήσει αυτή η στιγμή αλλά θα την περιμένω.

Το νέο μας σπίτι έχει λέει, εργαλεία για τον πανικό. Έχει αυλή και λεμονιές και μανταρινιές και βεράντα. Έχει γειτονιά απ΄τις παλιές και θάλασσα και πολύ ήλιο. Ανάσα.
Μέχρι τότε, γεμίζω κούτες, κομματιάζω ότι με τρομάζει και ψάχνω κουράγιο να πω αντίο σε ανθρώπους, γειτονιές, διαδρομές και εικόνες.

Προς το παρόν, αυτά.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Η Αφήγηση

Η Αφήγηση



Ψάχνουν λέει, όλοι την Αφήγηση. Καινούργιος όρος αυτός, από εκείνους τους επιστημονικούς που κάθεσαι λέει και διαβάζεις, αναλύεις, βάζεις και λίγο έρευνα, λίγο κριτική σκέψη, ψιλοβιώνεις κιόλας -όσο πατάει η γάτα φυσικά - και βγάζεις το πόρισμα. Αμέσως μετά, το πετραδάκι σου προστίθεται σε όλα εκείνα τα άλλα πετραδάκια και όλα αυτά μαζί κάνουν την Αφήγηση. Αλλά λέει, αυτή τη φορά δεν έχουμε Αφήγηση. Δεν μπορούν να την εντοπίσουν πουθενά. Οι διανοούμενοι είναι αλλού ντ' αλλού, οι δημοσιογράφοι όπως τους ξέραμε, όλοι εμείς προφανώς δε μπορούμε να κάτσουμε με τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά σε καρέκλα γιατί καίγεται ο κώλος μας και οι υπόλοιποι έφυγαν και μας παράτησαν. Κι αντί να ψάξουμε λύσεις, τρώμε την τρεντιά και ψάχνουμε όλοι μας την Αφήγηση.

Είχα σκοπό να την έγραφα επιστημονικότατα την Αφήγησή τους για να εμπέδωναν απ΄έξω κι ανακατωτά τί συμβαίνει τριγύρω αφού τα θέλουν και γραπτά, αλλά λυπάμαι δεν έχω χρόνο. Έχω ένα σπίτι να ξεσκαρτάρω κι ένα μωρό να ξεριζώσω από τη χώρα του και τα παπούδια του στα καλά καθούμενα. Έχω να ψάξω για δουλειά, σχολείο, νέο σπίτι, νέο νοικοκυριό να φτιάξω απ΄την αρχή, κι όλα αυτά, ενώ ο άντρας μου έχει ήδη μεταναστεύσει. Θα πρότεινα όμως το εξής: άμα ακούτε Αφήγηση να τρέχετε μακριά. Να παρακαλάτε να μην καταφέρει τελικά κάποιος από εμάς και κάτσει και σας τη γράψει.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Γράμμα στην ξενιτιά on steroids




Αγαπημένε μας μπαμπάκα,
Από τη μέρα που έφυγες από την Ελλάδα μας λείπεις πολύ και σε σκεφτόμαστε ΣΥΝΕΧΕΙΑ αλλά άμα είναι να μας πάρεις μερσεντές σα μερικούς - μερικούς θα κάνουμε υπομονή όση θες!

Εδώ τα πράγματα είναι όπως τα άφησες. Μπεμπέλιλί, Ντόρα, Ζουζούνια, πολλά λιουλιού και γύλωγύλω και τάχιο και ντί-νια. Μόνο οι γιαγιάδες έχουν λαλήσει λιγάκι και μας έχουν πήξει στο μπολάκι και στο ξεμάτιασμα. Για κείνες, άμα δεν πεινάμε σίγουρα έχουμε μάτι. Και μετά πρέπει οπωσδήποτε να πεινάμε γιατί τότε το μάτι δεν έφυγε. Και άμα δεν πεινάμε και την επόμενη, τότε κοιμηθήκαμε με μάτι. Και να κλειδώνουμε. Και να ντυνόμαστε. Και να σηκώνουμε τα τηλέφωνα στο πρώτο ντριν γιατί κάτι πάθανε τα κορίτσια και πάμε από κει να δούμε αν είναι καλά. Και έρχονται συχνά, δεν έχουμε παράπονο.

Μπαμπάκα να ντύνεσαι. Και να τρως. Και να προσέχεις.
Μόνο σε παρακαλούμε μη πέσεις στα στερεότυπα και αρχίσεις να ακούς Καζαντζίδη.

Φιλούθκια στη Λεμεσό!








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

και λίγο metabloggin




Ήθελα εδώ και μέρες να πω στο ellinaki ότι δε φταίει ο νεοέλληνας για το χάος και τις δυσκολίες της δωρεάς. Η διαδικασία δωρεάς βλαστοκυττάρων στην Ακαδημία αυτή καθαυτή είναι πανεύκολη. Ίσως η μόνη "δυσκολία" ήταν ότι αμέσως μετά τη γέννα έτρεχε ο άντρας μου να αφήσει τον ασκό, άντε το πολύ τριαντάλεπτο.

Η μεγάλη δυσκολία ήταν να πείσει το μαιευτήριο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μας χρεώσουν 300 ευρώ επειδή λέει χρησιμοποιήσαμε τις εγκαταστάσεις τους. Που ακόμα και οι σύριγγες και ο ασκός ήταν δοσμένα από την Ακαδημία. Που ακόμη κα η νοσοκόμα και ο γιατρός επιβεβαίωσαν ότι δεν επιθυμούν να χρεώσουν τη διαδικασία. Και ο αγώνας δεν είναι μόνο να τους κράξεις για να μην πληρώσεις. Ακόμη και να το δεχτούν, πρέπει όχι απλά να το αφήσουν έτσι στο τιμολόγιο αλλά να φαίνεται κι εξοφλημένο για να μπορείς να πάρεις το επίδομα από τα ταμεία. Γι' αυτό ακούει ο κόσμος δωρεά βλαστοκυττάρων και τρέχει. Αλλά μη μασάτε. Ντου στα λαμόγια που θα μας κάνουν Νεοέλληνες με το έτσι θέλω. ΔΕΝ είμαστε ρε!

[πρέπει να βρω χρόνο να χώσω. Είναι τόσα πολλά που ΔΕ θα σταματάω]



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Όχι ρε, δικιά μου είναι η κρίση




Το άκρο άωτο της γκαντεμιάς άμα ζεις μια οικονομική κρίση είναι ανήκεις σε εκείνους που ζούσαν σε οικονομική κρίση και πριν την επίσημη οικονομική κρίση. Να θες δηλαδή να μιζεριάσεις και να τα χώνεις μέρα νύχτα αλλά να μη μπορείς πια γιατί αυτά που τραβάς έγιναν μέινστριμ. Κοινώς στα τέτοια τους εσύ και τα προβληματάκια σου και τα συμπεράσματά σου και η απόγνωσή σου μπροστά στη δικιά τους. Αδίκια. Είναι σαν τη γιορτή σου άμα σε λένε Κωνσταντίνα και γιορτάζεις μαζί με τη μισή Ελλάδα. Τί να φτουρίσουν οι ευχές τους και ποιόν να πρωτοκεράσεις.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι τόσα χρόνια, έχεις γίνει εξπέρ στη μιζέρια και σου ‘ρχονται τώρα οι ψάρακες να σε συμβουλέψουν που ως κλασικοί έλληνες πρόλαβαν και το φιλοσόφησαν κιόλας το πράγμα και σου πασάρουν τη λύση. Να ακούς να σου λένε ότι εντάξει, μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα, κάνε λίγα χρόνια υπομονή και μετά σίγουρα θα στρώσει, πού θα πάει, το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο, σε ποιόν, σε εσένα που το δικό σου βαρέλι έχει γίνει σα μετροπόντικας, και να είσαι μονίμως με τον εμετό στο στόμα γιατί αυτή η λέξη, αυτή η υπομονή, σου ‘χει βιδωθεί μέσα σου δεκαετίες τώρα, έχει απλώσει και έχει γίνει σα σαρανταποδαρούσα, έχει φτάσει μέχρι τις φτέρνες κι όπου να ‘ναι θα σου βγει απ΄τα νύχια.

Και ψιτ, δεν έχεις άλλα νιάτα, μην κοροϊδευόμαστε. Όπου να ‘ναι σου ΄ρχεται η κρίση της μέσης ηλικίας που οκ, εσένα δε σε πιάνουν τέτοιες μαλακίες αλλά αντικειμενικά αν το σκεφτείς, λέγεται κρίση της μέσης ηλικίας για κάποιο λόγο, σημαίνει ότι ήρθε η μέση ηλικία και κρίση ξεκρίση, σταμάτα να κάνεις την κινέζα ή τέλος πάντων ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη και μην κρύβεσαι πίσω από σταράκια και άλλα νεανικά. Για πέρλες και μιζανπλί είσαι. Κι άμα δεν πάθεις τελικά κρίση μέσης ηλικίας, μη φας, να σου θυμίσω ότι έχεις ήδη μια καρακρισάρα που περνάς από πάντα, την οικονομική, που αυτή τις νικάει όλες και την έχεις μόνιμα. Παρεπιμπτόντως αυτός ο μαλάκας που είπε ότι τα λεφτά δε φέρνουν ευτυχία προφανώς είχε τα στοιχειώδη λεφτά για να μπορεί να σκεφτεί πέρα από αυτά. Γιατί άμα δεν έχεις τα στοιχειώδη λεφτά δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτε άλλο, είναι σαν τη διάρροια αυτό το πράγμα. Άμα σε πιάσει κόψιμο δε πα να γκρεμίζεται το σύμπαν, εσύ χέστρα θα ψάχνεις να βρεις.

Για να μην μακρυγορώ, εμείς οι πάλιουρες που λες έχουμε και φιλοσοφία και λύσεις για την κρίση. Δεν πρόκειται βέβαια να σε γλιτώσουν από τα δεινά αλλά σίγουρα θα τη δεις αλλιώς. Το μυστικό λοιπόν είναι σε γενικές γραμμές να αδράξεις τη μέρα. Και δεν εννοώ όπως κάνουν τα χαζοχαρούμενα του τύπου να γελάς πιο πολύ, να πιάνεις ανυποψίαστους στο γραφείο και να τους λες πόσο τους αγαπάς και να κάνεις σα να είναι η τελευταία σου μέρα. Εννοώ να ψιλουποψιάζεσαι ότι όντως φτάνει η τελευταία σου μέρα και να κάνεις τίποτε πρακτικό. Καμιά διαθήκη, κάνα γκόλντεν ντιλ για νεκροφόρες και τέτοια. Πράγματα προσγειωμένα. Βούτα τη μέρα σου και βγάλτης τον αδόξαστο όσο έχεις τηλέφωνο, νερό, ρεύμα, χώρια που θα απασχολείσαι με κάτι εντωμεταξί.. Πλύνε κάνα ρούχο, βάλε καμιά κατσαρόλα και για αύριο, γενικά δηλαδή να πάρεις επιτέλους απόφαση ότι αύριο μπορεί να είναι μια καινούργια μέρα αλλά σε καμία περίπτωση δε θα είναι καλύτερη. Να ζεις προς τα πίσω. Και να δεις πόσα καλά θα τα περνάς. Χθες.

ουφ τα ‘πα!



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Καλοί μου άνθρωποι!




Κι ακούω κι αυτό το απίστευτο, ότι λέει, μετά την κρίση όλοι θα κάνουμε τους απολογισμούς, τις ενδοσκοπήσεις, τα μαγικά και τα τσι μας και θα γίνουμε λέει, καλύτεροι άνθρωποι. Για να μην ξανακυλήσουμε, λέει. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντως το πήρα απόφαση, θα γίνω λαμόγιο του κερατά. Kάθε είδους χοντροθύελλα δε σε κάνει δυνατό, σε κάνει φοβισμένο. Και κυρίως, σε πείθει ότι δεν πρέπει σε καμία των περιπτώσεων να αφήσεις να σου ξανασυμβεί εσένα αυτό. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις πως έγινε η κωλάρα σου να το ξεπεράσεις και επειδή πλέον δεν είσαι και πολύ σίγουρη ότι αν σου ξανασυμβεί θα τη βγάλεις καθαρή. Γιατί ως καλός άνθρωπος (sic) κοιτάς πρώτα τους άλλους και με μαθηματική ακρίβεια σε πηδάνε τα λαμόγια ενώ ως λαμόγιο διασφαλίζεις ότι δεν θα ξανασυμβεί κακό πρωτίστως σε εσένα και την οικογένειά σου.

Δοκίμασα κάθε είδους πρακτική ΜεΤοΣταυρόΣτοΧέρι για να φτάσω πλέον, να με νικήσει η φυσική επιλογή και συγκεκριμένα το ανώτερο είδος του Λαμόγιου. Ε, η μόνη λύση είναι η μετάλλαξη. Να βγάλεις νύχια, να θρέψεις χοντρή πέτσα, να βάλεις μάτια αετού και το κυριότερο, να μυρηκάζεις. Να τα μασάς, να τα μασάς, να τα μασάς από παντού και μετά να τα καταπίνεις. Κυρίως αυτό.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Where is my mind?





Ξέρεις πόσα κείμενα γράφονται καθημερινά στα κεφάλια μας; Ξέρεις τί λέζα έχεις γλιτώσει από τα χιλιάδες νοερά ποστ την ώρα που περιμένουμε το μετρό, το λεωφορείο, την ώρα που περπατάμε το πρωί για τη δουλειά, στη δουλειά, στον ξύπνιο, στα τόσα ζόρια; Ατέλειωτα κείμενα για όλα όσα συμβαίνουν, γιατί είναι πολλά, ξεχειλίζουνε και θα σε σκάσουν άμα δεν κάνεις ότι τα λες κάπου. Πρέπει έστω νοερά να πεις για όλα εκείνα που σου γουρλώνουν τα μάτια, που σε ξεκαρδίζουν μες τη μαυρίλα, που σε κάνουν και σαλτάρεις. Αλλά τί να γράψεις. Τί να πρωτογράψεις. Γιατί πονάνε τα πάντα πια. Δε φτάνει δηλαδή που ζούσαμε στην κοσμάρα μας, τώρα μαθαίνουμε πως δεν επρόκειτο καν για κοσμάρα αλλά για κοσμάκι του κερατά. Οι περισσότεροι είμαστε με μόνιμες τανάλιες στα στομάχια για το περισσότερο μέρος της ημέρας και της νύχτας μη σου πω. Ένα βλαμμένο συνοθύλευμα από φόβους, αγωνίες, εικόνες τρομακτικές που δε θες αλλά σου σφηνώνονται στο κεφάλι και δε σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα.


Τι είπε ο ένας, τί είπε ο άλλος, πότε πτωχεύουμε, πότε μας την πέφτουνε, πότε κόβουν το ρεύμα, πώς σκατά θα επιβιώσουμε. Μου μοιάζουν όλοι με εκείνη τη τύπισσα στη διαφήμιση που περπάταγε και έκανε υπολογισμούς αν θα τη φτάσουν τα λεφτά για ψώνια, μόνο που τώρα είμαστε όλοι μια πίστα παρακάτω, μάλλον κάτι χοντροπίστες παρακάτω, άμα ακούς να ρωτάνε πόσα μακαρόνια να βάλουν στην άκρη για μια ώρα ανάγκης, πώς θα πάνε στη δουλειά χωρίς φράγκο και πόσο νερό άραγε να θέλει ένα μποστάνι στο μπαλκόνι. Και εκείνη η κυρία ένα βράδυ στο μετρό. Που έκλαιγε για δέκα ευρώ στο τηλέφωνο. Τα παιδιά της στο νοσοκομείο και δεν έβρισκε δέκα ευρώ να ταΐσει τα εγγόνια. Και αυτός που μιλούσε δεν είχε να της δώσει. Και δεν είχα ούτε εγώ. Αλλά και να ‘χα, πώς να πλησιάσεις τον άλλο να τον βοηθήσεις; Φαγωθήκαμε να γίνουμε κυριλέδες και τώρα πρέπει να περάσεις κάτι τοίχους ΝΑ για να ξαναγίνεις άνθρωπος. Και μη γελιόμαστε, δεν ξαναγίνεσαι. Δεν υπάρχει γυρισμός αλλιώς όλοι θα τρέχαμε στη Σομαλία. Ή έστω οι καρδιές μας.


Μαλακία, έγινα πολύ μελό. Δε βαριέσαι, πες ότι δεν τα διάβασες. Μια φορά εγώ τα ‘πα γιατί ό,τι και να κάτσω να γράψω εδώ και βδομάδες, καταλήγω να μη θέλω να το δεις. Κυρίως μπας και γλιτώσω από κωλοκβαντοθεωρίες και λοιπά μεταφυσικά. Όχι ρε, άμα δεν τα διατυπώσω, ΔΕΝ ισχύουν. Στο κεφάλι μου είναι όλα. Σε ολονών μας τα κεφάλια. Μόνο.



Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Κουνούπια




Μέτρησα δώδεκα τσιμπήματα στο κούτελο της μικρής, στο μοναδικό σημείο που δεν είχα βάλει αντικουνουπικό. Θα μου πεις, μετά από τόσο καιρό γράφεις για κουνούπια; Θα σου πω ότι κι αυτά το αίμα μας πίνουνε άρα είναι μια χαρά εντός πραγματικότητας. Η μόνη διαφορά είναι ότι τα κουνούπια σε ρουφάνε μόνο βράδι, άσε που έχεις και όπλα να τα πολεμήσεις. Όλα τα άλλα κουνούπια σε τσιμπάνε όποτε λάχει, όσο θέλουνε και σίγουρα θα σε μολύνουν με ιούς όχι μόνο από τον Δυτικό Νείλο.

Μετά από όλα αυτά τα σκατά, δεν ξέρω τί να κάτσω να πρωτογράψω. Συνήθως παρακολουθώ μουδιασμένη τα γεγονότα, τα οποία δε λένε να λασκάρουν λιγάκι μπας και ανασάνουμε. Δεν προλαβαίνω να τα χωνέψω όλα αυτά, να τα κάνω μέρος της πραγματικότητάς μου για να τα κρίνω, να τα αποδεχτώ, να δω πώς θα πορευτώ από 'δω και πέρα. Τη μια μέρα σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις, την άλλη να αποθηκεύσεις τρόφιμα. Ακούς για κατεστραμένους ανθρώπους τριγύρω σου, όλο και πιο κοντά σου, και δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα παρά να τους παρακολουθείς να προσπαθούν να συνεχίσουν να φαίνονται φυσιολογικοί.

Και αυτή είναι η μαλακία με τα κουνούπια της ημέρας. Δεν φαίνονται τα τσιμπήματά τους. Μπορεί να σε έχουν κάνει σουρωτήρι, να σε έχουν καταμολύνει, να μην σου έχουν αφήσει σταγόνα αίματος αλλά το χειρότερο είναι πως σου αφήνουν τη φάτσα ανέπαφη. Σα να σου λένε, ψόφησες αλλά πρέπει να συνεχίσεις να το παίζεις ζωντανός. Κι εσύ ο μαλάκας αντί να ουρλιάξεις ότι σε φάγανε, αντί να μας κράξεις να αρχίσουμε τους ψεκασμούς, είπες να το παίξεις καλοκαιράκι και διακοπές.




Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Δε φάιναλ θολουθιόν




Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι ακόμη κι ένα ευρώ στα σωστά χέρια, (δηλαδή σε οποιουδήποτε εκτός από του κράτους) μπορεί να λύσει κάποια από τα προβλήματά μας. Τόσα χρόνια μας πρήζουν τα συκώτια για τη δύναμη του λαού και τη δύναμη της ψήφου και τη δύναμη των πολλών και άλλα τέτοια. Σκέφτηκα λοιπόν, φαντάσου δύναμη που θα έχουν όλοι οι παραπάνω στο πιο φραγκάτο. Για φαντάσου δηλαδή, ένα μάτσο Αγανακτισμένους ΚΑΙ με λεφτά.

Δε σου λέω όλοι, 5 μυριάκια Ελλήνων να δώσουμε από ένα ταλιράκι για παράδειγμα, μαζέψαμε μάνι μάνι 25 μυριάκια για πλάκα. Ελάχιστα συγκριτικά δηλαδή, αλλά ρε παιδί μου βαστάμε κάτι να διαπραγματευτούμε. Και με τους πολιτικούς που έχουμε, μόνο με λεφτά μπορείς να τραβήξεις την πλήρη προσοχή τους. Και να το εκμεταλλευτούμε. Όπως μία τράπεζα ας πούμε.

Θέλεις κύριε να κάνουμε μπίζνες; Ωραία. Και να δεις μετά γλέντια. Πώς μας τα κουνάει το ΔΝΤ και κάνουμε τούμπες; Έτσι θα τα κουνάμε κι εμείς. Θες κύριε κι άλλα λεφτά; Καίγεσαι να πληρώσεις συντάξεις και δεν έχεις; Θέλει το κράτος λαδάκι στη μηχανή και το ΔΝΤ είναι αναποφάσιστο; Εδώ. Εμείς. Εδώ οι καλοί τοκογλύφοι. Ξέχνα τους όρους των μνημονίων, φτύσε την κακιά μέρκελ και τους ξινούς αυστριακούς και όλους τους ξένους και αυτά που σε υποχρεώνουν να υπογράψεις κι έλα εδώ να τα πάρεις από μένα.

ΑΛΛΑ πρώτα πάρτε αυτό, διαβάστε το και υπογράψτε παρακαλώ:
[χεχε, μπορεί να είμαι κατά της βίας αλλά μόνο της σωματικής]

===================================
Όρος Άλφα και Ωμέγα: Για να εκταμιευθεί έστω κι ένα ταλιράκι από το Ταμείο Των Κονομημένων (πρώην Αγανακτισμένων δατ ιζ), πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός από τη βουλή οποιοσδήποτε έχει κάνει βουλευτής (και οι συγγενείς του έως 4ου βαθμού) έως την 01.06.2011.
Υπογραφές
(χώρος για 300 τζίφρες)

Με αγανάκτηση,
Όλοι Εμείς

===================================

Φυσικά και το ξέρω ότι έτσι θα χάσουμε και μερικούς καλούς πολιτικούς αλλά αν είναι τόσο καλοί όσο φαντάζομαι, ε ας θυσιαστούν για το καλό του τόπου. Βέβαια, το ίδιο θα πούμε και στα λαμόγια. Θα τους πούμε μην στεναχωριέστε παιδιά, κάτι θα βρεθεί και για σας. Πρέπει να βοηθήστε τον τόπο δια της απουσίας σας. Δε θα χαθείτε τέτοιες καρδιές. Κάνετε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες αφού έχετε συνηθίσει να «υπηρετείτε τον λαό». Λυπούμαστε, θα μας λείψετε, έχει ο θεός αλλά μια φορά στην Βουλή, ούτε ζωγραφιστοί.

Και μην μου πείτε ότι είναι δύσκολο να μαζευτούν φράγκα. Αν τα βάλεις κάτω, τα εισιτήρια για να τρέχουμε τόσες μέρες στο Σύνταγμα μας έχουν ξεπαραδιάσει. Να μην πω για την ομογένεια, να μην πω για όσους κιμπάρηδες δώσουν κάτι παραπάνω, για αριστερούς με δεξιά τσέπη και κάθε είδους Πατριώτες Με Λεφτά που θα θελήσουν να βάλουν κάτι παραπάνω. Όλους θα τους πιάνει η καμπάνια.

Άσε που θα ξεχυθούμε στα ιντερνέτια κι Εμείς Οι Γαμάτοι Κειμενογράφοι Της Ελληνικής Διαφήμισης και θα κάνουμε τους ξένοι να κλαίνε με μαύρο δάκρυ μέχρι να πατήσουν το ρημάδι το κουμπάκι του ντονέισον φορ πουρ γκρις στο πέιπαλ.

Ε, κι άμα μαζευτούν ψίχουλα, δε χάθηκε ο κόσμος. Κάνουμε ένα μπάρμπεκιου στο Σύνταγμα, τα χαρίζουμε στην Ισπανία, φτιάχνουμε το Άγαλμα Του Μαλάκα, κάτι θα βρούμε.

[αυτά και άλλα συμβαίνουν μέσα στο νυσταγμένο κρανίο μιας τεθλιμμένης μάναger όταν το μόνο που τη χωρίζει από το σουκού είναι ένας κουβάς καφέ και μια χιλιάδα λέξεις ]

:D




Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

Φέρτε τον Antanas Mockus στη Βουλή






Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου και τα σχόλια, εδώ.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.


Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)











Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Η Ωραία Κοιμωμένη






Η κατάσταση τελευταία μου θυμίζει εκείνο το εξωφρενικό παραμύθι με την Κοιμωμένη. Που την καταράστηκε και καλά μια κακιά μάγισσα να κόβει τούφες δίχως αύριο και μόνο όταν βρισκόταν ένας πρίγκιπας που θα την αγαπούσε λέει αληθινά και θα τη φιλούσε κιόλας, τότε μόνο θα ξύπναγε. Καλά, πώς στο διάολο θα σε αγαπήσει ο άλλος αληθινά άμα μόνο τάβλα σε έχει δει ποτέ του; Και πώς στο διάολο θα εκτιμήσει ο πρίγκιπας αυτά που πρέπει να εκτιμήσει για να σε αγαπήσει, εκτός από βύζους, ποδάρες, μπούτια και άλλα στατικά;

Ζουμ άουτ. Ελλάδα. Κοιμωμένη. Γράψε λάθος. Ψόφια.
Οι περισσότεροι λέει, έχουν τη διάθεση κάτι να μας κάνουν. Και η Κοιμωμένη εκτός από Κοιμωμένη, τώρα είναι και Βρομισμένη, σχεδόν Αποσυντεθημένη, έχουν μπλαβιάσει τα άκρα της, έχουν πέσει τα μαλλιά της, έχουν μαυρίσει τα νύχια της. Η κατάρα συνεχίζει να λέει ότι πρέπει να αγαπηθεί. Κι άντε, να το προσπεράσεις αυτό γιατί μεταξύ μας κι ένα φιλί στην πτωματονύφη θα ήταν γερή απόδειξη αγάπης. Αλλά τι να την κάνεις έτσι, μετά;

Παρόλα αυτά, κι αντί να πάρουν ένα φτυάρι να τη θάψουν να τελειώνουμε, οι πρίγκιπες κάνουν ουρά. Πριν ούτε να τη φτύσουν και τώρα θέλουν να φιλήσουν το πτώμα. Να το “κουρέψουν”. Να το “αναδιαρθρώσουν”. Να το “επιμηκύνουν”. Να το “αναδιαπραγματευτούν”. Πράγματα που δεν κάνεις σε πτώμα. Σχεδόν ύβρις.

Ίσως η αληθινή κατάρα της μάγισσας δεν ήταν να σε αναστήσουν από αγάπη αλλά να μη σ’ αφήνουν να πεθάνεις. Από αγάπη.





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Αγανακτισμένη. Μου επιτρέπετε, έτσι;




Αυτές τις μέρες διαπίστωσα ότι είμαι απολιτίκ, ότι δεν έχω αιτήματα, ότι δεν θα καταφέρω τίποτα, ότι κάνω παρέα με φασίστες (αφού διαδηλώνω στον ίδιο χώρο με αυτούς) και άλλα πολλά. Διαπίστωσα επίσης ότι η διαφωνία του καθενός ίσως να πηγάζει από πιο «λεπτά» θέματα. Σε κάποιους δηλαδή δεν άρεσε η εικόνα των μικροπωλητών, σε άλλους τα συνθήματα, σε άλλους τα σκουπίδια που είδαν κάτω, σε άλλους τα ρούχα, σε άλλους τα αντίσκηνα, σε άλλους τα παιδάκια που μιμούνταν τις μούντζες και τα ου των μεγάλων, σε άλλους οι μούντζες και τα ου… ουφ!

Και τι να πεις; Ότι αυτά που είδαν και δεν τους άρεσαν είναι αυτά που βλέπεις καθημερινά γύρω σου και δε λες κουβέντα, αλλά άμα είναι να διαδηλώσεις πρέπει να στα κρύψουν για να ‘ρθεις; Οκ, θα σφουγγαρίσουμε, θα βάλουμε γραβάτα και θα σας περιμένουμε. Ένα περίεργο πράγμα, κάτω από τις κομματικές σημαίες φαίνεται πως όλα αυτά κρύβονται τόσο καλά που άμα πεις να τις ξηλώσεις, κανείς δε θα δεχτεί τη γύμνια.

Αφήνεις λοιπόν τα μικρά και λες άντε, να ασχοληθώ με τα μεγάλα. Μόλις μάθουν ότι τρέχεις στις πλατείες έρχονται όλοι και σε κράζουν. Τι μαλακίες είναι αυτές, τι περιμένεις να κερδίσεις, τι θα γίνει μετά. Ε, λυπάμαι αλλά δεν ξέρω. Δεν είναι όπως με το Πασόκ και τη Νουδού που ξέρεις ότι θα σε γαμήσουν στάνταρ μετά. Ούτε σαν τα μικρά κόμματα που ξέρεις ότι θα σου πάρουν τα’ αφτιά μόνο και μόνο για να βγάλουν τον σκασμό μέσα όμως στη Βουλή μέχρι τις επόμενες εκλογές (καλά, εκτός από το Λάος. Αυτό συνεχίζει να φωνάζει. Στους μετανάστες). Ούτε σαν τον καναπέ σου που ξέρεις ότι θα κάνεις ένα ζάπινγκ και όλο και κάτι θα βρεις να συνεχίσει να σου ακινητοποιεί τον εγκέφαλο.

Εδώ, είναι λίγο πιο μπερδεμένα τα πράγματα. Σκάνε στη μάπα μας πράγματα που δεν έχουμε ξανασυναντήσει για να ξέρουμε πώς και πού θα μας πάνε. Άμα όμως εσύ κοιτάς τα σκουπίδια και τους μικροπωλητές πού να τα παρατηρήσεις. Είναι ας πούμε, σαν αυτό που πάθατε με τους φασίστες που διαδήλωναν δίπλα μας, που όσο εσείς κοιτάζατε τον Τρομερά Σωστό Εαυτό σας δίπλα σε αυτούς, δεν είδατε παραδίπλα και τους Άλλους. Πακιστανοί, Ιρανοί, Αλβανοί και κάθε είδους Ξένοι. Μεταξύ μας, προτιμώ αυτούς τους φασίστες παρά όλους τους άλλους που ανέχεστε καθημερινά και σιωπηλά, όταν από αυτούς εξαρτάται η καριέρα/υγεία/καλοπέραση ή με λίγα λόγια το συμφέρον σας.

Επίσης, ας το λήξουμε με τις βαρύγδουπες επαναλήψεις κλισέ όπως αυτό το «απολιτίκ». Έχω να δηλώσω ότι δεν μου καίγεται μία αν όλο αυτό που συμβαίνει για εσάς είναι απολιτίκ, εάν λάβω υπόψη τι θεωρούσατε πολιτίκ έως σήμερα και πού μας έφτασε. Πάντως αυτά που λέγονται στην συνέλευση της πλατείας Συντάγματος αλλά ακόμη και αυτά που δεν λέγονται δια της ανατριχιαστικής σιωπής ωρών, του ίδιου πλήθους, είναι πολιτικές θέσεις με περισσότερο νόημα, από οτιδήποτε συνήθως ακούς από στόμα πολιτικού ή δημοσιιογράφου τόσα χρόνια τώρα.

Φακτ: Χωνέψτε το, ένα γιγάντιο πλήθος κόσμου που κανένα κόμμα δεν έχει καταφέρει ποτέ να συγκεντρώσει, βρίσκεται καθημερινά στις πλατείες όλης της Ελλάδας και θα βρίσκεται εκεί κάθε μέρα, δηλώνοντας ειρηνικά (πρωτιά, επίσης) την αντίρρησή του στην αναξιοπρέπεια, την αδικία, την ανεργία και γενικότερα την εκμετάλλευσή του από τον πολιτικό κόσμο με κύρια αιτήματα: Ισότητα – Δικαιοσύνη – Αξιοπρέπεια.

[Εάν τα καταφέρουμε σίγουρα θα βρείτε κι άλλα να μας προσάψετε απολαμβάνοντας παράλληλα τα κεκτημένα. Εάν όχι, δεν πειράζει. Δική μας η κούραση ό,τι θέλουμε θα την κάνουμε. Χαλάλι]

Άει σιχτήρ
[δε σιχτηριάζω, link είναι το αποπάνω :P]



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Αγανακτισμένοι. Έτσι, για Αλλαγή




Όχι παιδιά. Αυτή τη φορά δε θα ψαρώσουμε. Τα αιτήματα και οι κουστουμαρισμένες απόψεις και οι ακαδημαϊκές συζητήσεις ήταν μέχρι χθες. Τώρα που στ’ αλήθεια πιάσαμε πάτο και λίγο πριν αρχίσει να κόβει η λόρδα, θα μας επιτρέψετε να είμαστε αγανακτισμένοι σκέτο. Έτσι, χωρίς αιτήματα, τουλάχιστον όπως τα έχετε στο μυαλό σας εσείς, με συντακτικό, ορθογραφία, στρογγυλές λέξεις και πιασάρικα στερεότυπα τύπου παγκοσμιοποίηση, ας πούμε. Λίγο πριν το τέλος, μας επιτρέπετε να πάρουμε στερεότυπα όπως η παγκοσμιοποίηση και να χρησιμοποιήσουμε για λίγο, έτσι; Για ελάχιστο. Να πάρουμε την κακή παγκοσμιοποιησούλα και να ανακαλύψουμε σιγά σιγά την δύναμή της ακόμα κι αν πρόκειται για απλή βουβαμάρα, αλλά σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης.

Θα μας επιτρέψετε επίσης να κλείσουμε επιτέλους τ’ αφτιά μας στις αριστεροδεξιοκεντρώες μαλακίες που μας ταΐζατε καναλιακώς κυρίως, και να πάμε να τα συζητήσουμε εκ νέου, αλλά μόνοι μας. Όχι, μη σας κουράζουμε άλλο, δε θα χρειαστούμε ούτε μετάφραση, ούτε στρογγυλοποίηση, ούτε ισοπέδωση, ούτε άλλους λαϊκισμούς. Θα χρειαστούμε λογική. Θα δυσκολευτούμε αρκετά βέβαια γιατί μόνο στραβά μάθαμε να σκεφτόμαστε, αλλά ένεκεν της λόρδας που λέγαμε, θα βρούμε άκρη. Άλλωστε και την επόμενη μέρα εκεί θα ‘μαστε ακόμη να τα συζητάμε. Και την μεθεπόμενη.

Παίζει φυσικά να βρεθεί άκρη αν σκεφτείτε ότι εμείς ούτε θα ξεχνάμε τι λέγαμε χθες (σκρίπτα μάναμ’), ούτε θα καιγόμαστε ντε και καλά να υποσχεθούμε πράγματα αν δεν γίνονται. Τέρμα τα ψηφαλάκια άλλωστε. Τι να τα κάνεις άμα δεν υπάρχει φράγκο πίσω από τη θεσούλα που λιγουρεύεσαι; Απλή καλή λογική.

Και μην έχετε περιέργεια. Δε θα συζητήσουμε τίποτε αστροφυσικές. Τα του Υπουργείου Αυτονόητων (TM Δ. Ρουσσουνέλος) θα κάτσουμε να δούμε. Νεράκι, φαγάκι, δουλίτσα, κάνα ρουχαλάκι και μερικά σχολεία για αρχή. Τίποτε τρομακτικά ακατόρθωτο. Όταν φτάσουμε στα πυραυλικά συστήματα, τον Εχθρό και τις διπλωματικές σχέσεις με το Α’ Κενταύρου που είναι η ειδικότητά σας, θα σας φωνάξουμε να βάλετε ένα χεράκι. Προς το παρόν αντείτε σε κάνα συμβουλιάκι και τα λέμε.

Αιτήματα είπατε; Αιτήματα θέτε; Συνεχίζετε να θέλετε να τα δείτε διατυπωμένα;
Πώς να σας το πω και θα σας σοκάρω τώρα. Βασικά, ένα είναι το αίτημα και πολύ απλό. Αδιανόητο για τον τρόπο που σκέφτεστε και πράττετε ως σήμερα αλλά αυτό είναι, κι άμα δε σας αρέσει δε σας βάζουμε και κάνα πιστόλι στον κρόταφο. Μπορείτε πάντα να παραιτηθείτε. Χαλαρά. Πάντως το αίτημά μας είναι μονάχα ένα: ΟΛΑ. Έτσι, για Αλλαγή.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Υπόκοσμοι ριβίζιτιντ




(και οι 5 δεκάρες μου για τη συγγραφή)

[Είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω περισσότερα για τους Υπόκοσμους και άμα υπόσχομαι να γράψω πράγματα, ο λόγος μου είναι συμβόλαιο. Λολ. Καλά, τραβάτε με κι ας κλαίω είναι περισσότερο, γιατί με όλα αυτά τα σκατά που συμβαίνουν τριγύρω, τουλάχιστον γραψιματικώς, το μόνο που με ενδιαφέρει τα τελευταία δύο χρόνια περίπου, είναι να χωθώ στο σύμπαν που έπλασα και να μην ξαναβγώ.

Έπειτα λοιπόν από τα συχαρίκια, τα μέηλ, τα σκουντήγματα στο fb και τις απορημένες φάτσες όταν συνάντησα όλους τους προηγούμενους φάτσα-μπάτσα, οφείλω να δώσω κάποιες εξηγήσεις, κυρίως γιατί ασχολήθηκα με κάτι τόσο καμένο και δεν έκατσα να γράψω άλλο ένα βιβλίο όπως το πρώτο που το καταλαβαίνουν όλοι, που με συμπονάνε, που πουλάει, αλλά και που δεν έχω τολμήσει ούτε την πρώτη του σελίδα να ξαναδιαβάσω και που ακόμη λαμβάνω μέηλ του τύπου «τι υπέροχο βιβλίο, έσκασα στο κλάμα». Η απάντηση θα μπορούσε να είναι πολύ απλή: «τώρα είμαι καλά». Όμως άμα θες να λες ότι έχεις μπλογκ τίποτε δεν πρέπει να το παρουσιάζεις απλά γιατί μπορεί να σε πάρουν για επιφανειακιά, να πέσουν τα στατιστικά σου και τι θα κάνεις μετά χωρίς βγιούερς και μάλιστα γιουνίκς. Άσε που για να το γράφεις ένα σκασμό χρόνια σημαίνει ότι είσαι πολυλογού. Άρα ναι, καλά κατάλαβες, θα στο κάνω πολύ νιανιά για μία ακόμη φορά.]

Όλα ξεκίνησαν (--> άκρως λογοτεχνική φράση και πολύ πιο γαμιστερή από το «λίτλ ντιντ χι νόου») από τον Terry Pratchett και καμιά τριανταριά περίπου βιβλιάκια του που έχω καταπιεί μέχρι στιγμής (αισίως βρίσκομαι στο Carpe Jugulum και με περιμένει το Pyramids και μετά πάπαλα γιατί ο άνθρωπος έπαθε Alzheimer ;( ). Τεσπά, αυτός ο υπέροχος συγγραφέας έκατσε και έγραψε μιας ζωής βιβλία με ιστορίες που συμβαίνουν στον Δισκόκοσμο. Άκου τι πήγε και σκάρωσε: έναν κόσμο σε μορφή δίσκου που στηρίζεται πάνω σε τέσσερις γιγάντιους ελέφαντες που πατάνε πάνω σε μια ακόμα πιο γιγάντια χελώνα. Και αυτή η χελώνα πλέει στο διάστημα. Ούτε ο πιο καμένος μπλόγκερ δε θα στήριζε το συγγραφικό του σύμπαν σε κάτι τόσο αντιπαραλογοτεχνικό. Και μετά ανοίγεις το “Color of Magic”. Το πρώτο βιβλίο της σειράς. Και μετά δεν μπορείς να ξεφύγεις μέχρι να εξαντλήσεις κάθε λεξούλα που έχει γράψει ο άνθρωπος αυτός εντός και εκτός Δισκόκοσμου.

[Κοίτα να δεις, για τους Υπόκοσμους το ξεκίνησα και πάλι τρίμπιουτ στον Pratchett γράφω. Μη φοβού, σωστά το πάω. Οι Υπόκοσμοι είναι ένα τρίμπιουτ στον Pratchett]
Ζήλεψα τόσο, που ήθελα κι εγώ έναν Δισκόκοσμο. Κυρίως από τρόμο που μου τελειώνουν τα βιβλία του. Ήθελα κι άλλους κόσμους να ψοφάω στα γέλια, να αναρωτιέμαι, να πετάω ελεύθερα τα καρφιά μου, να χτίζω πράγματα από την αρχή. Αλλά πιο κοντά στα δεδομένα τα δικά μας. Και τότε σκέφτηκα πως άμα η μυθολογία των Άγγλων προσφέρεται για φανταστικούς κόσμους και ένα κάρο βιβλία φαντασίας, η δικιά μας σχεδόν σου φωνάζει πάρε με και βγάλε μου τα μάτια. Είναι να γράφεις τόμους και πάλι να μην τελειώνουν οι κόσμοι σου.

Έπιασα λοιπόν και έφτιαξα τους δικούς μου. Χονδρικά, τους έχωσα έναν Όλυμπο, Μοίρες, λίγο τζόγο και ό,τι μυθικό τέρας μου γυάλισε. Επίσης ό,τι θεό και ημίθεο βρήκα λίιιιγο πιο τσαχπίνη από το κλασικό. Όλους δηλαδή. Μετά είπα να το διασκεδάσω ένα τσικ παραπάνω. Αποφάσισα λοιπόν να παίξω λίγο με τις διαλέκτους που είναι χίλιες φορές πιο διασκεδαστικό από το να κάθεσαι να γράφεις όπως μιλάς. Όου γιες, ένας από τους πρωταγωνιστές διάλεξα να μιλάει κυπριακά χωρίς να έχω καμία σχέση με Κύπρο και έχοντας μιλήσει 2 φορές στη ζωή μου με Κύπριο. Απίθανες λέξεις, δε χόρταινα να τις ψάχνω. Ένας άλλος χαρακτήρας αποφάσισα να μην μπορεί να πει το σίγμα και στη θέση του δεν βάζει θήτα αλλά «χ». Αυτό μου κόλλησε όταν άκουσα μια μέρα στο περίπτερο μια κυρία να λέει «ένα πρινχ κι ένα κεράνηχ». Έβαλα κι έναν ασυμπάθιστο να μιλάει καθαρεύουσα που την έχω άχτι, έναν γλυκούλη βλάχο κι έναν τρανό ήρωα να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Μετά, για να ξεδώσει το επαναστατικοποιητικό μου έγραψα κι ένα τραγούδι χιπ χοπ, οργάνωσα ορχήστρα από αυτόματα και τέρατα και έβαλα να το τραγουδήσει ένας Σάτυρος. Στο τέλος, έχωσα κι έναν υπολογιστή παλάμης για να σώσει τον (Υπό)κοσμο. Θέλω να πω, ό,τι ταίριαζε με αυτά που έγραφα, το έβαζα χωρίς ενδοιασμό. Δεν καθόμουν να αναρωτηθώ πόσο λογοτεχνικά είναι όλα αυτά και ποιος κριτικός θα πρωτοπάθει εγκεφαλικά.

Και μπορεί να πολυλόγησα αλλά αυτό είναι τελικά το point. Μέχρι σήμερα, ήξερα ότι για να γράψεις βιβλίο πρέπει να έχεις να πεις τουλάχιστον κάτι σοβαρό ή κάτι βαρύγδουπο. Κάτι πολύ σοφό και σπουδαγμένο. Ακόμα κι αν δείχνει λάιτ πρέπει να έχεις ένα σκοπό, να διδάξεις κάτι, να… να… να. Αλλιώς είσαι Λένα Μαντά. Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή. Μιλάμε για τρομάρα του κερατά.

Ε, μετά τον Pratchett, απενοχοποιήθηκα. Ανάσανα κι έκατσα να γράψω. Δεν έβαλα τις «καλές» μου λέξεις, δεν είχα ιδιαίτερους σκοπούς πέρα από την καλοπέρασή μου, δεν πολυνοιαζόμουν για το πόσο καμένο θα χαρακτηρίσουν το βιβλίο μου (και άρα εμένα) και κυρίως, δεν θα είχα να απολογηθώ για τίποτε σε κανέναν. Τι λέτε κύριοι, φυσικά και ο Ήφαιστος εφήυρε τον υπολογιστή παλάμης. Εγώ τον έφτιαξα τον κόσμο μου, ό,τι θέλω θα κάνει. Εδώ ο άλλος έβαλε τον κόσμο του να πλέει πάνω σε ελέφαντες και χελώνες και η βασίλισσα της Αγγλίας τον έκανε Σερ, ο υπολογιστάκος μου σε πείραξε; Χε!

Γενικά δηλαδή, πέρασα καλά. Τι καλά; Τέλεια. Πόσο μάλλον που βρέθηκε και εκδότης. Αλλά και να μην βρισκόταν, έτσι το ‘χα πάντα στο μυαλό μου το γράψιμο και τελικά μάλλον έτσι ήταν. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Και αυτό είμαι σίγουρη ότι θα περάσει και προς τα έξω (σic).

The turtle moved me ;)


Έλα, ας σοβαρευτούμε, τέλος το αντβερτόριαλ, πάμε πάλι πίσω στην Κρίση.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

ρίαλ χάουζγουάιφ οφ άθενς




Το ξέρω, χάθηκα. Δε φταίω, γίνονται όλα τόσο γρήγορα που το μόνο που ακούω αυτές τις μέρες από το σύμπαν είναι πέσε και παίρνε. Έχουμε και λέμε: η πρώτη συνέντευξη για το νέο βιβλιάκι μου, το πρώτο ενθαρρυντικό ρίβιου από τα φανταστικά παιδιά του σουφουφου, μέσα στη βδομάδα πάω στη δουλειά μετά από ενάμισι χρόνο στο σπίτι, επιτέλους κούρεψα ότι μαλλί είχα στο κεφάλι μου, κατάφερα να φτιάξω το πρώτο μου νόστιμο κέικ, ξεκινάω ωσωνούπω γενική σε όοοολο το σπίτι, η μικρή αρχίζει αρμένικες βίζιτες στις γιαγιάδες για μπέιμπισίτινγκ και το εξάμηνο επιβίωσης με το επίδομα μητρότητας μόλις τελείωσε.
Ρίαλ χάουζγουάιβζ οφ άθενς, μπιτ δισ!

υ.γ. και όχι, δεν είναι μικρό το ποστ αν σκεφτείς ότι το γράφω υπό τους εκκωφαντικούς ήχους της μπεμπελιλί και κάποιος μου τραβάει το πληκτρολόγιο από τα χέρια. :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

“Υπόκοσμοι” Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Εκδόσεις Λιβάνη




Εξώφυλλο by Τάσος Κωστής aka Kaltsovrako. ♥ ♥ ♥



Μισό, και θα σας πω.
Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!
Ωραία, ας σας τα πω τώρα. :D

Πρόκειται για το νέο μου βιβλιάκι που δεν ξέρω ακριβώς τί είδους βιβλίο είναι, εγώ το είδος αυτό το λέω Σατιρικής_ Φαντασίας_ Με_ Ένα_ Τσικ_ Από_ Μυθολογία_ Και_ Κοινωνικό_ Προβληματισμό που κυρίως αποδομεί ό,τι πετάει και κινείται.
Το έγραψα πριν δύο χρόνια και όταν ήταν να εκδοθεί καθηλώθηκα στο κρεβάτι και μετά έγινα σαφάλαινα και μετά έτρεχα να πλύνω πάνες, τεσπα τώρα ψιλοάδειασα, έχασα και τις πατσές και είπα δεν το τυπώνουμε να τελειώνουμε γιατί έχουμε και δουλειές; :P

Για το περιεχόμενο του βιβλίου, αποφάσισα αντί να σας τα κάνω τόσα με Σάτυρους, Σειληνούς, Εκατόγχειρες, Αυτόματα, Άρπυιες, Χάρους, θεούς, ημίθεους, αντί να σας πήξω στα ζουμιά και σε άλλα λαδερά, να σας paste το πρώτο κεφάλαιο μπας και βγάλετε άκρη μόνοι σας: :P

**************************************************************
Κεφάλαιο 1: “Τζίφρες”

ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΣΥΜΠΑΝ, εκεί που παρκάρονται οι ιδέες μέχρι οι Θεοί να αποφασίσουν προς τα πού θα τραβήξουν και αν, βρίσκεται η Ισόπολη. Με δεδομένο ότι η ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από αχανή νεκροταφεία ιδεών, η γένεση των Υποκόσμων είχε τη λειτουργία δοκιμαστηρίου.
Επρόκειτο χοντρικά για ένα κρας τεστ σε ό,τι σκαρφιζόταν ο Όλυμπος λίγο πριν τη μεγάλη πρεμιέρα του στην πραγματική πραγματικότητα της Γης.

Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε, ο αληθινός κόσμος, είναι η υλοποίηση των θεϊκών σεναρίων. Των δοκιμασμένων θεϊκών σεναρίων δηλαδή. Φυσικά, οτιδήποτε βρίσκει εντέλει εφαρμογή τριγύρω μας δε σημαίνει ότι, ντε και καλά, έχει πετύχει στις δοκιμές. Μπορεί, ας πούμε, να δοκιμάστηκε, να απέτυχε παταγωδώς, αλλά να ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικό για να αφεθεί ανεφάρμοστο. Όπως η μονογαμία, για παράδειγμα.
Ή οι γάτες.
Ή ο ρατσισμός.

Ο Όλυμπος έχει σύστημα. Όλες οι ιδέες των Θεών καταγράφονται σε Σενάρια, ψηφίζονται και δοκιμάζονται σε πρόχειρους κόσμους, τους Υποκόσμους. Όπως η Πλάση. Ένας εντελώς ατσούμπαλος κόσμος, που όμως δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει το δικό μας στα βασικά. Με τον πολιτισμό, το μίσος, τις τέχνες, τα ρουσφέτια και κυρίως με τα ζντούπια του. Ανυποψίαστα, αθώα και αξιολάτρευτα. Ακριβείς κλώνοι των ανθρώπων (στο πιο αναλώσιμο είν’ η αλήθεια) που δεν υποψιάζονται ποτέ τίποτα. Να θες να τα πάρεις, να τα παίξεις και να τα περάσεις πίστα. Όπως ακριβώς σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που οι ήρωες με τίποτα δε φαντάζονται ότι δεν έχουν σάρκα και οστά αλλά μηδενικά και άσους.
Έτσι και τα ζντούπια. Έχουν μνήμη κανονικότατη, βιώματα, ρουτίνα και τέλος πάντων όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να τα κάνει τόσο μαντάρα. Μόνο που φτιάχνονται για ένα σκοπό. Θεϊκό σκοπό. Ανώτερο: τη διασκέδαση.
Έτσι, η Ισόπολη είναι ένα από τα ενδιάμεσα στάδια των ιδεών.
Η προσομοίωση του κόσμου μας.
Το δοκιμαστήριο.
Το κρας τεστ πριν τη μεγάλη πρεμιέρα.
Αρκεί το σενάριο να εγκριθεί και τα ζντούπια να επιβιώσουν... ή τουλάχιστον αρκετά από αυτά.

ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ: Φ2856/542
ΕΓΚΡΙΣΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ: 128/32/55
ΥΠΟΒΑΛΛΟΥΣΑ ΜΟΙΡΑ: ΛΑΘΕΣΙΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ: ΤΥΠΟΥ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΡΟΣ ΔΟΚΙΜΗ: ΤΟΠΟΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ή ΓΟΝΙΔΙΑΚΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΣ
Εν Κενώ
Τη Δευτέρα Πειραματική Αστρόκαινω

Η Εγκρίνουσα Θεότης
Ξένιος Δίας
[Υπογραφή – Σφραγίδα]
**************************************************************


Γουίς μι λακ και μην το πάρετε εάν έχετε σκοπό να ξανακλάψετε. :P

Ξαναμανά: Γιούπιιιιιιιιιιι!!!!
[να συνέλθω και θα σας πω κι άλλα]


υ.γ.1. Να ξεκαθαρίσω ότι σε αυτό το βιβλιάκι μου, κατάφερα το υπερτιτάνιο άλμα να μην γράψω ούτε μία κακιά λέξη*, κυρίως γιατί θεωρώ ότι υπάρχουν πιο καταχθόνιοι τρόποι να σοκάρεις χωρίς να σε υποψιαστεί κανείς. Δατ ιζ, να μην ακουμπήσεις την αισθητική που νομίζουν ότι έχουν.

* μου ξέφυγε ένα “τον πίνεις” αλλά άμα με ρωτήσουν τίποτα κουλτουριάρες θα πω ότι εννοούσα τον πικρό καφέ. Τςςςςςςςςςςςςς!

έντιτ: περισσότερα για το βιβλίο, έγραψα εδώ. :)








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

Η εισήγησή μου στη διάλεξη του Πανεπιστημίου Αθηνών




[ψήστε καφέ, δυό βδομάδες έγραφα :P]

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Καλησπέρα σας,
Θα ήθελα να παραδεχθώ ότι αισθάνομαι μία αμηχανία διότι δεν έχω υπάρξει ποτέ ούτε καθηγήτρια, ούτε ομιλήτρια, ούτε πολιτικός. Δεν συνηθίζω να μιλάω σε κόσμο, τουλάχιστον όχι χωρίς να είμαι κρυμμένη πίσω από την οθόνη μου.

Ξεκινώ με λίγα λόγια για μένα, διότι δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τη σχέση μου με τα μπλογκς αλλά και για να γίνουν σαφέστερα τα εφαλτήρια των θέσεών μου.
Η δική μου ιστορία με το blogging ξεκινά τον Μάϊο του 2005 σε ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια που έπρεπε να εργάζομαι για περίπου 15 ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό. Το να βάλω έναν υπολογιστή και να παίζω παιχνίδια για να περάσει η ώρα ήταν το πιο λογικό. Η σύνδεση στο ίντερνετ ήρθε όταν αποφάσισα ότι η πασιέντζα δεν ήταν και τόσο περιπετειώδες παιχνίδι. Βέβαια, ανακάλυψα ακόμη πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Ανακάλυψα δωρεάν βιβλία, sites, επισκέφθηκα forum, έγραψα, γνώρισα κόσμο, βρίστηκα.

Μέχρι που μία ημέρα είδα ένα link και πατώντας το, έμαθα για τα blogs. Σε μία ημέρα ακριβώς, είχα ανοίξει το δικό μου και πάνω στη φούρια, του έδωσα το προφανές όνομα “Ψιλικατζού” που τελικά αποδείχθηκε σωτήριο. Με τέτοιο ψευδώνυμο κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά και έχεις το ακαταλόγιστο ό,τι κι αν γράψεις. Συνήθως έγραφα ιστορίες από το ψιλικατζίδικο. Τα κείμενα περιείχαν αστεία κυρίως περιστατικά από το μαγαζί, με τα πιτσιρίκια, το τεφτέρι μου και φυσικά οτιδήποτε είχε να κάνει με τον ρατσισμό, που ενώ με θύμωνε δεν μπορούσα να τον σχολιάσω μπροστά στους πελάτες εάν ήθελα να συνεχίσω να τους έχω πελάτες. Κρυβόμουν λοιπόν πίσω από την οθόνη μου και ξέσπαγα εκεί. Η κλασική μπλόγκερ.

Την επιτυχία του blog κυρίως την αποδίδω στο γεγονός ότι ήμασταν τότε το πολύ 50 Έλληνες μπλόγκερς. Ήθελες δεν ήθελες θα έπεφτες και πάνω μου. Στην πορεία βέβαια, το γοητευτικό αυτό φαινόμενο γιγάντωσε και η μικρή γειτονιά έγινε πόλη. Έπειτα ήρθε μία πρόταση από μία διαφημιστική εταιρεία να εργαστώ ως κειμενογράφος, ήρθε ένας αγοραστής για το ψιλικατζίδικο, ένας εκδοτικός οίκος για να εκδόσει τα κείμενά μου και μπόλικος πονοκέφαλος.

Είπα φυσικά το “ναι” για το βιβλίο και όντας σίγουρη ότι δεν θα ξανάχω τέτοια ευκαιρία να φωνάξω για οτιδήποτε με έκαιγε, αποφάσισα παράλληλα με τα κείμενα του μπλογκ να προσθέσω και εμβόλιμες σελίδες από το μη δημοσιευμένο μου ημερολόγιο, εκείνο για το πρόβλημα της υπογονιμότητας. Το θέμα της ανωνυμίας, τουλάχιστον σε εμένα, τέθηκε στην πιο άγρια μορφή του. Το αν θα χρησιμοποιούσα πλέον το όνομά μου ή το “Ψιλικατζού” στο βιβλίο ήταν ένα μεγάλο δίλημα. Το θέμα όμως που πραγματευόμουν ήταν πολύ σοβαρό και ταμπού για την ελληνική κοινωνία για να το αφήσω έρμαιο σε ένα ψευδώνυμο. Ήθελα να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι όλα όσα περιέγραφα συνέβησαν σε έναν πραγματικό άνθρωπο στην Ελλάδα του σήμερα. Αποφάσισα λοιπόν να το εκδώσω επώνυμα αν και το τίμημα στον μικρόκοσμό μου ήταν μεγάλο για ένα τόσο ταμπού θέμα. Το βιβλίο περιέργως έγινε best seller, ενώ πλέον εργάζομαι ως κειμενογράφος και συνεργάτης σε έντυπα και sites. Ως προς τα βιβλία, τόλμησα την δεύτερη συγγραφική μου απόπειρα και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Όπως θα παρατηρήσατε, το μπλόγκινγκ για μένα ήταν το μέσον για να ανακαλύψω δεξιότητές μου, όπως το γράψιμο, που δεν θα τολμούσα ούτε καν να ονειρευτώ παλιότερα. Έφερε όμως και άλλες αλλαγές στον περίγυρό μου, που ίσως να μην εντυπωσιάσουν τους περισσότερους όμως αισιοδοξώ πως μακροπρόθεσμα, θα είναι παραπάνω από εμφανής ο αντίκτυπος αυτού του νέου μέσου. Ειδικά στα χαμηλά στρώματα από τα οποία κατάγομαι. Όπως καταλάβατε, προτού περάσω στο σημερινό θέμα, προτού μιλήσω για την μπλογκόσφαιρα και την ενημέρωση που παρέχει, θεωρώ πως είναι καλό να πω δυό λόγια για το ποιά είναι η μπλογκόσφαιρα, - ή τουλάχιστον ένα μέρος της - ποιοι είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν και τί μπορείτε να περιμένετε από εμάς. Να κάνω γνωστά όσα άλλαξαν στην καθημερινότητά μου καθώς και στις ζωές των γύρω μου καθώς δεν είμαι εδώ για μια υψηλή ανάλυση του φαινομένου αλλά να μιλήσω για τα δικά μου αυτονόητα.

Πλέον διαβάζουμε
Μπορεί να σας ακουστεί παράξενο αλλά σε γενικές γραμμές το καθημερινό διάβασμα δεν ήταν στο πρόγραμμα μιας κομμώτριας, ενός ταξιτζή ή μιας ψιλικατζούς, ας πούμε. Εκτός βέβαια από την λαθροανάγνωση περιοδικών αστρολογίας. Και από βιβλία, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι ελάχιστοι διαβάζουμε βιβλία στην Ελλάδα. Τώρα όμως, μια ψιλικατζού ως μπλόγκερ ή ως μέλος ενός φόρουμ για παράδειγμα, θα επισκεφθεί τα προτεινόμενα link, θα προσπαθήσει να διαβάσει αγγλικά, θα δει βίντεο, θα ρίξει μια ματιά στο βιβλίο που άρεσε σε κάποιον, θα ενημερωθεί για το αν η νέα γρίπη σκοτώνει το ίδιο με την παλιά, θα διαβάσει για τα γεγονότα της Κερατέας ή στο πιο παγκοσμιοποιημένο, της Αιγύπτου και της Λιβύης. Έρευνες αποδεικνύουν ότι πλέον μέσω ίντερνετ διαβάζουμε ύλη περίπου 174 εφημερίδων.

Πλέον γράφουμε
Σκεφτείτε το, ο καθημερινός απλός άνθρωπος το μόνο που έγραφε ήταν λίστες για ψώνια, συμπλήρωνε σταυρόλεξα ή κάποιο δημόσιο έντυπο και αυτό με δυσκολία. Τώρα, κάθε μέρα, η ψιλικατζού που λέγαμε, αργά ή γρήγορα θα ρωτήσει, θα γράψει δυό κουβέντες παραπάνω για αυτά που ζει, και εάν είναι και λίγο τσαούσα, θα μπει στον πειρασμό να απαντήσει σε αυτά που διαβάζει. Θα ρίξει μια ματιά στην ορθογραφία και το συντακτικό της, κι αν ντρέπεται πολύ, θα τα γράψει σε greeklish που είναι καλοδεχούμενα τουλάχιστον από τον δικό της περίγυρο, προκειμένου να εκφραστεί. Στην πορεία, όσο διαβάζει και γράφει, η ορθογραφία της θα βελτιωθεί, το ίδιο και το συντακτικό της, πόσω μάλλον το λεξιλόγιο ή ακόμη και τα αγγλικά της.

Πλέον σχολιάζουμε
Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

Πλέον κάνουμε διάλογο
Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

Πλέον διασταυρώνουμε
Όλα τα παραπάνω, εξασκούν θέλοντας και μη, την κριτική σκέψη. Σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους που η παιδεία και οι γνώσεις είναι περιορισμένες, είναι λογικό πως η οποιαδήποτε είδηση των παραδοσιακών μέσων ήταν μέσα τους συνώνυμη με την Αλήθεια. Ειδικά μία εικόνα. Όχι όμως πια. Τρανταχτό παράδειγμα, η επέμβαση στο βίντεο – ντοκουμέντο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το Mega channel. Η οποία, θα ήταν μέχρι χθες κάτι άγνωστο εάν δεν είχε αναζητηθεί από τους χρήστες η πηγή και το αρχικό βίντεο, ώστε να γίνει η σύγκριση.

Πλέον συνομιλούμε με όλους
Δεν ξέρω πόσο καθημερινό είναι για εσάς να συγχρωτίζεστε με ανθρώπους από όλες τις ηλικίες, τις χώρες, τα επαγγέλματα και τα στρώματα. Για εμένα πάντως, το να συνομιλώ για παράδειγμα με γιατρούς και άλλους επιστήμονες κάτω από το κείμενό μου για την ομοιοπαθητική [1,2,3] ή τα μεταλλαγμένα [1,2,3,4], ήταν ασύλληπτο. Στην πραγματική ζωή, ένας γιατρός θα με εξέταζε, ίσως να απαντούσε σε κάποιο μου ερώτημα κι αυτό όχι με πολλή όρεξη, και στην συνέχεια θα με χρέωνε κιόλας. Στην πραγματική πραγματικότητα οι συναναστροφές μου ήταν λίγο-πολύ περιορισμένες στην κάστα μου. Το μέσο αυτό, λόγω της μεγάλης διείσδυσης, του δημόσιου βήματος και της διάδρασης, τα άλλαξε όλα αυτά. Τώρα, δεν έχει πολλή σημασία από πού είσαι, εάν έχεις καλή δουλειά, πανάκριβο αυτοκίνητο ή τις σωστές διασυνδέσεις για να έχει βάρος η γνώμη σου, όπως συμβαίνει τουλάχιστον στα παραδοσιακά μέσα. Τώρα έχει σημασία κυρίως αυτό που λες.

Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά
Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.

Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.

Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.

Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.

Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.

Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.

Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.

Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.

Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.

Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;
Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;
Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;
Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;
Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;
Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.

Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.

Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;

Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.

Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.

Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.

Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

υ.γ.1. ένα σπέσιαλ θενκς στον καθηγητή Γιώργο Πλειό που έφαγε ο άνθρωπος τα δαχτυλάκια του να μου αναλύει το θέμα μπας και το καταλάβω και που τελικά πάλι τα δικά μου έγραψα. :D

υ.γ.2 ο αρκούδος και ο Μανώλης τα είπαν χωρίς να τα 'χουν γράψει. Αδικίαααααααααααα!!! :P








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Προσκλησούλα;




Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για έκτη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας». Αυτή τη φορά μας προσκαλούν την Τρίτη 1η Μαρτίου στις 6 το απόγευμα, να παρευρεθούμε στη δεύτερη εκδήλωσή τους στο Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος» - Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), με θέμα: «Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;».

Συμμετέχουν ως εισηγητές, οι bloggers:


"Η Ψιλικατζού"
http://xpsilikatzoy.wordpress.com/

Μανώλης Ανδριωτάκης
http://andriotakis.wordpress.com/

"Αρκούδος"
http://arkoudos.com/blog/

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Πλειός.

ΕΠΙ Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας
Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ - Πανεπιστήμιο Αθηνών

τηλ. 210-3689413 / φαξ 210-3245246
www.media.uoa.gr / piakov@media.uoa.gr

υ.γ. ναι ρε, μη βαράτε, με λυσσάξατε στο δούλεμα, προφανώς και κάνανε λάθος, λέτε να έβγαινα να μιλήσω για τα ελληνοτουρκικά; :P









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Τάσος Συκουτρής




Το χρώσταγα εδώ και πολύ καιρό αυτό το κείμενο. Θα είναι μεγάλο αλλά πέρασε καιρός και κατάκατσε τόσο που σπρώχνει να βγει. Είναι μερικές φορές που η ζωή σου διασταυρώνεται τυχαία με τη ζωή κάποιου άλλου και τελικά καταλαβαίνεις ότι θα έχανες ίσως τα πάντα εάν δεν τον γνώριζες. Ήταν τότε γιατρός στην Αγγλία. Έτυχε και έπεσε στα χέρια του το βιβλίο μου που είχε πρωτοβγεί. Μόλις το διάβασε ήθελε λέει να μου στείλει ένα mail, να μου πει περίπου τί πιστεύει ότι φταίει, να με βοηθήσει να κάνω παιδί. Αλλά δεν το 'στειλε γιατί θεωρούσε ότι θα ντρεπόμουν να απαντήσω, θα τον περνούσα για τρελό ή για ακόμη ένα spam. Και δεν είχε άδικο. Τα mail που δέχτηκα τότε ήταν άπειρα και με τα πιο κουφά πράγματα. Το πιο συγκινητικό βέβαια ήταν μιας κοπέλας χημικού που είχε πρόσβαση σε φαρμακοβιομηχανίες και μου πρόσφερε δωρεάν φάρμακα. Την ευχαρίστησα και το προσπέρασα γιατί δεν ένιωθα καλά. Προφανώς το ίδιο θα έκανα και με εκείνον.

Ο γιατρός αυτός λοιπόν αφού δούλεψε κάποια χρόνια στην Αγγλία ήρθε στην Ελλάδα και έπιασε δουλειά στο κέντρο εξωσωματικής που επισκεπτόμουν τα τελευταία χρόνια. Ένα πρωί που είχα πάει για την θεραπεία μου, τα κορίτσια μου είπαν γελώντας ότι ο καινούργιος γιατρός τους σύστησε το βιβλίο μου και τους πρότεινε να το διαβάσουν. Κι εκείνες φυσικά του είπαν ότι με ξέρουν προσωπικά και πως για τους δικούς τους γιατρούς μιλάει το βιβλίο. Ζήτησε οπωσδήποτε να με γνωρίσει. Μας σύστησαν το ίδιο πρωί. Με πήρε στην άκρη, μου είπε ότι ήθελε καιρό να μου στείλει mail, βγήκαμε γειτονάκια από την Νίκαια και μου εκμυστηρεύτηκε ότι πριν το διαβάσει δεν είχε ιδέα πώς αισθάνονται οι ασθενείς του. Επίσης πως ίσως κατάλαβε τί περίπου συμβαίνει με την υγεία μου. Μου ζήτησε ένα ραντεβού να μιλήσουμε. Είπε ότι δοκιμάζει μία νέα θεραπεία που βρίσκεται στο εξωτερικό σε πειραματικό στάδιο. Προσφέρθηκε να μου στείλει τα papers και μου διάβασε τα πολύ ενθαρυντικά στατιστικά της. Ήθελε να με αναλάβει αφιλοκερδώς. Ήμουν λιγάκι διστακτική. Άλλος ένας γιατρός, μία ακόμη ελπίδα, ξανά τρεχάματα από την αρχή. Βέβαια, ήταν εκείνος ή μια δότρια ωαρίων. Και φυσικά διάλεξα το πρώτο ελπίζοντας ότι ίσως να βρεθεί πιο ανώδυνη λύση.

Δεν ξέρω ακριβώς πώς έγινε αυτό αλλά από εκείνη τη στιγμή λες και αυτός ο άνθρωπος όρισε επακριβώς τα βήματα μέχρι τη γέννηση της μικρής μου. Από την επέμβαση μέχρι τη σύλληψη, από τα φάρμακα που θα χρειαζόμουν μέχρι και κάθε λεπτομέρεια την ανακοίνωνε με τόση απλότητα που απορούσα. Κάθετι το είχε σχεδιάσει, το ήξερε από πριν. Εγώ βέβαια, όχι. Είπα απλά ένα ναι και ετοιμάστηκα ψυχολογικά για το πρώτο χειρουργείο. Εκείνο που με μικροσκοπικά ψαλίδια θα έκανε πολλές τομές και θα έφτιαχνε λέει πυθμένα για να αποικήσουν νέα κύτταρα. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα βράδια διάβαζα γι' αυτό και πόσα από αυτά που έλεγε γκρέμιζαν τα όσα ήξερα ως τότε. Ήξερα για παράδειγμα ότι πολλές φορές μετά τη σύλληψη πρέπει να παίρνεις κορτιζόνη για να μην δει ο οργανισμός τα νέα κύτταρα ως εχθρό και στείλει αντισώματα και τα σκοτώσει. Όχι, μου έλεγε. Αυτό είναι λάθος. Όχι κορτιζόνη. Πρέπει να βρεις τρόπο να καταλάβει ο οργανισμός ότι πρόκειται για σύλληψη και όχι να το καλύπτεις. Μπορεί να λέω και βλακείες τώρα γιατί δεν τα θυμάμαι πολύ καλά αλλά το ρεζουμέ είναι πως οι ενέργειές του ήταν πάντα πολύ διαφορετικές από όσες είχα συναντήσει. Για οτιδήποτε βέβαια μου έστελνε link, μου διάβαζε στατιστικές και κυρίως μου τα συζητούσε για ώρες. Δεν το 'χα ξανασυναντήσει αυτό.

Με άπειρα ζόρια έφτασα στον μήνα μου. Ζόρια δικά μου δηλαδή γιατί εκείνος ήταν πάντα σίγουρος και ήρεμος. Άμα έβλεπε πρόβλημα το έλεγε στην ψύχρα, έβρισκε αμέσως τη λύση και αυτό ήταν. Ούτε μελοδράματα, ούτε τσάμπα πανικός. Κι άμα καμιά φορά ενθουσιαζόμουν λίγο, μου έλεγε στα ίσια “εσύ έχεις δικαίωμα να χαρείς μόνο όταν σου δώσει το παιδί ο παιδίατρος και σου πει ότι είναι υγιές”. Και με προσγείωνε. Αλλά ήταν ήρεμος και αυτό οι κεραίες μου το είχαν πιάσει από την πρώτη στιγμή. Κι άμα καμιά φορά με έπιαναν οι ντροπές μου και αργούσα να του τηλεφωνήσω για απορίες με έπαιρνε εκείνος. “Έχεις δύο ομφάλιους λώρους μέχρι να γεννήσεις. Έναν με το μωρό και έναν με τον γιατρό σου. Να μου τηλεφωνείς πιο συχνά”.

Η μεγάλη μέρα είχε φτάσει. Ακόμη μια έκπληξη από εκείνον. Στο δωμάτιο τοκετού, εκτός από εκείνον και τη μαία είχε κανονίσει να έχω αναισθησιολόγο την σύζυγό του. Που τελικά εκτός από αναισθησιολόγος ήταν και η μόνιμη αγκαλίτσα μου για όσο χρειάστηκε να συνέλθω από τους λυγμούς. Που δεν συνήλθα βέβαια (τα υπόλοιπα κορίτσια στον όροφο όταν γνωριστήκαμε έλεγαν το ίδιο πράγμα: “αααα εσύ είσαι αυτή που έκλαιγε στην ανάνηψη...”. Αυτή ήμουν).

Ακόμη όμως και την καισαρική, αυτός ο απίθανος γιατρός την έκανε με τον δικό του τρόπο. Μου τα 'χε εξηγήσει αναλυτικά. Δεν κάνει λέει τομή όπως όλοι από πάνω μέχρι κάτω στην κοιλιά. Κάνει μια λεπτή τομή στο δέρμα και χοντρικά τα υπόλοιπα τα ανοίγει με τα δάκτυλα μέχρι τον σάκο. Μπλιαχ έλεγα όταν τα εξηγούσε. Όμως μετά κατάλαβα πόσο φανταστικό ήταν αυτό. Την πρώτη μέρα κατέβηκα για καφέ στο σαλόνι και το ίδιο βράδι κοιμήθηκα σαν πουλάκι ενώ τα υπόλοιπα κορίτσια δεν έκλεισαν μάτι απ΄τους πόνους. Με ρώταγαν το άλλο πρωί αν ήμουν σίγουρη ότι έκανα καισαρική. Εκείνος υπομονετικός όπως πάντα, μου το ξαναεξήγησε. Δεν έκοψε μυς, μονάχα λίγο δέρμα και μια μικρή τρυπούλα στον σάκο. Ήταν απλά μια επιφανειακή πληγή με λίγα λόγια, που σε λίγες μέρες ήταν σαν να μην έκανα ποτέ χειρουργείο. Και βέβαια, όλα αυτά που γράφω δεν είναι τίποτα μπροστά στα τόσα που είχε να παλέψει εννέα μήνες. Ιστορικό αποβολών, μονόκερος, θρομβοφιλία, διαβήτης, ισχιακή προβολή, η ηλικία μου και πόσα άλλα.

Προχθές συναντηθήκαμε για καφέ. Εγώ, ο άντρας μου και το παιδί μου. Κι εκείνος απέναντι και μας γελούσε. Κάθε τρεις και λίγο χτυπούσε το τηλέφωνο και ατάραχος καθησύχαζε πανικόβλητες έγκυες από χίλιες δυό φοβίες με τα γνωστά αστεία του. Και τις έκανε να γελούν. Και εγώ είχα ξεμείνει από λόγια. Πώς να του δώσω να καταλάβει πόσο πολύ σπουδαίο είναι αυτό που κάνει, αυτό που έκανε στην οικογένειά μου...
Κι άμα του λέω ευχαριστώ, δεν το δέχεται, δείχνει ψηλά και λέει “το θεό”.

[caption id="attachment_1360" align="aligncenter" width="567" caption="Τάσος και Αγγελική"][/caption]


Θα μου πεις γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Θα σου πω, ότι πολλές φορές δοξάζουμε το θεό κι ένα κάρο άυλα πράγματα για τα καλά που έχουμε και ξεχνάμε να πούμε ένα ευχαριστώ στα χειροπιαστά αίτια της ευτυχίας μας. Ε, αυτό είναι το δικό μου μικρό ευχαριστώ στον Τάσο.









Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

oh life



Όταν λέω “πάω για καφέ” χοντρικά εννοώ ότι θα βγάλω τα παπούτσια μου και θα παίζω με τις κάλτσες μέσα σε μικρά πολύχρωμα σπιτάκια τίγκα στις μπάλες ή ότι θα κυλιέμαι σε ατέλειωτες κίτρινες μοκέτες γεμάτες φουσκωτά. Όταν βγαίνω από το σπίτι μετακομίζω ολόκληρο νοικοκυριό και συνήθως αγοράζω άλλο τόσο στον δρόμο γιατί σίγουρα κάτι ξέχασα. Μπορώ πια να πλένω στοίβες πιάτα χωρίς το παραμικρό γκλιν και κάθετι που κάνω στολίζεται με χαζογκριμάτσες και ό,τι παιδικό τραγούδι ξέρω ή φτιάξω επιτόπου. Μπουσουλάω αντί να περπατάω και μυρίζω κωλάκια κάθε τρεις και λίγο μήπως έγινε το θαύμα και δεν το πήρα είδηση. Μετράω μεζούρες, κόβω μικροσκοπικά νυχάκια και γίνομαι παπί από μια τόση δα μπανιερίτσα. Δεν μπορώ να δω ειδήσεις, δεν μπορώ να διαβάσω εφημερίδα, δεν αντέχω να ακούω άσχημα νέα.

Θέλω μόνο κίτρινα παπάκια, πολύχρωμα μπαλάκια, ροδάκια που σβουράνε, αρκουδάκια χαμογελαστά. Κοιμάμαι με ένα ποδαράκι κολλημένο πάνω μου που με ξετρυπώνει όπου κι αν κουρνιάσω και ξυπνάω με δυό δάχτυλα μέσα στα ρουθούνια μου και ένα χεράκι μπερδεμένο στα μαλλιά. Κάνω τη δίαιτα του λεπτού τρώγοντας ότι προλάβω μέχρι την επόμενη αγκαλίτσα και μπορώ να κάνω κυριολεκτικά τα πάντα με το ένα χέρι. Μπορώ να διπλώσω ρουχάκια όσο μικροσκοπικά κι αν είναι και να βρω τα ζευγάρια σε καλτσάκια όσο το μικρό μου δάχτυλο. Μπορώ να μείνω άγρυπνη για μερόνυχτα ολόκληρα και χωρίς καφέ να παίζω στα πατώματα μέχρι να κάνουν τα γόνατά μου μελανιές. Να περνάνε μέρες μέχρι να με δω στον καθρέφτη, να μαθαίνω με ένα άκουσμα το πιο δύσκολο παιδικό τραγούδι και να φτιάχνω πυργάκια με μαξιλάρια στο λεπτό.
Όλα τα μπορώ. :D








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Μπου!




Την βαρέθηκα την μαλακία στον εγκέφαλο. Ειλικρινά. Οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από τους μετανάστες θα βρει από κάτω πέντε μαλάκες, άλλοι να κάνουν λόγο για τα δεινά που περνάμε, άλλα να με πρήζουν ότι μας φτώχυναν, άλλοι να υποστηρίζουν με μένος την υπεροχή μας, άλλοι να κάνουν χαβαλέ, ο καθένας τα δικά του.

Προσπαθώ να σκεφτώ μια κοινή ανάμνηση με όλους αυτούς, ένα πρόσφατο μεγάλο κακό που πραγματικά τους τρόμαξε. Ένα γεγονός που πήρε τη γη κάτω από τα πόδια τους. Τρακάρουμε και το εξιστορούμε για μήνες, σπάμε πόδια, κεφάλια, αρρωσταίνουμε και κάνουμε σα χαμένα. Όμως αυτά δεν συμβαίνουν σε όλους. Και φυσικά, έρχεται στο νου μου ο τελευταίος μεγάλος σεισμός στην Αθήνα. Για χρόνια, όλοι μας εξιστορούσαμε ο ένας στον άλλον πόσο μυρμήγκια νιώσαμε σε εκείνον τον σεισμό. Πόσο αδύναμοι, ανήμποροι και τρομαγμένοι ήμασταν για μέρες. Αυτό. Αυτό είναι το ΜΟΝΟ γεγονός για το οποίο πραγματικά όλοι τρομάξαμε, όχι μόνο για τις ζωές μας, όχι μόνο για τις περιουσίες μας αλλά και για τις οικογένειές μας, τους φίλους, τον κόσμο όπως τον ξέραμε. Για λίγα λεπτά βέβαια, αλλά μου κάνει.

Και μετά κάθομαι και λέω, δε βαριέσαι. Είναι να γελάς. Να προσπαθείς να βάλεις στα κεφάλια λεμέδων που δεν έχουν τρομάξει στ΄αλήθεια για σχεδόν τίποτα στη ζωή τους τί σημαίνει φόβος για τη ζωή σου για χρόνια, ίσως για όλη σου τη ζωή. Τί σημαίνει αληθινή πείνα κι όχι από εκείνη που σε περιμένει ένα πιάτο φαί στην μάνα σου άμα χρειαστεί, τί σημαίνει μόνιμος πόνος, τί σημαίνει να σου ανήκει μόνο το ρούχο που φοράς, τί σημαίνει να χωρίζεις από την οικογένειά σου ή και να την χάνεις για πάντα. Να πρέπει να αρθρώσω έστω και μία λέξη στους μπαμπουίνους που καλεί το σταρ τσάνελ να ψηφίσουν εάν είναι υπέρ ή κατά των μεταναστών στην Νομική για να κερδίσουν ένα κινητό.

Θέλω να πω, είναι τόσοι πολλοί οι σεισμοί που θα 'πρεπε να τρώμε στα κεφάλια για χρόνια για να έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να κρίνουμε πραγματικά δίκαια, που ούτε καν θα προσπαθήσω. Για άλλο ένα βράδι λέω να κλείσω υπολογιστή και τηλεόραση και να πω ευχαριστώ που έζησα ακόμη μια μέρα χωρίς αληθινό σεισμό.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Πέη day




Τώρα που οι καιροί το επιβάλλουν για φορμάτ, ριστάρτ, ριμπούτ και γενικά δηλαδή όλα αυτά τα ταλαιπωριακά που κάνουν οι γκομπιουτεράδες για να σου καταστρέψουν μια και καλή το ήδη κατεστραμένο πισί προτού το πάρεις απόφαση να αγοράσεις καινούργιο, κι ενώ ο Γκλέτσος μάχεται στα χαρακώματα, κάθομαι και σκέφτομαι αυτά που φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο. Αυτά που εκείνος τρώει ακόμη προφανώς κι εγώ αναπολώ με νοσταλγία. Τα κότερα, τα ταξίδια, τα ξύδια, τις σπιταρώνες, τις χλίδες και όλα όσα ζήσαμε στο έπακρο και τώρα καλούμαι να πληρώσω. Με τόκους.

Θα μου πεις, τα έφαγες κι εσύ όλα αυτά; Θα σου πω όχι αλλά δεν έχει σημασία, μπροστά μου ήταν ας τα έτρωγα ή ας έκανα κάτι αντί απλά να γκαρίζω όταν έβλεπα τους άλλους να τα τρώνε. Τώρα το μόνο που μένει είναι τουμπεκί και να πληρώσω τον λογαριασμό μαζί με αυτούς που το άπλωσαν το ξεράδι. Και όχι, δεν είναι άδικο αυτό. Είναι απλή καλή λογική. Είχαμε μια μεγάλη σοκολατένια τούρτα και τώρα δεν την έχουμε. Είτε την φάγαμε όλοι, είτε οι μισοί και οι άλλοι μισοί τουμπεκιάσαμε. Εμένα το ίδιο μου κάνει. Θα πληρώσω με χαρά μαζί σας, μόνο και μόνο για να μάθετε άλλη φορά ότι τρώτε δεν τρώτε, είστε όλοι κλέφτες και θα έρθει η στιγμή που θα πληρώσετε μαζί με μένα.

Είναι ακριβώς η ίδια λογική με όοοολους αυτούς που τώρα τον πίνουνε. Δες για παράδειγμα τις πίπες που τρώνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Που φωνάζουν και σκούζουν ότι μη μας βρίζετε, μην μας έχετε στη μπούκα, ρε 'σεις δεν είμαστε όλοι λαμόγια, μην τσουβαλιάζετε, δεν ταλαιπωρούμε όλοι τον κόσμο, δεν παίρνουμε όλοι τρεις μισθούς και δέκα επιδόματα, δεν... δεν. Αγαπητοί μου, μην σκούζετε, το τσουβάλιασμα έχει βάση. Έχει πάει κανείς μας στις δημόσιες υπηρεσίες και αφού εισπράξει τά άπειρα καφριλίκια, σηκώθηκε έστω ΕΝΑΣ απ΄αυτούς τους “σωστούς” να κράξει τους συναδέλφους του; Ποτέ. Άρα τσουβάλιασμα. Όταν έτρεχα στις υπηρεσίες ακόμη και με την κοιλιά τούρλα, δεν είδα έναν από τους “σωστούς” να τα βάλει με τις δεκάδες των αργόσχολων. Δεν είδα κανέναν να σηκωθεί και να πει μπάστα μανταμίτσα αυτοί είναι λαμόγια, ούστ από ΄δω κοπρόσκυλα, έλα εδώ να σου κάνω τη δουλειά. Άρα τσουβάλιασμα.
Τα ίδια και με τους πολιτικούς. Όταν άκουγα από όοοοολους ότι κάποιοι τα παίρνουνε δεν είδα έναν να σηκωθεί να πει τα παίρνει ο τάδε, ο τάδε κι ο τάδε. Πώς να μην τσουβαλιάζω τώρα; Γιατί να μην τσουβαλιάσω; Άμα ήξερα ότι ο διπλανός μου έχει κλέψει το σύμπαν είναι δυνατόν βλέποντας καθημερινά τα δεινά των θυμάτων του να μην κάνω κάτι γι' αυτό; Είναι δυνατόν να μην είμαι το ίδιο λαμόγιο εάν δεν πω τίποτα; Άρα τσουβάλιασμα.
Οι αγρότες; Ήρθε κανείς να μου πει ότι ξέρεις κάτι, η επιδότηση που πήρε ο τάδε και ο τάδε είναι μουσαντένιες γιατί πρόκειται για λαμόγια; Μπα. Άρα τσουβάλιασμα. Κ.ο.κ.

Τσουβάλιασμα, λαϊκισμός, γιούχα, γκλέτσοι και γενικά όλα αυτά τα τζιζ πράγματα που δεν ανέχεσαι νηφάλιος παρεκτός κι αν δεν έχει μείνει σε δουλειά ούτε ένας φίλος σου, για δείγμα. Αν τις γιορτές που πέρασαν αντί να ρωτάς όλους "τί δώρο πήρες", έφτασες να ρωτάς "αποζημίωση πήρες";

Τσουβάλιασμα και πέη day και μάλιστα με μεγάλη μου χαρά.








Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...